mmetelik

Diktacı Tutum Demokrasiyi Bozar

12 EYLÜL 1980 askeri darbesinin ardından 1983 yılında yepyeni partiler kurulmuştu bunlardan biri, silik gözüken Anavatan Partisi ve diğeri Emekli Orgeneral Turgut SUNALP ve 41 arkadaşının kurduğu heybetli Milliyetçi Demokrasi Partisi idi.
Genel başkan Turgut SUNALP, MDP’nin kuruluşundan hemen sonra, 12 Eylülün siyasi çizgisinin savunucusu olduğunu açıkladı. Böylece seçim çalışmaları başladı. Yapılan araştırmalar kesin bir şekilde efkârı umumiyenin MDP’yi benimsediğini gösteriyordu.
Seçimlerin hemen öncesinde şimdi tarihini hatırlayamadığım bir gece, zaten o güne kadar bir şekilde halkın gözünde kabul edilebilir bir yer edinen askeri hükümet adına, Sn. Kenan EVREN televizyonda halka seslendi. MDP’nin Milli Güvenlik Konseyi'nce desteklendiğini, kollandığını ve yeni dönemin iktidar partisi olarak tasarlandığını neredeyse açık açık ilan etti.
Ve… O güne kadar kamuoyu yoklamalarında açık ara önde giden MDP, 6 Kasım 1983 günü oyların ancak % 23’nü alabildi; 5'i listesindeki bağımsızlardan olmak üzere 71 milletvekilliği elde ederek ancak üçüncü parti olabildi. Peki ne oldu? MDP’yi Allah mı çarptı. Tabii ki; hayır.
Bana göre bu sonuç insanların beyinlerinde kimsenin yönlendirmesi olmadan gerçekleşen içgüdüsel bir fikir birliğinin, bir başka değişle, tepkinin, sandık başında davranışa dönüşmesinden başka bir şey değildi. Yine bana göre bu tepki ulusun, diktacı tutumdan hoşlanmadığını gösteren en büyük delildi. Görülüyor ki bu ulus, herhangi bir eylemin, baskıyla, emrivaki ile ya da oldubittiye getirerek yaptırılmasından hoşlanmıyor… O kadar!
Öyleyse Sayın Büyüklerimiz hiç alınmadan, hiç kırılmadan, toplumu germenin hiçbir yararı olmayacağını kabul etmelidir. Unutmayın ki, 2002 genel seçimlerine giren nice köklü parti barajı dahi aşamadı, bu bir tesadüf müydü ? Bunun analizi pek çok kez yapıldı ve hiç birinde de “Evet, bir tesadüftü” sonucuna ulaşılamadı. Öyleyse, Halka rağmen “halletme” diye bir mesele yoktur. Vatandaşı küçümsemek, onları çelik çomak oynayan çocuklar görüp, kafalarının basmayacağını düşünmek, üstelik halka layık görülen bu ve benzeri sıfatları meydanlarda zikretmek, kendi egonuzu tatminden öteye gitmez. Herkesin özellikle de bu memleketin yönetiminde sözü geçenler her şeyden önce uzlaşmayı, konuşup anlaşmayı öğrenmesi elzemdir. Konunun, Cumhurbaşkanı, milletvekili seçimi veya partilerin birleşmesi için liderlerin görüşmesi, olması gerekmez, uzlaşma her konuda şarttır.
Oysa, tüm görüşleri ve mevkileri temsil eden Sayın Büyüklerimiz, maalesef hala benzer hataları yaparak uzlaşma değil inatlaşma peşinde, seve seve yapmazsanız zorla yaptırırım mantığı gütmektedir. Böylece, hem iktidardaki hem de muhalefetteki Sayın Büyüklerimiz halkımıza maddi ve manevi zulüm yapmaktadır. Birbirine ağzına geleni söyleyen, birbirine küsen büyüklerimiz toplumsal gerginliği, karamsarlığı arttırmakta en önemlisi gençlerimize, çocuklarımıza kötü örnek olmaktadır. Bundan artık vazgeçmenin zaman gelmiştir. Nasıl vatandaşın hem sağcısı hem solcusu hem de futbolcusu, okey masasında buluşuyor birbirlerine eş oluyorsa, memleketi yönetmeye aday olmuş veya yöneten ağabeylerimizin de her konuda bir araya gelip konuşması, anlaşması ve memleketin hayrına olacak şekilde uzlaşması, halkımızın siz büyüklerimizden en önemli talebidir.
Üstelik; sivil, asker, sağcı, solcu, futbolcu ağabeylerimizin tamamının diktacı tutumları demokrasiyi hasta ediyor.

