AKAN KANI DURDURMAZ

Tespit etmişsin... Ele geçirmenin 1001 yolu varken Uludere’de; devletin terörist zannettiği için “bombalayıp” ölümüne sebep olduğu 35 gencin ölümünü, terör örgütünün çok iyi kullandığını tahmin edersiniz. Bugünlerde hangi amaca hizmet ettiği belli olmayan, hayvani bir saldırganlıkla yükselttikleri terör faaliyetlerini, Kürt halkına bile anlatabilmek için bu olayı bahane etmektedirler. Öyle ki; yakın çevremizde yaşayan Kürtçüler arasında bile,  kalleşçe tuzaklanan mayınlarla şehit edilen her evladımızdan sonra, “Bizim çocukları devlet bombalarken neredeydiniz?”  deyip adeta sevinen insan müsfeddetleri olduğuna bizzat şahit oldum…  Lakin kuş kadar beyni olanlar bile sanırım Afyon’daki cephaneliğin patlamasının ardından devletin “ayrım yapmadan” bütün vatandaşlarına hoyrat davrandığını ve de şu memlekette bırakın makamı, mevkiyi, insan canının dahi bir kıymeti harbiyesinin olmadığını anlamıştır. Gelgelelim bunun anlaşılması, akan kanı durdurmaz…

***

Daha dün, Bingöl’de silahsız askerlerin sevk edildiği otobüslere roketatarla saldıran 3-5 vahşi, 10 vatan evladını şehit etmişti… Onların naaşlarının daha kimlikleri bile belirlenemeden yine merhametin zerresine dahi layık olmadıklarını kanıtlarcasına bir tuzak daha kurdular. Tunceli kent merkezine yaklaşık 3 km uzaklıktaki Çiçekli Köyü yakınlarına tam 6-7 saat önce çaldıkları(!) bir araca bomba yükleyerek, askeri araçların geçişi sırasında patlattılar… Tam 6 asker, 1 sivil, 7 evladımız daha şehit oldu. Bir o kadarı da bu saldırının izlerini ömür boyu taşımaya mahkûm edildi. Uzun lafın kısası her gün birkaç şehit veriyoruz. Her gün birkaç ocağın ateşi sönüyor… Gelgelelim; bu güne kadar bir arada her meşakkate göğüs germiş bu toplumda, ne sorumluların bu vurdumduymazlığı, ne de meydanı boş bulan barbarların vahşeti elbette akan kanı durduramaz…

***

Peki ama bu şartlarda toplumsal huzurun sağlanması, ocakların sönmesi nasıl engellenecek? Sizlerin de tahmin edeceği gibi teröristle masaya oturarak barışı akan kanı durduramazsın. Önce terörün kolunu bacağını kıracaksın… 10 senedir izlediği market politikası ile memleketin gençlerini askere gitmekten bezdiren iktidar bile “terör unsurlarının sınır dışına atılması gerektiğini” anladığına göre, bir umut ışığı var demektir. Eğer bu hedef, bir şekilde gerçekleştirilemezse devlet, ülkenin her metrekaresinde her alanda, gücünü ve saygınlığını gösteremezse, ülkenin doğusunda başka, batısında başka bir telden çalınıyorsa ve daha da önemlisi devletle-iktidarın başka şeyler olduğundan bahsedip “hükümdar” gibi davrananlar, hala ırk ve inanç üzerinden siyaset yapıyorsa; havanda su dövülüyor, insanımız aldatılıyor demektir. Teröristbaşının İmralı’dan gönderdiği insancıl mesajların kurgulanan oyunun bir parçası olduğunu anlamamak için de saf olmak bile az gelir. Devletten “görev” bekleyeceğine yamaklarının canını kurtarmak için bir çağrı yapsa belki daha inandırıcı olurdu… Tabii durum bu, amel de televizyon televizyon dolaşıp her türden olumsuzluğa mazeret üretmek olunca maalesef bu mugalatalar da akan kanı durdurmaya yetmez...  

ŞERLERİN EN KÖTÜSÜ

İstanbul 13. Ağır Ceza Mahkemesi'nin "kaçma ve kuvvetli suç şüphesi" nedeniyle tahliye talebini red ettiği CHP Zonguldak milletvekili ve Prof. Dr. Mehmet Haberal bir mektup kaleme aldı… Mektubunda 3. Yargı paketi olarak bilinen 6352 sayılı Yasa'nın 97. ve 98. maddeleri ile tutuklama kararlarında “kuvvetli suç şüphesinin somut olguya dayandırılması zorunlu hale getirilmiş ve adli kontrol uygulamasındaki üst sınır kaldırılarak” Türk hukuk sisteminin çağdaşlaşması yönünde önemli bir adım da atıldığını anımsatan Haberal “3 yıl 4 aydır tutuklu olarak yargılandığım davanın son duruşmasında 6352 sayılı Yasa ile getirilen bu kanun değişiklikleri göz ardı edilerek, her zamanki basma kalıp, müşterek ve soyut gerekçeler gösterilerek tutukluluk halimin devamına karar verilmiş ve böylece, keyfi bir muamele ile milli iradenin tecellisi bir kez daha engellenmiştir” dedi. 

