SAZAN

Zararlı çıkacağımızı bile bile, çoğu zaman sırf kendimizi göstermek için, “körü körüne” bir işe bulaşmayı “misyon” zanneden bir karakterde olduğumuzdan mıdır, nedendir bilinmez, “tokatlandıkça tokatlanmalara” doyamayız vesselam! Zaten bu yüzden sadece bizim toplumumuzda, insanların bu hallerini anlatan “özgün sıfatlar” türemiştir ki, bunların en temizi “sazan”dır. Hem de “Aynalı Sazan.” Örnek mi? Geçenlerde belediye otobüsünde gereğinden fazla konuşan iki kişiyi ister istemez dinlemek zorunda kaldım. Biri diğerine “milli gelirdeki artış üzerinden” iktidarı övüyordu. Belli ki, kişi başına düşen milli gelirin bir gecede birkaç bin dolar, “yeniden artması” sazan’ı baya bi sevindirmiş.

Nerede çalışıyorsa?.. Herhalde yıllık geliri 15 bin 392 doların üzerinde. Yani bekarsa, aylık geliri yaklaşık 2500 TL’ye geliyor ki, iyi para. Eşi de çalışıyorsa mesele yok da, çoğu “tavsiye üzerine 3 çocuklu”, üstelik eşi çalışmayanların aylık geliri 10.000 TL civarında olmazsa, “bu hesap yatar”. Sayın Büyüklerimin bütçe görüşmeleri sırasında “ağzından bal damladığına” göre, herhalde onlara meclis kürsüsünden öyle geliyor… Oysa 2002 de bankaya yatırdığımız 15.392 TL hiç de öyle demiyor. Paramızın alım gücünün ne hale geldiği de, onca zamandır bankada duran paramıza verilen faizin kayıplarımızı karşılayıp karşılayamadığı da, buna karşılık bankaların kârlarını her yıl nasıl katladığı da ortada. Hadi bunları da boş verelim, “adam” biraz etrafına, eşin dostun haline baksa, kendi kredi kartı borçlarını nasıl kapattığını hatırlasa, “sazana” dönüştüğünü anlayacak da… Nerdeee? Belki de garibim, açıklanan bu rakamdan herkese pay verilecek zannediyordur. Hani “sazan” dedik ya, ne görürse, ne duyarsa, ne söylenirse atlayan, kabul eden saf, “Allahlık” anlamında…

Aslında milli gelirin artması elbette önemlidir de, daha da önemlisi onun nasıl dağıldığıdır. Düşünün ki, bir ülkede çalışan ve üretenlerin milli gelirden aldığı pay gitgide azalırken, hükümetler; işveren diye isimlendirdiğimiz sermeye sahiplerine hoş görünmek için, vergi afları çıkarıyor, tüm yasal zorunluluğa rağmen vatandaşının “sigortasız” veya “asgari ücretin altında” çalışmasına göz yumuyor, üstelik dolaylı vergileri sürekli arttırarak halkı soyuyor… Böyle bir ülkede “haktan, adaletten” bahsedilebilir mi? Vicdan sahibi yöneticileri olan hangi ülkede, üstelik asgari ücret net 600 TL bile değilken, ekmek 1 TL, et 25-30 TL’dir… Hangi vicdan sahibi yöneticileri olan bir ülkede bir litre “benzinden alınan vergi 2,5 TL’dır” . Bir ülkenin büyümesi “kendi vatandaşının kanı, teri ve emeğinin sömürüsü” üzerinden olacaksa ona büyüme gelişme değil “sömürü ve esaret düzeni” denir.

Göz önünde gerçekleşen her şeye rağmen halâ yapılan yollar, çehresi değişen şehirler, modern AVM’ler ile gözleriniz kamaşıyor, bakar kör oluyorsanız siz de “sazanlaşıyorsunuz” demektir. Neden mi? Eğer bir iktidar, geçen bunca hükümetin biriktirdiği, en sıkışık durumlarda bile gözden çıkarmaya kıyamadığı ülke servetini; bankalarımızı, büyük kurumlarımızı, günü kurtarmak için, tek tek yabancılara satıyorsa, üstelik bu yabancı şirketlerin, doğrudan “dünyanın en yüksek faizi ile” bankalara yatırdıkları büyük miktardaki “sıcak paradan” elde ettiği faizle, ülkenin en güzel arazilerine konmasına göz yumuyorsa ve üstelik satılan kurumlarımızda hiç olmazsa yeni istihdam yaratılmasına ön ayak olacağına, çalışanların kapı dışarı edilmesi için, yasalarda düzenlemeler yapıp destek veriyorsa ve sen hala uyanamadıysan hakkaten sazanlaşmışsın demektir.