Not: Bu yazı 05/07/2007 tarihinde denge Haberde yayınlandı fakat daha 100 yıl yayınlanacak gibi.
Bu tutum, Adalet Bakanımız Sn.Mehmet Ali ŞAHİN'in vatandaşa "AKP'ye biat "çağrısına kadar yükseldiğine göre. mmetelik

Bireysel AR-GE eksikliği

Neyzen TEVFİK KOLAYLI Rüştiye muallimi Fethi Efendinin oğludur. 1878 de Bodrum'da doğmuş, 1953 yılında İstanbul'da vefat etmiştir.İzmir idadisinde (Bugün lise ayarında bir okul) okurken, Mevlevi dergahına da devam etti. Urla'da bir berberden ney üflemesini öğrendi. Okulu bitirmeden İstanbul'a gitti. Burada Fatih Medresesine (Bunlar da bugün orta okul ve lise ayarında eğitim veren kurumlardır.) devam etti, Galata ve Yenikapı Mevlevihanelerine takıldı. Tokadizade Şekip, Hersekli Arif Hikmet, Mehmet Akif gibi şairler ve Tamburi Cemil gibi müzisyenlerle dostluk kurdu. 1903’de Mısır’a gitti ve II. Meşrutiyet’ten sonra döndü. Zamanında şiirlerinden çok ney üflemesi, içkiye düşkünlüğü ile ünlü idi, bu yüzden pek çok kez akıl hastanelerinde tedavi gördü.
Uzatmayalım Neyzen II. Abdülhamid’e karşı yazdığı hiciv türündeki şiirlerde başarılı örnekler vermiştir. Ancak, “Neyzen'in şiirlerinde duygusal ve kişisel kırgınlıkların, öfkelerin yeri yoktur. Bu bakımdan kendinden önce gelen Nef'i ve Eşref'den ayrılır.” denir, kaynak kitaplarda. Hiç ve Azab-ı Mukaddes(Kutsal azab) isimli iki kitabının varlığı bilinir. Kaldı ki, bir polis memuru olan Mutlu Çelik, şiirin kendisine ait olduğunu ve 1994 yılında yayınladığı ‘Cevaben’ adlı kitapta yer aldığını iddia etmektedir. Bu kitabı, TBMM’de Atatürk aleyhine konuşma yapan ve bugün tarihin çöplüğünde çürüyen, eski RP Milletvekili Hasan Mezarcı’ya ve Atatürk düşmanlarına ithafen yayınladığını belirten Çelik, bir partinin şiiri Neyzen Tevfik imzasıyla poster ve kartpostal yaparak sattığını, bu tarihten itibaren şiirin Tevfik’e mal edildiğini kaydetmiştir.

Gelelim bugüne ve konumuza. Yukarıda Neyzen'in olduğu iddia edilen bir şiir var. Her ne kadar eldeki veriler bu şiirin Neyzen'e ait olmayacağını ortaya koyuyorsa da benzer mesajları yaratan ve internette yayınlayanlar gibi, ülkedeki gelişmelerden, anlayış ve yönetim değişikliklerinden kaygı duyan, duruma içten içe isyan eden birçok sağduyulu insanın olduğu bir gerçek.

Bugün yeryüzünde hakim ülke olan ABD'de dahil bir çok ülke kendisine yaldızlı bir tarih icat ederken ve olmadık değerler üretirken, bizim ülkemizde, özellikle birçok aydınımızın yanında, sahip olduğumuz gerçek değerlerin ve güzelliklerin geçtik parlatılmasından, hiçbir kıymeti harbiyesinin olmaması kimin içini acıtmıyor ki? Tabii bu durumda, isyan ettiği birçok yanlışa, sadece yüreğinden ve sessizce karşı çıkan, sıradan insanların yüreklerinin sesini özgürce duyurabilmenin tek yolu olarak gördükleri interneti kullanmaları kadar doğal bir şey yoktur.

Ancak burada doğal olmayan, düşüncelerini ve duygularını anlatabilmek için alet ettikleri materyal hakkında geçtik kapsamlı bir araştırmayı bunları, (gerçekliğinden şüphe etmemiz gereken) internet sayfalarında bile soruşturmamaktadırlar ki, işte bireysel bir Ar-Ge eksikliği budur.

Tabii ki bu anlayış, yakınmalarımızın artmasının da en temel sebebidir. Aydın diye baş tacı ettiğimiz birçok gazetecinin dedikoduları kaynak gösterdiği, birçok doktora tezinin internetten indirildiği ve bunu incelemesi araştırması gereken komisyonların birçoğunun, bu tezleri aynı yolla elde ettikleri için incelemeden kabul ettikleri, işe göre adam değil, adama iş verilen ülkemizde, duruma isyan eden bu arkadaşlarımız için, bu kadarcık ayıp bile çok fazladır. Çünkü neticede onlar da ayıplı bir konuma düşmektedirler. Ve o zaman, ikide bir al takke ver külah konuşan büyüklerimizi eleştirmeye de hakkımız olmaz. Oysa, bilgilerini, fikirlerini abartmadan, araştırarak ve bilimsel yöntemlerle ortaya koyan insanlar, daha ilgi çekici ve inandırıcı olurlar.

