SAZAN

Zararlı çıkacağımızı bile bile, çoğu zaman sırf kendimizi göstermek için, “körü körüne” bir işe bulaşmayı “misyon” zanneden bir karakterde olduğumuzdan mıdır, nedendir bilinmez, “tokatlandıkça tokatlanmalara” doyamayız vesselam! Zaten bu yüzden sadece bizim toplumumuzda, insanların bu hallerini anlatan “özgün sıfatlar” türemiştir ki, bunların en temizi “sazan”dır. Hem de “Aynalı Sazan.” Örnek mi? Geçenlerde belediye otobüsünde gereğinden fazla konuşan iki kişiyi ister istemez dinlemek zorunda kaldım. Biri diğerine “milli gelirdeki artış üzerinden” iktidarı övüyordu. Belli ki, kişi başına düşen milli gelirin bir gecede birkaç bin dolar, “yeniden artması” sazan’ı baya bi sevindirmiş.

Nerede çalışıyorsa?.. Herhalde yıllık geliri 15 bin 392 doların üzerinde. Yani bekarsa, aylık geliri yaklaşık 2500 TL’ye geliyor ki, iyi para. Eşi de çalışıyorsa mesele yok da, çoğu “tavsiye üzerine 3 çocuklu”, üstelik eşi çalışmayanların aylık geliri 10.000 TL civarında olmazsa, “bu hesap yatar”. Sayın Büyüklerimin bütçe görüşmeleri sırasında “ağzından bal damladığına” göre, herhalde onlara meclis kürsüsünden öyle geliyor… Oysa 2002 de bankaya yatırdığımız 15.392 TL hiç de öyle demiyor. Paramızın alım gücünün ne hale geldiği de, onca zamandır bankada duran paramıza verilen faizin kayıplarımızı karşılayıp karşılayamadığı da, buna karşılık bankaların kârlarını her yıl nasıl katladığı da ortada. Hadi bunları da boş verelim, “adam” biraz etrafına, eşin dostun haline baksa, kendi kredi kartı borçlarını nasıl kapattığını hatırlasa, “sazana” dönüştüğünü anlayacak da… Nerdeee? Belki de garibim, açıklanan bu rakamdan herkese pay verilecek zannediyordur. Hani “sazan” dedik ya, ne görürse, ne duyarsa, ne söylenirse atlayan, kabul eden saf, “Allahlık” anlamında…

Aslında milli gelirin artması elbette önemlidir de, daha da önemlisi onun nasıl dağıldığıdır. Düşünün ki, bir ülkede çalışan ve üretenlerin milli gelirden aldığı pay gitgide azalırken, hükümetler; işveren diye isimlendirdiğimiz sermeye sahiplerine hoş görünmek için, vergi afları çıkarıyor, tüm yasal zorunluluğa rağmen vatandaşının “sigortasız” veya “asgari ücretin altında” çalışmasına göz yumuyor, üstelik dolaylı vergileri sürekli arttırarak halkı soyuyor… Böyle bir ülkede “haktan, adaletten” bahsedilebilir mi? Vicdan sahibi yöneticileri olan hangi ülkede, üstelik asgari ücret net 600 TL bile değilken, ekmek 1 TL, et 25-30 TL’dir… Hangi vicdan sahibi yöneticileri olan bir ülkede bir litre “benzinden alınan vergi 2,5 TL’dır” . Bir ülkenin büyümesi “kendi vatandaşının kanı, teri ve emeğinin sömürüsü” üzerinden olacaksa ona büyüme gelişme değil “sömürü ve esaret düzeni” denir.

Göz önünde gerçekleşen her şeye rağmen halâ yapılan yollar, çehresi değişen şehirler, modern AVM’ler ile gözleriniz kamaşıyor, bakar kör oluyorsanız siz de “sazanlaşıyorsunuz” demektir. Neden mi? Eğer bir iktidar, geçen bunca hükümetin biriktirdiği, en sıkışık durumlarda bile gözden çıkarmaya kıyamadığı ülke servetini; bankalarımızı, büyük kurumlarımızı, günü kurtarmak için, tek tek yabancılara satıyorsa, üstelik bu yabancı şirketlerin, doğrudan “dünyanın en yüksek faizi ile” bankalara yatırdıkları büyük miktardaki “sıcak paradan” elde ettiği faizle, ülkenin en güzel arazilerine konmasına göz yumuyorsa ve üstelik satılan kurumlarımızda hiç olmazsa yeni istihdam yaratılmasına ön ayak olacağına, çalışanların kapı dışarı edilmesi için, yasalarda düzenlemeler yapıp destek veriyorsa ve sen hala uyanamadıysan hakkaten sazanlaşmışsın demektir.

BUNU YAPABİLİRSİNİZ

12 eylül 1980 öncesi ülkemizde neredeyse “bir iç savaş” çıkması için yapılan “kampanya ve propagandaya” alet olmanın acısını yaşamıştık. Tabii aradan 30 sene geçti kolay değil, unutmuş olabiliriz… Benzer bir kampanya ABD’nin Irak’ı işgalinden kısa bir süre önce de hayata geçirilmiş, Saddam’ın kimyasal ve biyolojik silahları ile dünyayı tehdit ettiği safsatası ortaya atılıp, neredeyse tüm dünya “aldatılmıştı”. Evet aldatılmıştı çünkü görüldü ki, ortada idam edilen, lakabını ABD’nin taktığı “Kimyasal Ali” dışında, adı kimyasal veya biyolojik olan bırakın bombayı, hiç bir şey yoktu. Demek ki “düzmece hikayelerle” bütün dünyanın aldatılması mümkün ve biz buna şahit olduk. Bugünlerde yeniden gündeme düşen Balyoz Eylem Planı Davasının da benzeri bir kampanya ile ABD ile işbirliğine yanaşmayan ve ABD’nin bölgedeki siyasi amaçların tek karşı koyabilecek güç olan “TSK’nın canına okunması eylemi” olduğu düşüncesi oldukça yaygındır.

Bunun makul sebepleri de vardır. Bir kere dava konusu olan seminerin, 2003-2006 Tatbikatlar programında yer aldığını Genelkurmay açıklanmıştır. Bu bilinmesine rağmen, üstelik “sahte” olduğu ısrarla söylenen belgeler ve kimliği belirsiz ihbarcı “gizli tanıklar” eşliğinde, “12 eylül öncesini hatırlatan senaryolar” üzerinden “ahmakça” fikirler üretseler bile; asla herhangi bir eyleme girişmemiş, iktidara muhalif olma dışında bir suçu olmayan onlarca asker, tutuklanarak ne zaman sona ereceğini bilmeden Silivri’ye istifleniyor… Sonları ne olacak Allah bilir. %58’lik referandumla Anayasa’da yapılan değişiklikler de düşünülürse işleri hakikaten zor.

Buraya kadar gerçekleşenler normal olmasa da mümkündür ve bazı siyasi çevre tarafından makul da karşılanabilir. ancak ülkede askeri ve sivil çevreden onlarca gözlemcinin kontrolünde gerçekleşen yasal bir plan seminerinde suç unsurları bulup askeri içeri tıkabilen hukuk, aynı hassasiyeti “Buna başkaldırı diyorsanız, evet biz başkaldırıyoruz” diyenlere karşı nedense gösterebilmelidir. Demokratik Toplum Kongresinin (DTK) çalıştayında üretilen bildiri, Öcalan’a özgürlük başta olmak üzere arkadaşların sınırlarını çizdiği Türkiye’nin belli bir bölgesinde, ayrı bayrak ve semboller, ayrı güvenlik ve savunma gücü, bölgedeki ekonomik kaynakların kullanım ve tüketim hakkı, özerk bir yapı” gibi talepleri içermesi, üstelik bazı talepler örneğin “öz savunma birlikleri” kurma konusunda eyleme bile geçilmesi, Balyoz eylem Planı diye isimlendirilen davadan daha mı önemsizdir.

Demokrasilerde elbette ki herkes dilediği gibi konuşabilmelidir. Eğer fikirleri “yasalarla çatışıyorsa” söylediklerine değil, fikirlerinin ne kadarını hayata geçirmeye kalktıklarına bakmak gerekir. Bu açıdan bakınca Türk Silahlı Kuvvetleri mensuplarına uygulanan hukuki tutumla, Demokratik Toplum Kongresi mensuplarına uygulanan hukuki tutumun farklı olduğu ortadadır. Bir taraf, özel savcılar, son anda atanan hakimler, bir sürü kafa karıştıran belge ve gizli tanıklarla kurgulanmış bir dava ile tutuklanıp Silivri’ye istiflenirken, Demokratik Toplum Kongresini toplayan, “siyasi yasaklı ağalar” yaptıklarının bir “başkaldırı” olduğunu bilerek ve üstelik hedeflerinin özerk bir Kürt devleti kurmak olduğunu alenen ifade ederek yasalara karşı çıkıyor ve halkı kışkırtmaya devam ediyorlar.

Acaba başında “Demokratik” kelimesinin bulunması, bizim hukuk sistemimizde örgütlenmenin demokrasiye uygun işler yaptığını gösteren bir emare olarak mı kabul edilmektedir? Yoksa “özerk bir Kürt devleti” yumurta atarak mı kurulacaktır? Önderimiz dedikleri teröristbaşının salıverilmesi tutun da, “marta kadar ilerleme kaydedilmezse” diye başlayan tehditlerine kadar her şey alenen ortadayken, askerimizin evlerine iş yerlerine yaptığımız, baskınları, tutuklamaları göremiyoruz. Bundan ne üzgünüz ne de şikayetçi. Ancak, bu yasadışı faaliyetleri bilerek ve isteyerek icra edenlere uygulanan demokratik yöntemlerin ve gösterilen hoşgörünün, en azından adı geçen plan seminerine kadar “ülkesine göğsünü siper etmiş askere” de uygulanmasını istemek her halde hakkımızdır.