***

Hukuksal hiçbir gerekçe gösterilmeksizin 40 aydan beri tutuklu olarak devam eden yargılama sürecinde, tarafına isnat edilen suçlamaların tamamıyla gerçek dışı iftiralardan ibaret olduğunu, bu durumu da mahkeme huzurunda somut belgelerle kanıtladığını belirten Haberal, duruşmadaki çapraz sorgusu sırasında, kendisine terör örgütü ile ilgili tek bir sorunun dahi sorulmamasının, iddiaların mesnetsiz olduğunun açık bir göstergesi olduğunu savundu. Evinde ve işyerinde yapılan kapsamlı aramalarda en küçük bir delil dahi bulunamadığını ifade eden Haberal, şahsına ait sadece tek bir el bilgisayar bulunduğunu ve yapılan inceleme sonucunda "herhangi bir suç unsuruna rastlanılamadığını" ve kendisine iade edildiğini vurguladı…

***

Merhum Başbakan Bülent Ecevit'in, Başkent Üniversitesi Ankara Hastanesi'ndeki tedavisi süreci ile ilgili ortaya atılan mesnetsiz iddiaların Rahşan Ecevit tarafından defalarca yalanlandığını ve belgelerle de çürütüldüğünü ifade ederek; "Yargılama aşamasında, şahsımla ilgili tüm deliller toplanmış ve tanık ifadeleri tamamlanarak, iddiaların tamamen mesnetsiz oldukları somut biçimde kanıtlanmış olmasına rağmen, mahkemenin halen daha 'tanıkların tamamının dinlenilmediğini' ileri sürerek tutukluluk halimin devamına karar vermesi, yargılamayı sürüncemede bırakmaya yönelik suni bir gerekçedir." Dedi… 2007 genel seçimlerinde tutukluyken milletvekili seçilmesinin ardından tahliye edilen Sabahat Tuncel'in durumunu da hatırlattığı mektubunda  “…Tüm bu gerçeklere rağmen, bugüne kadar ülkeme hizmet etmekten başka hiçbir amacı olmayan bir bilim insanı ve milletvekili olarak bu haksızlığa, bu zulme ve bu adaletsizliğe niçin maruz bırakıldığımı, aziz milletimizin takdirine saygılarımla sunuyorum." Dedi…

***

Haklı da… Hele hele, İzmir’de 58 muvazzaf askeri “gizli belge temin etme” suçu ile önce tutuklayıp sonra da belgeleri Genelkurmay’a göndererek “Bu belgeler gizli mi?” diye soran, misilleme peşindeki kanun adamlarının görev aldığı sistemde bu durumlar artık olağan hale gelmiştir. Fakat şöyle bir durum da var… Bakın Onur Öymen 3. Yargı paketindeki değişikliklerle ilgili neler söylemiş... “3. yargı paketi çerçevesinde adi suçlardan yargılanan bazılarının tahliye edilip, siyasi suçluların tahliye edilmemesi eleştiriliyor. Bu durumun nedeni Meclisten çıkartılan yasanın mahkemelere geniş takdir hakkı tanımasıdır…3.Yargı paketinde Meclisin açık iradesi ortaya konulmadığı için bazı farklı uygulamalar ve üzüntü verici durumlar ortaya çıkmaktadır. Acaba muhalefet böyle durumlarda meclisteki gücünü daha etkili biçimde ortaya koyamaz mıydı? ...Özellikle iktidarın siyasi hedeflerinin ve tercihlerinin bellli olduğu dönemlerde muhalefetin çeşitli yönlere çekilebilecek metinlere karşı daha duyarlı olması gerekiyor. Unutulmamalıdır ki, şerlerin en kötüsü ehveni şerdir.”