BUNU YAPABİLİRSİNİZ

12 eylül 1980 öncesi ülkemizde neredeyse “bir iç savaş” çıkması için yapılan “kampanya ve propagandaya” alet olmanın acısını yaşamıştık. Tabii aradan 30 sene geçti kolay değil, unutmuş olabiliriz… Benzer bir kampanya ABD’nin Irak’ı işgalinden kısa bir süre önce de hayata geçirilmiş, Saddam’ın kimyasal ve biyolojik silahları ile dünyayı tehdit ettiği safsatası ortaya atılıp, neredeyse tüm dünya “aldatılmıştı”. Evet aldatılmıştı çünkü görüldü ki, ortada idam edilen, lakabını ABD’nin taktığı “Kimyasal Ali” dışında, adı kimyasal veya biyolojik olan bırakın bombayı, hiç bir şey yoktu. Demek ki “düzmece hikayelerle” bütün dünyanın aldatılması mümkün ve biz buna şahit olduk. Bugünlerde yeniden gündeme düşen Balyoz Eylem Planı Davasının da benzeri bir kampanya ile ABD ile işbirliğine yanaşmayan ve ABD’nin bölgedeki siyasi amaçların tek karşı koyabilecek güç olan “TSK’nın canına okunması eylemi” olduğu düşüncesi oldukça yaygındır.

Bunun makul sebepleri de vardır. Bir kere dava konusu olan seminerin, 2003-2006 Tatbikatlar programında yer aldığını Genelkurmay açıklanmıştır. Bu bilinmesine rağmen, üstelik “sahte” olduğu ısrarla söylenen belgeler ve kimliği belirsiz ihbarcı “gizli tanıklar” eşliğinde, “12 eylül öncesini hatırlatan senaryolar” üzerinden “ahmakça” fikirler üretseler bile; asla herhangi bir eyleme girişmemiş, iktidara muhalif olma dışında bir suçu olmayan onlarca asker, tutuklanarak ne zaman sona ereceğini bilmeden Silivri’ye istifleniyor… Sonları ne olacak Allah bilir. %58’lik referandumla Anayasa’da yapılan değişiklikler de düşünülürse işleri hakikaten zor.

Buraya kadar gerçekleşenler normal olmasa da mümkündür ve bazı siyasi çevre tarafından makul da karşılanabilir. ancak ülkede askeri ve sivil çevreden onlarca gözlemcinin kontrolünde gerçekleşen yasal bir plan seminerinde suç unsurları bulup askeri içeri tıkabilen hukuk, aynı hassasiyeti “Buna başkaldırı diyorsanız, evet biz başkaldırıyoruz” diyenlere karşı nedense gösterebilmelidir. Demokratik Toplum Kongresinin (DTK) çalıştayında üretilen bildiri, Öcalan’a özgürlük başta olmak üzere arkadaşların sınırlarını çizdiği Türkiye’nin belli bir bölgesinde, ayrı bayrak ve semboller, ayrı güvenlik ve savunma gücü, bölgedeki ekonomik kaynakların kullanım ve tüketim hakkı, özerk bir yapı” gibi talepleri içermesi, üstelik bazı talepler örneğin “öz savunma birlikleri” kurma konusunda eyleme bile geçilmesi, Balyoz eylem Planı diye isimlendirilen davadan daha mı önemsizdir.

Demokrasilerde elbette ki herkes dilediği gibi konuşabilmelidir. Eğer fikirleri “yasalarla çatışıyorsa” söylediklerine değil, fikirlerinin ne kadarını hayata geçirmeye kalktıklarına bakmak gerekir. Bu açıdan bakınca Türk Silahlı Kuvvetleri mensuplarına uygulanan hukuki tutumla, Demokratik Toplum Kongresi mensuplarına uygulanan hukuki tutumun farklı olduğu ortadadır. Bir taraf, özel savcılar, son anda atanan hakimler, bir sürü kafa karıştıran belge ve gizli tanıklarla kurgulanmış bir dava ile tutuklanıp Silivri’ye istiflenirken, Demokratik Toplum Kongresini toplayan, “siyasi yasaklı ağalar” yaptıklarının bir “başkaldırı” olduğunu bilerek ve üstelik hedeflerinin özerk bir Kürt devleti kurmak olduğunu alenen ifade ederek yasalara karşı çıkıyor ve halkı kışkırtmaya devam ediyorlar.

Acaba başında “Demokratik” kelimesinin bulunması, bizim hukuk sistemimizde örgütlenmenin demokrasiye uygun işler yaptığını gösteren bir emare olarak mı kabul edilmektedir? Yoksa “özerk bir Kürt devleti” yumurta atarak mı kurulacaktır? Önderimiz dedikleri teröristbaşının salıverilmesi tutun da, “marta kadar ilerleme kaydedilmezse” diye başlayan tehditlerine kadar her şey alenen ortadayken, askerimizin evlerine iş yerlerine yaptığımız, baskınları, tutuklamaları göremiyoruz. Bundan ne üzgünüz ne de şikayetçi. Ancak, bu yasadışı faaliyetleri bilerek ve isteyerek icra edenlere uygulanan demokratik yöntemlerin ve gösterilen hoşgörünün, en azından adı geçen plan seminerine kadar “ülkesine göğsünü siper etmiş askere” de uygulanmasını istemek her halde hakkımızdır.