YUMURTADAN HER ZAMAN CİVCİV ÇIKMAZ

Daha önce de birkaç köşe yazarı, Siyasal Bilimler Fakültesinde, CHP Genel Sekreteri Prof. Süheyl Batum ile AKP’li Prof. Burhan Kuzu’nun başına gelenleri garipsemiş, “Altı kaval üstü şeşhane” bir eylem, manasında yorumlar yapmışlardı. Tabii “deli-kanlıların” nasıl “tahmini imkansız davranışlar” gösterebileceklerine, mesleğim icabı bir çok kez şahit olduğum için, bu görüşleri “komplo teorisi” diye yorumlayıp pek kulak asmamıştım. Ancak yine de özellikle Sn. Burhan Kuzu’ya yapılan yumurtalı saldırı ile ilgili kafamı kurcalayan bazı sorular vardı.
***
Acaba polisin, öğrencileri göz yaşartıcı gaz ile böcek gibi ilaçlayıp ezenlerine, bile AKP “kayıtsız şartsız sahip çıkmışken”, SBF’ne, AKP’li bir Anayasa profesörünün, yaklaşık 100 polisin oluşturduğu koridordan “koruma altında” girmesinin, tepki göreceği kimsenin aklına gelmedi mi? Elbette geldi. Geldi ki, şemsiyeleri hazırladılar. Biraz geç açsalar da, omlet olmaları öyle önlendi… Demek ki aralarında “tedbirden” anlayanlar vardı. Peki o zaman, Süheyl Batum konuşmasını yapamayıp, salonu terk etmek zorunda bırakılmışken neden dinleyiciler salona kontrolsüz alındı? Yoksa kontrol yapıldı da, onca yumurta salona “insan kılığında mı” girdi? Bunlar aklıma gelen saçmalıklar…Ortada bir başka gariplik daha var. Madem bu eylem, “bir kolektif icraat”, neden her iki hocaya da bir araya gelen gruplar, “benzer tepki” göstermedi?.. Eylemler neden farklıydı.
***
İktidarın “ehil” insanların yapması gereken işleri, daha çok eşe dosta yaptırması yüzünden “hayal kırıklığı yaşamaya” alışkın olduğumuzdan, “olur böyle şeyler” deyip, önceleri cevapları pek de fazla önemsememiştim. Ta ki, Güncel Meydanda Mahiye Morgül’ün yazısını okuyana kadar. Yazarın gözlemlerine göre, eylemci gençlerin “siyasi duruşlarının” enteresan bir değişim süreci içindedir. Tabii bu durum, bir çok sorunun cevabına da zemin oluşturuyor. Ve maalesef “eski tezgahların” yeniden kurulmaya çalışıldığı düşüncesi insanı rahatsız ediyor.
***
“Kolektif Yumurta Şenliği pankartı açan grup basında Genç-Sen’li (Öğrenci Gençlik Sendikası) öğrenciler olarak tanıtıldı. SBF öğrencilerini düşündüm. Genç-Sen, SBF’de değil, Eğitim Bilimleri Fakültesinde kurulmuştu. Bunda bir tuhaflık vardı. Genç-Sen, öğrenci sendikası… Okula giden bir genç, çalışan işçi gibi sendika nasıl kurardı? Buna sendika denmez, postmodern bir ad bu. Öğrencilerin muhtemel tepkilerini burada eritmek maksadıyla özellikle kurdurulmuş gibi. Grubun Tekel direnişine destek vermeye Sakarya’ya getirdikleri pankartları anımsamaya çalışıyorum. Eşcinsellere özgürlük, Kürtçe ana dilde eğitim, türbana serbestlik, kadına şiddete hayır, YÖK’e hayır, parasız eğitim… Bilimsel eğitim gibi akademik talepleri hiç olmadı. Ne mühendislik diplomaları kaldırılırken, ne 5544 sayılı MYK yasası çıkarken, ne Roma Hukuku gibi temel dersler kaldırılırken hiç ses çıkartmadılar, ya da ben duymadım. Basın daha önce bunlarla hiç ilgilenmezken ne oldu da birden manşete çıkartıldılar? Galiba Genç-Sen’i itibarlılaştırma seanslarına tanık oluyoruz. Bu grubun Türkiye Gençlik Birliğine karşı panzehir olarak kullanılacağını düşünmeye başladım. Çünkü Atatürkçü, ulusalcı, devrimci, Amerikan karşıtı olan Türkiye Gençlik Birliği, halen 70 ilde örgütlenmiş haldedir. BOP eşbaşkanı Tayyip Erdoğan’a karşı en etkili protestoları TGB yapmaktadır. Başbakanın gideceği illerde akşamdan bu gençler gözaltına alınmaktadır. Yumurta seremonisinden bir gün sonra İzmir'de, Genç-Sen’lilerin de aralarında olduğu birileri TGB'lilere saldırdı. TGB öğrencileri ise devrim şehidi Kubilay'ı anma masası açmışlardı, Atatürk ve Kubilay posterleri satıyorlardı.”
***
Yazarın yukarıdaki yorumları, eylemin neden farklı tepkilerle ortaya konduğunun da, güvenlik kuvvetlerinin ihmalci tutumunun da açıklanması açısından önemlidir. Özellikle “Tepki koymak öğrencinin neyine. Komünistlik yapacağına evde dersini çalışsın” diyen, bundan 20-25 yıl sonra kemiklerinin bile toprak olacağını unutup, “gençleri yaşayacakları dünyanın şekillenmesine karıştırmak istemeyen” toplumun en azından “%40 oyluk” kesimini, kafaya almak için, yeni mazlumların yaratılması ve muhafazakar düşüncenin yükseltilmesi hamleleri en zalim biçimde ortaya konmaktadır.

BİNBİR FİKİR YARIŞSIN

CHP’nin 15. Olaganüstü Kurultayı öncesi medyada öyle bir yaygara koptu ki, zannedersin CHP’de liste savaşları çıktı. Her ne kadar bir partinin kurultayının, bu kadar süre gündemi meşgul etmesi şaşırtıcı olsa da aslında o süreç içinde daha da şaşırtıcı olaylar da izledik. Örneğin şu “çarşaf liste” meselesi. Sn. Deniz Baykal bile, benim yakalayabildiğim iki proğramda, bir taraftan, bu güne kadar, ne anlama geldiğini açıklama gereği duymadığı bu listelerin “hangisinin daha demokratik” olduğunu açıklamaya çalışıyor, bir taraftan da Sn. Kılıçtaroğlu ile yaptığı görümelerden memnuniyetsizliğini “Nezaket görüşmesinin ötesinde bir anlam taşımıyor” diyerek belli ediyordu. Ancak anlaşıldı ki Sn. Baykal’ın çağrıları “nafile” olmuş. Doğrusu kurultayın çoşkusuna ortak olamaması da, “bensiz, bu işler hikaye” izlenimi bıraktı.
***
Kurultayın tamamlanmasının hemen ardından bu kez de, parti meclisindeki kadın kotasının %25 den az olması sebebi ile en az oy alan Gürsel Tekin- Sezgin Tanrıkulu (Diyarbakır eski baro başkanı- Habur’dan giren terör örgütü üyelerini savunan avukatlardan biri)- Enver Aysever’in dahil olduğu 3 “farklı sesin” parti meclisi listesinden düşmesi konusu ortaya atıldı. Olabilir, ancak “ortada bin sorun varsa” Kılıçtaroğlu “CHP’nin bin de çözümü var” demişti. Bu “muğlak sorunun” da muhtemel birçok çözümü bilinmesine rağmen bunu, “Sav’ın salvosu” falan diye yorumlayanlara ne denir bilmem. Bildiğim ise, Kılıçtaroğlu’nun neden kendi kadrosu ile çalışmak istediğini, “sıradan vatandaşa” anlatan “ikinci” örnek olduğudur. Bu olumsuzluğa rağmen, dost düşman herkes gördü ki “Sakin Güç” bazılarının düşündüğü gibi “şaşkın güç” falan değilmiş.
***
Kurultayın ortaya çıkardığı en vahim sorun ise, yukarıda adı geçen farklı seslerin demokrasiyi ülkü edinmiş CHP’nin, parti meclisi listesinde delegeden çiziği yemesidir. Bu durum, değişmeyen tek şeyin “değişim” olduğunun bilinmesine rağmen, CHP’de “değişimden hoşlanmayan” bir anlayışın barındığını ortaya çıkarmıştır. Son yıllarda “dini meseleler” dışında toplumun “mukaddesatının” acımasızca yerden yere vurulduğu ülkemizde, klasik politikacı ve politik söylemler kitlelerin yaşadığı travmaya çare olamamaktadır. Sıradan vatandaş politikacılardan artık palavra değil gerçek çözümler üretmesini beklemektedir. Ve şu unutulmamalıdır ki, farklı düşünceleri bir arada barındıramayan hiçbir siyasal topluluk, toplumun tüm kesimlerini tatmin edecek çözümleri üretemez.
***
Bu günkü şartlarda, Kılıçdaroğlu’ndan sonra CHP’nin alacağı oyların bir çoğu “emanet oylar” olacağı yadsınamaz. Zaten yapılan kamu oyu yoklamalarında CHP’liyim diyenlerin bir çoğunun, kendini “solcu” olarak değil de “Vatansever” olarak tanımlaması bunun önemli bir işaretidir. Ve iktidar olmak istiyorsa değişmek, seçmenin taleplerine cevap vermek, çözüm üretmek zorundadır. Seçmen, bir taraftan “demokratik taleplerinin” karşılanmasını isterken diğer yandan laik Cumhuriyetin “mukaddes” değerlerinin iktidar eli ile tartışmaya açılmasından rahatsızıdır. Dolayısıyla önümüzdeki seçimlerde CHP'ye verilecek oyların büyük bir çoğunluğu, özellikle Kılıçtaroğlu'nun şahsına verilmiş emanet oylar olacaktır.Bu durumda hedefi iktidar olan bir muhalefet liderinin bu oylara talip olmaması, partisinin ana ilkeleri doğrultusunda, bu potansiyelden yararlanmak için gerekeni yapmaması düşünülemez.
***
Bugün geniş halk kitlelerini umudu olabilecek bir potansiyeli taşıdığı varsayılan CHP’de özellikle “kişisel hak ve özgürlükler” adına beklenen tutum değişimleri kimseyi korkutmamalıdır. Örneğin parti meclisine dahi “Kürtçü” anlayışı benimsediği iddia edilen şahısların girmesi, “sosyal demokrat” olduğu bilinen bir partinin taraflarını şaşırtmamalıdır. Şu unutulmamalıdır ki, aynı parti içinde “Atatürk karşıtları” da olabilir. Beğenirsiniz veya benim gibi beğenmezsiniz. Ancak hiç kimsenin bu vatandaşların CHP çatısı altında siyaset yapmasını engelleyemeye hakkı yoktur. Hatta bu farklı fikirler zaman içinde partinin siyasi gelişimine önemli katkılar da yapar. Kaldı ki, "bu aykırı seslerin", belli olan parti ilkelerini kabul ederek, bu çatı altına girmeleri parti için sadece kazançtır. Bırakın binbir fikir yarışsın…

