SANA BİR KAZ GÖNDERSEM

Soğuk bir kış günü padişah halkın dertlerini dinlemek için, aklı pek şeytanlığa ermeyen bir vezirini alıp tebdili kıyafet, yola çıkmış. Bir dere kenarına geldiklerinde deri tabaklayan yaşlı bir adama rastlarlar. Padişah ihtiyara; “Selâmünaleyküm ey pir-i fani” der…  İhtiyar; “Aleykümselâm ey serdar-ı cihan” diye cevap verince, onun uyanık biri olduğunu anlar ve sorar. “Altılarda ne yaptın da şimdi çalışıyorsun?” Cevap; “Altıya altı katamayınca otuz ikiye yetmiyor, sultanım.” Padişah, “O zaman sana bir kaz yollasam yolar mısın?” İhtiyar cevap vermiş. “Hem de nasıl ciyaklayamaz bile!” Padişah ile vezir oradan ayrılmışlar. Bir süre sonra Padişah, “Ne konuştuğumuzu anladın mı?” diye, vezire sormuş. O da saf saf “Anlamadım Haşmetlûm!” demiş. Birden celâllenen padişah; “Akşama kadar konuştuklarımızın manasını çözdün çözdün, yoksa kelleni alırım! Vezirin paçaları tutuşmuş…

***

Doğru dere kenarına koşmuş, bakmış ihtiyar orada, hemen padişahla ne konuştuklarını sormuş… İhtiyar “Kusura bakma özel bir konuşmaydı açıklayamam.” demiş. Lâkin ortada “kelle” var, Vezir kese, kese altını önüne serince, ihtiyar bülbül olmuş. Vezir sormuş. “Sen padişahı serdar-ı cihan diye selamladın, padişah olduğunu nereden anladın? Adam ben dericiyim giydiği kürkün sadece padişahımız efendimizde olduğunu biliyordum demiş. Peki, “Altılara altı katmayınca otuz ikiye yetmiyor ne demek?” Padişah 6 ay yaz döneminde çalışmadın mı da, bu kış kıyamette dere kenarında çalışıyorsun?” Diye sordu. Yaz, kış çalışmazsak karnımızı doyuramıyoruz, dedim. Peki, sana bir “kaz” göndersem yolar mısın, demişti. Bu ne demek oluyor? Adam gülmüş “Hadi onu da sen bul…” Bu günlerde yaşadıklarımıza baktığımız zaman, bizim de vezirden bir farkımız yok gibi görünüyor. Birileri sıradan vatandaşı resmen kroki durumuna düşürdü. Gel gelelim bizim problemlerimiz para ile falan çözülebilecek gibi görünmüyor.

***

Başbakan Erdoğan’ın geçen akşam televizyonda yaptığı açıklamalarda sürekli terör ve terörist kelimelerini kullanması, Kürt adını ağzına almaması, Kandil’deki terör ağalarını rahatsız etmiş. Başbakanın “üslubunu” beğenmemişler. Artık politik ahlaktan, sürecin ruhundan bahsediyorlar. Teröriste anlayacağı dille konuşmamış, “aman diletmeden,” herkesten gizlenen ödünlerle karşına almışsan ve de “barış koşullarını görüşme” bahanesi ile “devlet” payesi vermişsen azdır bile… Sen devlet olup teröriste, terörist muamelesi yapmaz, koca bir devleti aciz duruma düşürürsen olacağı bu. Kaldı ki; Ahmet Türk’ün ağzından da tekrarlanan bu itirazların da elbette bir amacı var. Süreç içindeki durumlarının hiç de öyle vatandaşa anlatıldığı gibi olmadığını, güçlerini ve gördükleri desteği özürlü vatandaşlarımıza bile duyurmak, toplumu alacakları “ödünlere” hazırlamak… Yani teröristbaşı ile konuşulan dilin, vatandaşla paylaşılan dile benzemediğini birileri “asla asla” derken bile, vatandaşın “yolunacak kaz” yerine konduğunu anlatmak istiyorlar… 