YUMURTADAN HER ZAMAN CİVCİV ÇIKMAZ

Daha önce de birkaç köşe yazarı, Siyasal Bilimler Fakültesinde, CHP Genel Sekreteri Prof. Süheyl Batum ile AKP’li Prof. Burhan Kuzu’nun başına gelenleri garipsemiş, “Altı kaval üstü şeşhane” bir eylem, manasında yorumlar yapmışlardı. Tabii “deli-kanlıların” nasıl “tahmini imkansız davranışlar” gösterebileceklerine, mesleğim icabı bir çok kez şahit olduğum için, bu görüşleri “komplo teorisi” diye yorumlayıp pek kulak asmamıştım. Ancak yine de özellikle Sn. Burhan Kuzu’ya yapılan yumurtalı saldırı ile ilgili kafamı kurcalayan bazı sorular vardı.
***
Acaba polisin, öğrencileri göz yaşartıcı gaz ile böcek gibi ilaçlayıp ezenlerine, bile AKP “kayıtsız şartsız sahip çıkmışken”, SBF’ne, AKP’li bir Anayasa profesörünün, yaklaşık 100 polisin oluşturduğu koridordan “koruma altında” girmesinin, tepki göreceği kimsenin aklına gelmedi mi? Elbette geldi. Geldi ki, şemsiyeleri hazırladılar. Biraz geç açsalar da, omlet olmaları öyle önlendi… Demek ki aralarında “tedbirden” anlayanlar vardı. Peki o zaman, Süheyl Batum konuşmasını yapamayıp, salonu terk etmek zorunda bırakılmışken neden dinleyiciler salona kontrolsüz alındı? Yoksa kontrol yapıldı da, onca yumurta salona “insan kılığında mı” girdi? Bunlar aklıma gelen saçmalıklar…Ortada bir başka gariplik daha var. Madem bu eylem, “bir kolektif icraat”, neden her iki hocaya da bir araya gelen gruplar, “benzer tepki” göstermedi?.. Eylemler neden farklıydı.
***
İktidarın “ehil” insanların yapması gereken işleri, daha çok eşe dosta yaptırması yüzünden “hayal kırıklığı yaşamaya” alışkın olduğumuzdan, “olur böyle şeyler” deyip, önceleri cevapları pek de fazla önemsememiştim. Ta ki, Güncel Meydanda Mahiye Morgül’ün yazısını okuyana kadar. Yazarın gözlemlerine göre, eylemci gençlerin “siyasi duruşlarının” enteresan bir değişim süreci içindedir. Tabii bu durum, bir çok sorunun cevabına da zemin oluşturuyor. Ve maalesef “eski tezgahların” yeniden kurulmaya çalışıldığı düşüncesi insanı rahatsız ediyor.
***
“Kolektif Yumurta Şenliği pankartı açan grup basında Genç-Sen’li (Öğrenci Gençlik Sendikası) öğrenciler olarak tanıtıldı. SBF öğrencilerini düşündüm. Genç-Sen, SBF’de değil, Eğitim Bilimleri Fakültesinde kurulmuştu. Bunda bir tuhaflık vardı. Genç-Sen, öğrenci sendikası… Okula giden bir genç, çalışan işçi gibi sendika nasıl kurardı? Buna sendika denmez, postmodern bir ad bu. Öğrencilerin muhtemel tepkilerini burada eritmek maksadıyla özellikle kurdurulmuş gibi. Grubun Tekel direnişine destek vermeye Sakarya’ya getirdikleri pankartları anımsamaya çalışıyorum. Eşcinsellere özgürlük, Kürtçe ana dilde eğitim, türbana serbestlik, kadına şiddete hayır, YÖK’e hayır, parasız eğitim… Bilimsel eğitim gibi akademik talepleri hiç olmadı. Ne mühendislik diplomaları kaldırılırken, ne 5544 sayılı MYK yasası çıkarken, ne Roma Hukuku gibi temel dersler kaldırılırken hiç ses çıkartmadılar, ya da ben duymadım. Basın daha önce bunlarla hiç ilgilenmezken ne oldu da birden manşete çıkartıldılar? Galiba Genç-Sen’i itibarlılaştırma seanslarına tanık oluyoruz. Bu grubun Türkiye Gençlik Birliğine karşı panzehir olarak kullanılacağını düşünmeye başladım. Çünkü Atatürkçü, ulusalcı, devrimci, Amerikan karşıtı olan Türkiye Gençlik Birliği, halen 70 ilde örgütlenmiş haldedir. BOP eşbaşkanı Tayyip Erdoğan’a karşı en etkili protestoları TGB yapmaktadır. Başbakanın gideceği illerde akşamdan bu gençler gözaltına alınmaktadır. Yumurta seremonisinden bir gün sonra İzmir'de, Genç-Sen’lilerin de aralarında olduğu birileri TGB'lilere saldırdı. TGB öğrencileri ise devrim şehidi Kubilay'ı anma masası açmışlardı, Atatürk ve Kubilay posterleri satıyorlardı.”
***
Yazarın yukarıdaki yorumları, eylemin neden farklı tepkilerle ortaya konduğunun da, güvenlik kuvvetlerinin ihmalci tutumunun da açıklanması açısından önemlidir. Özellikle “Tepki koymak öğrencinin neyine. Komünistlik yapacağına evde dersini çalışsın” diyen, bundan 20-25 yıl sonra kemiklerinin bile toprak olacağını unutup, “gençleri yaşayacakları dünyanın şekillenmesine karıştırmak istemeyen” toplumun en azından “%40 oyluk” kesimini, kafaya almak için, yeni mazlumların yaratılması ve muhafazakar düşüncenin yükseltilmesi hamleleri en zalim biçimde ortaya konmaktadır.