WİKİLEAKS’ TEN BİZE NE !

Neredeyse bir ay geçmesine rağmen Wikileaks belgeleri ile ilgili neden yorum yapmadığımı, daha doğrusu yapamadığımı herhalde anlamışsınızdır. Malum Sn. Başbakan baştan uyardı. “Belediye başkanlığı dönemimde Erdoğan’ın 1 milyar doları var diyen kişi bugün Silivri’de”. Sayın Büyüğümüz daha nasıl anlatsın. Efendi efendi uyarıyor. "Akıllı olun" diyor. Daha ne desin… “Anlayana sivrisinek saz gelir, anlamayana Dinar Belediye bandosu bile az gelir.” Biz anlayanlardanız…
***
Artık, bu uyarıdan sonra, aylardır içeride olup da ne ile suçlandığını bir türlü çıkaramayan, mahkeme salonlarında “Ne ile suçlandığımı öğrenmek istiyorum!” diye feryat eden, hatta bu yüzden duruşmalardan men edilip, birkaç oturum kendini savunmaktan mahrum kalan “dalgın televizyoncu” Tuncay Özkan, “işi çözüp”, şu anda yeryüzünde yürürlüğe girmiş ne kadar “bireysel hak ve özgürlükleri koruyan” bildiri, mecelle, mevzuat, yasa, yönetmelik varsa tamamının altına imza çakmış bu ülkede, olsa olsa “mukaddes varlıkları koruma kanununa” muhalefetten içerde tutulduğunu anlamıştır herhalde.
***
Sayın Büyüğümüzün çektiği bu zılgıta, adeta “kapak olsun” diye hemen ertesinde, başka bir sayın büyüğümüzün “gönülden katkıları” ile bir uyarı daha aldık. Adalet Bakanının memleketi Hatay’a, ilgili makamlara haber verip izin alarak gitmesine rağmen, meçhul bir ihbarcının yaptığı uyduruk bir ihbar” ile iktidarla ikide bir zıtlaşan “Sincan hakimi Osman Kaçmaz’ın” oteldeki odası, AKP'nin AB’ye uyum yasaları çerçevesinde yasadışı olmaktan çıkardığı fuhşu, “icra ediyor” diye basıldı. Oysa Sincan Hakimi, hangi ülkenin para birimi olduğunu bilemediğimiz “Allah kuruşlarının” sözünü dahi etmemişti, bakın başına gelene. Bu ülkede bir hakim, izin alarak geldiği bir ilde, kaldığı bir otelde, gece yarısı “saçma sapan” bir ihbarla mışıl mışıl uyuduğu uykusundan uyandırılıp, odası aranmak isteniyorsa, varın gerisini siz düşünün…
***
Tabii durum bu olunca.. Bize ne Dışişleri Bakanının politikalarından, ülke siyasetindeki eksen kaymasından. Bize ne bazı gazetecilerin ülkemiz hakkında ABD’li politikacılarla ileri geri konuşmasından. Daha dün siyasetçilerin de ABD’ye gidip ülkemizi şikayet ettiklerini görmedik mi? Bize ne bazı bakanların ve eski bir il başkanının özel zevk ve beğenilerinden. Bize ne sayın büyüklerimizin kıyıya köşeye attığı üç beş kuruş parasından… Biz sadece “Allah’ın gazabı, yalancıların, sahtekarların, fakir fukaranın hakkını yiyen zalimlerin, üzerinde olsun.” diyoruz. O kadar…

BİZDE DEMOKRASİ BU KADAR OLUR

İleri demokrasiye geçişimizden tam 36 sene önce de, 1974’de Hacettepe yurdunu basan polis, yurt salonlarında, kız erkek ayrımı yapmaksızın diz çöktürüp dizdiği öğrencilerin sırtlarında çamur içindeki postalları ile gezerken, bir taraftan da kafa göz demeden coplardı. Gözaltına alıp götürdüğü onlarca genç, Ankara Emniyet Sarayının 6 katında, en azından 24 saat, itilir kakılır, çuval gibi oradan oraya atılarak cezalandırılırdı. Bir şekilde kıyıda köşede kalıp, Emniyet Müdürlüğüne hasarsız sayılabilecek şekilde girenler, ertesi sabah “Ne o sen makyaj yapmamışsın” diyen Ayı Mehmet’in yardımıyla yüz, göz morarmış olarak, kayıt altına alınıp salıverilirdi…
***
Bu gün çocuklarımızın, benzeri bir zulmü, baskıyı ve şiddeti yaşaması mümkün mü?.. Hayır, olmaz öyle şey! Demeyi ne kadar çok isterdik değil mi? Polisimizin artık çocuklarımızı “düşman” gibi değil de, evlatları, kardeşleri gibi gördüğünü, onları “hoşgörü” ile kucakladığını, görevlerinin, onların “hata yapmalarının önüne geçmek” olduğunu bildiğini, söyleyebilsek; “ileri demokrasimize” ne kadar çok yakışırdı değil mi? Ama nerede?.. Başımızda devletle vatandaşını “eşit” tutan yöneticiler ve “devletin eli yok mu” zihniyetinde olan idareciler olduktan sonra, yani büyüklerimiz bile “demokratik tutumu” sindiremediyse tabii ki “aynı hamam aynı tas” kalır. Ha, lafta demokrasi ha, Burhan Kuzu’nun kaleme aldığı ileri demokrasi.
***
Oysa ne halk oylaması yapılıp “ileri demokrasiye” geçmeden önce, ne de bu gün, işlenen suçun cezasının taktir hakkı polislerdedir. Gelgelelim onlara bu bilinci vermek iktidarların tutumu ile doğru orantılıdır. 70’li yıllarda bile polis, halkın gözleri önünde bu türden bir eylemleri yapabilecek, yani, hırsından öğrencileri kaskıyla dövebilecek ya da, bir kız öğrenciye beşi altısı çullanacak kadar gözü dönmüş, politize olmuş değildi. Üstelik bunu yapamazlardı da. Çünkü o zamanlar hiç olmazsa, ana babaların sesi çıkıyordu. Çünkü, o zamanlar insanlar “sadaka ile beslenmeye” henüz alıştırılmamıştı. Telefonları dinlenerek “toplumsal onur” ayaklar altına alınmamıştı. Ve henüz insanlar, üç kuruşluk çıkarları uğruna evlatlarını ezdirecek, satacak kadar “ürkek ve yılgın” değildi.
***
Acaba ilkokulda çocuğunun kulağını çeken öğretmene, dünyayı dar eden ana babalar, şimdi neredeler? Çocuklarına yapılanları görmüyorlar mı? Neden sesleri çıkmıyor? Niçin yıllarca her türlü cefayı çekip, memleketime hayırlı bir evlat olsun diye üniversiteye gönderdikleri çocuklarına, zulüm eden vicdansızlara ve onlara sırf kendi rahatları için göz yumanlara tepkisiz kalıp neden "onların daha büyük hatalar yapmasının önünü açıyorlar." İleri demokrasilerde, Başbakan bile yapsa, “hak olan” bir toplantıyı protesto etmenin cezası çocuklarımızın ağzını yüzünü çarşamba pazarına çevirmek midir? Üstelik içeride rektör denen biçare insancıklar otururken…
***
En acı olanı da çocukların bu “sadist şiddete” uğramasının nedenini Nevzat Tarhan isimli bir sayın profesörün, “Başbakanın her gün bir suikast atlatmasına” bağlamasıdır. Acaba ileri demokrasilerde, “eşeğini dövemeyen semerini dövecek” diye bir kural mı vardır. Adam, ‘Molotof kokteyllerle, taşlarla, havai fişeklerle, dükkanlara, bankalara, güvenlik güçlerine saldıran PKK yandaşlarına bile yapılmayan zulmün, geleceğin başbakanlarına, milletvekillerine, mühendislerine, doktorlarına yapılması reva mıdır diye’ sormuyor da, yapılan zulme kılıf arıyor. Profesörlük payesi ile onurlandırdığımız insanlara bile olayları demokratik bir yaklaşımla irdelemeyi öğretememişsek olacağı budur…

