MASUM MU, SUÇLU MU?

3 öğrenci birleşip tanıdık esnaftan 30 TL’ ye bir radyo almış. Öğrenciler dükkândan ayrıldıktan sonra, satıcının aklına 5 TL fiyatta indirim yapıldığı gelmiş. Çocuklar zaten gurbette okuyorlar diye düşünüp, çırağına 5 TL yi vermiş ve götürüp iade etmesini söylemiş. Çırak da uyanık biri aklından “Ulen 3 kişi bu parayı doğru paylaşamaz.” Deyip 2 TL yi cebine atıp 3 TL iade etmiş. 25TL+3TL+2TL= 30 TL. Buraya kadar her şey güzel. Sadece çırak biraz üçkâğıtçı ama ne yapsın çocuk her vatandaş gibi beleşten kazanmayı seviyor.Dönelim evdeki hesaba, herkes birer TL geri aldığına göre 9’ar TL ödedi ödemektir. 3 x 9 = 27 TL+ 2 TL de çırak aldı, 29 TL eder. Peki 1 TL nerede?

Bir lira yok. Ara, ara, bulman da mümkün değil. Olaya bir taraftan bakarsan sonuç tamam da, başka taraftan bakınca, bir TL eksik, yani bambaşka, 30 elemandan bir yok oldu. Tabii olay bu problemde 1 TL . Sorun yok, hallederiz, gerekirse yerine koyarız olur biter.

Farklı bakış açıları ve basit insan davranışları işin içine girince matematiğin bile sessiz kaldığı problemler ortada iken; sosyal hayatın düzenlenmesini sağlayan, hukuk problemleri gibi muğlâk sonuçları olması muhtemel durumlarda kayıplar ne olacaktır? Çünkü, bu durumda kayıplar ceplerden çıkacak sarı liralar değildir ki. Sosyal problemlerde her eleman; bir insanı, onun çocuklarını, eşini, ana babasını, arkadaşlarını işaret eder. Hâsılı kayıp, TL ile ifade edilebilecek boyutları aşar. Ülkemizde yaklaşık iki yıldır gözaltına alınan insanların durumu yukarıdaki problemin tamamen bir benzeridir. Sakın ola bu girişimizden suç işleyenler cezasız kalsın anlamı çıkarılamasın. Buradaki eleştirilerim sadece uygulanan yöntemin acımasızlığı üzerinedir.

Çeşitli zamanlarda, çeşitli nedenlerle pek çok insan bu ülkede, gözaltına alınmıştır ve alınmaktadır. Örneğin bir zamanlar meclis kürsüsünden Kürtçe konuştukları için hiç gerekmediği halde inanılmaz bir hoyratlıkla gözaltına alınan vekiller bugün yine mecliste ve yine eğer suçsa, daha ağırlarını işlemektedirler. Sakın üzerinden geçen yılların ülkemizde demokrasi anlayışını falan geliştirdiğini düşünmeyin onlara gösterilen tolerans sadece AB ve ABD kaynaklıdır. Oysa Ergenekon diye isimlendirilen davada böyle bir toleransa gerek yoktur.

Bugün gözaltındaki insanların, neyle suçlandıklarını bile öğrenemeden hastalanıp vefat etmeleri, para kasası diye suçlanan insanların cenazelerinin belediyelerce kaldırılması, dedikoduları ve yapılan hakaretleri onuruna yediremeyip nedenini bile bilmedikleri bir gözaltında iken, hastalanan, komaya giren, intihar eden insanların varlığı, bu kayıpların, yapılan hesaplamalarda, etkisiz elemanlar olarak ele alındığını göstermektedir ki yıkmak için örgütlendikleri söylenen devletin güçleri tarafından bu adamların sadece karizmaları yerle bir edilmiştir ki bunlar şanslı olanlarıdır. Bakın; kısa bir süre önce, ekonomik ve siyasi eleştiriler yapan, çıkış yolu gösteren bu ülkenin saygın insanlarına ne oldu? Bu şahısların sesleri farenjit oldukları için mi kısıldı?