BİNBİR FİKİR YARIŞSIN

CHP’nin 15. Olaganüstü Kurultayı öncesi medyada öyle bir yaygara koptu ki, zannedersin CHP’de liste savaşları çıktı. Her ne kadar bir partinin kurultayının, bu kadar süre gündemi meşgul etmesi şaşırtıcı olsa da aslında o süreç içinde daha da şaşırtıcı olaylar da izledik. Örneğin şu “çarşaf liste” meselesi. Sn. Deniz Baykal bile, benim yakalayabildiğim iki proğramda, bir taraftan, bu güne kadar, ne anlama geldiğini açıklama gereği duymadığı bu listelerin “hangisinin daha demokratik” olduğunu açıklamaya çalışıyor, bir taraftan da Sn. Kılıçtaroğlu ile yaptığı görümelerden memnuniyetsizliğini “Nezaket görüşmesinin ötesinde bir anlam taşımıyor” diyerek belli ediyordu. Ancak anlaşıldı ki Sn. Baykal’ın çağrıları “nafile” olmuş. Doğrusu kurultayın çoşkusuna ortak olamaması da, “bensiz, bu işler hikaye” izlenimi bıraktı.
***
Kurultayın tamamlanmasının hemen ardından bu kez de, parti meclisindeki kadın kotasının %25 den az olması sebebi ile en az oy alan Gürsel Tekin- Sezgin Tanrıkulu (Diyarbakır eski baro başkanı- Habur’dan giren terör örgütü üyelerini savunan avukatlardan biri)- Enver Aysever’in dahil olduğu 3 “farklı sesin” parti meclisi listesinden düşmesi konusu ortaya atıldı. Olabilir, ancak “ortada bin sorun varsa” Kılıçtaroğlu “CHP’nin bin de çözümü var” demişti. Bu “muğlak sorunun” da muhtemel birçok çözümü bilinmesine rağmen bunu, “Sav’ın salvosu” falan diye yorumlayanlara ne denir bilmem. Bildiğim ise, Kılıçtaroğlu’nun neden kendi kadrosu ile çalışmak istediğini, “sıradan vatandaşa” anlatan “ikinci” örnek olduğudur. Bu olumsuzluğa rağmen, dost düşman herkes gördü ki “Sakin Güç” bazılarının düşündüğü gibi “şaşkın güç” falan değilmiş.
***
Kurultayın ortaya çıkardığı en vahim sorun ise, yukarıda adı geçen farklı seslerin demokrasiyi ülkü edinmiş CHP’nin, parti meclisi listesinde delegeden çiziği yemesidir. Bu durum, değişmeyen tek şeyin “değişim” olduğunun bilinmesine rağmen, CHP’de “değişimden hoşlanmayan” bir anlayışın barındığını ortaya çıkarmıştır. Son yıllarda “dini meseleler” dışında toplumun “mukaddesatının” acımasızca yerden yere vurulduğu ülkemizde, klasik politikacı ve politik söylemler kitlelerin yaşadığı travmaya çare olamamaktadır. Sıradan vatandaş politikacılardan artık palavra değil gerçek çözümler üretmesini beklemektedir. Ve şu unutulmamalıdır ki, farklı düşünceleri bir arada barındıramayan hiçbir siyasal topluluk, toplumun tüm kesimlerini tatmin edecek çözümleri üretemez.
***
Bu günkü şartlarda, Kılıçdaroğlu’ndan sonra CHP’nin alacağı oyların bir çoğu “emanet oylar” olacağı yadsınamaz. Zaten yapılan kamu oyu yoklamalarında CHP’liyim diyenlerin bir çoğunun, kendini “solcu” olarak değil de “Vatansever” olarak tanımlaması bunun önemli bir işaretidir. Ve iktidar olmak istiyorsa değişmek, seçmenin taleplerine cevap vermek, çözüm üretmek zorundadır. Seçmen, bir taraftan “demokratik taleplerinin” karşılanmasını isterken diğer yandan laik Cumhuriyetin “mukaddes” değerlerinin iktidar eli ile tartışmaya açılmasından rahatsızıdır. Dolayısıyla önümüzdeki seçimlerde CHP'ye verilecek oyların büyük bir çoğunluğu, özellikle Kılıçtaroğlu'nun şahsına verilmiş emanet oylar olacaktır.Bu durumda hedefi iktidar olan bir muhalefet liderinin bu oylara talip olmaması, partisinin ana ilkeleri doğrultusunda, bu potansiyelden yararlanmak için gerekeni yapmaması düşünülemez.
***
Bugün geniş halk kitlelerini umudu olabilecek bir potansiyeli taşıdığı varsayılan CHP’de özellikle “kişisel hak ve özgürlükler” adına beklenen tutum değişimleri kimseyi korkutmamalıdır. Örneğin parti meclisine dahi “Kürtçü” anlayışı benimsediği iddia edilen şahısların girmesi, “sosyal demokrat” olduğu bilinen bir partinin taraflarını şaşırtmamalıdır. Şu unutulmamalıdır ki, aynı parti içinde “Atatürk karşıtları” da olabilir. Beğenirsiniz veya benim gibi beğenmezsiniz. Ancak hiç kimsenin bu vatandaşların CHP çatısı altında siyaset yapmasını engelleyemeye hakkı yoktur. Hatta bu farklı fikirler zaman içinde partinin siyasi gelişimine önemli katkılar da yapar. Kaldı ki, "bu aykırı seslerin", belli olan parti ilkelerini kabul ederek, bu çatı altına girmeleri parti için sadece kazançtır. Bırakın binbir fikir yarışsın…