UNUTTURULAN İTTİFAK

TBMM’sinde son zamanlarda mantar gibi biten ve demokrasi şemsiyesi altında her türlü provokasyonu yapabileceğini zannedenlerin başında gelenlerden biri, sizlerin de şahit olduğu gibi; ''Benim varlığım neden Türk varlığına armağan olsun. Ben Türk değilim ki'' diyerek yeni bir polemik konusunu, tam da zamanında piyasaya sürerek, aslında kendinin de “örtülü” bir ittifak içinde olduğunu ortaya çıkardı… Piyasaya sürdü diyorum. Çünkü tam da o sıralarda Sn. Başbakan, “silahların miadını doldurduğuna” gerçekten inanan BDP’lilerin, hayal de olsa “dizginleri” ele alabilecekleri bir gün, “olmasının ne mahsuru olacağını” kestiremediğimiz, bir “hayali ittifakı” halka şikayet etmekle meşguldü.
***
Oysa, yine o günlerde, teröristbaşı İmralı’dan “1. elden uydurma” CHP-BDP ittifakından, çok daha ciddi ve gözlerden kaçırılan bir ittifak hakkında açıklamalarda bulunuyordu… Kendisinin devlet ile PKK arasında bir aracı olduğunu ifade eden teröristbaşı, özetle şu görüşleri dile getiriyordu: "1 Mart'a kadar bir sonuç çıkması lazım. Bu tarihe kadar görüşmeler sonuç verirse, ben buna kutsal barış, büyük barış derim. Yoksa daha kötü bir süreç başlayabilir. 1 Mart'a kadar görüşmelerden anlamlı bir barış çıkmazsa ben bu aracılıktan çekilirim. Karışmayacağım onlara. Sıfıra doğru geri sayım başladı. Devlet benimle barış için görüşüyor. Fakat hükümet henüz kararını vermemiş. Devlet adına benimle görüşenler beni anladı."… İşte sözüm ona dünyadan tecrit edilmiş bir teröristbaşının, bir çocuk katilinin “devletle ittifakını” anlatan bu sıra dışı açıklamaları, Sayın Başbakanın “CHP’nin ittifak hikayeleri” ve bu beyefendinin “Türk olmadığını yeni anlaması” yüzünden güme gitti.
***
Evet. Sayın BDP’li Vekil “Benim varlığım neden Türk varlığına armağan olsun. Ben Türk değilim ki'' diyor demesine de, Türkiye Cumhuriyeti Anayasasında, “Türk Devletine vatandaşlık bağı ile bağlı olan herkes Türktür. Türk babanın veya Türk ananın çocuğu da Türktür.” Diye bir tanımlama var. Ergenliğe 50’sinde erişebilen ve Türk olmadığını yenice anlayan, Sayın Vekilin ebeveynlerinden sadece birinin bile Türk olması, bu ülkede bu sıfatı alması için yeterlidir. Üstelik cebinde taşıdığı nüfus kağıdında da, o istese de istemese de TC vatandaşı olduğu yazılıdır ve “kendini Türk hisseden çoğunluğun” vergileri ile karnını doyurmaktadır. Kısacası “Bay Vekil, senin varlığın senin olsun”, bu milletin, “Varlığını; Türk varlığına armağan edeceklerinin” sayısı, inanın siz ve gibi düşünen “nankör ve sadakatsiz” insandan çok ama çok daha fazladır.
***
Ha, bu arada “kendini Kürt hissetmesinin” bizim için bir mahsuru da yoktur. Sadece “aşını yediği tencereyi” kirletmeye kalkmamasını ve halktan tepki alacak açıklamaları gizlemek için ahmakça polemikler yaratarak “halkın aldatılmasına” alet olmamasını rica ediyoruz. Bu arada şunu da söylemek gerekir. Sayın Vekilin “Türk Varlığına, armağan etmekten imtina ettiği zavallı varlığı” ile bir başka BDP’li vekilin Hakkari’de “Kürtler kendi kendini yönetmek istiyor” cümlesini bir araya koyduğumuz zaman ortaya çıkan anlam tamlaması, Kürtçülerin birlik beraberlik söylemlerinin “hikaye” olduğunu bizlere bir kez daha anlatmış oluyor.

TÜRK OLMAK NASIL BİR DUYGUDUR?

Amerika Birleşik Devletleri'nin Washington eyaletinde bulunan bir şehir olan Seattle’de Türkiye’nin Fahri Konsolosu Sayın J. Ufuk. Gökçen'in, “bize bizi anlatan” ve uzun zamandır unuttuklarımızı hatırlatan, "Türk olmak nasıl bir duygudur?" konulu yazısı…

“Türk Olmak… Aslında çok şeydir. Osmanlı'nın borcunu ödemektir. Hovarda babanın borçla yaşayan evladı gibi. Kosova'da ve Bosna'da, Batı Trakya'da ve Makedonya'da bilmem kaç asır geçmişte kalan meselelerin hesabını vermektir.Türk olmak; Kıbrıs'ta, Hocali'da, Anadolu'da ve Balkanlar'da soykırıma uğrayıp karşılığında yapmadığın soykırımla suçlanmaktır.

***

Türk olmak… Faşist olmaktır, vatanına, milletine, tarihine sahip çıktığında. Demokrat ve çağdaş olmaktır, vatanına, milletine, tarihine sövüldüğünde sessiz kalındığında. Türk olmak lisanının Avrupa'da yasaklanmasıdır ve yine Türk olmak kendini ve derdini, anlatamamaktır. Avrupa'da hor görülmek Türk olmaktır, ataların bir çok asır önce Viyana’yı sadece kuşattığı, Napolyon gibi bütün Viyana'yı yakmadığı için, hoş görülmemektir. Türk olmak, Selanik'te Pontus Anıtı'nın, Viyana'da çiğnenen yeniçeri minberinin ve Malta'da papazın üzerine bastığı Türk bayrağı heykelinin önünden geçmektir. Türk olmak zordur, çetindir ve eziyetlidir. Üç kıtadan dönüp, bir küçük yarımadada misafir muamelesi görmektir. Sayısız imparatorluk kurmak Türk olmaktır, aynı zamanda sayısız imparatorluk yıkmak da Türk olmaktır. Türk olmak; Arabaya koşulan ilk atın vatanında, ilk yazılı antlaşmanın imzalandığı yurtta, yazının bulunduğu, paranın icat edildiği her metrekaresinden bereket fışkıran bu yurtta, kalkınmak için “yabancı sermaye” beklemektir.

***

Türk olmak; Truva'dan bu yana, Sümer'den bu yana serpilerek gelse de, tarihten eski bu topraklarda, bütün zamandan damıtılarak gelen yüksek değerlerine rağmen, bir haftalık hafıza ile yaşamaktır. Doğu Roma'yı da Batı Roma'yı da yıkıp, yeni Roma olan AB'ye girmeye çalışmaktır, Türk olmak. Türk olmak; Mostar'da köprüdür, Kerkük'te kaledir, İstanbul'da Kızkulesi'dir, Anadolu'da buğdaydır, Çukurova'da pamuktur, Ege'de tütün, Karadeniz'de fındık, Trakya'da ayçiçeğidir. Türk olmak; Çanakkale'de ölmektir. Çanakkale'de ölmeden önce düşmana su vermektir, onun yaralısını sırtında kendi hastanesine taşımaktır. Düşmanın ardından rahmet okumak, kanlısından helallik almaktır. Kar yağdığında kayak yapmayı değil, evsizleri düşünmektir. Balkon köşesine kuşlar için, kışın ekmek kırıntısı, yazın su koymaktır. Yağmura rahmet, kara bereket diye bakmaktır. Türk olmak; harap bir ülkede, zengin ülkelerin müstemlekesini reddedip, tahtadan kılıç ve ipten üzengi ile, paylaşacak ve sahiplenecek tek varlığı fakirlik olmasına rağmen, yedi düvele meydan okumaktır. Türk olmak; askere davul-zurna ile uğurlanmaktır, belki de dönmeyeceğini bilerek. Türk olmak; annenin, şehit oğlunun ardından; 'Bir oğlum daha olsun, onu da vatan için göndereceğim' demesidir. Babanın gözyaşlarını tutarak, tabutuna son kez dokunurken 'Vatan sağ olsun!' demesidir. Türk olmak; 'Türk çayında radyasyon olmaz!' yalanları ile, 'Gusül abdesti alana AIDS bulaşmaz!' dolanları ile yaşamaktır.