***

Biliyorsunuz benzer yakınmaları Balyoz Davasının görülmesi sırasında Çetin Doğan, Dursun Çiçek başta olmak üzere hemen hemen tüm sanıklardan da duymuştuk. Demek ki, yargıda gerçek bir sıkıntı yaşanıyor. Nitekim hesap görüldü. Orduda örneğin Engin Alan gibi “Önce Vatan” diyen askerlerin zaten biten tasfiyesi, şaşaalı bir gösteri ile sona erdirildi… Bu gidişle sıra elbette diğer muhaliflere de gelecek. Bu yakınmalar ve açıklama gösteriyor ki, bu memlekette iktidar tam da gerektiği gibidir. Yani kendi bildiği yöntemle gereğini yapmakta muhalif sesleri birer birer kısmaktadır. Muhalefet ise gücünün farkında dahi değildir ve tüm bu olan bitene bir şekilde göz yummaktadır. Henüz, hiçbir konuda, kamuyu tatmin edecek bir tavrı, net olarak ortaya koymamış, “Buna da şükür” demekten başka bir fikri olduğunu söyleyememiştir.  Oysa  “Şerlerin en kötüsü ehveni şerdir.” Çünkü alıştırır ve ardından ne geleceği hiç belli olmaz…

GAF İŞLERİ BAKANI

Arap Baharında gördük… Aynı inancı paylaştıkları halde, birbirlerini en vahşi yötemlerle katlederken bile “çok affeden, günahları silen, tevbe edeni bağışlayan, Rahman ve Rahim” Yüce Yaradan’ın adını anan  aldatılmışlar ile buna sebep olan zalimleri; İmam Hatip Okullarına itibarını iade etmenin tarifsiz heyecan ve bahtiyarlığı içinde olduğu için hatırlayamayan Ustanın “Terörist yetiştirmediği için mi, anarşistler yetiştirmediği için, vatana hizmet aşkıyla yandıkları için mi, İmam Hatipleri kapattınız?” diye sorarken devirdiği çama, pek aldırmıyorum… Çünkü bu ifadeyi kafama takarsam, aklıma şöyle bir soru gelebilir… İmam Hatiplerden tertemiz insanlar çıktığına göre; acaba liselerden mandacılar, işbirlikçiler, başkalarının ürettiği politikalara hizmet aşkıyla yanan, sonradan görme, kin ve nefret ile yoğrulmuş, her türlü üçkağıda, yalana, dolana yatkın vatan hainleri mi yetişiyordu?

***

Tabii gafların kaynağı sadece ustalar olsa canım yanmaz da, bir de gaf üstüne gaf yapan  kalfaları var. Erzurum’da 5 TEDAŞ işçisinin yaşamını yitirdiği gölette yaptığı incelemenin ardından geçtiği Pasinler’de “Sayın Bakanım geldiğine çok sevindim” diyen Mustafa Boğaçayır’a “Hadi bi takla at da sevindiğini görelim” diyen bir bakan… Bildiniz mi? Hani; Van’da Kızılay’ın verdiği barınaklarda, tozdan dumandan, pislikten rezil olmuş, soğuktan titreye titreye oturan Depremzedelere espriyi patlatıp “Sarayda oturuyorsunuz gel dediğiniz yok.” Demişti ya… Yok yok yine hatırlamadınız herhalde…  Hani, halkımızı dağıtmak için polisin kullandığı biber gazı için, “Gaz bombaları zararsızdır.İhtiyaçlar doğrultusunda ihale ile yeterli miktarda gaz alımı yapılmaktadır” demişti… Bunlar ne ki; hepsini yazmaya kalksak roman olur…

***

İşte o bakan yine konuştu. Afyonkarahisar’da mühimmat deposunun patlaması sonucu şehit olan 25 askerden biri olan Ağrı’lı asker Mehmet Emin Çoğun’nun ailesini ziyaret edip başsağlığıdilerken şöyle dedi: Her şey nasip işi. Şehitlik de, gazilik de, uzun yaşamak da, genç yaşta şehit olmak da nasip işidir...

Nasibe bak! Memlekette askerlik para ile yapılıyor efendi nasipten kısmetten bahsediyor. Oysa bu ülkede parası olana askerlik mi var? Bunu o da biliyor da, işi kadere kısmete getiriyor. Hani nasıl olsa çocuğunuz ölecekti, hiç olmazsa şehit oldu, ne güzel, ne güzel olmuş manasında... Ne diyelim... Allah bile dağına göre kar verirmiş. Bizim kısmetimize de İç İşleri Bakanı değil gaf işleri bakanı düşmüş.

İMAM HATİPLERİN İTİBARI TAMAMDA

Başımı devekuşu gibi kuma gömmemin bir faydası olmayacağını, görmezden, duymazdan gelmemin olayların akışını değiştiremeyeceğini biliyorum ama yemin ediyorum bu günlerde televizyon açıp, haberleri dinlemekten hatta gazete okumaktan bile korkuyorum. Her gün, yurdun istisnasız her köşesindeki bir veya birkaç fakirhaneye “evlat acısının” düştüğünü izlemeye artık yürek dayanmıyor…

