ERATOSTHENES’in “çarşaf açılımı” YAKLAŞIMI

“Eratosthenes bir gün, bir gezginin yazdığı papirüsü okurken “21 haziranda, güneş tam tepede iken Asuan köyünde hiçbir eşyanın gölgesi yoktur” cümlesine takıldı. Bu nasıl olurdu?
Eratosthenes 21 haziranı bekledi ve Asuan (Bugünkü Mısır’da) köyüne gitti. Gerçekten güneş tam tepede iken yüksek objelerin gölgeleri kayboluyor, buna karşılık kuyuların dipleri aydınlanıyordu. Yani yeryüzüne dimdik inen güneş ışınlarına, köydeki objeler de dimdik duruyordu. Oysa yaşadığı İskenderiye kentinde aynı günün aynı zamanında gölgeler 7 derecelik bir açı yapıyordu. Güneş ışıkları yeryüzünün her yerine aynı şekilde indiğine göre bu durum, olsa olsa objelerin yeryüzünde konumlanmasından kaynaklanabilirdi, yani Asuan’daki eşya, söz konusu zaman aralığında güneş ışıklarına, dik, İskenderiye’deki eşya ise yamuk duruyor demekti.
Bir objenin güneş ışıklarına aynı anda, Asuan’da dik, İskenderiye’de yamuk durması ise ancak dünyanın yuvarlak olması halinde mümkün olabilirdi. "

Çalışmasının kısa bir bölümünü anlattığım Eratosthenes, MÖ:250 yıllarında bu günün üniversite mezunu bir insanının bilgisinin ancak yarısına sahip olan, milat öncesi insanının bile, bilimsel bir çalışmanın ve deneysel düşünmenin temel prensiplerini uyguladığı taktirde o günün şartlarında, “dünyanın yuvarlak oluşu, çevresinin yaklaşık 40.000 km olduğu gibi hayali bile imkansız olan” bilgilere yani o günün olmazlarına ulaşılabileceğini gösterirken; 1600’lü yıllarda yani yaklaşık 1850 yıl sonra, Galileo Galilei’yi engizisyon mahkemelerinin, “dünya dönüyor” iddiasından vazgeçmediği için hapislerde çürüttüğünü de unutmamak gerekir.
Bu iki zıt örnekden de anlaşılacağı gibi, bilimsel yöntemlere ve sonuçlarına, inanma ve katlanma olayı, devre hükmedenlerin, bilime ne kadar inandıkları, bir başka değişle dogmatik kalıplarından ne kadar uzaklaşabileceklerine bağlıdır. Orta çağda Hıristiyan dünyasında “Aristoteles ne söylerse gerçektir.” anlayışı vardı. Onun ağzından çıkan her şey kanun sayılıyordu ki, bu da dogmatik yaklaşımın bir ürünüdür. Oysa geçen zaman sürecinde görüyoruz ki, ilerleyen bilim ve teknoloji, değişmez olduğu kabul edilen birçok ortaçağ gerçeğinin, fasa fisodan başka bir şey olmadığını göstermiştir.
Yıl:2009. Peki bugün ne değişmiştir. Yaratılan tabuların yükseltilmesi uğruna, insanlar, topluluklar hatta devletler harcanmaktadır ve maalesef hâlâ her toplumsal düzeyde“ Başkanım ne söylüyorsa doğrudur” anlayışı devam etmektedir.
Enteresan olan, bugün inanılmaz bir hızla ilerleyen bilim ve teknoloji gerçeği ortada iken ve geçmişin doğruları şakır şakır çökerken, dünyada ve yurdumuzda hükmü geçen liderlerin tutumlarına, gelişen siyasi olaylara ve uluslar arası ilişkilere bakarsak, kendilerinin veya cemaatlerinin inançlarını ve dünya görüşlerini tüm toplumlara yedirmeye çalışan ve bunların yaygınlaşması için haklı nedenler ve maalesef dar alanda “mahalle baskısı”, küresel alanda “devlet baskısı” üretmeye çalışan, dogmatik, köktenci liderlerin, toplumları daha da çok etkiledikleri izlenimi doğmaktadır. Meselâ , (türban konusu) gibi inanç meselesi olarak ortaya atılan ve toplumsal enerji kaybına neden olan problemlerin topluma yararı nedir? Öyleyse “ Yararı olmayan şey anlamsızdır, bu tür tartışmalar da gereksizdir.” Tepkisinin toplumdan alınması gerekmez mi? Ne var ki, değiştirilmek istenmediği için birçok konuda stabilize kalmaya eğilimli bir yapı kazandırılacak şekilde eğitilmiş, geleneklerle yoğrulmuş toplumsal yapı ve beklentiler, bu tür pragmatik yorumlarla tatmin edilemez hale getirilmiştir.