***

Türk olmak; ecdadın yaşadığı kıtlıktan dolayı, çayın yanında gelen şekerden fazla olanı garsona geri vermektir. Ayni nedenle Türk olmak, yemeği ziyan etmekten korkmaktır. Göz hakkına, diş kirasına saygıdır. Türk olmak; Evindeki bir kap aşın yarısını Tanrı misafirine vermektir. Kendi yerde, misafiri döşekte yatırmaktır, Türk olmak. Türk olmak; milli maçta ağlamaktır. Ayhan Işık'a, Belgin Doruk'a aşık olmaktır. Türk olmak; aşkını ölesiye sevmektir. Aşkı için ölmektir, öldürmektir. Sevdiceğinin elini bir kez tutamadan, toprağa girmektir. En güzel aşk şiirlerini yüreğinde hissetmektir. Eşkıyaya türkü yakmaktır, Türk olmak… Milletine sövmektir, ama başkasına sövdürmemektir, Türk olmak… Türk olmak, Yunus'u bilmektir, Aşık Veysel'i sevmektir. Mevlana’yı, Hacı Bektaş-i Veli'yi ve Hoca Yesevî'yi tek bir satırını okumasa da yüreğinde taşımaktır. Türk olmak; saz çaldığında, ney üflendiğinde, kös dövüldüğünde ve kaval çaldığında, yüreğinin derinlerinde bir sızı sezmektir, bir de Yemen Türküsü'nde... Hayatın sana verdiklerine 'Nasip', vermediklerine 'Kısmet' demektir. Her işin 'Hayırlısına' inanmaktır ve ağlamamak için çok gülmekten çekinmektir…

***

Türk olmak; Asya'da batılı, Avrupa'da doğulu diye tepki görmektir. Irk sözünü bilmeden yaşamak, yaratılanı Yaradan'dan ötürü sevmektir. Magazin programları ile dizilerin arasına sıkışsa da, silkinip üzerindeki ölü toprağını atabilmektir. Türk olmak; mahalle maçı için ayni saatte, on kişi buluşamazken, milyon kişinin bir araya gelmesidir. Tavla oynarken bile kavga ederken, milyon kişinin kavga etmeden gösteri yapabilmesidir. Türk olmak; ekonomik buhran zamanında Arjantin'de mağazalar yağmalanırken, daha ağır buhranlarda sıraya girerek, sorumlusuna en ağır cezayı tek bir cam kırmadan sandıkta kesmektir. Türk olmak; en zayıf gününde bile dünyaya meydan okumak, en dertli gününde bile, her ufunetin bir şafakta biteceğini bilerek, tevekkül göstermektir. Zor iştir Türk olmak. Türk olmak; Anadolu'da her düşen yağmur damlasına hamdetmek, her çıkan başak için şükretmektir. Türk olmak, medeniyetler mezarlığı Anadolu'da dik durabilmektir.”

Eline, koluna, vatan sevgisi ile dolu yüreğine, sağlık …

BİR HESAP SORAN ÇIKMALI

Bir piknik alanındayız. Şehirden hayli uzak. Etraf kalabalık. Bir bayan soluk soluğa geldi. Umutsuzca, “Küçük bir kız çocuğu gördünüz mü?”, diye sordu. Bir an herkes dondu kaldı. Yalvaran bakışlarla bakıp, bizden olumlu bir cevap bekliyordu… Görmemiştik ama bir cevap da veremedik… Sanki herkes suçluymuş gibi bir ruhsal sıkıntıya girdi. Piknik zehir olmuştu. Neyse bir süre sonra çocuğunu bulduğunu gördük de rahat bir nefes aldık.
***
Eminim ki sizler de pek çok benzeri olayla karşılaşmışsınızdır. 17/11/2010 Akşamı bir haber kanalında Şile’nin Oruçoğlu köyünde kaybolan 3 yaşındaki Berat’ın annesinin Devlet Büyüklerine, yaptığı çağrıyı duyunca kızmadım desem yalan olur. Bu ana, bu çocuğu 9 ay 10 gün karnında taşımadı mı? Bu çocuğu, gece gündüz uykusuz duraksız büyütmedi mi? Kendinin “ana şefkatinden” mahrum bıraktığı için, kaybettiği çocuğunu, devletin güvenlik güçleri seferber olmuş ararken, bir de Devlet Büyüklerinin “özel ilgisini” talep etmesi normal midir? Kaldı ki bu ilgiyi talep etse ne olur? Kayseri’nin Talas ilçesinde geçen şeker bayramı evlerinden çıkıp geri dönmeyen 3 çocuğun bulunabilmesi için, devlet ödül bile vaat etti. Ne oldu? Bulunabildi mi? Demek ki; evlat sahibi isen, “Saldım çayıra Mevla’m kayıra” hallerini bırakacaksın. Bırakmamışsan vatandaşın gerçek sahibi olan Devlet “evladının” hesabını sormalıdır.
***
Burada unutulmaması gereken bir şey var. Beden, ruh ve ahlak gelişimleri veya şahsi güvenlikleri tehlikede olan, ana veya babası tarafından ihmal edilen tehlikelere karşı savunmasız bırakılan ve başıboşluğa sürüklenen çocuk “korunmaya muhtaç çocuk” demektir. Bu durumdaki çocukları koruma vazifesi devletindir. Bu örnekte olduğu gibi eğer ebeveynler, “bir şekilde çocuklarına zarar veriyorsa” bunun hesabını da vermelidir. Hiç olmazsa geçici bir süre devlet çocuğu koruma altına almalıdır. Neticede bu olayda da, çocuk bulundu ve olay bitti. Oysa bu olay kapatılmamalıdır. Çocuk 28 saat boyunca korumasız olarak ormanlık bir yaşamak zorunda bırakılmıştır. Hayatını kaybetmemiş olması sadece “taktir-i İlahi”dendir. Çünkü biliyoruz ki daha dün 4 çocuk başıboş bırakıldıkları için bir yıkıntıdaki eski bir buzdolabı içinde havasız kalıp öldü.. Buna sebep olanlar, ebeveynler de olsa, ihmalciliğinin cezasını fiilen çekmelidir.
***
Diğer bir olay; Eskişehir’de “hayvan otlatması” yüzünden aralarında husumet bulunan bir vatandaşın evini, bir “insan musveddesi” 23/ ağustos/2010 da, basıyor ve 4 kişiyi öldürüp, firar ediyor. Güya her yerde güvenlik güçleri bu katili Nasrettin Hoca’nın komşusunun eşeğini aradığı gibi “türkü çığıra çığıra ararken” geçen hafta aynı eve gelip bir kişiyi daha öldürüyor. Ve tabii yine sırra kadem basıyor. Güvenlik kuvvetleri, güya özel timler oluşturup mahalleyi koruma altına alıyor. Gelgelelim katil tüm bu göstermelik önlemleri aşıp ve dün ‘koruma’ altındaki o mahalleye dönüyor ve 6’ncı kurbanı Ziya Akın’ı öldürdükten sonra ancak yakalanabiliyor. Tabii bu olayda da katil yakalandı, olay bitti durumu var. Hatta gazetelere bakarsanız katil neredeyse haklı. Her şey bir yana, dikkat ettim bu olayda da, göz göre göre iki kişinin daha “ölmesine göz yumanlarla” ilgili hiçbir eleştiri, suçlama vs. yok. Vatandaşın huzurunu ve can güvenliğini sağlamak devletin güvenlik güçlerine düşmez mi? Bu insanların görevlerini ihmal edip etmedikleri hakkında acaba birileri harekete geçebilecek mi?
***
Eğer devletin vatandaş haklarını korumakla görevli organları, bu ve benzeri “hataları” cezalandıramıyorsa; “kabahatlerin” ve “suçların” ortaya çıkması için çanak tutuyor demektir.

İRAN’LA YÜZDE YÜZ PROBLEM

Fransa Cumhurbaşkanı Sarkozy’nin NATO zirvesinde “ısrarla İran’ı bir tehdit olarak” kayda geçirmek istemesi doğaldır. Bunu ABD, İngiltere vs.de yapabilirdi. Çünkü, bu “sömürgeciler”, yüzlerce yıldır Asya’da, Afrika’da ve Ortadoğu’da, çeşitli düzenbazlıklarla “gelişmesini engelledikleri ülkelerin”, kanını emerek semirmişler bu günkü refah düzeylerine, yoksul ülkelerin doğal zenginliklerine el koya koya ulaşmışlardır. Bu güne dönersek Irak’tan, Afganistan’dan alacaklarını aldıklarına göre, Ortadoğu’da yeni bir “sebilhaneye” ihtiyaç duydukları yeni bir “sağmal” yaratmak istedikleri açıktır. Sn. Cumhurbaşkanımızın NATO Zirvesindeki “İran’ı aklınızdan çıkarın, ikinci bir Irak istemiyoruz. 90’larda Irak’ta yaşadıklarımızı bir de İran ile mi yaşayacağız?.. Kendi mahallemizi konuşuyoruz. İyi de olsa kötü de olsa İran beni ilgilendiriyor” mesajı son derece haklı ve mantıklıdır. Zaten kabul de görmüştür. Gelgelelim bunun sadece “gururumuzun okşanması” amacıyla yapıldığı da ortadadır.
***
Basında günlerce yankılanan yukarıdaki “posta koyma durumu” ile, asıl mesele olan, “Füze savunma sisteminin Türkiye’ye konuşlandırılmaması, konuşlandırılırsa da komutasının Türkiye’de olması” fikrini tartışmaya bile açamamış olmamızla “yaşanan hayal kırıklığı”, gargaraya getirilmektedir. Çünkü zirvede, füze savunma sisteminin ülkemizde kurulması kararı alınmış, buna karşılık komutası ile ilgili bir karar alınmamıştır. Ve Sn. Başbakan açıklamasında “… komutanın kesinlikle NATO'da olması gereğini ifade ettik ve NATO, malumunuz olduğu üzere bir saldırı sistemi oluşturmuyor, bir savunma sistemi oluşturuyor. NATO'nun kuruluş amacı da saldırıya yönelik değil savunmaya yönelik bir birleşimdir…” derken, herhalde öncelikle “komutanın Türkiye’de olması” gerektiği konusunda “pek de ısrarcı olmayacağımızı” anlatmak ister gibidir.
***
Kaldı ki tek sorun bu da değildir. Bu açıklamada savunma ile saldırının “ikiz kardeş olduğu” da unutulmuştur. Eğer bir “saldırı” tehlikesi var ise ancak o durumda bir “savunma hattı” oluşturulur. NATO, Türkiye’ye bir füze savunma sistemi yerleştiriyorsa bunu herhalde İsrail’den gelecek bir saldırıyı önleme amacı ile kurmuyordur. Dolayısıyla, Fransa ve “gizli tertipçileri” planlı bir şekilde “İran’ın nükleer programını” ortaya atıp, ülkemize bir füze savunma sistemi kurarak, biz istesek de, istemesek de İran’ın bir “tehdit” olarak algılanmasını sağlamıştır. Bunun zirve kararlarında kayıtlara geçmemesi teoride elbette önemlidir de, füze savunma sisteminin Türkiye’ye yerleştirildiği gün bu çabanın “pratikte hiçbir önemi kalmayacaktır.”
***
Çünkü, Amerikan üslerinde zaten var olan, erken haber alma ve ikaz sistemleri “Irak’ın kimyasal tehdidine benzer” palavradan bir tehdit algılarsa, yarın kurulacak füze bataryalarının harekete geçmesine Türkiye engel olabilecek midir? Bu olasılıklar hakkında Dışişleri Bakanı Sn. Ahmet Davutoğlu ne düşünüyor, doğrusu merak içindeyiz. Çünkü bu güne kadar “komşularla sıfır problem politikası” çerçevesinde gösterdiği çaba, şimdi de İran ile hem de bu kez, “%100 problem” haline dönüşmek üzeredir. Özet olarak, NATO zirvesinde Sarkozy’nin gönüllü kaybedilen bir piyon pozisyonunda olduğu ortadadır. Bizim durumumuzda ise değişen bir şey yoktur. Sadece bir piyon aldık, gururlandık ama yine, bir kale kaybettik… Ancak oyun henüz sona ermedi. Yörüğün yaptığı gibi, ya göç yolda düzelecek, ya da başımız temelli belaya girecek.