Bu nasıl bir davadır ki, ilgili ilgisiz yüzlerce isim, itiraf, ifade, telefon dinlemesini, içeren, binlerce sayfalık devekuşu misali iddianamelerden oluşuyor. Ne kuş, ne deve . Neyin, nasıl olduğunu anlamamamız için, neredeyse bilinçli olarak yaratıldığına inanacağımız bilgi kirliliğini, bazılarına malûm olan göz altıları, ne yaptığı her zaman denetlenebileceği halde talan edilen dernekler, el konulan ve kimlerin eline geçeceği belirsiz kişisel öğrenci dosyaları, acilen gözaltına alınan rektörler, hocalar vs. bunların vicdanlarda kabulü mümkün müdür? Bu nasıl usuldür ki, bağımsız yargının zaten elinin altında olan halkın saygısına mazhar olmuş muteber insan, hoyrat ve vicdanları rahatsız edici bir şekilde gözaltına alınıyor, incitiliyor.

Öte yandan onlarca yıldır taşları bağlayıp itleri serbest bırakan gücün, sessiz sessiz, evlatlarını yemek için belge toplamasına ne diyeceğiz? Devlet yönetimleri, zaman zaman çocuklarınca hor görülmesine rağmen, onları her türlü kötülükten koruyan melek gibi bir anne değil midir? Devlet yönetimini, ona her karşı çıkan veya eleştiren evladını, küçük düşüren, utandıran, çocuklarına atılan her türlü iftiraya rağbet eden, onların hatalarına engel olmak yerine, önce hata yapmaya teşvik eden, sonra da biriken hataların suç haline gelmesini sağlayan, bir cadı haline getiren nedir. Yeterince düşünme ve muhakeme imkanları olduğu halde, suçlanacakları akıllarının ucundan geçse ve isteseler, hayatlarını en iyi şekilde yurtdışındaki herhangi bir ülkede geçirebilecek fırsatları ve imkanları olan saygın insanlar, nezarethanelerde sürünürken, Almanya’dan gönderilen bir dava dosyasının iki aydır tercüme edilememesini hadi bunu geçelim, kafası vücudundan hunharca koparılmış gencecik bir yavrunun katilinin anında kayıplara karışmasını ve en önemlisi siyasilerin kaldırılamayan “dokunulmazlık zırhı”, hangi vicdan ve hangi hukuk kavramı ile açıklanabilir? İşte operasyonların esas eleştirilen yönü budur.

Yaptığımız hatalardan hiç ders almayacak mıyız? Devlet olarak, bir taraftan, bir zamanlar terörist, vatan haini vs. gibi suçlamalarla astığımız, kovduğumuz, süründürdüğümüz bu ülkenin değerli varlıkları için eziklik duyup, yaptığımız hatalar için özür dileyeceğiz, bir taraftan aynı hataları bıkamadan usanmadan ve utanmadan tekrarlayıp duracağız. Tarih ancak ders almasını bilmeyen zavallılar için, bir tekerrürden ibarettir.

Kısacası, vatandaşının hayatını oyuncak eden adı her neyse o gücün, gözaltına alınanların bir çoğuna yönettiği suçlamalara artık inanmıyorum. Kaldı ki; Anayasa Mahkemesi Başkanı Haşim Kılıç "Yargı kararı olmadan suçlu ilan edilen kişilere karşı işlenen suç insanlık suçudur." dedi.

Ve 21. yüzyılda başımızda kim olursa olsun ve hangi hatayı işlerse işlesin vatandaşını, adam yerine koymayan, onlarla ilgilenmeyip suçlu haline getiren, kişisel hak ve hürriyetlere saygı göstermeyen, baskıcı ve bunaltıcı bir siyasi gücün kısacası her türlü dikta rejiminin ülkemizde hüküm sürmesinden, geleceğimiz adına kaygı duyuyorum. Ülkemizde adaletin doğru dağıtılmadığı düşüncesini zihinlerden silecek davranışları görmeden ölüp gidecek miyiz?

Evet , bazı mantıksal işlemlerde 1 TL hem var hem yok olabilir, ama adalet bazen var bazen yok, insanlar bir suçlu bir masum olmamalıdır.

Masum mu, suçlu mu ?