NE ANLATIRSAN ANLAT

Bir profesör, konferans vermek üzere girdiği salonunda sadece bir tek kişinin bulunduğunu görünce konuşup konuşmama konusunda tereddüde düşüp adama sormuş: Buradaki tek kişi sensin. Sana göre konuşmalı mıyım, yoksa konuşmamalı mıyım? Adam da, “Hocam ben bir at bakıcısıyım yani ‘seyisim’, bu konuyu merak ettiğim için geldim. Ben ahırımda bütün atların kaçıp bir tane kaldığını görseydim, yine de ona gereken bakımı yapardım” demiş. Bu sözlere hak veren Profesör konferansa başlamış. İki saat konuşmuş, konuşmuş. Konferanstan sonra kendini mutlu hissetmiş olacak ki; dinleyicisinin de konferansın çok iyi olduğunu onaylanmasını istercesine sormuş: Konuşmamı nasıl buldun? Seyis cevap vermiş. “Hocam sana daha önce basit bir adam olduğumu ve bu konulardan pek anlamadığımı ancak ahırda tek at bile kalsa onunu bakımını yapar, beslerdim demiştim. Gelgelelim bu sözü söylerken elimdeki tüm yemi o ata verip, hayvanı çatlatırdım demedim. Kıssadan hisse: “Ne kadar bilirsen bil, söylediklerin karşıdakinin anladığı kadardır.”

***

Bu günlerde moda oldu, genellikle AKP’liler hayal kırıklıklarını “Sen barıştan yana değil misin?” diye sorarak örtmeye çalışıyor. Aslında cevabı da biliyorlar… Çünkü vatanını, milletini sevenler elbette terörün bitmesinden, insanların barış içinde yaşamasından yanadır. Ancak sıkıntının sebebi, barıştan yana olup olmamak değil, “çözüm süreci” denen periyotta, bu güne kadar atılan her adımda “milli onurun” törpülenmesi ve atılacak adımlardaki müphem tutumdur… Atılan her adımda, halkın uyutulduğuna ve daha da önemlisi bu süreçte asil ve adil olunmadığına dair “izler” vardır… Kaldı ki; vatan ve ulus sıkıntısı çekmeyen “Bize her yer Trabzon” düşüncesindeki ağalarımızın, elini kana bulamış teröristlerin yaptığını yanına kâr bırakacak girişimlerini reddetmenin “milliyetçilikle, barışı istememekle” bir alakası da yoktur, mühim olan bu yolda baldıran zehiri içecek olanların bu kavramdan ne anladığıdır.

***

Ve maalesef tavırları ortadadır. “Eli kanlı katillerle” masaya oturmayı reddeden ne kadar sivil, asker varsa, ne kadar muhalif sendika, dernek, gazete varsa hatta halk “tıknefes” edildi. “Hakaretle” inkâr etmelerine rağmen iktidar, terörist başı ile masaya oturdu. Ve enteresandır ülkenin başbakanı, terörist başı ile aynı frekansta nutuklar atmaktadır. Hem silahlı hem de terörist oldukları bilinen adamlar “yasalara rağmen”, hükümetin atadığı ve “akil olduğu söylenen adamlar” nezaretinde, sınırlarımız dışına güvenlik içinde çıkmalarını sağlamak için adımlar atılmaktadır. Ülkenin güvenliğini sağlayacak kurumlar, daha eski anayasa yürürlükte olmasına rağmen iğdiş edilmiştir. Hem de; Cumhuriyetin savcılarına rağmen…  Adalete, yöneticilerinin sağ duyusuna inanan, devletini, milletini seven, bu vatanı uğruna yakınlarını şehit veren, masum yurtsever çoğunluk yetim kalmıştır… Yine de bir ümit vardır. Çünkü; her türden barış propagandasına rağmen, “bu sessiz çoğunluk”, ülke bir şekilde bölünene kadar, ne emperyalist güçlerin, ne kompradorların, ne de onların faşist Kürtçü piyonlarının taleplerinin bitmeyeceğinin farkındadır. 