SEBEP UYDURMA DA!

Bu günlerde gündemden uzak kaldığım için olsa gerek, Sayın Cumhurbaşkanımıza İngiltere Kraliçesinin “Yılın Devlet Adamı” ödülünü vereceğini duyunca şaşırmadım desem yalan olur. Demek ki adamlar bizim göremediğimizi, ta oralardan görüyor, bilemediğimizi biliyorlar diyeceğim demesine de, cümlenin içinde “İngiltere” geçiyor. Belki bir “önyargı” olarak değerlendireceksiniz ama, bugün dahi ülkemizin başına ne tür bir “melânet” gelirse gelsin, altından rahatlıkla bu ülke ve stratejik ortaklarının izlerinin çıkacağına inanmışım. Ve biliyorum ki, onlar “Etinden, sütünden, derisinden hatta ölüsünden yararlanamayacakları bir canlının önüne yem koymazlar.”
***
Bu ödül meselesi ile ilgili ilginç birkaç makale okudum. Özellikle ajans 5’in köşe yazarlarından Sn.Selim Akduman’ın makalesi ilgi çekici idi. Şöyle diyor: …“Alınan ödüle Türkiye sevindi. Özellikle Posta Yazarı M.Ali Birand “Ödülle övünmeliyiz, Chatham House ünlü bir örgüttür, konferanslarıyla ünlüdür” dedi. Bu kadar önemsenen ve Sayın Cumhurbaşkanımıza sanki ekstra bir değer katmış gibi yansıtılan bu ödülü biraz araştırdığımızda, övünülecek değil, aksine “düşündürücü birçok yönü olan” bir ödül olduğunu anlamak, çokta zor olmasa gerek. Çünkü Türkiye Cumhuriyeti’nin Cumhurbaşkanı’nın İngiltere Kraliçesi 2. Elizabeth’in elinden aldığı “Yılın Devlet Adamı” ödülünü veren Londra’da kurulu Chatham House, pekte güvenilir ve sağlam bir düşünce kuruluşu değildir. Merkezi Amerika’da bulunan CFR’nin(Dış İlişkiler Konseyi), “kardeş” örgütüdür. CFR dünyayı yöneten gizli örgütlerin en tepesindeki küresel siyonist bir çetedir. (Yani aşırı dinci, ırkçı, faşist Yahudilerdir.) Yazar Bertan Onaran da, CFR yöneticilerini tarif ederken, “sülükler” adını takmıştır. Dünyanın kanını emen sülüklerin toplandığı bir örgüttür CFR. İşte, Cumhurbaşkanı Abdullah Gül, bu kan emen “sülükler çetesinin kardeşi” olan Chatham House’den ödül almıştır.”
***
Eğer gerçekten Chatham House, CFR isimli komisyonla bağlantılı ise durum gerçekten daha da vahim. Çünkü Doç. Dr. Ümit Sayın’ın kaleme aldığı “Gizli Örgütler,11 Eylül ve Büyük Ortadoğu Projesi” isimli kitapta da “CFR her ne kadar gizli olmayan bir görünüme sahipse de bu doğru değildir ve aslında çok gizli bir örgüttür” denmekte ve dünyayı soyan bir çete olarak takdim edilmektedir. Öte yandan, Sayın Büyüğümüzün ödülü almasında en büyük etken “Ermeni meselesine bakış açısı” imiş… “Bakış açılarının” değerlendirildiği, “eylemlerin pek de ciddiye alınmadığı” bir anlayışla neredeyse yoktan var edildiğini düşündüren ve doğal olarak da şüpheli bir yaklaşım gerektiren bir ödül.
***
Ancak “sebep uydurma da”, bu ödül stratejik ortaklardan biri olan ve yakın dönemde, ülkemizle arasına kara kedi giren İsrail’e “Daha Türkiye ile işimiz bitmedi, şimdilik o bize lazım, iyi geçin” mesajı ise, bak onu anlarız.. Çünkü, Chatham House’ı yere göğe sığdıramayan M. Ali Birand’a bakılırsa, durumun böyle olması daha da muhtemel… Çünkü, ona göre taktire mazhar olan Ermeni açılımı, “bizim beceriksizliğimizden dolayı yarım kalmış.” Ve tabii proje tamamlanamamış. Bu durumda bile Sn. Büyüğümüze bu ödül veriliyorsa, gel de bu duruma sıradan bir vatandaş olarak sevin.

AT İZİ İLE İT İZİNİ KARIŞABİLİRİZ

Sübliminal görsel ve yazılı basında ara sıra duyduğumuz ve pek dikkatimizi çekmeyen bir kavramdı. Taa ki, bir milletvekilinin Başbakan Erdoğan`ın İstanbul`da düştüğü atın “subliminal teknoloji” ile “ürkütüldüğünü” iddia ettiği güne kadar. Sonunda medyada 'Türkiye subliminal tehdidi altında' başlıklı dipte köşede kalmış bir takım haberler çıkınca, “Nedir bu kavram?” diye küçük bir araştırma yapma gereği duydum. Öğrendiklerim bilmediğimiz şeyler değildi fakat ortada ilginç bir durum vardı. Bu tip mesajlarla, bilinç altını olumsuz etkilemek isteyen kötü niyetli reklam şirketlerine karşı, başta İngiltere ve ABD olmak üzere, 40 yıldan beri 55 ülkede tedbirler alınmasına rağmen bizim ülkemizden ne bir önlem, ne de bir itiraz vardı. Ve tabii ülkemizde, herkes bu teknolojiden yararlanmanın bir yolunu buluyor.
***
Peki bu mesajlarla, bilinç altını işgal ve yönlendirme nasıl gerçekleşiyor? Kişinin bilinçaltına mesaj göndermenin bir çok yolu var. Bunları sesli, görsel ve yazı olarak aktarabiliriz. Bunlardan en çok kullanılanı dijital ses dosyalarına gömülen mesajlardır. Üzerinde oynanabilirliği, işlenilmesi ve yayılması daha kolay olduğundan MP3 dosyaları gizli mesaj için biçilmiş kaftandır. Malum, insan kulağı belirli frekans aralıklarındaki sesleri “ses” olarak algılar. Eğer siz bir müzik parçasını rahatça duyabiliyorsanız bu sizin algılayabileceğiniz frekans aralığında olduğunu gösterir. İnsan beyni ise sesi duyamasak da, daha düşük ya da daha yüksek frekansları algılayabilecek kapasitededir.Yani subliminal mesaj içeren bir MP3`deki şarkıyı kulağınız, içindeki gizli mesajı ise beyniniz algılar.
***
Bir dönem sinemalarda bir kola firmasının ambleminin anlık olarak gelip kaybolduğunu gören bilinçli kişiler bu şirketin subliminal mesaj tekniği ile reklam yaptığını ortaya çıkardı. Özetlersek, subliminal mesaj; teknik anlamı ile bireyin duyu organlarıyla algılayamadığı, yalnızca bilinçaltının algılayıp şartsız koşulsuz kalıcı hafızaya aktırdığı gizli mesajdır. Hazırlanan telkinler, özel bir program ile beyinin algılamayacağı frekansa ayarlanıp, örneğin dijital ses dosyalarının içine kaydedilir. Mesajda verilen telkinler direk olarak alfa boyutundan kaydedildiği için “bilinç” bu sesi duymaz ama “bilinç altı” duyar. Bu sayede birey, verilen telkinin içeriğine göre o konu hakkındaki düşünce ve duygularını kontrol edemez hale gelir. Verilen telkinde geçen her cümle ya da görüntü "örneğin belli bir markadan ürün almanın” tıpkı su içme, yemek yeme gibi, yapılması zorunlu bir davranış olarak görülmesine sebep olur. Yani kişinin özgür iradesini kullanması engellenir.
***
Bu tekniğin bu güne kadar Türk Halkına her türlü acıyı yaşatmış, çocukların bile katledilmesi için emir vermiş bir caninin, “barış yanlısı, masum, demokrat bir toplum önderi” haline getirilmesi için de kullanılabileceğini unutmamak gerekir. Taksim bombacısının PKK ile hiçbir alakasının olmadığı açıklanırken, Kandil’in anında barış sürecinin seçimlere kadar uzatıldığının açıklanması bilinç altını etkilemenin en basit ve masum yöntemidir. Bir reklam şirketi subliminal içerik kullanıyorsa, reklamı gören ya da duyan kişinin reklamın içindeki telkinin ne olduğunu bilmesi mümkün değildir. Bu da bilinçaltımızı hiç tanımadığımız insanlara emanet etmekten başka bir şey değildir ve Türkiye’deki durum tam da budur… Sonuç olarak, toplumda hissedilen “kafa karışıklığı” boşuna değildir. Memlekette bilinçli olarak “at izini it izine karıştırmamız” sağlanmaktadır…
Not: İlköğretimde türban konusunda Sn. Hayrünisa Gül’ün 'bir ilkokul öğrencisinin, kendi kararı ile başörtüsü takmaya muktedir olamayacağı' anlamında sözler ifade etmesi üzerine, internette “bir ilköğretim öğrencisinin öğretmenini dini bir konuda nasıl mat ettiğine” dair görüntüler dolaşmaktadır. Antitez ortaya atılmıştır, altında hangi subliminal mesajın olduğunu Allah bilir…