WİKİLEAKS’ TEN BİZE NE !

Neredeyse bir ay geçmesine rağmen Wikileaks belgeleri ile ilgili neden yorum yapmadığımı, daha doğrusu yapamadığımı herhalde anlamışsınızdır. Malum Sn. Başbakan baştan uyardı. “Belediye başkanlığı dönemimde Erdoğan’ın 1 milyar doları var diyen kişi bugün Silivri’de”. Sayın Büyüğümüz daha nasıl anlatsın. Efendi efendi uyarıyor. "Akıllı olun" diyor. Daha ne desin… “Anlayana sivrisinek saz gelir, anlamayana Dinar Belediye bandosu bile az gelir.” Biz anlayanlardanız…
***
Artık, bu uyarıdan sonra, aylardır içeride olup da ne ile suçlandığını bir türlü çıkaramayan, mahkeme salonlarında “Ne ile suçlandığımı öğrenmek istiyorum!” diye feryat eden, hatta bu yüzden duruşmalardan men edilip, birkaç oturum kendini savunmaktan mahrum kalan “dalgın televizyoncu” Tuncay Özkan, “işi çözüp”, şu anda yeryüzünde yürürlüğe girmiş ne kadar “bireysel hak ve özgürlükleri koruyan” bildiri, mecelle, mevzuat, yasa, yönetmelik varsa tamamının altına imza çakmış bu ülkede, olsa olsa “mukaddes varlıkları koruma kanununa” muhalefetten içerde tutulduğunu anlamıştır herhalde.
***
Sayın Büyüğümüzün çektiği bu zılgıta, adeta “kapak olsun” diye hemen ertesinde, başka bir sayın büyüğümüzün “gönülden katkıları” ile bir uyarı daha aldık. Adalet Bakanının memleketi Hatay’a, ilgili makamlara haber verip izin alarak gitmesine rağmen, meçhul bir ihbarcının yaptığı uyduruk bir ihbar” ile iktidarla ikide bir zıtlaşan “Sincan hakimi Osman Kaçmaz’ın” oteldeki odası, AKP'nin AB’ye uyum yasaları çerçevesinde yasadışı olmaktan çıkardığı fuhşu, “icra ediyor” diye basıldı. Oysa Sincan Hakimi, hangi ülkenin para birimi olduğunu bilemediğimiz “Allah kuruşlarının” sözünü dahi etmemişti, bakın başına gelene. Bu ülkede bir hakim, izin alarak geldiği bir ilde, kaldığı bir otelde, gece yarısı “saçma sapan” bir ihbarla mışıl mışıl uyuduğu uykusundan uyandırılıp, odası aranmak isteniyorsa, varın gerisini siz düşünün…
***
Tabii durum bu olunca.. Bize ne Dışişleri Bakanının politikalarından, ülke siyasetindeki eksen kaymasından. Bize ne bazı gazetecilerin ülkemiz hakkında ABD’li politikacılarla ileri geri konuşmasından. Daha dün siyasetçilerin de ABD’ye gidip ülkemizi şikayet ettiklerini görmedik mi? Bize ne bazı bakanların ve eski bir il başkanının özel zevk ve beğenilerinden. Bize ne sayın büyüklerimizin kıyıya köşeye attığı üç beş kuruş parasından… Biz sadece “Allah’ın gazabı, yalancıların, sahtekarların, fakir fukaranın hakkını yiyen zalimlerin, üzerinde olsun.” diyoruz. O kadar…