Peki derdimizi nasıl anlatmalıyız, nasıl olmalı. Şöyle, gazeteci, yazar Sayın Yılmaz ÖZDİL bu işin üstadı. 18 şubat 2009 Çarşamba günkü Eser-Semer isimli makalesini bakın nasıl bağlamış.
“NOT:Hani Başbakan, "Ziya Paşa'nın güzel bir lafı var, eşek ölür kalır eseri" deyip de, sonra "Pardon, pardon, eşek ölür kalır semeri, insan ölür kalır eseri" diye düzeltti ya... Aslında düzelttiği filan yok. O laf, Ziya Paşa'nın değil. Mehmet Akif Ersoy'un!”

SANAL BİR HİKAYE

“Bir ülkede

Bir Deli

Zaten bir tanecik olan kuyuya

Bir eşek ölüsü atmış.

Tabii zaten kir- pas içinde olan su

Başlamış Pis pis kokmaya, kurtlanmaya

Herkes susuzluktan kırılmaya kokudan kıvranmaya başlarken

Bin akıllı bin de danışmanı çıkmış

Bu leşi biz bu kuyudan çıkarırız amma…

Bunun için, komşu ülkenin bin kızını getirin demişler.

Ülkenin beyi evdeki karınız ne olacak demiş

Bin akıllı ile bin danışmanı

Onlar garantiden çıktı artık değiştirmek lazım demişler…

Susuz ülkenin,

Vefalı beyi, delinin de yakın arkadaşı olduğundan

Komşu ülkenin kralına gitmiş.

Kral benden Okey.

Ama bir de kızlarıma sor demiş

Beyimiz kızların odalarını başlamış tek tek dolaşmaya,

Tam bu sırada işlerin yolunda olduğunu düşünen

Bin akıllı ile bin danışmanı

El ele tutunup kuyuya inmeye başlamışlar ki;

Komşu ülkenin kralından haber gelmiş

“Nah alırsınız.”

Bir sessizlik olmuş…

Ancak bu fazla sürmemiş

Çünkü bu cevap karşısında aptallaşan

Bin akıllı ile bin danışmanı

Birbirlerinin ellerini bırakınca kuyunun içine

İyi kalite dışkı gibi yığılıp kalmışlar.

Eşek ölüsü ile göz göze gelen

Bin akıllı ile bin danışmanı

Her sıkıştıklarında yaptıkları gibi

Allah’a yalvarmaya başlamışlar ama nafile.

“Beyin verdim onu bile kullanamadınız” diyen

Yaradan da yardım etmemiş.

Böylece kuyu başka eşeklerle dolmuş.

Danışmanlarından biri de çıkıp,deliye
“Bunlar senin yüzünden oldu çeneni tut be adam.” Diyememiş,

Ülke alt üst olurken o dalgasına bakmış

Ne yazık ki

Bu eşeklerin ölülerini kimsecikler ama kimsecikler

Kuyudan çıkaramamış

O ülkenin insanları

Hiçbir şeyden habersiz saf, garip halkı bu suyu içmiş

Hastalanmış, sürünmüş, bölünmüş.

Ülkenin delisi ile beyi başka ülkelere yerleşmiş.

Yağmurlu havalarda

Pencerelerinin önüne oturup.

Neskafelerini yudumlarken bazen akıllarına

Eski ülkelerinde yaptıkları işler gelip,

“ Oh Allah bereket versin ” Derlermiş."

Valla ben de ellerin yalancısıyım.