Nitekim CHP’nin türban ve Kuran kursları açılımına gelen tepkinin temel nedeni de budur. Kendini CHP’li hissedenlerin pek çoğu, en basitinden “ takiye yapmak CHP’nin de hakkıdır” bile diyememektedir.

Çünkü bilinçli olarak dogmatik sistemlerin ağırlığı ile eğitilmiştir. Oysa bir topluluğu temsil eden partinin toplumu ilgilendiren açılımlar yapmasının ne gibi sakıncaları olabilir ki, neticede o da diğerleri gibi kozmopolitik bir yapıdadır ve bu yapıyı oluşturan bireylerin ihtiyaçlarını karşılayabilmek için kendini geliştirmesi gerekmektedir.
Görüldüğü gibi, gittikçe bilimsellikten uzaklaşan böylece medeni dünya olduğunu iddia ettikleri modern çevrede barbarlaşan toplumlar ve topluluklar, çıkarları söz konusu olduğu zaman ilkel çağlarda kaldığını düşündüğümüz “yaşamak için öldür, parçala, yok et !” moduna dönebilmekte, gözlerini kırpmadan önüne çıkan her engeli yok etmektedir ki bu engeller duruma göre Irak, Afganistan gibi bir ülke veya bir ülkedeki başka din, mezhep veya ırktan bireyler olabilmektedir.

Bunlar hikaye değildir, Asya’dan Avrupa’nın göbeğine, Afrika’dan Amerika’ya son 50 yıla bir göz gezdirildiği zaman toplumların, kabilelerin, ırkların, daha büyük ve medeni olduğunu iddia eden ülkeler tarafından en acımasız biçimde nasıl yalanıp yutulduğu, görülecektir.
Manzara maalesef budur…
Öyleyse ülkemizde ve uluslar arası ilişkilerimizde “olmazları oldurmak” istiyorsak, farklı düşüncelere, perspektiflere yer vermeyen, deneysel düşünceyi reddeden bakış açılarından bir an önce sıyrılıp, toplumsal ve toplumlararası hayatı bilimsel zeminlere çekecek eğitim projeleri üretmeli ve gecikmeden uygulamaya konulmalıdır. Kesin, son, değişmez sayılan, her türden kırmızı çizgilerin problemleri çözme kapasitelerinin ne olduğu yeniden gözden geçirilmelidir.

Son bir not:

Atatürkçü düşüncenin en belirgin özelliği, aklın ve bilimin ışığında gelişmeye açık bir yön göstermesidir. . Atatürkçü düşünceye göre "Yaşamda en gerçek yol gösterici bilim ve tekniktir. Bilim ve tekniğin dışında yol gösterici aramak, bilgisizliktir, doğru yoldan sapmaktır."

Yine Atatürk'ün şu sözleri Atatürkçülüğün bu özelliğini bütün açıklığı ile vurgulamaktadır: "Ben manevî miras olarak hiçbir nass-ı katı", hiçbir dogma, hiçbir donmuş ve kalıplaşmış kural bırakmıyorum. Benim manevî mirasım bilim ve akıldır. Benden sonra, beni benimsemek isteyenler, bu temel eksen üzerinde akıl ve bilimin rehberliğini kabul ederlerse, manevî mirasçılarım olurlar.".