BİZDE DEMOKRASİ BU KADAR OLUR

İleri demokrasiye geçişimizden tam 36 sene önce de, 1974’de Hacettepe yurdunu basan polis, yurt salonlarında, kız erkek ayrımı yapmaksızın diz çöktürüp dizdiği öğrencilerin sırtlarında çamur içindeki postalları ile gezerken, bir taraftan da kafa göz demeden coplardı. Gözaltına alıp götürdüğü onlarca genç, Ankara Emniyet Sarayının 6 katında, en azından 24 saat, itilir kakılır, çuval gibi oradan oraya atılarak cezalandırılırdı. Bir şekilde kıyıda köşede kalıp, Emniyet Müdürlüğüne hasarsız sayılabilecek şekilde girenler, ertesi sabah “Ne o sen makyaj yapmamışsın” diyen Ayı Mehmet’in yardımıyla yüz, göz morarmış olarak, kayıt altına alınıp salıverilirdi…
***
Bu gün çocuklarımızın, benzeri bir zulmü, baskıyı ve şiddeti yaşaması mümkün mü?.. Hayır, olmaz öyle şey! Demeyi ne kadar çok isterdik değil mi? Polisimizin artık çocuklarımızı “düşman” gibi değil de, evlatları, kardeşleri gibi gördüğünü, onları “hoşgörü” ile kucakladığını, görevlerinin, onların “hata yapmalarının önüne geçmek” olduğunu bildiğini, söyleyebilsek; “ileri demokrasimize” ne kadar çok yakışırdı değil mi? Ama nerede?.. Başımızda devletle vatandaşını “eşit” tutan yöneticiler ve “devletin eli yok mu” zihniyetinde olan idareciler olduktan sonra, yani büyüklerimiz bile “demokratik tutumu” sindiremediyse tabii ki “aynı hamam aynı tas” kalır. Ha, lafta demokrasi ha, Burhan Kuzu’nun kaleme aldığı ileri demokrasi.
***
Oysa ne halk oylaması yapılıp “ileri demokrasiye” geçmeden önce, ne de bu gün, işlenen suçun cezasının taktir hakkı polislerdedir. Gelgelelim onlara bu bilinci vermek iktidarların tutumu ile doğru orantılıdır. 70’li yıllarda bile polis, halkın gözleri önünde bu türden bir eylemleri yapabilecek, yani, hırsından öğrencileri kaskıyla dövebilecek ya da, bir kız öğrenciye beşi altısı çullanacak kadar gözü dönmüş, politize olmuş değildi. Üstelik bunu yapamazlardı da. Çünkü o zamanlar hiç olmazsa, ana babaların sesi çıkıyordu. Çünkü, o zamanlar insanlar “sadaka ile beslenmeye” henüz alıştırılmamıştı. Telefonları dinlenerek “toplumsal onur” ayaklar altına alınmamıştı. Ve henüz insanlar, üç kuruşluk çıkarları uğruna evlatlarını ezdirecek, satacak kadar “ürkek ve yılgın” değildi.
***
Acaba ilkokulda çocuğunun kulağını çeken öğretmene, dünyayı dar eden ana babalar, şimdi neredeler? Çocuklarına yapılanları görmüyorlar mı? Neden sesleri çıkmıyor? Niçin yıllarca her türlü cefayı çekip, memleketime hayırlı bir evlat olsun diye üniversiteye gönderdikleri çocuklarına, zulüm eden vicdansızlara ve onlara sırf kendi rahatları için göz yumanlara tepkisiz kalıp neden "onların daha büyük hatalar yapmasının önünü açıyorlar." İleri demokrasilerde, Başbakan bile yapsa, “hak olan” bir toplantıyı protesto etmenin cezası çocuklarımızın ağzını yüzünü çarşamba pazarına çevirmek midir? Üstelik içeride rektör denen biçare insancıklar otururken…
***
En acı olanı da çocukların bu “sadist şiddete” uğramasının nedenini Nevzat Tarhan isimli bir sayın profesörün, “Başbakanın her gün bir suikast atlatmasına” bağlamasıdır. Acaba ileri demokrasilerde, “eşeğini dövemeyen semerini dövecek” diye bir kural mı vardır. Adam, ‘Molotof kokteyllerle, taşlarla, havai fişeklerle, dükkanlara, bankalara, güvenlik güçlerine saldıran PKK yandaşlarına bile yapılmayan zulmün, geleceğin başbakanlarına, milletvekillerine, mühendislerine, doktorlarına yapılması reva mıdır diye’ sormuyor da, yapılan zulme kılıf arıyor. Profesörlük payesi ile onurlandırdığımız insanlara bile olayları demokratik bir yaklaşımla irdelemeyi öğretememişsek olacağı budur…