ŞEHİT MONŞERLER

MEHMET BAYDAR 27 Ocak 1973 Los Angeles / ABD

Bahadır DEMİR 27 Ocak 1973 Los Angeles / ABD

DANİŞ TUNALIGİL 22 Ekim 1975 Viyana / Avusturya

İSMAİL EREZ 24 Ekim 1975 Paris / Fransa

OKTAR CİRİT 16 Şubat 1976 Beyrut / Lübnan

TAHA CARIM 9 Haziran 1977 Roma / İtalya

NECLA KUNERALP 2 Haziran 1978 Madrit / İspanya

BEŞİR BALCIOĞLU 2 Haziran 1978 Madrit / İspanya

AHMET BENLER 12 Ekim 1979 Lahey / Hollanda

YILMAZ ÇOLPAN 22 Aralık 1979 Paris / Fransa

GALİP ÖZMEN 31 Temmuz 1980 Atina / Yunanistan

NESLİHAN ÖZMEN 31 Temmuz 1980 Atina / Yunanistan

ŞARIK ARIYAK 17 Aralık 1980 Sidney / Avustralya

REŞAT MORALI 4 Mart 1981 Paris / Fransa

KEMAL ARIKAN 28 Ocak 1982 Los Angeles / ABD

ORHAN GÜNDÜZ 4 Mayıs 1982 Boston / ABD

ERKUT AKBAY 7 Haziran 1982 Lizbon / Portekiz

ATİLLA ALTIKAT 27 Ağustos 1982 Ottawa / Kanada

BORA SÜELKAN 9 Eylül 1982 Burgaz / Bulgaristan

GALİP BALKAR 9 Mart 1983 Belgrad / Yugoslavya

DURSUN AKSOY 14 Temmuz 1983 Brüksel / Belçika

ERDOĞAN ÖZEN 20 Haziran 1984 Viyana / Avusturya

EVNER ERGUN 19 Kasım 1984 Viyana / Avusturya

CAHİDE MIHÇIOĞLU 27.07.1983 Lizbon/Portekiz

IŞIK YÖNDER 28.04.1984 Tahran/İran

ERDOĞAN ÖZEN 20.06.1984 Viyana/Avusturya

Çetin GÖRGÜ 07.10.1991 Atina/Yunanistan

ÇAĞLAR YÜCEL 11.12.1993 Bağdat/Irak

Haluk SİPAHİOĞLU 07/04/1994 Atina/Yunanistan




Suçları;
sadece Türkiye Cumhuriyeti’ni temsil etmek olan ve ne yazık ki bugün uğruna şehit oldukları ülkemizi idare eden büyüklerimiz tarafından Monşerler olarak nitelendirilen, Türk dış politikasını yönlendiren (isimlerini tespit edebildiğim ve edemediğim) tüm Hariciyecilerimizi minnetle anıyor, şehit olanlarına Tanrı’dan rahmet diliyorum.
Kaldı ki AB ye girmek için vermediği ödün kalmayan iktidarın, hariciyecilerimizi “batı özentisi içinde bulunan kibarlık budalaları” şeklinde nitelendirmesi ilginçtir.

NE OLUYOR ?

NE OLUYOR ?

1) Önce Tuncay Güney diye bir adam çıktı. Araba satışı sahtekarlığı gibi iyice bilmediğim bir nedenle alındığı nezarethanede, gözaltına alınma konusu ile alakasız sorulara, verdiği cevaplarla kelimenin tam anlamı ile okumuş yazmış insanlarımızın bile aklını başından aldı.
Bu günlerde Kanada’dan atıp tutan muhbir vatandaş Tuncay Güney, aşağı yukarı 40-45 yaşlarında gözüken memleketin orta halli bir ailesinin ortalama bir üyesi, mahallesinde komşularına göre, efendi, zararsız, Müslüman bir kardeşimizmiş. Ancak bugün birazcık haham, birazcık da homoseksüel olduğundan bahsediliyor.