***

Sıradan insanlar; bu kaygılarla huzursuz günler, aylar, yıllar geçirip, bunalıma düşerken buna sebep olan “teröristlerle kucaklaşanlar” ve bunu hoşgörü ile karşılayanlar, “Azdan az çoktan çok gidecek” deyip, çekilen acıyı sıradan sayanlar da vardı. Tabii ki bunların başında BDP’li vekiller geliyordu. Ve geçenlerde bunlardan birinin evladı geçirdiği bir bunalım sonucu evlerinin balkonundan atlayarak vefat etti. Allah rahmet eylesin. Allah düşmanıma bile evlat acısı tattırmasın ama işte o da; evlat acısını tattı… Yüzüne baktım… O da, adeta evladını teröre kurban etmiş her ana-baba gibi gözyaşı döküyordu… Oysa evladı, ne kucak kucağa oldukları hainlerin kurduğu bombalı tuzaklarda parça parça olmuştu, ne de arkasından yaklaşılıp sinsi bir kurşunla infaz edilmişti. Sadece gözleri önünde balkondan atlayıp “intihar etmişti”…

***

Adına “terör” deyip geçiverdiğimiz “acemilikler silsilesi” içine “bedelli için” nakit bulamadığımız ve mecburen vatani görevini yapmaya gönderdiğimiz “Kınalı kuzularımız” da,  bir nevi gözlerimizin önünde intihar ediyor sayılmaz mı? Acılar unutulur biliriz ama temennimiz; bu evlat acısının, bu kinin ve nefretin arasında yüreklerin yumuşaması ve anaların acısını dindirmek için bir girişime sebep olmasıdır. Ve olmalıdır da… Aksi halde bu gün atıp tutanlar yarın pişman olmaya dahi vakit bulamayacaktır.

***

Tabii doğru olanı yapabilmek için öncelikle herkesin insaf ve itidal sahibi olması gerekiyor. Oysa bizde olayların gelişimine baktığımız zaman yukarıdan aşağıya hoşgörü fakiri olduğumuzu görüyoruz. Herkes kendini sadrazamın sol kolu hatta padişahın ta kendisi sanıyor. Mesela; TÜSİAD Başkanı Ümit Boyner’in, “Uludere’de, Afyonkarahisar’da ne oldu, öğrenmek hakkımız” şeklindeki sözlerine, bu ülkenin Başbakanı  "Öğrenmek hakkımızdır falan. Kimin hakkı nedir, nereye kadardır? Onun ölçüsünü Ümit Boyner belirlemeyecek. O işine baksın!" diye yanıt veriyor. Buyurun bakalım!

***

Kendine siyasetin ustası markasını yapıştıranların, binlerce işçinin işverenlerini temsil eden bir lideri, üstelik de bir bayanı adam yerine dahi koymuyorsa, biz de vatandaş olarak sorarız. Siz işinizi yapıyor musunuz da, her gün evlatlarımızı sizin açılımlarınıza, saçılımlarınıza kurban veriyoruz?  Siz işinizi yapıyor musunuz da, memleket pahalılıktan kıvranıyor? Siz işinizi doğru yaptığınızdan mı, biz komşu ülkelerle kanlı bıçaklı olduk? Sakın sizin “işi doğru yapmaktan” anladığınız, sizin için “takla atmayanları” yargıya talimat verip derdest etmek ya da memleketin 38 ilinde şehit cenazesi kalkarken “İmam Hatiplere itibarını iade ettik acayip mutluyum” muhabbetinden ibaret olmasın? İmam Hatiplerin itibarını iade ettin tamam da, bu memleketin itibarını nasıl iade edeceksin?

DEMOKRASİ NALINCI KESERİ DEĞİLDİR

Kıbrıs’ta 14 Ağustos 1996’da hududu geçip bayrağımızı indirmek için göndere tırmanan Rum’un, tam da elini bayrağımıza uzatmışken başına gelenleri izlerken bir an; sebebin ne kadar aptalca, sonucunun ne ekstrem ve acı olduğunu düşündüğümü hatırlıyorum. İdealist Rumun boynundan vurularak durdurulması, gerektiğinden çok daha ağır bir cezaydı… Aslında “insan hayatının kusiyetine ve dokunulmazlığına” inanan bir insan olarak protesto etmem gereken bu olayda yine milli duygularım ağır bastı ve “Çok aradın belanı da buldun!” Dedim. Çünkü, madem insan “bir ulusun simgesini alaşağı etme” gibi saçma sapan bir ideal peşinde, ceremesinin de farkındadır, diye düşünüyorum… 

***

Tabii her zaman bu “ceremeyi” hak eden çekmez. Dalavereyi düzenleyip ters tepince de ceremesini başkasına çektirme işinin erbabı elbette bizim Ustaların kadim dostu ABD’dir.  Ve öyle büyük düzenbazdır ki; hayranları sayesinde, 4 Temmuz 2003’te Kürt işbirlikçileri ile birlikte  esir aldıkları Mehmetçiklerimizin başına çuval geçirmelerinin bedelini bile, bu olayın öcünü almak için, nerede bir ABD askeri görse başına çuval geçirmeye çalışan, olayı siyasiler kadar kolay sindiremeyen gençlerimize ödetiyor… Amerikan askerleri artık umumhanede bile Türkiye Cumhuriyetinin devlet koruması altında. Ha bizim çocuklara ne olduğunu sorarsanız; önce biber gazı ve cop yardımı ile marine ediyorlar, sonra tekme tokat sürüklenerek toplandıkları karakolda birkaç gün bekletip, mahkeme denen fırına veriyorlar…