UNUTTURULAN İTTİFAK

TBMM’sinde son zamanlarda mantar gibi biten ve demokrasi şemsiyesi altında her türlü provokasyonu yapabileceğini zannedenlerin başında gelenlerden biri, sizlerin de şahit olduğu gibi; ''Benim varlığım neden Türk varlığına armağan olsun. Ben Türk değilim ki'' diyerek yeni bir polemik konusunu, tam da zamanında piyasaya sürerek, aslında kendinin de “örtülü” bir ittifak içinde olduğunu ortaya çıkardı… Piyasaya sürdü diyorum. Çünkü tam da o sıralarda Sn. Başbakan, “silahların miadını doldurduğuna” gerçekten inanan BDP’lilerin, hayal de olsa “dizginleri” ele alabilecekleri bir gün, “olmasının ne mahsuru olacağını” kestiremediğimiz, bir “hayali ittifakı” halka şikayet etmekle meşguldü.
***
Oysa, yine o günlerde, teröristbaşı İmralı’dan “1. elden uydurma” CHP-BDP ittifakından, çok daha ciddi ve gözlerden kaçırılan bir ittifak hakkında açıklamalarda bulunuyordu… Kendisinin devlet ile PKK arasında bir aracı olduğunu ifade eden teröristbaşı, özetle şu görüşleri dile getiriyordu: "1 Mart'a kadar bir sonuç çıkması lazım. Bu tarihe kadar görüşmeler sonuç verirse, ben buna kutsal barış, büyük barış derim. Yoksa daha kötü bir süreç başlayabilir. 1 Mart'a kadar görüşmelerden anlamlı bir barış çıkmazsa ben bu aracılıktan çekilirim. Karışmayacağım onlara. Sıfıra doğru geri sayım başladı. Devlet benimle barış için görüşüyor. Fakat hükümet henüz kararını vermemiş. Devlet adına benimle görüşenler beni anladı."… İşte sözüm ona dünyadan tecrit edilmiş bir teröristbaşının, bir çocuk katilinin “devletle ittifakını” anlatan bu sıra dışı açıklamaları, Sayın Başbakanın “CHP’nin ittifak hikayeleri” ve bu beyefendinin “Türk olmadığını yeni anlaması” yüzünden güme gitti.
***
Evet. Sayın BDP’li Vekil “Benim varlığım neden Türk varlığına armağan olsun. Ben Türk değilim ki'' diyor demesine de, Türkiye Cumhuriyeti Anayasasında, “Türk Devletine vatandaşlık bağı ile bağlı olan herkes Türktür. Türk babanın veya Türk ananın çocuğu da Türktür.” Diye bir tanımlama var. Ergenliğe 50’sinde erişebilen ve Türk olmadığını yenice anlayan, Sayın Vekilin ebeveynlerinden sadece birinin bile Türk olması, bu ülkede bu sıfatı alması için yeterlidir. Üstelik cebinde taşıdığı nüfus kağıdında da, o istese de istemese de TC vatandaşı olduğu yazılıdır ve “kendini Türk hisseden çoğunluğun” vergileri ile karnını doyurmaktadır. Kısacası “Bay Vekil, senin varlığın senin olsun”, bu milletin, “Varlığını; Türk varlığına armağan edeceklerinin” sayısı, inanın siz ve gibi düşünen “nankör ve sadakatsiz” insandan çok ama çok daha fazladır.
***
Ha, bu arada “kendini Kürt hissetmesinin” bizim için bir mahsuru da yoktur. Sadece “aşını yediği tencereyi” kirletmeye kalkmamasını ve halktan tepki alacak açıklamaları gizlemek için ahmakça polemikler yaratarak “halkın aldatılmasına” alet olmamasını rica ediyoruz. Bu arada şunu da söylemek gerekir. Sayın Vekilin “Türk Varlığına, armağan etmekten imtina ettiği zavallı varlığı” ile bir başka BDP’li vekilin Hakkari’de “Kürtler kendi kendini yönetmek istiyor” cümlesini bir araya koyduğumuz zaman ortaya çıkan anlam tamlaması, Kürtçülerin birlik beraberlik söylemlerinin “hikaye” olduğunu bizlere bir kez daha anlatmış oluyor.

TÜRK OLMAK NASIL BİR DUYGUDUR?

Amerika Birleşik Devletleri'nin Washington eyaletinde bulunan bir şehir olan Seattle’de Türkiye’nin Fahri Konsolosu Sayın J. Ufuk. Gökçen'in, “bize bizi anlatan” ve uzun zamandır unuttuklarımızı hatırlatan, "Türk olmak nasıl bir duygudur?" konulu yazısı…

“Türk Olmak… Aslında çok şeydir. Osmanlı'nın borcunu ödemektir. Hovarda babanın borçla yaşayan evladı gibi. Kosova'da ve Bosna'da, Batı Trakya'da ve Makedonya'da bilmem kaç asır geçmişte kalan meselelerin hesabını vermektir.Türk olmak; Kıbrıs'ta, Hocali'da, Anadolu'da ve Balkanlar'da soykırıma uğrayıp karşılığında yapmadığın soykırımla suçlanmaktır.

***

Türk olmak… Faşist olmaktır, vatanına, milletine, tarihine sahip çıktığında. Demokrat ve çağdaş olmaktır, vatanına, milletine, tarihine sövüldüğünde sessiz kalındığında. Türk olmak lisanının Avrupa'da yasaklanmasıdır ve yine Türk olmak kendini ve derdini, anlatamamaktır. Avrupa'da hor görülmek Türk olmaktır, ataların bir çok asır önce Viyana’yı sadece kuşattığı, Napolyon gibi bütün Viyana'yı yakmadığı için, hoş görülmemektir. Türk olmak, Selanik'te Pontus Anıtı'nın, Viyana'da çiğnenen yeniçeri minberinin ve Malta'da papazın üzerine bastığı Türk bayrağı heykelinin önünden geçmektir. Türk olmak zordur, çetindir ve eziyetlidir. Üç kıtadan dönüp, bir küçük yarımadada misafir muamelesi görmektir. Sayısız imparatorluk kurmak Türk olmaktır, aynı zamanda sayısız imparatorluk yıkmak da Türk olmaktır. Türk olmak; Arabaya koşulan ilk atın vatanında, ilk yazılı antlaşmanın imzalandığı yurtta, yazının bulunduğu, paranın icat edildiği her metrekaresinden bereket fışkıran bu yurtta, kalkınmak için “yabancı sermaye” beklemektir.