BARIŞ İÇİN MASUMLARIN ACI ÇEKMESİ GEREKMEZ

15 Kasım 2003: Beyoğlu ve Şişli’de iki sinagog eş zamanlı bombalandı. 25 masum öldü. 262 kişi yaralandı. 20 Kasım 2003: Önce Levent’teki HSBC Bank Genel Müdürlük binası ardından Tepebaşı İngiliz Konsolosluğu önünde bombalar patladı, 51 kişi hayatını kaybetti. 700’e yakın kişi yaralandı. İşte terör böyle bir şeydir. Bu günlerde “yeni anayasayı” dikte ettirmeye çalışan barbarların 9 Kasım 2009’ da İstanbul’da Söğütlüçeşme-Zeytinburnu hattında çalışan belediye otobüsüne attıkları molotofla, yanarak can veren Serap Eser’in acısı terörün ve teröristin ne kadar “merhametsiz, müsamahasız ve acımasız” olduğunu toplumun en duyarsız bireyine bile öğretti. Bu ülkede sadece sivil hedeflere yapılan binlerce terörist saldırısı, nice evladımızı, varlığımızı bizden aldı. Sonuç; yarattıkları vahşet onlara, acısı bize “kâr” kaldı, kalacak. Oysa ortada “ayan-beyan-belgeli” bir suç varsa, münasip bir cezası da olmalıdır…

***

Elbette bu saldırıları gerçekleştirenlerden yakalanabilenleri ağırlaştırılmaya gerek görülmemiş “sade suya müebbet” ile yargılanmaya devam ediyor. Mesela; PKK’nın hapishanelerde açlık eylemleri yaptığı günlerde, Serap’ı yakan PKK’lı cellâtların da “müebbetle” yargılandığını ancak 1999 İstanbul Mavi Çarşıda 13 kişinin molotofla yanmasına sebep olanlar gibi 12 şer yılla paçayı kurtarabileceklerini duymuştuk. Anlayacağınız teröristlerin cephesinde durum bu… Her şeye rağmen, işin sonunda istenenle-kesilen ceza arasında bir denge olmasa da; “müebbet istenmesi” bile bu davalarda işlenen suç ile istenen cezanın toplumsal vicdanı tatmin ettiğini, toplumda suçluların  “aradıkları belalarını” buldukları kanısı doğurduğunu gördük. Oysa yakın tarihimizde “idam” cezası kesilen, Adnan Menderes, Deniz Gezmiş, Ahmet Kerse ve birçoklarının yargılandığı öyle davalar var ki, verilen hükmü çoğu insan, birer “hukuk faciası” olarak hatırlar. Bu tür yargılamalar sonucu alınan mesnetsiz, hak-hukuk gözetmeyen kararlar toplum vicdanında asla kabul görmez. Diyeceğim şu ki; işlenen suça kesilen ceza toplum vicdanını, her zaman rahatlatmaz. Toplum önce adil  bir yargılama ister…  

***

Ve bugün; maalesef hukuk, toplumsal vicdanı tatmin edemeyecek yeni kararlara imza atmak üzeredir. Ergenekon Davasına bakan Cumhuriyetin savcıları memleketin birçok değeri için 60’ın üzerinde ve sadece “idam” kaldırıldığı için, “ağırlaştırılmış müebbet” istemiştir. Hem de ancak “palavracı kipi” yazabildikleri iddianamelerine dayanarak... Bu cezayı isteyen Cumhuriyetin Savcısı, ortada hiçbir elle tutulur delil olmamasına rağmen Ergenekon davası tutuklularını PKK veya benzeri bir örgütün üyesi gibi değerlendirilmiştir… Oysa onları “suçlu” kabul etsek bile Ergenekon denen ve  askerler, bilim insanları, siyasetçiler, gazeteciler ve birçok emekliden oluşan bu garip örgüt;  itham edilen eylemleri “tasarlamaktan” öteye götürememiştir. Yani “başaramamıştır…”  Oysa bu süreçte PKK, “kanlı bir terör örgütü” kisvesinden adeta çıkartılıp “teröristlerin ülkeyi terk etmesi sırasında TBMM’sinden garanti” isteyebilecek yani dünyanın önüne siyasi bir irade olarak ortaya çıkmayı talep edebilecek kadar “başarılı” kılınmıştır. Ve elbette bu gelişmeyi, hükümetin ve Cumhuriyeti korumak için görev yapanların şemsiyesi altında göstermiştir… Halâ bu yolun doğruluğunu, halka telkin etmeye uğraşanları arif ve adil olmaya davet ediyorum.  Barış yapmak için masumların acı çekmesi gerekmez.