DÜŞMANIM SANA KALSAM DA BİR KİŞİ

“Özellikle bizim milletimiz, milliyetini bilmez görünmesinin çok acı cezalarını çekmiştir. Osmanlı imparatorluğu içindeki çeşitli toplumlar hep milli inançlara sarılarak, milliyet idealinin kuvvetiyle kendilerini kurtardılar. Biz ne olduğumuzu sopa ile içlerinden kovulunca anladık. Kuvvetimizin zayıfladığı anda bizi hor ve hakir gördüler. Anladık ki kabahatimiz kendimizi unutmaklığımızmış. Dünyanın bize saygı göstermesini istiyorsak öncelikle bizim kendi benliğimize ve milliyetimize saygıyı hissi, fikri ve fiili olarak bütün davranış ve hareketlerimizle gösterelim, bilelim ki milli benliğini bulmayan milletler başka milletlerin avı olur. Milli varlığımızla düşman olanlarla dost olmayalım. Böylelerine bir Türk şairinin (*) dediği gibi, “Türküm ve düşmanım sana, kalsam da bir kişi.” Diyelim.
Düşmanlarımıza bu gerçeği anlattığımız gün, fikrimize, idealimize geleceğimize yan bakan her kişiyi düşman kabul ettiğiniz gün, milli benliğe uzanacak her eli şiddetle kırdığımız, milletin önüne dikilen her engeli derhal devirdiğiniz gün, gerçek kurtuluşa ulaşacağız. Ve sizler gibi aydın, azimli, imanlı gençler sayesinde bu kurtuluşa ulaşacağımızdan emin olabiliriz.”
Etrafınıza bir bakın, ne yapılmak isteniyor? Örneğin, bu güne kadar Türk Gençlerine onurla, gururla öğrettiğimiz Ergenekon Destanı, Göktürklerin yeniden doğuşunu, türeyişini anlatan bir Türk destanı değil midir? Türklerin Ergenekon denilen yüksek bir dağ tepesindeki ovada bir kurttan yeniden türeyip tekrar eski yurtlarına dönerek düşmanları ile çarpışmalarını anlatmaz mı? Peki düne kadar Türkler için onur duyulan bir destanın adı olan Ergenekon, bu gün neden ayaklar altındadır?
Geçelim. Askerimizin başına çuval geçirenlerin veya birçok iç sorunumuzu uluslar arası ilişkilerde tehdit unsuru olarak kullanan şerefsiz, sahte dostların hatta kıytırık, daha dün ortaya çıkmış ve çoğu da Türk milletinin zilliyeti altında semirmiş aşiret reislerinin verdiği direktiflerle dünyadaki durumumuzu belirlemeye çalışmak, globalizm denen illet yüzünden kırmızı çizgilerimizin her gün paçavraya dönüştürülmesi, milli benliğimize uzanmış kırılası eller değil midir?
Sosyal yaşamımızın en saygıdeğer kurumları ve o kurumların muhakkak ki hak ederek en yüksek mertebelerinde görev yapmış saygın, üyelerinin çeşitli suçlamalarla, güzelim elmalarla, çürük, hastalıklı patateslerin aynı sepete atılması gibi bilinçli olarak yapılan ve ulusun gözünden düşürülmeye yönelik çalışmaların, memleketin bin bir güçlüklerle var ettiği ekonominin temeli kurumların ve en güzel vatan topraklarının özelleştirme adı altında yabancı holdinglere bedavaya satılmasına ne ad verilir.Olmadık ülkelere nedendir bilinmez, milyonlarca dolarlık maddi yardımlar yapılırken ülkemizde halkımızın bin bir zorlukla okutup üniversite mezunu ettiği genç, dinamik, yurdundan başka gideceği yeri olmayan yavrularının, işsiz, aç, sefil, karamsar geleceksiz bırakılması,
“ideallerimize, geleceğimize yan bakma” değil midir? İkide bir tutuklanan ve bu yüzden konuşmaktan tartışmaktan korkan, sallabaş haline getirilmek istenen ve getirilen, gazeteciler, rektörler, bilim insanları, düşünce adamları, bu milletin hayal gücü önüne konulan engeller, değil midir? Bu mudur, bu vefakar, cefakar ve her şeye rağmen sadık Türk Milletine reva görülenler?
Ben bir şey demiyorum…
Atatürk 20 mart 1923 Konya’da gençlerle yaptığı uzun konuşmanın bir bölümünde ne diyorsa, o.
(*)Emin Bülent SERDAROĞLU