***

Bu kadar da değil. Mehmetçiğin daha bir gün önce on şehit verdiğimiz Şırnak Beytüşşebap’ta bir askeri lojmandan kendi bayrağımızı indirmesi de, askeri araçların üzerine bölücü terör örgütünün simgesi olan renkleri taşıyan yerbezlerinin örtülmesine göz yumması da, bilinçli ve sinsice gerçekleşen bir sindirme, nereye varacağı belirsiz bir hoşgörünün ve hiç de hak etmediğimiz kaypak bir politik bir entrikadan kaynaklanan emirvakinin yansıması olduğunu hepimiz biliyoruz…. Gelgelelim toplumumuzda ileri demokrasinin bir gereği imiş gibi gösterilen ve gittikçe yaygınlaşan  “umursamazlık hastalığı” başımıza açılan her pisliği şimdilik(!) sineye çekmemizi adeta mecbur kılmaktadır… Ancak bir gün demokrasinin gerekleri ile yaşadıklarının çeliştiğini fark eden toplumlarda tepkilerin hiç de demokratik ve insancıl olmayabileceğini Libya örneğinde gördük.

***

ABD Dışişleri Bakanı Hillary Clintonun “Oysa biz onları özgürleştirmiştik!” diyerek şaşkınlığını ortaya koyduğu olayda, Bingazi şehrindeki ABD Konsolosluğu'na saldırı düzenlendi. Saldırıda, ABD Büyükelçisi Chris Stevens ve üç elçilik çalışanı hayatını kaybetti. Stevens’ın son anlarında çekilen fotoğrafı maalesef 20 Ekim 2011'de isyancılar tarafından sağ olarak ele geçirildiği halde linç edilip kafasına bir kurşun sıkılarak öldürülen Libyanın “eski diktatörü” Muammer Kaddafi'nin hafızalara kazınan görüntüsünü akıllara getirdi. Elbette böyle bir vahşeti onaylamıyoruz… Gelgelelim  dedik ya; 11 ay sonra da olsa; özgürleştireceğiz diyerek soyup soğana çevirdiğin halk kazıklandığını, demokrasi diye önerdiğin ucubenin, hep kendine yontan “nalincı keseri” olduğunu fark edince nasıl tepki verir hiç belli olmaz. Sözün özü, herkes ayağını denk almalı ve demokrasinin “nalıncı keseri” olmadığını fark etmelidir..

SAKLAMANIN ÇÖZÜME FAYDASI OLMAZ

Başbakan Erdoğan; CHP Tunceli Milletvekili Hüseyin Aygün'ün kaçırılmasının ardından, yaptırdıkları 5 bin kişilik ankete katılanların yüzde 54,7’sinin Aygün'ün kaçırılmasını, karşılıklı olarak “planlanmış bir olay” olarak gördüklerini, kendisinin de “kaçırıldığına inanmadığını” ifade etti. Bir ülkenin Başbakanı elindeki bu kadar imkâna rağmen, Aygün’ün “kaçırılmadığını” belgeleyemeyip, çakma bir anketin sonucuna dayanarak “çamur atabiliyorsa” yanlış yapıyor demektir. Kendini yargıya talimat verecek kadar “yetkili” gören Ustanın, Selahattin Demirtaş'ın Şemdinli bölgesinde "400 kilometrelik alan PKK'nın denetiminde" sözlerini eleştirirken “Yalanın ötesinde, sen kimden yanasın? Terörden yana mısın, terörü yok etmek isteyenlerden yana mısın? " diye soracak kadar “saf” olması, teröristlerle neredeyse halvet olan açılımcı yoldaşlarının “Domuzdan yana” olduğunu bilmemesi mümkün müdür? Peki, neden böyle davranıyor?