ANKETLERİN CİLVESİ

Malum pek celâlleniyor… Tabii vatandaş da,  “Aman başımız derde girmesin” babından, ağamızın her ağzından çıkana, “He, he” deyip baş sallayıp geçiyor… Çoğu zaman ne dediğine pek kulak vermemişsinizdir bile de; en azından çıkardıkları yasalardaki, kendilerinin dahi itiraf ettiği çelişkileri, sık sık değiştirdikleri kararları, ipe sapa gelmez uygulamaları fark etmişsinizdir… Mesela bir bakıyorsunuz “Biz teröristle, terör örgütle pazarlık yapacak namussuz ahlaksızlardan değiliz” diyorlar bir bakıyorsun “Biz Apo ile aynı yurtta kaldık, namazında, niyazında sakin bir çocuktu” falan deyip reklamlara geçiyorlar. Gelgelelim onların cephesinden olayın mazereti hazır.. “Analar ağlamasın!” Malum, minareyi çalan kılıfını da hazırlarmış… Elbette hiç kimse anaları ağlatmak istemez. Lakin “Ne mutlu Türküm diyene!” sözünü bu güne kadar da, bu gün de anlamayan, anlamak istemeyen, milletin oyunu almak için “Türk” kavramını bir üst kimlik olarak algılamaya yanaşmayan, faşist zihniyetli, gerici iktidarlardan halkın çektiği azap her gün biraz daha artıyor?   

***

Eh, olayı böyle algılamayıp hem oğlan evinde hem kız evinde rolüne soyununca işler de karışıyor. Bir bakıyoruz Anayasadan “Türk” kavramını çıkarmak için, terör örgütü yandaşı olduğunu sadece Cumhuriyet Savcılarının fark edemediği, her gün millete küfür ve tehdit  savuran ciğeri beş para etmeyecek adamlarla paslaşmaya başlıyorlar, bir bakıyoruz “tek millet, tek bayrak, tek devlet” nutukları atıyorlar. Bir gün vatandaşın Atatürk’ünün Anıtına çelenk koymasını engellerken ertesi gün bu kararından “sehven alınmış bir karar” deyip, vazgeçebiliyorlar. En son Bartın’da dükkânına astığı tabelaya Atatürk’ün “Köylü milletin efendisidir”   sözünü yazan vatandaşı Gıda Tarım ve Hayvancılık Müdürlüğü ekipleri “İndirmezsen her gün ceza keseriz” diye tehdit ediyor ve tabelayı indirtiyorlar…  Bakalım, yarın nasıl bir karar alacaklar?

***

Bu mütehavvil tutumun “bellek problemi olmayan” insanlarda pek görülmeyeceğini düşünürsek sebebinin de kolayca;  “nabza göre şerbet” olduğunu da tahmin edebiliriz.  Ve nihayet duyduk ki AKP genel merkezi her ay en az 5 kamuoyu araştırma şirketine çeşitli konularda anketler yaptırıyor ve çeşitli konularda halkın tepkisini ölçdürtüyormuş. Son zamanlarda yapılan araştırmalar özellikle “teröristle kırıştırma hallerine” kamuoyunun destek vermediği ortaya çıkmış. Şu “baldıran otu bile yeriz” muhabbeti de buradan çıkıyor. Halka rağmen, terörist başı – hükümet görüşmelerine Kürtlerin bile onayı anca %60 civarındaymış. Türklerde bu oran %11’e düşüyormuş. Sonuç olarak, toplamda bu sürece onay verenlerin oranı % 20 civarında kalıyormuş. Anketlerin cilvesi bu. Sen yoluna baldıran zehiri değil arsenik içsen de vatandaş onaylamıyor... Böyle olunca da ortaya bu mütehavvil manzara çıkıyor.