KAŞ YAPARKEN GÖZ ÇIKARMA SANATI

KAŞ YAPARKEN GÖZ ÇIKARMA SANATI

Büyük ihtimalle, belki de haklı olarak pek çok karşı çıkan, konuyu daha bilimsel zeminlerde inceleyenler mutlaka olacaktır ancak ortalama vatandaş gözü ile Avrupa Birliğine üye olma talebimizle birlikte ülkemizde zaten Cumhuriyetten sonra gelişmeye başlayan, tek millet olma bilinci defalarca saldırıya uğradı.
Unuttuğum neler var bilemem ama önce sağcı, solcu olduk yetmedi. Ardından Alevilik, Sünnilik devreye girdi. Sivas olaylarının acısı daha unutulmamıştı ki, türban davası ortaya çıktı. Müslüman olduğunu söyleyen iktidarla birlikte, ne hikmetse ve hangi birimle ölçülüyorsa, ülkede Müslüman olanlar, olmayanlar, cumaya gidenler, gitmeyenler grupları gözlenmeye başladı. Aynı zamanda Türkler ve Kürtler ardından bir de Ermenilerin ülkedeki varlıkları sanki keşfedildi. Şimdi de özür dileyenler, özür dilenmesini bekleyenler, vatanını sevenler, daha çok sevenler grupları oluştu. Hepsi de vatan, millet, din adına. Allah bilir daha neler neler ortaya sürülecek ve bu ülkenin paramparça olması için, birileri, elinden geleni ardına koymayacak.
Bunu bilmeyen yok ama yine de yangına körükle gidiyoruz. Düşünebiliyor musunuz ülkenin en olmazı oluyor ve bir milletvekili şu ya da bu nedenle bir büyüğümüzün annesinin Ermeni olduğunu iddia ediyor, oncağız da sanki hakarete uğramış, o makamlara gelirken hiç Ermeni oyu almamış gibi “hakaret davası” açıp, Ermeni ve başka dinlerden vatandaşlarımızı daha çok rencide ediyor. Kaş yaparken göz çıkarmak böyle bir şey değil midir?.
Evet milletimizin hafızası zayıftır da, bizi idare edenlerin hiç mi aklı yok. Sanki Anadolu’da yaşayan her sülale saf, hepsi Orta Asya’dan gelmiş Türk ırkı mıdır? Yok mudur bunların ailelerinde hiç Kürt, Ermeni, Laz, Çerkez veya Alevi, Şafi, Ortodoks, Gregoryen, Protestan gelin, damat, vs. Tek millet, tek bayrak, tek vatan nutukları hikaye midir?
Gel de şimdi Atatürk’ü anma. 27.10.1922 de Bursa’da öğretmenlere hitap ederken,”Katiyen bilmeliyiz ki iki parça halinde yaşayan milletler zayıftır, marizdir.” Ta… O zamanlarda, bu günlerde yapacaklarımızı görüp bizleri uyarmış ama nerde, biz paramparça olmak için çırpınıp duruyoruz. Ne diyelim, kimine sivrisinek saz gelir kimine davul zurna az gelir. 20.12.2008