OKULLARDA BAYRAM KUTLAMALARI

Malûm, tatili bayramı bol, üstelik bayram günleri ile tatil günlerini birleştirip, aradaki mesai günlerini de tatil ilan etme mahareti üstün bir milletizdir. Bilirsiniz. Bu yüzden okullarda gerçekleşmesi zorunlu olan 180 eğitim - öğretim günü sayısına ulaşmak için, okulların açılış kapanış tarihleri değişir durur. Ancak, eğitim - öğretim gün sayısı, bu eğitim günlerinin, eğitim ve öğretimle ne kadar ilgili olduğunu göstermez. Örneğin, birçok özel neden dışında bayramlar, 180 gün gerçekleşen bu faaliyetin en az 30 gününün boşa geçmesinin sebebidir.
Sakın bayram kutlamalarına karşı olduğumu, bayramları unutturmaya çalışan tiplerden olduğumu falan da düşünmeyin, hoş böyle düşünseniz bile 23 nisan ve 19 mayıs kutlamalarının, genelde eğitim öğretimi, özelde öğrencilerin ortak sınavlardaki performansını ciddi şekilde aksattığı gerçeğini değiştirmez.
Örneğin, gösterilerin hazırlık çalışmaları bahanesi ile okullardan birçok Resim İş ve Beden eğitimi öğretmeni okul dışında görev yapan komitelere çekilir. Böylece, bahçe düzen ve disiplini ile, ders saatlerinde ve teneffüslerde daha çok ilgilendiği bilinen özellikle Beden eğitimi öğretmenlerinin, hazırlık çalışmalarının başlaması okul bahçelerini arapsaçına döndürür. İtiş kalkış düzensizlik artar. Bu da, her alanda gerekli olan eğitici disiplini bozar. Olaya öğrenciler açısından bakınca durum daha da vahimdir. Birçok öğrenci provalar yüzünden okulla ilişkisini asgariye indirirken, törenlere katılmayan öğrenciler de o dönemde derslerden koparlar çünkü bu dönem eğitim öğretimin rölantiye alındığı bir dönemdir. Provacılar derslerden kopmasın, döndüklerinde şaşırmasınlar diye konu işlenmez, dersler tekrar etmeyle veya muhabbetle geçer. Bu arada nasıl olsa öğrenci az babından, öğretmen ve idarecilerin de işi gevşettiği, provalardan gelen, yönetmelik gereği derse girme zorunluluğu olmayan o gün izinli sayılan başıbozuk öğrencilerin de katkısı ile okulun genel düzeninin bozulduğu, bir bakışta tespit edilebilir. Tüm bunların yanında binlerce öğrencinin ve velinin, provalarda ve bayram günü, gazetelerden de okuyabileceğimiz çeşitli nedenlerle çektiği kaygı da ayrı bir sorundur.
Oysa bir bayram gününde çocuklara şehrin en güzel caddesindeki bir resmigeçitte, bir resim sergisinde, tiyatro gösterisinde, şiir dinletisinde, alabileceği coşkuyu, hazzı ve kazancı verebilecek hiçbir gösteri yoktur. Çünkü çocuklar fark edilmek, yaptıkları için taktir görmek isterler. Resmi geçidin yapıldığı caddede, aile bireylerinin onu seyretmek için bulunduğunu veya oradan geçen bir yakının bulunabileceğini düşünerek nasıl heyecanlandıklarını anlamak lazım. Oysa stadyumlarda onları birey olarak fark edemezsiniz. Bu tür toplu gösterilerde belki takım ruhu gelişir ama “bireysel siliklik, ve ben olmasam da olur”, düşüncesinin de gelişebileceğinin unutulmaması gerekir… Kaldı ki sınavlara girdiği zaman öğrenci, kişisel yeteneğini öne çıkarmak zorundadır. Malesef bizim eğitim sistemimizde sınavlarda “ takım ruhu ” kopya çekmek anlamına gelmektedir.
Bir zamanlar demirperde ülkelerinden aldığımız, stadyumlardaki görkemli panoramik gösteriler o ülkelerde ortadan kalkmaya yüz tutmuşken bizim ülkemizde çocuklarımıza, anlam ve önemini dahi doğru dürüst anlatıp öğretemediğimiz bayramlarımız için, iki ay önceden bıktırıcı ve yorucu provalara alınmasının ne kadar doğru olduğu acilen sorgulanmalı ve özellikle kaybolan milli duygularımızın yeniden yeşertilebilmesi için gerekli önlemler alınmalıdır.