Sanki bir tiyatro oyuncusu gibi verdiği ifadeler,yıllarca sümen altlarında kaldı. Haziran 2007 de Ümraniye’de bulunan bombalarla uyanıldı ve "bunu yapsa yapsa bunlar yapmıştır" tipi eyleme geçildi.
Sonuç; gözaltına alınan emekli generaller, subaylar, rektörler, üniversite hocaları, gazeteciler, parti liderleri, ATO başkanı Sinan AYGÜN, Yargıtay Onursal Cumhuriyet Başsavcısı Sabih KANATOĞLU gibi bu memleketin yüz akları, değerleri, güzel insanları. Üstelik, böyle tutarsız, garip ve işkence ile alındığı söylenen ifadeler ve medya desteği ile.
İfadelerin alınışından tutun, bu ifadeler üzerine, polisin harekete geçmesi gereken zamana kadar neredeyse her adımı yasalarımıza ve girmek için takla attığımız AB’nin yasalarına aykırı gelişen bu operasyonda 11.dalga gözaltına alınmaları gerçekleşirken belki de yer açılsın diye salıverilen gazeteci Vedat YENENER, 11 aydır nedensiz olarak tutuklu kaldığını, neden gözaltına alındığını hala bilmediğini söylüyor.
Evet bu davanın 11. dalgası devam ederken, askerler-siviller, askerler-gazeteciler, askerler-muhalifler kombinasyonuna kamuoyunun da baskısı ile askerler-polisler karması da nihayet eklendi. Oysa ilişkileri en kolay tespit edilmesi gereken onlardı çünkü ancak onlar eylem yapabilecek fiziki yapıya sahip, genç insanlardı. Yoksa, gözaltına alındıktan sonra ölen, hastalanan bu yaşlı insanlar Cumhuriyet gazetesine bomba atacak, kaçacak değildi ya.
2) Bu sırada devreye Abdülkadir Aygan denilen bir Pkk itirafçısı girdi. Adam, hem JİTEM’de çalışmış, hem Pkk’lı imiş, hem de itirafçı. Yani başka bir Tuncay. Bu kez o başlıyor Avrupa’dan konuşmaya. İlk olarak “Birçok yargısız infazın sorumlusu” suçlaması, onurlu, gururlu, Jandarma Gazi Albay Abdülkerim KIRCA ‘yı nezarethanelerde süründüremedi ama onu aramızdan almaya yetti. Şimdi sırada, asit kuyuları var.
3) Yıllardır birçok araştırılması gereken konuda kitap çıkarken, birden Zaman gazetesi’nin eski muhabirlerinden, bir Kanada göçmeni ve Kanada firmasında İhracat müdürlüğü yapan Faruk ARSLAN’ nın “Karakutu-Ergenekon'un Karanlık İsmi Tuncay Güney” isimli kitabında bahsedilen “emekli Tuğgeneral Veli Küçük ve JİTEM' in, Mardin bölgesinde infaz ettiği kişileri BOTAŞ tesisleri çevresindeki asit kuyularına gömdüğü” meselesi Pkk itirafçısı Abdülkadir Aygan tarafından da onaylanmış. Hatta iki kuyunun yerini google earth’den göstermiş. Bunları bir değerli insanımız “Vahşeti inkára vatanseverlik mi diyorsunuz?” başlıklı yazısı ilgili piyasaya servis ediyor. Sonra Pkk’nın meclisteki siyasi temsilcileri ortada daha Pkk’nın katlettiği bebeklerin cesetleri dururken, kendi vahşetlerini unutturmak için bölgede ve Avrupa’da derhal harekete geçiyor.
4) Durum ortada, gazeteler, televizyonlar bu haberlerle çalkalanırken ve duyarlı insanlar ne yapacağını bilmez, kulağına kar suyu kaçmış balık gibi sersem sersem dolaşırken ortaya Atilla OLGAÇ isimli, bir vatandaş çıkıyor ve 19 yaşında, eli kolu bağlı olduğunu ısrarla söylediği bir Rum esirini alnına sıkarak toplam 10 askeri öldürdüğünü söylüyor ve tabii bu kalıbının adamı olmayan sinek beyinli sayesinde başka bir oyunun sahnelenmesi için start veriliyor. Bu sefer Yunanlılar ve Kıbrıs Rum’ları harekete geçiyor.
5) Ve enteresandır onlarca el bombası, binlerce mermi yurdun her bir köşesine sanki serpiştiriliyor, ortalama zekaya sahip bir insan bunları alıp ıssız bir yere gömmez mi? Sonra bu mermileri atacak silahlar nerde? Bunları kimler dikkatli bakınca görülebilecek yerlere bırakıyor.
Yıllar önce Türkiye Cumhuriyeti’ni dünya kamuoyunda küçük düşürecek, devletin otoritesini, kuvvetini hiçe sayan faaliyetleri bildiğini ikrar eden, hatta bu faaliyetlerin içinde olduğu kesin olan bu muhbir-itirafçılar Avrupa’dan, Amerika’dan özgür kuşlar gibi şakıyıp, dünya kamu oyuna ve polise yön verirken, bugün, olaylardan bihaber, tek suçu iktidara muhalif birçok değerimizin, gözaltına alınıp nezarethanelerde süründürülmesini, eğer kalırsak, gelecek nesillere nasıl açıklayacağız?

Ne oluyor nasıl bir tezgahın içindeyiz...

