Neyzen TEVFİK KOLAYLI Rüştiye muallimi Fethi Efendinin oğludur. 1878 de Bodrum'da doğmuş, 1953 yılında İstanbul'da vefat etmiştir.İzmir idadisinde (Bugün lise ayarında bir okul) okurken, Mevlevi dergahına da devam etti. Urla'da bir berberden ney üflemesini öğrendi. Okulu bitirmeden İstanbul'a gitti. Burada Fatih Medresesine (Bunlar da bugün orta okul ve lise ayarında eğitim veren kurumlardır.) devam etti, Galata ve Yenikapı Mevlevihanelerine takıldı. Tokadizade Şekip, Hersekli Arif Hikmet, Mehmet Akif gibi şairler ve Tamburi Cemil gibi müzisyenlerle dostluk kurdu. 1903’de Mısır’a gitti ve II. Meşrutiyet’ten sonra döndü. Zamanında şiirlerinden çok ney üflemesi, içkiye düşkünlüğü ile ünlü idi, bu yüzden pek çok kez akıl hastanelerinde tedavi gördü.
Uzatmayalım Neyzen II. Abdülhamid’e karşı yazdığı hiciv türündeki şiirlerde başarılı örnekler vermiştir. Ancak, “Neyzen'in şiirlerinde duygusal ve kişisel kırgınlıkların, öfkelerin yeri yoktur. Bu bakımdan kendinden önce gelen Nef'i ve Eşref'den ayrılır.” denir, kaynak kitaplarda. Hiç ve Azab-ı Mukaddes(Kutsal azab) isimli iki kitabının varlığı bilinir. Kaldı ki, bir polis memuru olan Mutlu Çelik, şiirin kendisine ait olduğunu ve 1994 yılında yayınladığı ‘Cevaben’ adlı kitapta yer aldığını iddia etmektedir. Bu kitabı, TBMM’de Atatürk aleyhine konuşma yapan ve bugün tarihin çöplüğünde çürüyen, eski RP Milletvekili Hasan Mezarcı’ya ve Atatürk düşmanlarına ithafen yayınladığını belirten Çelik, bir partinin şiiri Neyzen Tevfik imzasıyla poster ve kartpostal yaparak sattığını, bu tarihten itibaren şiirin Tevfik’e mal edildiğini kaydetmiştir.
Gelelim bugüne ve konumuza. Yukarıda Neyzen'in olduğu iddia edilen bir şiir var. Her ne kadar eldeki veriler bu şiirin Neyzen'e ait olmayacağını ortaya koyuyorsa da benzer mesajları yaratan ve internette yayınlayanlar gibi, ülkedeki gelişmelerden, anlayış ve yönetim değişikliklerinden kaygı duyan, duruma içten içe isyan eden birçok sağduyulu insanın olduğu bir gerçek.
Bugün yeryüzünde hakim ülke olan ABD'de dahil bir çok ülke kendisine yaldızlı bir tarih icat ederken ve olmadık değerler üretirken, bizim ülkemizde, özellikle birçok aydınımızın yanında, sahip olduğumuz gerçek değerlerin ve güzelliklerin geçtik parlatılmasından, hiçbir kıymeti harbiyesinin olmaması kimin içini acıtmıyor ki? Tabii bu durumda, isyan ettiği birçok yanlışa, sadece yüreğinden ve sessizce karşı çıkan, sıradan insanların yüreklerinin sesini özgürce duyurabilmenin tek yolu olarak gördükleri interneti kullanmaları kadar doğal bir şey yoktur.
Ancak burada doğal olmayan, düşüncelerini ve duygularını anlatabilmek için alet ettikleri materyal hakkında geçtik kapsamlı bir araştırmayı bunları, (gerçekliğinden şüphe etmemiz gereken) internet sayfalarında bile soruşturmamaktadırlar ki, işte bireysel bir Ar-Ge eksikliği budur.
Tabii ki bu anlayış, yakınmalarımızın artmasının da en temel sebebidir. Aydın diye baş tacı ettiğimiz birçok gazetecinin dedikoduları kaynak gösterdiği, birçok doktora tezinin internetten indirildiği ve bunu incelemesi araştırması gereken komisyonların birçoğunun, bu tezleri aynı yolla elde ettikleri için incelemeden kabul ettikleri, işe göre adam değil, adama iş verilen ülkemizde, duruma isyan eden bu arkadaşlarımız için, bu kadarcık ayıp bile çok fazladır. Çünkü neticede onlar da ayıplı bir konuma düşmektedirler. Ve o zaman, ikide bir al takke ver külah konuşan büyüklerimizi eleştirmeye de hakkımız olmaz. Oysa, bilgilerini, fikirlerini abartmadan, araştırarak ve bilimsel yöntemlerle ortaya koyan insanlar, daha ilgi çekici ve inandırıcı olurlar.
Peki derdimizi nasıl anlatmalıyız, nasıl olmalı. Şöyle, gazeteci, yazar Sayın Yılmaz ÖZDİL bu işin üstadı. 18 şubat 2009 Çarşamba günkü Eser-Semer isimli makalesini bakın nasıl bağlamış.
“NOT:Hani Başbakan, "Ziya Paşa'nın güzel bir lafı var, eşek ölür kalır eseri" deyip de, sonra "Pardon, pardon, eşek ölür kalır semeri, insan ölür kalır eseri" diye düzeltti ya... Aslında düzelttiği filan yok. O laf, Ziya Paşa'nın değil. Mehmet Akif Ersoy'un!”
| |