ALLAH’dan SAĞLIK, DEVLETTEN AYLIK

Rahmetli kayınpederimin “ Allah’dan sağlık, devletten aylık.” Diye özetlediği bir hayat felsefesi vardı. Yaşamını bu anlayışla yorumlamış ve monotonluğu tercih etmişti. Baktığımız zaman özellikle, “muhalefet” diye isimlendirilen partilerde de, aynı anlayışın varlığını göreceksiniz. Seçim çalışmalarını, kafalarına göre aday belirleme veya kazanma olasılığına göre aday transfer etme zanneden muhalefetimiz, çarşıda pazarda el sallayıp, kalem, çakmak dağıtmayı, seçim propagandası zannediyor. Oysa seçimlerin, böyle kazanılması mümkün olsa, geçen seçimde aldığı %47 oyla rehavete kapılıp, seçim öncesi, seçim propagandası yapma yerine, buzdolabı, çamaşır makinesi dağıtmayı tercih eden AKP, %150 oy alırdı.
Bu durumda felsefe, kendini tanıma ve hayatın anlaşılması konusunda bir yaşama sanatıysa, muhalefetin felsefesini herhalde “Allah’dan sağlık, devletten aylık” diye özetleyebiliriz. Yani; durağanlık ve uyuşukluk.
Oysa iktidar işin farkında; daha dün “Daha da gelmem” dediği Antalya’ya geldi bile. Ergenekon’a gösterdiği ilgiyi, AB emri ile güneydoğuda neredeyse bağımsızlığını ilan edenlere gösterilmediğini fark eden seçmene karşı da, ufaktan bir operasyonu sahneye koydu. Yani kazanmak için ne gerekiyorsa onu, ta bugünden başlayarak yapıyor. Eminim ki her mahalledeki “ikna ekipleri” de en kısa zamanda eyleme geçer.
Muhalefeti ise “kurşun döktürmek” bile kurtarmaz, onun için bu dönem, hazar dönemidir ve direkt esnemeye başlar. Birkaç yolsuzlukla mücadele çıkışı ya olur ya olmaz. İnanmazsanız CHP’ye bakın, seçim öncesi dönemde yapmadığı çalışmalar yüzünden; seçimde bu kadar oy alacaklarını kendileri bile bilemiyordu ki; Ankara’ya çakma belediye başkan adayı buldular, seçim sırasında CHP'de İstanbul hariç,“ Allah’dan sağlık, devletten aylık.” felsefesi hüküm sürdü. Millet muhalefete “ehven_i şer” babından oy verdi ama kim uyanacak.
Uzun yıllardır işten çok laf üretme ve emekli bir vatandaş gibi durağan halde kalma, sol partilerin bir özelliği haline geldi. Hatta, bu arkadaşlar, sorumluluk alarak eylem üretmekte o kadar başarısızlardır ki, bir zamanlar “Eylemde birlik ajitasyonda serbestlik” diye bir slogan bile üretmişlerdi. Yani bir iş varsa, üçü, beşi bir araya gelip anca yapabilirlerdi. Şimdi ise bu bile yok. Baksanıza DSP’li milletvekilleri İstanbul’da Kılıçdaroğlu’nu destekledi diye neredeyse asılacaktı. Diğer yandan, muhalefetteki partilerin genel merkez binalarına bakın, ihtişamları karşısında başbakanlık binası solda sıfır kalır. Muhalefet liderlerinin havası, halk arasında süper, her yerde alkış, iltifat. Emekli memur gibi hiç sıkıntıya girmeden, iktidarın yanlışlarını eleştirir günü kurtarırsın, seçimlerde biraz sıkıntı olur ama bu durum, özellikle büyük muhalif partilerin taraftarlarında “müzminleşme” söz konusu olduğundan, %10’un pek altına düşmeyen bir oy potansiyeli ile her zaman ve kolayca aşılır…Nerde kaldı gölge kabineler. Bana sorarsanız, bu durumların da muhalefeti uyuşukluk ve durağanlığa ittiğini düşünüyorum.
İşin kötüsü “ Allah’dan sağlık, devletten aylık.” felsefesi solda sanki damlacık enfeksiyonu, yeniler arasında da hızla yayılmaya devam ediyor. Bakınız, geçenlerde bir gazetenin Akdeniz ilavesinde , vatandaşın, “Yaparsa hoca yapar” diye sloganlar ürettiği Antalya Büyükşehir belediye başkanının hezeyanları vardı. Sayın Başkan “Emekli 5 belediye işçisinin şimdiye kadar ödenmeyen tazminat çeklerinin verilmesi törenine” katılmış. Yani eylem bu. Ne söylemiş; yok, belediyenin geliri az, gideri fazla imiş, raylı sistemmiş, bilmem ne kartmış, cart curt. Sanki başkan seçilmemiş de Antalya’ya zorla atanmış gibi. Seni başkaları (!) gibi kırmayıp, onurlandıran Antalyalıya reva mı bu. Sana, senin farklı olduğun, senin bir bilim insanı olduğun için oy verildiğini unutup, enkaz edebiyatı yapmak, Allah aşkına yeni seçilmiş bir belediye başkanından beklenen bir tavır mıdır? Neyse bunu da geçelim.
Son 30-40 yıllık döneme bakınca durum açıktır. Yeni kurulan, halkı değişime inandıran partiler hızla iktidar olmuşlardır. Bu aynı zamanda halkın, yeniliğe açık ve yeni politikacıların yeni palavralarına inanmaya müsait olduğunu da gösterir. Palavralarına diyorum çünkü bu partiler, halk uyanıncaya kadar bir –iki dönem ömür sürebildi tabii bu da onları ihya etmeye yetti…
Nereden nereye geldik, son yıllarda iktidar olan tüm partilerin yaptığı bu yenilikçi, değişimci atılımları artık CHP’den de bekliyoruz. Kılıçdaroğlu ve Gürsel Tekin gibi iki ismi bulup, ortaya çıkaran Sn. Deniz Baykal’ın hiç beklenmeyen bir davranışı göstererek, Atatürkçü ve bağımsızlık yanlısı herkesin bu zor günlerinde partisini ve kendisini halkın gözünde ilahlaştıracak bir eylemi aniden hayata geçirerek, en azından sol muhalefetin bu emekli hayatına bir son vermesini, Tanrı’dan niyaz ediyorum. (Çünkü kendisinden böyle bir davranışı beklemiyorum.)