***

Nedeni basit…  İktidarın izlediği politikanın temelinde, bu tür çelişkili davranışların toplumda yarattığı zihin bulanıklığı ve polemikler yatıyor. Mantığa aykırı, her tarafa yazan bu tutum, benzer değerleri paylaşmayan topluluklar karşısında bile, mazeret üretilmesine ve gerçeklerin gizlenebilmesine olanak sağlıyor. Mesela; “Hüseyin Aygün’ün kaçırıldığına doğrusu ben inanmıyorum” diyerek, iktidarları döneminde “devletin bırakın sıradan vatandaşı, milletvekilini dahi korumaktan aciz bir duruma düştüğünü” gizlemeye çalışıyorlar… Kendini dev aynasında izlerken terör örgütü milletvekilini bile dağa kaldıracak güce ulaşmış, efendi hala; “Komplo kardeşim devlet ne yapsın?” Havasında…

***

Aynı durum kucağımıza bırakılan Suriye meselesinde de var. Dışişleri Bakanı Ahmet Davutoğlu, BM Güvenlik Konseyi'ndeki Suriye toplantısında konuştu: Bir insanlık sınavından geçiyoruz ve bu toplantıdan sonuç çıkmayacak; BM sistemi işlemiyor... Dedi mi? Dedi… Peki, bu durumda izlediğimiz politikayı gözden geçirmemiz gerekmiyor mu? Gerekmez. Neden? Çünkü biz hatamızı alışılmadık yollarla da telafi edebiliriz. Mesela; Başbakan çıkar ve  “Beşar siyasi bir mevtadır… CHP’liler gidemez ama inşallah biz en kısa zamanda Şam'a gidecek, oradaki kardeşlerimizle muhabbetle kucaklaşacağız. O gün de yakın. İnşallah Selahaddin Eyyubi'nin kabri başında Fatiha okuyacak, Emevi Camii'nde namazımızı da kılacağız. Bilali Habeşi'nin, İbn-i Arabî’nin türbesinde, Hicaz Demiryolu İstasyonu'nda kardeşliğimiz için özgürce dualar edeceğiz." Der olur biter…  

 ***

Dedik ya, İktidarın izlediği politikanın temelinde, bu tür çelişkili davranışların, sıradışı çözümlemelerin toplumda yarattığı zihin bulanıklığı ve polemikler yatıyor. Bir taraftan eski TOKİ’ci, Çevre ve Şehircilik Bakanı Erdoğan Bayraktar, “Kaçırılma korkusu yüzünden işçi bulamıyoruz, ondan karakollar gecikiyor” diyor, öte yandan Usta, "O bölgeye defalarca gittim. Alışılmış Başbakan değilim. Helikopterle ve karadan çok gezdik" derse, biz ne diyebiliriz ki ! Gelgelelim olayları saklamanın ya da çarpıtmanın bir süre idare etmeye faydası olabilir de, çözüme faydası olacağını hiç zannetmiyorum

ÇOK ÖLÜMLÜ BÜR GÜN!

Sanırım CNN Türk’ün haber spikeri Nevşin Mengü idi. Haberlere başlamadan bir önceki programın sonunda, kaybettiklerimizin üzüntüsü ve bunu duyurmak zorunda olmanın sıkıntısı yüzünden okunuyordu. Adeta 10 yaş ihtiyarlamış gibiydi… Ağzından “Çok ölümlü bir gün!” sözleri döküldü… Bin bir güçlükle bu günlere getirdiğimiz 25 evladımız “nedeninden asla emin olamayacağımız” bir şekilde şehit olmuştu… Hem de Anadolu’nun göbeğinde. Böylece, düşmanın dahi işgal edemediği toprakları artık insanlığın en büyük düşmanı cehalet ve şüphenin işgal ettiğine, bir kez daha şahit olduk. Şehitlerimizin kimliklerini tespit edebilmek için ailelerinden alınan kan örneklerinde, “mazereti ne olursa olsun” felaketin dayanılmaz büyüklüğünü, kibrin, azametin, böbürlenmenin, “Ben yaptım oldu” mantığının acısını somut olarak izledik ve hissettik. Evet, bu gün çok ölümlü bir gündü… 

***

Bu olayın gerçekleştiği sıralarda, sınırdan elini kolunu sallaya sallaya geçtiğinden ve ülkede canı istediği gibi ve istediği kadar kalmasının hiç sorun olmayacağından emin olduğumuz 150’nin üzerinde Suriye ve Filistin uyruklu mülteci, “duyarsızlığın ve adam sendeciliğin” kol gezdiği ülkemizi boydan boya geçerek çoktan İzmir’e gelmişti bile. Yaklaşık 150 kişilik bu grup, Menderes ilçesi, Ahmet Beyli Beldesinin insan popülasyonunu 2 misline çıkarmasına rağmen kimseye fark ettirmeden buradan Yunanistan’a geçmek üzere küçük bir tekne ile anlaştılar. Kayalık sahilden bin bir güçlükle tekneye bindiler. Fakat tekne küçük olduğundan ancak 100 kadarı binebildi. Ve 500-600 metre kadar açıldıktan sonra olağan durum gerçekleşti. Tekne battı. 61 kişi fare gibi boğuldu gitti! İhmalin, savsaklamanın, vurdumduymazlığın acısını sahile sıra sıra dizilmiş ceset torbalarına bakarken de somut olarak gördük… Evet, bu gün “Çok ölümlü bir gündü.”