ETKİSİZ ELEMAN

ETKİSİZ ELEMAN
Geçenlerde Milli Eğitim Bakanlığının bir genelgesi yayınlandı ve tüm ilk ve orta okullara gönderildi. Bu genelgede Filistin’de yıllardır süren bir insanlık ayıbı ile ilgili ve bu dramı yaşayan insanlarla, çocuklarımızın dayanışma içinde olduğunu göstermek amacı ile topluca saygı duruşunda bulunulması istendi.
İlk bakışta masumane bir talep.Belki de iyi bir şey yapılıyormuş gibi algılanabilir. Oysa bir de madalyonun öteki yüzü var. Ben onlarca şehit verdiğimiz zamanlarda bile böyle bir genelgenin, bırakın okullara, hiçbir bakanlık personeline gönderilmemesini eleştirmeyeceğim. Benim derdim, bu faciaların, büyüklerinin yediği haltlar yüzünden uykusundan sıçrayarak uyanan minicik yavrularımızın, zihinlerinde yaratacağı yaraları kapatmaya çalışmamız gerekirken, aynı acı olayları tekrar tekrar yaşasınlar, hafızalarından silinmesin diye saygı duruşları anma toplantıları icat edip, bir de üstüne ödüllü resim ve kompozisyon yarışması düzenliyorlar ki, ne demeli bilmem.
Akıllara zarar, bir kere diğer Arap ülkelerinin kazımadığı hatta kendilerinin yani FKÖ’nün bile neredeyse sessiz kaldığı gerçeği ortada iken ve bu ayıbın sahibi İsrail yerine, aklıselim olduğunu düşündüğümüz binlerce kişiye hitap eden değerli büyüklerimizin, Yahudiler demesinde bir ard niyet yoksa, mantığı nedir? Bizim ülkemizde yaşayan ve her biri Türk vatandaşı olmaktan gurur duyan hatta Türk Yahudilerin günahı ne? Amerika’nın 11 eylül 2001deki ikiz kuleler faciası ardından yıllardır tüm suçlu-suçsuz ayrımı yapmadan tüm Müslümanlara uyguladığı eziyeti protesto eden bizler, nasıl böyle bir hataya düşebiliriz? Kaldı ki küçücük yavrularımızın zihinlerinden silmemiz gereken insanlık ayıplarını zihinlerine kazımaya çalışmayı, din, dil, ırk ve benzeri ayrımcı fikirleri zihinlerine sokmaya çalışmayı an-la-ya-mı-yorum. Ardından sayın Başbakanımız buyurdu: Hiçbir zaman güçlü haklı değildir, haklı güçlüdür. Biz bunu biliriz. Bunu İsrail'e de anlattık.
Peki ne oldu anladı mı? Seni hiç umursadı mı, seni haklı bulup ertesi gün yapacağı saldırıyı durdurdu mu? Yoo… Öyleyse atıp tutmakla, gençlerimizi, minicik yavrularımızı, pravakatörlere yem edip, küçücük kızlarımızın başlarına poşu bağlayıp, ellerine yeşil bayraklar vererek yollara dökmekle, küçücük masum, daha büyüklerini adam sanan çocukları, saygı duruşuna dikmekle, ne siyaseti ne de İsrail’in “Hamas’a saldırıyorum” deyip katlettiği çocukları kurtarabiliriz. Bu işler hepimizin çok iyi bildiği gibi ciddi siyasi güç ister. Siyasi güç, seçimlere girip iktidar olmuş, en nazik ifade ile, mazisinde terör izleri taşıyan Hamasın uydusu olmakla elde edilemez. Bak ne oldu? Gazze Zirvesi'nden sonra, İsrail Başbakanı Ehud Olmert, zirveye katılan Avrupalı liderleri akşam yemeğine davet etti fakat davetliler listesinde Cumhurbaşkanı Gül'ün ismi maalesef yoktu. Yani Türkiye’nin Ortadoğu’daki siyasi pozisyonu açıkça ilan edildi, “Etkisiz eleman”.
Öte yandan, Sn. Erdoğan’ın dış politika danışmanı Prof. Dr.Ahmet Davudoğlu bölgede Hamas’ın ateşkes ilan etmesini Türkiye sağladı demiş. Bu gariban milletin nasıl avutulduğunu gösteren bir cümleyi ağzıylan ürettiği için kendine teşekkür ederim.

“Bir devlet adamı kendi insani hislerine tabi olarak devlet meselelerini halledemez, o yetkiye sahip değildir. ” (1918 M.E.G.S.B.1988 Atatürkçülük 1. kitap sayfa 129) M.K.ATATÜRK
Ne yazık ki memleket ve milletin iradesini alanlar, memleketi kendi malı, mülkü gibi görmeye devam ettiği müddetçe bu işgüzarlıklar da değişmeksizin devam edecektir.

NAR

NAR

“Sadece konuştular önceleri
Bir ara yanlışlıkla
Birbirine değdi elleri...
Bu gizemli bir temastı
Hoş bir titreşim, tüm vücudu dolaştı”


Gözlerinin deniz mavisine vuruldu
Deniz mavisinin harelerine vuruldu
O hareli bakışlardan kalbine doğru
Bir şeylerin ılık ılık akışını
Gizli gizli bakışını
İçin için yanışını
Kimselere kimseciklere söyleyemedi.

Kimselere hatta ona bile söyleyemedi
Tek başına büyüttü sevgisini
Yüreği yavaş yavaş yerini
Önce sevgiye sonra aşka bıraktı
Artık bir tuhaftı
Şimdi yüreği yok, yalnızca aşkı vardı
Olsun varsın, O da tek başına yaşardı !


Ağacın en üst dalındaydı
Üzeri yemyeşil yapraklarla örtülü
Dallar arasında tek
Ne tomurcuk olduğu görüldü
Ne de ateş rengi bir çiçek

Ne kuşlar, ne insanlar gördü
Bir yaprak gibi
Dallar arasında,
Yavaş yavaş büyüdü.

Tüm meyveler toplandı “o” yerinde kaldı
Olsun varsın . O da tek başına yaşardı!