BAKALIM BU EVRE NE KADAR SÜRECEK

Barack Obama, büyük şahsiyet, dünya lideri nihayet yurduna döndü. Malum, Irak da onun yurdu sayılır. Hükümete göre durumumuz, “wonderful”, Amerika bizi seviyor, destekliyor, model ortak ilan etti. Yani stratejik ortaklığın modası geçtiğinden yeni bir modda aşkımız sürecek. Bu modda da, kafaya çuval geçirilir mi bilemem ama, “cavurun oyunu bitmez”, belki de bu sefer daha mülâyim davranır.

Muhalefetimiz, basınımız, radyo ve televizyonlarımız bir duygusal bir kaos içinde, bazıları söylenenleri yorumlayacak ama, “Aşağı tükürsem Ergenekon, yukarı tükürsem, kulağından tutup atarım” durumları, yutkunup duruyor...

Sayın Büyüklerimin, Barak Obama’nın meclisteki “büyük nutkunu” dikkatle dinlediklerini, televizyonlardan bizzat izledim. Maalesef dinlediklerinden bir şey anlamadıklarını da şaşkınlık içinde fark ettim. Hatta Sayın Başbakanın derin bir huşu içinde, Sn. Obama’ ya sarılıp, yanaklarından öpmesi ve tebrik etmesi, çok sayıdaki vekilimin tanışmak için hamle yapması, Obama için çok sevindirici idi. Bizim içinse; eyvah…Eyvah..