BU MUDUR HAYATI ÜRETMENİN ÖDÜLÜ

“Dünya Emekçi Kadınlar günü” kutlandı… Ülkenin en tanınmış simaları bildiriler yayınladı. Başbakanın “Değerli Hanım kardeşlerim, siz isterseniz çözüm sürecinde terörü bitirirsiniz. 8 Mart Dünya Kadınlar günü bunun miladı olsun”, Galatasaraylı Filipe Melo’nun “Kadınlar, karakteriniz nedeniyle sizlerin varlığıyla gurur duyuyoruz” diye başlayan mesajları herhalde kadınlarımızı çok mesut etmiştir de, dikkat ettim kadının esas vurgulanması gereken yanının yani “iflah olmaz bir emekçi” olmasının üzerinde pek duran olmamış… Herkes olayı kendi penceresinden, avantasına geldiği gibi ele almış, o kadar. Hani bir büyüğümüze sormuşlardı. “Neden kadınlar günü diyorsunuz da ‘emekçi’ kadınlar günü demiyorsunuz?” Cevap; “Valla kardeşim benim anam, hanımım hiç çalışmadı diye onların bu kıymatlı gününü kutlamayalım mı yani!” Biz neredeyiz, arkadaş nerede? Bir taraftan anasını, eşini ulularken, onların aynı zamanda “hayatı yeniden üreten, ev içi emekçisi” olduğunu aklına bile getirmiyor… Bu mudur; hayatı yeniden, yeniden, üretmenin ödülü?

***

Doğrusu genelde de “kadın” konusunda anlayışımız pek farklı değil… “Kadın hakları” bir taraftan inanç kökenli masallarla destekleniyor gibi gösterilmeye çalışılırken, diğer yandan kadınlara “yakınındaki-uzağındaki” tüm er kişilerin ekonomik, politik, psikolojik, fiziksel, cinsel baskı ve istismar için fırsat kolladığını alenen görüyoruz. Kadının sadece “çocuk doğuran” bir makine gibi düşünüldüğü, dişilerin ancak “anne” olduğu zaman “kutsanacağı” sık sık dillendirilse de, hala kendileri bile toplumun “mağdurları” olduğunu, bu anlayışın onları “kümesteki tavuklara çevireceğini” çoğu bir türlü kabul etmiyor. Düşünün bir kere; memleketin en seçkin içlerinden birinde “Bodrum’da” üstelik de, “savcılık” makamını işgal edecek kadar eğitimli bir vatandaş, üniversite sınavına girmesin diye kız kardeşini eve kapatıp şiddet uygulayabiliyor. Sonra; “Eğer şiddet uygulayan varsa Hz. Peygamber’i örnek gösterin. Buna rağmen dinlemeyen şiddet uygulayan varsa, gidin hâkim-savcılara derdinizi açık açık anlatıp şikâyetçi olun.” Tamam da, tuz kokmuşsa ne olacak?

***

Diyeceğim o ki; çevremizde annelere ya da anne adaylarına hatta kız çocuklarına uygulanan bu kadar fiziksel, cinsel, duygusal şiddet varken ortaya çıkıp “terörle mücadelede” dahi onlardan destek bekleyen büyüklerimizin aklına şaşarım. Kadınlara gelince “al gülüm ver gülüm” demeyi, şak şakçılığı bırakıp “ne verdiniz de ne istiyorsunuz” demeyi öğrenmedikten sonra bu istismardan kurtulamayacaklarını anlamaları gerekir. Bunun da yolu, elbette örgütlenmekten güç birliği yapmaktan geçer. Tüm bu olumsuzluklara rağmen “Dünya Emekçi Kadınlar gününde” yayınladıkları bildirilerle ezber bozan insanlar da oldu. Mesela Tarkan… Yayınladığı bildiriyi şöyle sonlandırıyor. “Bu günün kutlanması için; erkek zulmüne uğramakta olan tüm kadınların acılarının dinmesi, ölüm ve şiddet riskinden kurtulması, çocuk gelinlerin kurtarılmaları ve bütün kadınların özgürleşmesi gerekir. Hukukun şiddet gören kadınları daha fazla desteklemesi gerekir. Hepimizin kadınlara karşı uygulanan şiddete karşı bilinçlenmesi ve sonuna kadar savaşması gerekir… 8 Mart ancak o zaman kutlanacak bir gün olur.” Bir yerlerden bulup tamamını okumanızı tavsiye ederim…