***

İnsanların yüzüne, bu hazin günün acısı yansırken, kimsenin aklına; onların ne dinleri, ne de etnik kökeni aklına geldi. Gelmemeli de; Şırnak Uludere’de devletin yanlışlıkla bombalayıp öldürdüğü kaçakçı gençlerle, Afyon’da cephanelikte el bombalarının tasnifi sırasında yanlışlıkla bombaların patlaması sonucu ölen vatani görevini yapan gencecik çocuklarımız arasında ne fark ki? Suçluya cezasını vermek için de, görevini yapanı onurlandırmak için de,  vatandaşının can güvenliğini sağlamak devletin görevi değil mi? Maalesef devlet vatandaşına hoyrat davranmaktadır, “insan canı” bu memlekette sudan ucuzdur… Şaşaalı salonlarda evlenen yandaşlarına 3 çocuk yapmayı öğütlemek belki bazıları için bir iftihar vesilesi sayılabilir de, esas onur yaşayan canları koruyup kollamaktır…  Oysa kaderciliğin, kibrin ve azametin kol gezdiği, bilimsel yöntemin, liyakatin kapı dışarı edildiği ülkelerde bunu başarmak mümkün değildir. 

GÜNAYDIN YEMLİHA!

TBMM Anayasa Komisyonu Başkanı AKP’nin İstanbul Milletvekili Burhan Kuzu “BDP’nin terör örgütünden farkı yok. BDP bir suç makinesidir. Adamlar dağdaki teröristle kucaklaşıyor, git bir de askerimizle kucaklaş ki ne olduğunuzu anlayalım” diyerek Türkiye’de Allah’ın bir tek kulunun dahi bu güne kadar fark etmediği(!) bir gerçeği açıkladı. Bu kadar da değil… Anayasa Profesörü vekilimiz “Terör kronik bir devlet meselesi haline gelmiştir ve bu iş sadece güvenlik boyutu ile çözülemez”  tespiti ile de, terörle mücadelenin hiç düşünülememiş(!) bir niteliğini vurgulayarak sözlerini şöyle bitirdi… “Terör örgütü bir hak mücadelesi vermiyor. Türkiye'nin ilerlemesinden rahatsız olan devletlerin taşeronluğunu yapıyorlar. Ne kadar çok para verirlerse o kadar çok adam öldürmeye endeksliler. Bunlar Güneydoğu meselesinin çözümünü de istemiyorlar.” Günaydın Yemliha!

***

Aslında “Günaydın Sayın Kuzu”… Diyecektim de… Bu İktidarın taktiği hep aynı. Önce figüranlardan biri konuşur. Ardından, esas oğlan sahneye çıkarak, biçilen rolümüzü allaya pullaya anlatır, adeta efsunlar bizi… Sonuç; kana bulanırız ama iktidarın bu Kukla Beyleri çıkarlar halkın karşısına, yüzleri dahi kızarmadan kızılcık şerbeti derler… İnanırız... Neyse biz asıl konumuza dönelim…

***

Kendine usta sıfatını yakıştıran Beylerin, teröre “çözüm üretme” konusunda, Ashab-ı Kehf kıssasında olduğu gibi 309 yıl uyuyup uyandıktan sonra yiyecek almak için şehre inen Yemliha’ya dönüşmesi doğrusu insanı şaşırtıyor. Çünkü “ileri demokrasiye” geçince, her gün bir darbe planlamış, başında Genel Kurmay Başkanı olan terör örgütü kurmuş, minarenin alemini F4’un kuyruğu ile devirmeye çalışmış askerleri, hava cıva suçlamalarla hem de “kitabına uydurulan” demokrasi ve hukuk çerçevesinde(!) tutuklayıp içeri tıkmasını bilen iktidarın; PKK ve meclisteki yandaşlarına gösterdiği hoşgörü “stratejik bir planın” taktik bir atraksiyonu olmasın? Dün “Kürt sorunu” deyip açılım uyduranların, Oslo’da, Habur’da, Irak Merkezi yönetimini takmayarak, Suriye’de bin türlü çözüm ortada dururken ABD’nin oyununa gelip, terörün “Türk Askerine balkondan Türk Bayrağını indirtecek” hale gelmesini sağlayanların, “Biz bu işi beceremedik” deyip istifa edeceklerine, makarayı tersten sarmaya yani “milliyetçi” takılmaya başlamaları acaba hayırlara vesile olur mu?

