“Özellikle bizim milletimiz, milliyetini bilmez görünmesinin çok acı cezalarını çekmiştir. Osmanlı imparatorluğu içindeki çeşitli toplumlar hep milli inançlara sarılarak, milliyet idealinin kuvvetiyle kendilerini kurtardılar. Biz ne olduğumuzu sopa ile içlerinden kovulunca anladık. Kuvvetimizin zayıfladığı anda bizi hor ve hakir gördüler. Anladık ki kabahatimiz kendimizi unutmaklığımızmış. Dünyanın bize saygı göstermesini istiyorsak öncelikle bizim kendi benliğimize ve milliyetimize saygıyı hissi, fikri ve fiili olarak bütün davranış ve hareketlerimizle gösterelim, bilelim ki milli benliğini bulmayan milletler başka milletlerin avı olur. Milli varlığımızla düşman olanlarla dost olmayalım. Böylelerine bir Türk şairinin (*) dediği gibi, “Türküm ve düşmanım sana, kalsam da bir kişi.” Diyelim.
Düşmanlarımıza bu gerçeği anlattığımız gün, fikrimize, idealimize geleceğimize yan bakan her kişiyi düşman kabul ettiğiniz gün, milli benliğe uzanacak her eli şiddetle kırdığımız, milletin önüne dikilen her engeli derhal devirdiğiniz gün, gerçek kurtuluşa ulaşacağız. Ve sizler gibi aydın, azimli, imanlı gençler sayesinde bu kurtuluşa ulaşacağımızdan emin olabiliriz.”
Etrafınıza bir bakın, ne yapılmak isteniyor? Örneğin, bu güne kadar Türk Gençlerine onurla, gururla öğrettiğimiz Ergenekon Destanı, Göktürklerin yeniden doğuşunu, türeyişini anlatan bir Türk destanı değil midir? Türklerin Ergenekon denilen yüksek bir dağ tepesindeki ovada bir kurttan yeniden türeyip tekrar eski yurtlarına dönerek düşmanları ile çarpışmalarını anlatmaz mı? Peki düne kadar Türkler için onur duyulan bir destanın adı olan Ergenekon, bu gün neden ayaklar altındadır?
Geçelim. Askerimizin başına çuval geçirenlerin veya birçok iç sorunumuzu uluslar arası ilişkilerde tehdit unsuru olarak kullanan şerefsiz, sahte dostların hatta kıytırık, daha dün ortaya çıkmış ve çoğu da Türk milletinin zilliyeti altında semirmiş aşiret reislerinin verdiği direktiflerle dünyadaki durumumuzu belirlemeye çalışmak, globalizm denen illet yüzünden kırmızı çizgilerimizin her gün paçavraya dönüştürülmesi, milli benliğimize uzanmış kırılası eller değil midir?
Sosyal yaşamımızın en saygıdeğer kurumları ve o kurumların muhakkak ki hak ederek en yüksek mertebelerinde görev yapmış saygın, üyelerinin çeşitli suçlamalarla, güzelim elmalarla, çürük, hastalıklı patateslerin aynı sepete atılması gibi bilinçli olarak yapılan ve ulusun gözünden düşürülmeye yönelik çalışmaların, memleketin bin bir güçlüklerle var ettiği ekonominin temeli kurumların ve en güzel vatan topraklarının özelleştirme adı altında yabancı holdinglere bedavaya satılmasına ne ad verilir.Olmadık ülkelere nedendir bilinmez, milyonlarca dolarlık maddi yardımlar yapılırken ülkemizde halkımızın bin bir zorlukla okutup üniversite mezunu ettiği genç, dinamik, yurdundan başka gideceği yeri olmayan yavrularının, işsiz, aç, sefil, karamsar geleceksiz bırakılması,
“ideallerimize, geleceğimize yan bakma” değil midir? İkide bir tutuklanan ve bu yüzden konuşmaktan tartışmaktan korkan, sallabaş haline getirilmek istenen ve getirilen, gazeteciler, rektörler, bilim insanları, düşünce adamları, bu milletin hayal gücü önüne konulan engeller, değil midir? Bu mudur, bu vefakar, cefakar ve her şeye rağmen sadık Türk Milletine reva görülenler?
Ben bir şey demiyorum…
Atatürk 20 mart 1923 Konya’da gençlerle yaptığı uzun konuşmanın bir bölümünde ne diyorsa, o.
(*)Emin Bülent SERDAROĞLU