AĞANIN ELİ TUTULMAZ

“Gazi olabilirsin eyvallah! Bu bizim de başımıza gelebilir(?) bir şereftir onunla övün ama gazi olmayı istismar etmeyelim, vs. vs”…  Usta mahlaslı “bağlamacı” kardeşlerimiz bıkmadan usanmadan, öyle saçmalıklar dillendiriyor ki bunu, ya “dinleyenler sinirinden çatlasın” diye yapıyorlar ya da “öyle bir saçmalayalım ki, dün yaptıklarımız bugün unutulsun” istiyorlar. Daha dün “İktidarın çözümü, Apo’ya aftan geçiyor” diyenlere öyle bir cevap verdi ki, aklımız şaştı… “Biz genel affın olmayacağını defaatle ifade ettik. Ben bizzat ifade ettim ve bunu çok daha ilerilere taşıdım. Bir insanı öldüreni af yetkisini ben kendimde bulamam.” Buraya kadar eyvallah da, “Devlet kendisine karşı işlenen suçlarda bu tür af yetkisini kullanabilir” ne demek acaba? Gelişen olaylara, dillendirilen düşüncelere, yapılan toplantılara bakarsak anlamı ortada.  Hem Ağamız; “dağdakilerin”  hem silahlı, hem de terörist olduklarını bildiği halde onların, sınır dışına çıkmalarına izin verdiğini söylemedi mi? Eh yakında genel af kararını da veriverir… Malum “Ağanın eli tutulmaz.”

***

Oysa bir insanı öldürenin af edilme şartları da, affetme yetkisinin kimde olduğu da, şeran da modern hukukta da bellidir. Dolayısıyla vatandaşın kafasını da bulandırmaya gerek yoktur. Beklenen devletin yani iktidarın “terörizme hizmet edenlere” ne yapacağını açık ve net olarak belirlemesidir? Mesela; terörist başının işlediği suçların, zatıâlinizin tanımlamalarına göre affedilme olasılığı var mıdır, yok mudur? İstanbul’un göbeğinde, önce küçük bir patlama yaratıp, yardıma koşan insanlar bölgeye toplanınca da, gizledikleri ikinci bombayı patlatarak adice şerefsizce onlarca kişinin ölümüne sebep olanlara ya da; molotof attıkları belediye otobüsünde kapılarının açılmasını engelleyip gencecik evlatlarımızı yakanlara, bu “emri verenleri” devlet affedecek midir, affetmeyecek midir? Yapanın yaptıkları yanına kar mı kalacaktır? Barış, huzur, analar ağlamasın, kan dökülmesin temennileri elbette iyidir de, her şeyin bedelini tek suçu devletine ve milletine güvenmek olan, vatansever Türk Milletine yüklemek, her türlü fedakârlığı onlardan beklemek, nasıl bir kafanın ürünüdür?

***

Malum devlet deyince akla; sınırları belli bir toprak üzerinde, bağımsız bir teşkilat kurmuş insan topluluğu gelir. Şer’i yorumlar işin içine girince belki insana karşı yapılan suçların affedilmesi “insanın elindedir” de, modern hukukta “amme ya da kamu davası” denen bir şey yok muydu? Yani vatandaşın “lanet olsun ben uğraşamam ya da ben korkarım” dediği nemrutların cezasını kamu adına devlet kesmez mi?  İşin özü; eğer ortada bir terör faaliyeti ve terörist varsa, zarar gören vatandaş davadan vaz geçse bile devlet, temsilcisi olduğu insan topluluğunu korumak amacı ile bu işin hesabını sormalıdır… Hamama giren terler… Oysa terörist başı “Devlet kendisine karşı işlenen suçlarda bu tür af yetkisini kullanabilir” cümlesi ile can buluyor. Devlet devletse; kafese koyduğu bir dangalağın, tehditlerine kulak asmaz, bunca senedir, millete kan kusturmanın hesabını sorar.   Olayların müsebbiplerini isim isim belirlemeden, ortaya istisnalar koymadan, hadi ülke sınırları dışına çıkın, size kimsenin dokunmayacağına, gideceğiniz ülkelere yerleşmenize yardımcı olacağımıza garanti veriyoruz falan diye saçmalamaz. Ha eğer bu saçmalıkları, yetkiyi kendi egosundan alan biri dillendiriliyorsa o zaman da, ortada devlet mevlet kalmamış, “geçmiş olsun” demektir.