Obama’ nın meclisteki derin ve anlamlı konuşmasından önce yaptığı muhalefet liderleri ile olan görüşmelerinin de çok başarılı geçtiğini, özellikle iki liderin ağzından uzun uzun dinledik. Oysa, Sn. Türk’e 8 dakika, Sn. Baykal’a 7 dakika, Sn. Bahçeli’ye ise sadece 6 dakika ayırabilmişti. Fener Rum Patriği Bartholomeos ile bile çok daha fazla görüştü ama, neyse. Neticede, muhalefet liderlerimiz, güya bu uzuuuuun zaman diliminde, derin Amerikan İngilizceleri ile dertlerini “darbımeseller halinde” sıralamışlar, sonra da, Obama’nın anlaması için Allah’a yalvarmışlardır. Ancak, muhalefet liderlerimiz bu görüşmelerini, anlata anlata bitiremediler, hatta bir tanesi, bunun için grup toplantısı bile yaptı. Ama, görüşülen zaman aralıkları, Sn. Bahçeli’nin esas duruşunda kusur etmemesi ve de Türk’ün Obama’dan önce koltuğa yayılması göz önüne alınırsa, esas muhalefet olarak DTP’nin görüldüğünden, hiç bahsetmediler.

Bu arada Obama’ya DTP’liler, az ve öz iki sayfalık Kürt Dosyası, MHP kısa bir nasihat , CHP ise 2 edebi eser verdi. Bu da Baykal’ın, “Ülke sorunları edebi eserlerle çözülebilir.” hipotezini ispatlamak için deneylere devam ettiğini gösteren önemli bir belgeydi. Neyse bunu da geçelim.

Sonuç olarak iktidar - muhalefet tüm büyüklerimiz durumdan inanılmaz memnun oldular. Özellikle AB ye; “Türkiyesiz AB olmaz ona göre” demesi Avrupa’da çok yankı buldu. Cevap gecikmeden Sarkozy’den geldi. “Hariçten gazel okuma Obama, seni burada kimse sallamaz. “ gibi bir şey söyledi ama, laf gargaraya getirildi, kayboldu gitti. Bu sırada, Eski Danimarka Başbakanı, yeni Nato genel sekreteri Rasmussen bu kez İstanbul’dan benzer bir mesajı, Obama’nın garantörlüğünde verdiği sözleri yerine getirmeyerek ABD Başkanına gönderiyordu. Ama misafirimize ayıp olur diye bu konularda kendisine tek kelime edilmedi. Ne de olsa dünya liderimiz. Hem de zenci. Ezilmiş halklardan, Ermeniler, Yahudiler, Rumlar, Kürtler gibi. Hatta aynısı. Hem düzeltirler, hem ağlarlar ekibinden.

Obama ülkemize yaptığı ziyarette, ağzına geleni söyledi, Ermeni soykırımından girdi, Kürt sorunundan sağa dönüp, “dini hassasiyet, ezana kadar bitirelim" falan filan ayağı ile Heybeliada ruhban okulundan çıktı. Gözümüzün içine baka baka bombaların pimlerini çekip, çekip, elimize verdi. Velhasıl burnunu sokmadığı meselemiz kalmadı. Hele hele,özel olarak seçilmiş Nişantaşı gençleri ile muhabbet edince, yeterince ılımlı olduğumuz, hatta ılıdığımız fikrine varıp “ılımlı İslâm” isteğinden vaz geçti. “Türkiye’nin demokratik-laik bir ülke olmasını istiyorum” diyerek, yüreklere su serpti, alışkın olmadıkları bu olağanüstü cümle, vekillerimizi gözyaşlarına boğdu. Artık kurtulmuştuk… Amerika bizim demokratik olmamızı istiyordu yani, türbana özgürlük, sınırlarımızı kabul etmeyen Ermenistan’a özgürlük, ABD’ye Türkiye’yi istediği gibi kullanması için özgürlük. Aslında bu “özgürlük” lafı, işin içinde ABD olunca, ruhumu daraltan bir anlam da kazanıyor ama neyse…

Peki yukarda anlatılanlardan ne çıkaracağız özetleyeyim, Barack Obama her yanımıza dokundu, okşadı, masaj ve diğer tensel aktiviteleri uyguladı. Bakalım bu evre ne kadar sürecek, başka atraksiyonları olacak mı? Esas muameleye ne zaman geçilecek?