***

Türk olmak; Truva'dan bu yana, Sümer'den bu yana serpilerek gelse de, tarihten eski bu topraklarda, bütün zamandan damıtılarak gelen yüksek değerlerine rağmen, bir haftalık hafıza ile yaşamaktır. Doğu Roma'yı da Batı Roma'yı da yıkıp, yeni Roma olan AB'ye girmeye çalışmaktır, Türk olmak. Türk olmak; Mostar'da köprüdür, Kerkük'te kaledir, İstanbul'da Kızkulesi'dir, Anadolu'da buğdaydır, Çukurova'da pamuktur, Ege'de tütün, Karadeniz'de fındık, Trakya'da ayçiçeğidir. Türk olmak; Çanakkale'de ölmektir. Çanakkale'de ölmeden önce düşmana su vermektir, onun yaralısını sırtında kendi hastanesine taşımaktır. Düşmanın ardından rahmet okumak, kanlısından helallik almaktır. Kar yağdığında kayak yapmayı değil, evsizleri düşünmektir. Balkon köşesine kuşlar için, kışın ekmek kırıntısı, yazın su koymaktır. Yağmura rahmet, kara bereket diye bakmaktır. Türk olmak; harap bir ülkede, zengin ülkelerin müstemlekesini reddedip, tahtadan kılıç ve ipten üzengi ile, paylaşacak ve sahiplenecek tek varlığı fakirlik olmasına rağmen, yedi düvele meydan okumaktır. Türk olmak; askere davul-zurna ile uğurlanmaktır, belki de dönmeyeceğini bilerek. Türk olmak; annenin, şehit oğlunun ardından; 'Bir oğlum daha olsun, onu da vatan için göndereceğim' demesidir. Babanın gözyaşlarını tutarak, tabutuna son kez dokunurken 'Vatan sağ olsun!' demesidir. Türk olmak; 'Türk çayında radyasyon olmaz!' yalanları ile, 'Gusül abdesti alana AIDS bulaşmaz!' dolanları ile yaşamaktır.

***

Türk olmak; ecdadın yaşadığı kıtlıktan dolayı, çayın yanında gelen şekerden fazla olanı garsona geri vermektir. Ayni nedenle Türk olmak, yemeği ziyan etmekten korkmaktır. Göz hakkına, diş kirasına saygıdır. Türk olmak; Evindeki bir kap aşın yarısını Tanrı misafirine vermektir. Kendi yerde, misafiri döşekte yatırmaktır, Türk olmak. Türk olmak; milli maçta ağlamaktır. Ayhan Işık'a, Belgin Doruk'a aşık olmaktır. Türk olmak; aşkını ölesiye sevmektir. Aşkı için ölmektir, öldürmektir. Sevdiceğinin elini bir kez tutamadan, toprağa girmektir. En güzel aşk şiirlerini yüreğinde hissetmektir. Eşkıyaya türkü yakmaktır, Türk olmak… Milletine sövmektir, ama başkasına sövdürmemektir, Türk olmak… Türk olmak, Yunus'u bilmektir, Aşık Veysel'i sevmektir. Mevlana’yı, Hacı Bektaş-i Veli'yi ve Hoca Yesevî'yi tek bir satırını okumasa da yüreğinde taşımaktır. Türk olmak; saz çaldığında, ney üflendiğinde, kös dövüldüğünde ve kaval çaldığında, yüreğinin derinlerinde bir sızı sezmektir, bir de Yemen Türküsü'nde... Hayatın sana verdiklerine 'Nasip', vermediklerine 'Kısmet' demektir. Her işin 'Hayırlısına' inanmaktır ve ağlamamak için çok gülmekten çekinmektir…

***

Türk olmak; Asya'da batılı, Avrupa'da doğulu diye tepki görmektir. Irk sözünü bilmeden yaşamak, yaratılanı Yaradan'dan ötürü sevmektir. Magazin programları ile dizilerin arasına sıkışsa da, silkinip üzerindeki ölü toprağını atabilmektir. Türk olmak; mahalle maçı için ayni saatte, on kişi buluşamazken, milyon kişinin bir araya gelmesidir. Tavla oynarken bile kavga ederken, milyon kişinin kavga etmeden gösteri yapabilmesidir. Türk olmak; ekonomik buhran zamanında Arjantin'de mağazalar yağmalanırken, daha ağır buhranlarda sıraya girerek, sorumlusuna en ağır cezayı tek bir cam kırmadan sandıkta kesmektir. Türk olmak; en zayıf gününde bile dünyaya meydan okumak, en dertli gününde bile, her ufunetin bir şafakta biteceğini bilerek, tevekkül göstermektir. Zor iştir Türk olmak. Türk olmak; Anadolu'da her düşen yağmur damlasına hamdetmek, her çıkan başak için şükretmektir. Türk olmak, medeniyetler mezarlığı Anadolu'da dik durabilmektir.”

Eline, koluna, vatan sevgisi ile dolu yüreğine, sağlık …