İMAM BÖYLE YAPAR DA, CEMAAT DURUR MU?

Gencecik Gençlik Bakanımız, TBMM’si Genel Kurulunda milletvekillerinin sorularını yanıtlarken, “Gençlik treni projesinde” ve “Gençlik kampları” etkinliklerinde, kız erkek ayrımı yapıldığı ile ilgili bir soruya öyle bir yanıt verdi ki; kılavuzunun  “Dekolte giyene tecavüz sürpriz olmaz” diyen, profesör olduğunu açık etti… “Çocuklar geceyi trende geçiriyor, yataklı tren olmasından dolayı. 200 kişilik kompartımanlar arası geçişin müsait olduğu bir trende güvenliği sağlayamam. Ailelerine karşı mesuliyetimiz var, 200 bin gencimizin duygusal ve psikolojik gelişimlerine yönelik bir mecburiyetimiz, bir mesuliyetimiz var. Bakan olarak kampları kız erkek birlikte yaptırmak gibi bir mesuliyetim yok. ”    İfadeye baktığımızda “Tren yolculuğunda” mecburiyetten hâsıl olan ve makul sayılabilecek bir önlemle başlayın fakat sonunda kız ve erkeklere ayrı kamp yaptırmaya kadar uzayan bir dizi önlemi görüyoruz… Eh, “imam” böyle yaparsa “cemaat” durur mu? Bir bakıyoruz, “her devrin adamı” şakşakçı takımı; Adana’da vali görmesin diye dansözü sahneden indiriveriyor.

 ***

Gençleri potansiyel birer “uçkur düşkünü” kabul edip, bir uygulama projesini dahi akla mantığa uygun önlemlerle uygulamaktan aciz, toptan yasakçı zihniyetin bu kadar “genç ve aydın görünümlü” birinin ruhunu nasıl işgal ettiğini kavramak gerçekten güç. Kaldı ki, eğer konu uçkur ise benim tavsiyem bütün kız ve erkek çocuklara ayrı, ayrı tek başlarına, tatil organize etsinler. Malum; ortada bir Lut Kavmi var. Bir taraftan daha özgür, daha müreffeh, daha güçlü olma nutukları atıp, değişime direnen, statükoculardan şikâyet edeceksin diğer yandan ülkeyi baştan sona bir yasakçı zihniyete bulayacaksın. Sonra… Sonra da bunun adına muhtemelen dinde özgürleşme koyacaksın.  Bunca yıl Avrupa’nın özgürlükçü tutumunu övüp, ardından işin içine dini motifler girince; “Özgürlüğün beşiği olduğu söylenen Avrupa ülkeleri inancımızı yaşamaya tahammül edemiyor. İktidarlar islamofobiyi yaymaya çalışan gruplara engel olmuyor, İslam karşıtlığı gün geçtikçe güçleniyor” ya da, “Avrupa özgürlük ithal etse yerinde olur” diyeceksin...

***

Aslında bizim de bu güne kadar söylemek istediklerimiz bundan pek farklı değildi tek farkla... Eğer başka düşünceye, başka inanca, başka yaşam biçimine sahip insanlara saygı duymaz, onları da kendin gibi düşünmeye, kendin gibi yaşamaya zorlarsan daha özgür bir toplum olacağız diye diye varacağımız yer olsa olsa, “özgürlüklerle dolu bir otokrasidir”. Kendi çocuklarına dahi güvenmeyen, onların arasında gelişecek dostluk, kardeşlik, dayanışma gibi birçok insani ilişkiyi göz ardı edip işi, sade hayvani bir cinsellik boyutunda algılamaya başlarsan, pek çok şeyden vaz geçiyorsun demektir… Özgürlükler ve hatta kendi özgürlüğün de dâhil. Bunu “özgürleştirildiği” söylenen birçok ülkede gördük ve biliyoruz ki, bazıları hedefledikleri şeyleri elde etmek için şeytanla dahi işbirliği yapabilirler…