Ancak öyle olmadı,
Kuzey rüzgarları başladı birden
Tüm yaprakları kopardı yerinden...
Şimdi;
Ağacın en üst dalında
Yapayalnız kalakalmıştı Nar
Yaşamda ortada kalmak da var.


“ Ne mutlu sana
Hiç yalnız kalmayacaksın
Ne zaman yalnızlık hissetsen
Beni yanında bulacaksın.”



M Metelik

DÜŞMANIM SANA KALSAM DA BİR KİŞİ

“Özellikle bizim milletimiz, milliyetini bilmez görünmesinin çok acı cezalarını çekmiştir. Osmanlı imparatorluğu içindeki çeşitli toplumlar hep milli inançlara sarılarak, milliyet idealinin kuvvetiyle kendilerini kurtardılar. Biz ne olduğumuzu sopa ile içlerinden kovulunca anladık. Kuvvetimizin zayıfladığı anda bizi hor ve hakir gördüler. Anladık ki kabahatimiz kendimizi unutmaklığımızmış. Dünyanın bize saygı göstermesini istiyorsak öncelikle bizim kendi benliğimize ve milliyetimize saygıyı hissi, fikri ve fiili olarak bütün davranış ve hareketlerimizle gösterelim, bilelim ki milli benliğini bulmayan milletler başka milletlerin avı olur. Milli varlığımızla düşman olanlarla dost olmayalım. Böylelerine bir Türk şairinin (*) dediği gibi, “Türküm ve düşmanım sana, kalsam da bir kişi.” Diyelim.
Düşmanlarımıza bu gerçeği anlattığımız gün, fikrimize, idealimize geleceğimize yan bakan her kişiyi düşman kabul ettiğiniz gün, milli benliğe uzanacak her eli şiddetle kırdığımız, milletin önüne dikilen her engeli derhal devirdiğiniz gün, gerçek kurtuluşa ulaşacağız. Ve sizler gibi aydın, azimli, imanlı gençler sayesinde bu kurtuluşa ulaşacağımızdan emin olabiliriz.”
Etrafınıza bir bakın, ne yapılmak isteniyor? Örneğin, bu güne kadar Türk Gençlerine onurla, gururla öğrettiğimiz Ergenekon Destanı, Göktürklerin yeniden doğuşunu, türeyişini anlatan bir Türk destanı değil midir? Türklerin Ergenekon denilen yüksek bir dağ tepesindeki ovada bir kurttan yeniden türeyip tekrar eski yurtlarına dönerek düşmanları ile çarpışmalarını anlatmaz mı? Peki düne kadar Türkler için onur duyulan bir destanın adı olan Ergenekon, bu gün neden ayaklar altındadır?
Geçelim. Askerimizin başına çuval geçirenlerin veya birçok iç sorunumuzu uluslar arası ilişkilerde tehdit unsuru olarak kullanan şerefsiz, sahte dostların hatta kıytırık, daha dün ortaya çıkmış ve çoğu da Türk milletinin zilliyeti altında semirmiş aşiret reislerinin verdiği direktiflerle dünyadaki durumumuzu belirlemeye çalışmak, globalizm denen illet yüzünden kırmızı çizgilerimizin her gün paçavraya dönüştürülmesi, milli benliğimize uzanmış kırılası eller değil midir?
Sosyal yaşamımızın en saygıdeğer kurumları ve o kurumların muhakkak ki hak ederek en yüksek mertebelerinde görev yapmış saygın, üyelerinin çeşitli suçlamalarla, güzelim elmalarla, çürük, hastalıklı patateslerin aynı sepete atılması gibi bilinçli olarak yapılan ve ulusun gözünden düşürülmeye yönelik çalışmaların, memleketin bin bir güçlüklerle var ettiği ekonominin temeli kurumların ve en güzel vatan topraklarının özelleştirme adı altında yabancı holdinglere bedavaya satılmasına ne ad verilir.Olmadık ülkelere nedendir bilinmez, milyonlarca dolarlık maddi yardımlar yapılırken ülkemizde halkımızın bin bir zorlukla okutup üniversite mezunu ettiği genç, dinamik, yurdundan başka gideceği yeri olmayan yavrularının, işsiz, aç, sefil, karamsar geleceksiz bırakılması,
“ideallerimize, geleceğimize yan bakma” değil midir? İkide bir tutuklanan ve bu yüzden konuşmaktan tartışmaktan korkan, sallabaş haline getirilmek istenen ve getirilen, gazeteciler, rektörler, bilim insanları, düşünce adamları, bu milletin hayal gücü önüne konulan engeller, değil midir? Bu mudur, bu vefakar, cefakar ve her şeye rağmen sadık Türk Milletine reva görülenler?
Ben bir şey demiyorum…
Atatürk 20 mart 1923 Konya’da gençlerle yaptığı uzun konuşmanın bir bölümünde ne diyorsa, o.
(*)Emin Bülent SERDAROĞLU