ANTALYA’da KİMSE BAŞARDIK DİYE SEVİNMESİN

Bana göre; “Antalya’da birçok proje hayata geçirildiği halde ne oldu da AKP kaybetti?” sorusunun cevabını, uzun uzun aramaya gerek yoktur. Gazetecilik yıllarında “Araştırma ve inceleme” dalında ödül almış olan Sn. Menderes TÜREL’in bunu çoktan fark etmiş ve önlemlerini almış olması gerekirdi. Çünkü veriler ortada. Bir kere 2009 seçimlerinde aldığı oya baktığımız zaman öyle aman aman bir oy kaybı olmadığı bir gerçektir. Peki ne oldu da kaybetti? Basit; Antalyalılar devreye girdi. 2004 seçimlerinde ona, özellikle “Pırıl pırıl bir Antalya çocuğu” olduğu için ve parti gözetmeksizin oy verenler, modern bir şehir yapma adına Antalya’ya zulüm yapıldığını, çehresinin acımasızca değiştirilmeye başlandığını görünce, hayal kırıklığına uğradı ve yine söz sırası kendine gelince, (daha önceki gibi) gereğini yaptı. Hiç şüphe edilmesin ki Sn. Mustafa Akaydın da verdiği sözleri unutur ve Antalya’yı harcamaya kalkarsa başına aynı şey gelecektir.

Bir hatırlayalım Antalya’da vatandaşın gözü önünde neler olmuş?

Bir sabah baktık ki, okullarımız (Eski adıyla İnönü İlköğretim ve Hızır Reis Orta Okulu- Kız Meslek Lisesi) gece, sessizce yerle bir edilmiş. Oto park yapılmış. Sanki ailemizden biri ölmüş gibiydi, okulun yıkılan duvarlarından üzüntü ile bakan orta yaş insanları kimse fark etmedi.

Doğu garajı boşaltılınca Antalyalılar arasında buranın, büyük ormanlık alan olacağı ve eski günlerdeki gibi yemyeşil turunç kokulu park oluşturulacağı söylentisi vardı. Bu boşaltılan alanlara yapılacak projeler, kent meydanı projesi gibi, kentin özellikleri ile alakasız, beton yığını bir proje olduğu anlaşılınca hayal kırıklığı yaşandı.

Yağ sanayi bölgesi denen alanda yükselen alışveriş merkezinin önüne yenisinin yapılmaya başlaması Sn. TÜREL’in de farklı olmadığını ortaya koydu. Antalyalı yapılan battı çıktıların doğu-batı yönünde yapılmasının, ulaşımda en büyük sıkıntıları çekenlere bir faydası olmadığını, amacın tatil köylerine kolay ulaşımı sağlamak olduğunu ortaya çıkardı. Vakıf Zeytinliğinin kiraya verilmesi ile oranın da kaybedileceği korkusu, Dokuma Fabrikası alanı ve etrafındaki alanda yapılan ve ne olduğu bilinmeyen büyük kazılar, şehirde kente özgü birçok ağaç türü varken her tarafa ekilen Meksika kaktüsleri, hastalıklı Mısır palmiyeleri ve hurmalarının doldurulması, yoldan geçen kime sorarsan sor, raylı sistem denen belki de gerçekten ihtiyaç olan bir projenin akıl almaz güzergahı ve bu yüzden iflas eden onlarca esnaf da buna eklenince, Antalya’nın kurban edildiği kuşkusu büyüdü.

Falezlerin ışıklandırılacağı ile ilgili yeni bir projenin hayata geçirileceği seçim bildirisinde yer alınca Sn Türel’in sadece doğum yerinin Antalya olduğu, aslında amacının, geceleri yatı ile sefa süren beylerin fantezilerine hizmet olduğunu anladı. Çünkü İnsanların işsiz aşsız olduğu bir dönemde Antalya’nın göz bebeği falezlere, ne zarar verileceğini bilmeden, üstelik sokak lambaları doğru dürüst yanmazken, böyle bir proje ancak birilerini zengin etme adına, uygulamaya konabilirdi…

Ha…Bu arada halkla ilişkilerinde hatalar yaptıklarını da biliyorum ama onların bir önemi yok…Malûm balık baştan kokar, Antalyalı zaten bu durumlarda cevabını anında veriyor.

Şimdi bu tahribatın nasıl düzeltileceğini bilemiyoruz, bilemiyoruz ama en azından biz vazifemizi yaptık. İstatistikler ortada. Kimse de biz başardık diye sevinip havalara girmesin…