HİÇBİR İYİLİK CEZASIZ KALMAZ

Geçen haftaki grup toplantılarında liderlerin ağızlarından çıkan “veciz” ifadelere bakılırsa günlerdir ellerini ovuşturarak CHP’de en azından küçük bir “kıyamet kopacağı” hayalini kuranların, aslında “büyük kıyametin” belirtilerini kaçırdığını gösteriyor. Benzer seçmen profiline sahip AKP ile MHP arasındaki muhtemelen “mahkemede bitecek” olan sürtüşme, MHP’li grup başkanvekili Mehmet Çandır’ın Sn. Başbakan için kullandığı “... Milliyetçi Hareket Partililer olarak o dili koparacağız. Bunu herkes görecek. Onu bu memlekette konuşamayacak hale getireceğiz” sözleri ile temelli şiddetlendi.
***
İşin aslı, son günlerde benzer seçmen kitlesine hitap eden ve revizyondan geçen sağ partiler, özellikle AKP’nin liderini oy kaygısına düşürdü. Sn. Başbakanın “dolaba atılmış kurban kavurması” gibi gördüğü MHP tabanına gösterdiği ilgi ve partinin ileri gelenlerini şikayet etme alışkanlığına, bir de Sn. Bahçeli’ye “zat” diye küçültücü bir sıfatla hitap etmesi eklenince ipler koptu. Aslına bakarsanız bu konuda Tayyip Bey’e hak vermek pek de mümkün değil. Çünkü parti tabanındaki hareketliliğin o da farkında. Ve tabii, özellikle MHP tabanına hitap etmeyi, ve sadakaya alıştırılan halka, “ihsanlarından” bahsetmeyi çok seviyor. Çünkü seçmenini, yarattıkları “sadaka ekonomisi” bir arada tutuyor. Böyle olunca da, AKP dağıtıyor. Ve önümüz bayram, eminim ki yine yandaşlarının bir şekilde bayramını en iyi şekilde kutlayacaktır. Artık, şekerle mi olur, çikolata ile mi, kavurmayla mı bilemem.
***
Neyse konuyu dağıtmayalım, neticede Sn. Bahçeli “Bugün bize üslup ve hoşgörü dersi vermeye çalışan Başbakan’ın bunlardan ne kadar nasipsiz olduğu herkesin bildiği gerçeklerdir…Çiftçimize “ananı da al da git” diyen bir şahsın bize seviye dersi vermesi mümkün değildir, haddi de olmayacaktır. Terör örgütü ile görüşmelerini ifşa ettiğimizde bu iddiamızı “şerefsizlikle suçlayacak” birisinin birden bire masum bir rol takınması içine düştüğü ikiyüzlülüğü göstermesi bakımından önemlidir. “Başbakanlığı bir asma kesme yeri olarak gören” ve küçücük çocuklara bu şekilde öğüt veren, iftira ve çamur atma konusundaki sicili bize tavsiye vermeye asla yetmeyecektir… Eğer edep ve izandan mahrum birisi varsa kendisinden başkası değildir. Önerim fitne saçan diline hakim olmasıdır” diyerek feryat etmektedir.
***
Fakat haklı olan Sn. Başbakandır. Çünkü, “Cumhurbaşkanlığı seçimi” başta olmak üzere, iyi anlatılamadığından birçok MHP’linin evet oyu vermek için partisinden bile istifa ettiği Anayasa değişikliklerinin “halk oylamasına götürülmesine” kadar bir çok hayati meselede MHP, en azından CHP ile aynı kulvarda gözükmeme adına çekimser kalarak, iktidarın önünü açmıştır. Dolayısıyla özellikle bizim ülkemizde “hiçbir iyiliğin cezasız kalmayacağı” düşünülürse, bu durum hiç de garipsenmemelidir..

SORUN SORUNU DOĞURUR DA!

Bugün, Türkiye Cumhuriyetinin kurucu unsuru Kürt asıllı vatandaşlarımızın temsilcisi gibi görünen “Kürtçü” zihniyetin ve yandaşı, bölücülüğü "demokrasi" zannedenlerin toplumumuzu düşürdüğü durum hiç de iç açıcı değildir. Anadolu’nun insanının ezilmişliğini kaldırıp ona bir kimlik kazandıran Cumhuriyetin sorgulanmaya başlaması, etnik kimliklerin şimdiye dek hiç olmadığı kadar parlatılması ve sadece kendilerinin “mazlum ve mütevekkil” olduğuna inanan Kürtçülerin, Türkiye Cumhuriyetinin temel ilkelerine takla attırmak için, her gün metamorfoza uğrayan yeni bir “demokratik talebi(!)” sınırsız bir düzenbazlıkla yumurtlaması, tarihi ile gurur duyan Türk toplumunun kendini yeniden sorgulamasına sebep olmaktadır.
***
Oysa bir zamanlar, Lozan Konferansında İngiltere’nin temsilcisi Lord Curzon’un ayrı bir devlet kurma teklifine, “Dersim ve Bitlis olaylarından bahsederek tek millet olan Türk ve Kürt arasına ayrılık düşünceleri sokma gayretinizi biz Kürtler anladık. Biz Kürtler, Avrupa ve İngiliz diplomatlarının parlak vaatlerinin altında kendi menfaatlerinin olduğunu biliyoruz… Kürtler bağımsızlıklarını, kendi ailelerinden olan Türk’lere ve Onları temsil eden Büyük Millet Meclisi Hükümeti’ne emanet etmiştir.” diyebiliyorlardı. O günden bu güne geçen 87 yıllık sürece bakarsak hiç de yanılmadıkları ortadadır. (Kaynak:Tarihi Bakış.Part 5)… Lozan’da fırsat varken yukarıdaki cümlelerle bir arada yaşamayı tercih edenlerin bugün başka bir telden çalıyor olma sebebini ABD’nin yaptığı teklifin “tatmin gücünde” aramak gerekir. Çünkü kurulan tezgahta değişen bir şey yoktur. O zaman İngilizlerin yapmak istediklerini bu gün benzer çıkarlar uğruna ABD yapmaktadır.
***
Gelgelelim bu gerçekleri, yorgun düşürülen halkımızın algılaması kolay değildir. Zaten herhangi bir konu ile ilgileri, sadece ulaşabildikleri “sahibinin sesi” iletişim araçlarının verdiği “yanlı bilgi” ile sınırlıdır. Yine de halkımız, medyanın her gün ard arda tartışmaya açtığı konuları “manipülasyona uğratılmış bilgisi” ile ister istemez sorgulamakta, bir taraftan Çanakkale’de omuz omuza savaştığı Kürt kökenli kardeşlerinin varlığını öğrenirken, diğer taraftan medyada izlediği Kürtçülerin, Türkiye Cumhuriyetine düşmanca tutumlarını anlayamamaktadır. Prof. Deniz Ülke Arıboğan,“Türkler 80 yıldır doğru bildiklerinin yanlış olabileceği iddiası ile karşı karşıya. Ordu, Laiklik, Misak-ı Milli tartışılıyor. Tarihi ile övünç duyan bu insanlar Dersim’den Ermeni sorununa kadar birçok konuda, bir çok olumsuzlukla yüzleşmek zorunda kalıyor. Bu öyle bir yüzleşme ki, yaralayıcı olmaması mümkün değil. İşte bu yüzden kökünden koptuğunu hisseden bir Türkiye var ortada.” Ve bu durumda en az Kürt meselesi kadar çözülmesi zor olan bir Türk meselesi!” derken, pek de yanıldığını söyleyemeyiz.
***
Evet maalesef bu ülkede artık bir de “Türk Meselesi” vardır… Ancak bu mesele de, her zaman olduğu gibi “içimizden birilerinin ihaneti” ile doğuyorsa da, kendini Türk hissedenlerin çıkış yolu bellidir. Uğur Mumcu, “ATATÜRK'e inanmak milliyetçiliğin, yurtseverliğin ve devrimciliğin gereğidir” derken, herhalde Türk Halkının bir gün kendi kendini sorgulamak zorunda bırakılacağını ta o günlerden fark etmişti. Ve doğal olarak da, bu “tetkik ve tetebbudan” alnının akı ile çıkabilmesi için, ne yapması gerektiğini; bilgiye, demokrasiye ve halkına inanan bir aydın olarak vurgulamaya çalışıyordu. Tabii ki; Atatürk’e inanmak ve onun bıraktığı yazılı metin “Büyük Nutuk” dan ders almak... Gelgelelim bu travmadan henüz nasibini almamış gözükenlerin ileride, “kendini Türk hissedenlerden” daha güç durumlarda kalacakları da ortadadır. Çünkü talep ettikleri federal modellerin uygulandığı ülke halklarının, birbirlerine gösterdikleri toleransa mazhar olacaklarını sanıyorlarsa büyük yanılgı içindeler demektir. Malum, sorun sorunu doğurur da, özellikle bizim ülkemizde "çözümler her zaman derman olmaz."