***

Önümüzde seçimler olmasa geç de olsa en azından sorunu “Kürtçülük” olarak görmelerine, din ve ırk farkı gözetmeden çözüm üreteceklerine sevineceğim de seçim süreci yaklaştıkça sabırsızlanan, sabırsızlaştıkça da tutarsızlığı, stresi ve gerginliği, oyuna getirildiğini bile bile sürdürdüğü yalakalığı, tabak yalayıcılığı artan kukla beylerin, uzanıp alabilecekleri kadar yakın sandıkları ödüllerine ulaşmak için her şeyi yapabileceklerini adım gibi biliyorum. 

ÇİLE’YE YABANCI OLMAYANLARIN BAYRAMI OLDU…

AKP’li Kars ve Gaziantep Belediye Başkanlarının yayınladığı 30 AĞUSTOS ZAFER BAYRAMI mesajlarını okuyunca “5 parmağın bir olmadığı” geldi aklıma… Malum Baş Parmak;  bir hastane yatağından, Başkomutanı olduğu ordunun Zafer’ini kutlamak için at gözlüğü takmış bir doktorun olumsuz talimatını duyururken, “Suriye’de Arap Baharının zaferi için kafa yorduğunu” anlatan bir de poz veriyordu. Kolay değil, 30 Ramazan oruç ardından bayram, baklava börek. Bünye yoruldu tabii…

Kutlamalara kerhen katılan İşaret Parmağının yüzünde “Atatürk Anıtlarına çelenk koymayı gelecek seneye protokole de yasaklayalım da biz de iki saat sap gibi dikilmekten kurtulalım” hali vardı. Eh durmadan eleştirdiği Atatürk ve silah arkadaşlarının kurduğu Cumhuriyetin ve “kendinden önceki” hükümetlerin bıraktıklarını sata sata, memleketi koca bir AVM’ye çeviren “ne oldum delisi” insanların elbette bu kadarcık yakınması olacak. Çok görmemek lazım! Şairin kastettiği gibi bazı insanlar “lafın dostudur, çilenin yabancısı.”

***

Dedik ya “5 parmağın beşi bir değildir.” Her derdin dermanı Orta Parmak rolü de “Çile’ye yabancı olmayanlara” düştü. Bunlardan biri, AKP’li Kars Belediye Başkanı şöyle yazmış: Her karış toprağı aziz şehitlerimizin kanlarıyla sulanmış aziz vatanımızı bölmek ve parçalamak isteyenlere karşı, tüm dünya milletlerine örnek olacak bir destanı; 30 Ağustos Zafer Bayramı ifade etmektedir. Mustafa Kemal Atatürk'ün önderliğinde kazanılan bu zafer, Anadolu'nun ilelebet Türk yurdu olarak kalmasını sağlamış ve büyük Türk Milleti emsalsiz bir destanla bağımsız ve özgür yaşama arzusunu, vatan toprağını işgal edenlere hak ettikleri dersi vererek göstermiştir. Tarihin ender kaydettiği destanlardan biri olan Büyük Taarruz ve Meydan Muharebesi, Anadolu topraklarının ilelebet Türk yurdu olarak tescil edilmesini sağlamıştır. 30 Ağustos, Türk Milleti'nin gücüne, iradesine ve azmine inanması durumunda önünde hiçbir engelin duramayacağının da simgesi olmuştur. Türkiye Cumhuriyeti'nin kurucusu Mustafa Kemal Atatürk başta olmak üzere, kanları ve canları uğruna bu toprakları vatan yapan aziz şehitlerimizi ve gazilerimizi rahmet ve minnetle anıyor, Aziz Milletimizin 30 Ağustos Zafer Bayramı'nı kutluyorum." Çile’ye yabancı olmayanların halkına hizmet için “yalanmasına” gerek yokmuş demek ki…  

***

Tabii bir de “çileyi çekenlerin” yani diğerleri ile birlikteyken anlamsızmış gibi görünen lakin kıymetleri yokluklarında anlaşılan parmaklar ve onların da 30 Ağustos Zafer bayramı mesajları var… Mesela, Eski Genel Kurmay Başkanı İlker Başbuğ bayram mesajında şöyle diyor: Yarım asra yakın bir neferi olarak onurla hizmet ettiğim Türk Silahlı Kuvvetleri’nin ve Aziz milletimin Zafer Bayramını kutluyorum. Bu zafer, Türk milletine ve onun bağrından çıkan Türk Ordusuna aittir… Kara Harp Okulu’ndan mezun oluşumuzdan 50 yıl sonra, ben ve iki devre arkadaşım (emekli Orgeneraller Hurşit Tolon ve Fevzi Türkeri) cezaevlerinde tutuklu olarak bulunmaktayız. Akıl almaz iddialar ve suçlamalar ile bazıları bugün bizleri tutsak olarak tutabilir, ancak Türk milletinin belleğinden gerektiğinde canlarımızı da ortaya atarak vermiş olduğumuz yarım asırlık hizmetlerin izlerini asla silemezler!