MAL DEFOLU İSE

MAL DEFOLU İSE


Hepimizin bildiği gibi bazı dünya markası olmuş firmalar zaman zaman defolu yani özürlü üretilmiş ürünlerini piyasadan geri çekerler. Bu daha çok otomobillerde dikkati çeker. Çünkü dünyanın en gelişmiş teknolojilerini kullanan bu süper fabrikalarda, yapılan onlarca testten sonra, defolu araçlar nasıl çıkar, nasıl dağıtımcı firmaya ulaşır, inanılır gibi değildir. Ve işin enteresan tarafı, aracı kullanan değil de aracı üreten o özrü fark eder ve aracı utana sıkıla düzeltmek üzere geri çağırır vs.
Ne oldu, nerden çıktı bu defolu mal muhabbeti diyebilirsiniz. Etrafınıza bakın onca defolu adam, sadece parti liderlerinin etkisi ve görüşü ile seçilen, işten anlayıp anlamadığına, eğitimine bakılmadan atanan yeteneksizler ordusu. Bunlar zaten domates tarlasının ortasında yetişmiş balkabağı gibi sırıtıyor.
Ben diyorum ki acaba seçmen olarak bizler üretimimizden memnun muyuz? Acaba ürettiğimiz yöneticilerden defolu olanları çıkarmamız mümkün olur mu?
Örnek mi, koca bir genel müdürün sözlerine bakın, cumaya giderken son bir hamle ile söylediği o son cümle hiç ağızdan çıkmışa benziyor mu? Nasıl çıkacaksın bu günahla Allah’ın huzuruna be adam! Bir taraftan acı bir sahneden bahsederken, bir taraftan gençlerin bazılarının yarı çıplak olduğunu söyleyerek olaya çok iyi bildiğimiz bir hava vermeye çalışmadı mı? ”Yılbaşı kutlarsanız, içki içerseniz, şunu yaparsanız bunu ederseniz, böyle olursunuz havası.” Oysa çocuklar giyinik haldeydiler. Ayıptır, ayıp… Hak etmediğin bir mevkiden istifa etmen seni Allah’ın huzurunda temize çıkarır mı?
Zaten çıplak olsalar ne yazardı. Keşke çıplak olsalardı da, senin ekiplerin işlerini baştan savmayıp kapıları çalsalar, açılmayanları kırsalar ve o çocukları kurtarsalardı. Nerede o uzmanlık, nerede o insanlık, havagazı dağıtımında çalışanların havagazının en basit özelliklerinden haberi var mı acaba?
Maalesef bu cıvıklık her yerde. Bankalar bir taraftan köşe başlarında kredi kartı dağıtırken, diğer taraftan işletmelere verdiği kredileri kısıp, yeni ödeme planları için işletmeleri sıkıştırıp, ve kredi kartlarına olan talebi körükleyerek, ülkede çıkan ekonomik krizi daha da çıkılmaz hale getirmiyor mu? Bir taraftan ülkedeki dolar milyonerleri çığ gibi büyürken, diğer taraftan ekonomik durgunluğu bahane edip yüzlerce işçisini sokağa atan işletme sahipleri yok mu?
Düşünün bir kere, Avrupa’da bile ilk kez kullanılan ön ödemeli sayaçları getirip vatandaşı kaz gibi yolan zihniyet, fazladan tahsil edilen paraların yatırımda yani fakir- fukara, garip- gureba, ilan ettiği yüz binlere, sadaka olarak dağıtmıyor mu?
“Dumansız hava sahası imiş” Nerde? Gören var mı? Hükümet bir taraftan “Türkiye’nin havası dumansız hava sahası” diye ilanlar verirken, bir taraftan seçim yatırımını bol kükürtlü kömürle yapmıyor mu? Neymiş dumansız hava sahasıymış..
Bu durumda vatandaş ne bekler, haklarının korunmasını, yanlış yapanın cezalandırılmasını, öyle mi? Peki, bunu yapacak bir makam, bir merci, vatandaşını koruyacak bir babayiğit var mı? Yok.
Aferin Mehmet, sen bu işe devam et…Neymiş memleketi yönetiyorlarmış.
Kaldırım yaptıracağız…Bölün hane sayısına su parasına ekle, havuz yaptıracağız havagazına ekle, milletvekiline zam. KDV ye ekle, memleket idaresi buysa, memleketi ben de idare ederim.
Uzatmayalım…
Malın defolu kardeşim çeksene piyasadan… Tık yok, kimsenin çıtı çıkmıyor. Defolu araçlar defolu yollarda ki of anam of… Kaza geliyorum demez.
Akıllara zarar.
Ne diyelim…Her ülke, hak ettiği şekilde idare edilirmiş.