ŞİMDİ DE SÜT BANKASI

Okul sütü meselesi şıkır şıkır işliyor ya;  geçenlerde çiçeği burnunda Sağlık Bakanımız da “anne sütü bankaları” kurulacağını, bunun için Diyanet İşleri Başkanlığı ile görüşüldüğünü ve dinen bir sakıncası olmadığının bildirildiğini ve başka cemaatlerle de görüşülerek projenin hayata geçirileceğini, iftiharla açıkladı. Gelgelelim Diyanetten yeni bir açıklama geldi: Süt bankası uygulamaları, süt emme konusunda karışıklık meydana getireceğini, bunun da farkında olmadan “İslam’ın yasak kıldığı süt akrabaları arasında evlenmelere yol açabileceği” gerekçesi ile bu bankayı kurmanın caiz olmayacağına karar verdikleri ifade edildi… Böylece yine başa döndük, ama bakanlık “bizde teklif var ısrar yoktur” demedi. Her konuda olduğu gibi  “yapacağız dedik, o kadar” deyip projeyi nasıl eğip, büksek de İslami kurallara uydursak derdine düştü… Böylece amaca uygun olması muhtemel, onlarca önlem dile getirdi…

***

Hem de; eğer bakanlık bu önlemleri uygulamaya kalkarlarsa; 1 cl sütün maliyetinin 1 lt İskoç viskisini geçeceği bir tarafa, işin sonunda “çaresiz kalan insanların” Diyanet’in açıklamalarına kulak asmayacağı bile bile. Hal böyle olunca, neden “inisiyatifi insana bırakan” bir sistemin düşünülmediğini, “farklı dini inanışların olduğu toplumumuzda” bakanlığın, neden “dini direktiflerin” içinde çabaladığını, anlamak mümkün de, modern toplumlara uyar mı, işte o şüpheli.   Neredeyse her konuda benzer problemleri yaşıyoruz… Kendi koyduğumuz ilkeleri kendi kendimize allak bullak etme konusunda sanırım üzerimize bir ülke tanımayız. Bu tür konularda insanı, insan olarak almayıp, sadece belli bir etnik grubun ya da inanç grubunu dikkate alarak bir çalışma yaparsan işin sarpa saracağı, sonra da “çevir kaz yanmasın padişah uyanmasın” pozisyonu alacağın ortada değil mi? Oysa bu ve benzeri durumlarda, yaratılan imkânlardan yararlanmak isteyenleri uyarmak yeterlidir. Aynen ilaçların içinden çıkan prospektüslerde olduğu gibi. Ne yazıyor orada. Şu hastalık içindir ama işte karaciğerde şuna, böbrekte buna yol açabilir. Şu, şu, şu şartları taşımayan kullanamaz. İşte o kadar…

***

Kaldı ki; bu memlekette akraba evlilikleri alıp başını gitmemiş olsa, “aynı memeden süt emenler arasındaki evlenmelerin sakıncası” konusundaki hassasiyeti de anlardım. Bizimkilerin durumu hem perhizden hem de lahana turşusundan vaz geçmeyen vatandaşa benziyor. Eh böyle olunca da, hangi işi yapmaya soyunsak, üç gün sonra geri adım atmanın yolunu aramaya başlıyoruz. Bir gün “Kürt sorunu var, benim sorunumdur” diyoruz, ertesi gün “Öyle bir sorun tanımıyoruz”, Mardin’e gidince ““Kimse bizim karşımıza Kürtlükle, Türklükle çıkmasın. Her türlü milliyetçiliği ayaklarının altına almış bir iktidarız” diye geriniyoruz, ertesi gün Ankara’ya dönünce “Ben öyle dememiştim” diye kem küm ediyoruz. Basit bir süt bankası meselesini bile, karmaşık bir problem haline getirebiliyoruz. Kaldı ki; dini direktiflere işimize geldiği zaman pek de kulak asmadığımızı, bu memlekette çor çocuk bir göz odada yatan binlerce aile olmasından, tecavüzcüleri, uyuşturucu tacirlerini, çocuk katillerini, belediye otobüsü kundaklayanları el birliği ile temize çıkarmamızdan  hatta asgari ücretin miktarından dahi hemen anlayabiliriz… Daha düne kadar önüne gelen çocuğu, bir miktar ücret karşılığı emziren süt anneleri, kimleri emzirdiği konusunda çetele mi tutuyordu sanki…