MAHKEME KADIYA MÜLK DEĞİLDİR

Bunca yıldır Atatürk İlke ve inkılaplarına bağlı, hukuka, insan hak ve özgürlüklerine saygılı, laik, demokratik, çağdaş bir ülkede yaşamayı hayal eden “sıradan vatandaşların”, en basitinden “vaat ettiklerini yerine getirmeyen” İsmet İnönü’den, Deniz Baykal’a, CHP’nin tüm liderlerinin, (diğer parti liderlerinin de olduğu gibi) eleştirilecek pek çok yanı olmasına rağmen, Cumhuriyet Halk Partisine hep sempati ile yaklaştığı kesindir. Tabii bu sempati; beklentilerin “sebebi” olduğu gibi “sonucu” olacağına da inanılan, CHP’nin “siyasi pusulası” parti tüzüğünden gelir... Gelgelelim bu güne kadar bu inançla "oy" verenlerin oyları, maalesef "boşa gitmiştir".
***
“Verilen oyun boşa gitmesi”, cümlesi üzerinde durmak gerekir. Anlamı kesinlikle “iktidar olamadı” değildir. Maalesef uzunca bir süredir CHP “muhalefet” de olamamıştır. Bu tespiti bu kadar “yüksek tonda” yapmamın sebebi daha dün, on yıldır bir kez bile miting alanlarında rastlamadığım Genel sekreter Sn. Önder Sav’ın desteği ile partinin başına seçilen Sn. Kemal Kılıçtaroğlu’nun toplumda "umutları yeşertmesi", muhalefette kalsa bile “yüksek siyasetten” vaz geçmeden de, halkın taleplerini karşılayacak politikaları üreteceği fikrinin oluşmasıdır. Daha dün beklentileri arttıran bu tutum, bu gün Sn. Sav’ın yeni açıklamaları ile yerini hayal kırıklığına bırakmıştır. Olay ortadadır ve bu durumda, Sn. Deniz Baykal’ın istifasının ardından, Sn. Sav için yapılan yakıştırmalar ne kadar yanlışsa, bu gün Sn. Sav’ın tutumu da o kadar yanlış ve tutarsızdır. Özellikle de desteği ile Genel Başkanlığa gelen Sn. Kılıçdaroğlu için yaptığı ağır ithamlar, "kendi çelişkilerini" açığa çıkarmaktadır.
***
Bir kere partinin ikinci adamı olan Sn. Sav, Genel Başkanı Türkiye’yi karış karış dolaşırken referandumda Genel Başkanın nerede oy kullanacağını öğrenmek için "bir memura talimat bile vermediği için” elindeki “yetkileri boşa taşıdığını” göstermiştir. Böylece partiyi ve Genel Başkanını halkın ve muhalefetin gözünde “gülünç düşüren” bir durumda Genel Merkezde oturan "en yetkili şahsın" çoktan istifa etmesi gerekirdi. Kaldı ki, Sn. Kılıçtaroğlu'nun partideki “lider sultasının kaldırılması” fikrinin henüz tam olarak anlaşılmadığı, Köşkteki 29 Ekim resepsiyonu öncesi Sn. Muharrem İnce’nin Genel Başkana ters düşen, "ısrarcı" açıklamaları ile ortaya çıkmıştı.

***

Uzatmayalım, CHP’de gelişen olayları uzun süredir sıradan vatandaş kaygı ile izliyordu… Önder Sav bu "başıbozukluğun" ortaya çıkmasının sadece sebebi olmuştur. Tabii ki, sevilen insanların da hata yapması mümkündür. Ancak, işinin ordinaryüsü, başyazar Oktay Ekşi, yanlış kullandığı bir kelime yüzünden “özür dileyip, görevinden istifa edebiliyorsa” artık bazı büyüklerimizin de "demagojiyi" bırakıp bu tavrı kendine örnek alması gerekir. Malum "mahkeme kadıya mülk değildir"...

SÖYLEYENE DEĞİL SÖYLETENE BAK

Sayın Başbakan’ın Marmara Üniversitesindeki konuşmasında “Tarih boyunca farklı medeniyetlerin, farklı inanç gruplarının kendi yargılamalarını yapmasına saygı duyan bir anlayışın bizler varisleriyiz…” demesinden hemen sonra,12 Eylülden kalma YÖK’ün Başkanı Prof. Dr. Yusuf Ziya Özcan’ın “Yasalarda hiç bir aykırılık görmüyoruz, onun için kaldırdık" diyerek ÖSYM'nin sınavlarından başörtü yasağını kaldırması üzerine; Yargıtay Başsavcısı Abdurrahman Yalçınkaya’nın, ''Dinsel inanç veya dinsel kurallarla doğrudan ilişki ve bağlantı kurularak yapılan düzenlemeler, hem devrim yasalarını, hem de laiklik ilkesini ilgilendirir. Yükseköğretim kurumlarındaki öğrencilerin giyimlerini düzenlerken türban kullanımına dinsel inanç nedeniyle geçerlilik tanımak, kamu hukuku alanındaki bir düzenlemeyi dinsel esaslara dayandırma suretiyle laiklik ilkesine aykırılık oluşturur. Yasama ve yürütme yargı kararlarına uymak zorunda. AIHM kararına göre türban yasağı zorunlu tedbirdir. '' demesi, Sayın Büyüklerimizi acaba neden şaşırtmıştır?
***
Vurun abalıya… Adalet Bakanı Sadullah Ergin, “Sayın Yalçınkaya’nın açıklaması, tamamen fonksiyon gaspına dönük bir girişimdir, kabul edilecek bir yaklaşım değildir” dedi. TBMM Başkanı Mehmet Ali Şahin, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı’nın bildirisi ile "TBMM’ye muhtıra verilmeye yeltenildiğini" belirterek, “Bu bildiriyi yayınlayan makamın bildiriyi derhal geri çekmesini ve TBMM’den özür dilemesini bekliyorum” dedi. Japonya İmparatoru Akihito tarafından kabul edilen Şahin, görüşmelerin ardından gazetecilere yaptığı açıklamada, “Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı’nın TBMM’ye adeta bir muhtıra verme girişiminde bulunduğunu, bu kabul edilemez bir durumdur, haddi de değildir” demektedir. Sayın Başbakanın ithamları ise daha da ağırdı. Oysa biraz da, “söyleyene” değil “söyletene” bakmak gerekmez mi?
***
Şimdi dönüp arkamıza bir bakalım. Bunca yıldır bu çocuklar niçin dersler giremiyordu. “Türban siyasi simge” olarak kabul edildiği için. Peki bugün, “başörtüsünü” siyasi simge olmaktan çıkaran bir yasa mı yürürlüğe girmiştir? AİHM ve Anayasa Mahkemesi kararları iptal mi olmuştur? Yoksa daha dün "12 Eylülün izlerini kaldırıyoruz diye referanduma götürülen Anayasada" dahi bırakılan; yasama ve yürütme organları ile idarenin, mahkeme kararlarına uymak zorunda olduğunu, bu organlar ile idarenin, mahkeme kararlarını değiştiremeyeceğini ve bunların yerine getirilmesini geciktiremeyeceğini “hükme bağlayan” maddeler iptal mi edilmiştir? Kaldı ki, Sayın Başsavcının hedefinde sadece iktidar da yoktur. Başsavcı sadece ve sadece yasama ve yürütmenin yargı kararlarına uyması gerektiğini "herkese" hatırlatmıştır. Ve bu, maalesef “koltuğun cazibesine” kendini kaptıranlar için gerekli de olmaktadır. Keşke herkes haddini bilse de bu anımsatmalara gerek kalmasa…
***
Kaldı ki, bir demokratik hukuk devletinde, hukukun üstünlüğü ilkesinin gereği olarak tüm bireyler ve kurumlar, “yasalara uygun davranmak ve saygı kurallarının dışına çıkmamak koşulu ile eleştiri ve uyarı haklarını kullanabilirler”. Öte yandan şu da unutulmamalıdır ki; TBMM, referandum öncesi, Anayasa değişikliği teklifinin 8. maddesini düşürerek “parti kapatma için dava açma yetkisinin” Yargıtay Cumhuriyet Başsavcısında kalmasını tercih etmiştir.. Ve bu yetki onu konuşturur. Kaldı ki, “insanların eleştiri ve uyarı haklarını” ortadan kaldıran bir yasa, bazı büyüklerimiz tarafından çok arzu edilse de henüz tasarlanamamıştır. Şunu unutmamak gerekir ki; her konuşanın “lafını ağzına tıkma” alışkanlığı demokrasi kavramından ne anladığınızın önemli bir alâmetidir.

EMEKLİLER SİYASİLERİN İHSANLARINA MUHTAÇ EDİLDİ

Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanının açıklamaya kıyamadığı müjdeli haber yani “emekli maaşlarına zam” haberi, nihayet Başbakan Recep Tayyip Erdoğan tarafından açıklandı. 2011 yılı için emekli maaşları için Sayın Başbakan; ''Ocak ayında en düşük aylıklara en az 60 lira olmak üzere artı yüzde 4 oranında artış yapıyoruz. İlk altı aydaki enflasyona bakılmadan, enflasyon daha düşük oranda çıksa dahi yüzde 4 oranında artış aynen geçerli. Bir başka ifadeyle 2011 yılının tamamında emekli aylıklarını yüzde 21.7 ile yüzde 4 oranında artırıyoruz” dedi. Rakamsal olarak, en düşük emekli aylıklarına 80-91 lira arasında artış sağlanacağını söyledi. Sonuç olarak, bu artış gerçekleştiği takdirde, en iyi ihtimalle en düşük Bağ-Kur emeklisinin maaşı 468 liradan 585 TL'ye çıkacak. En düşük SSK emeklisinin maaşı ise 632 liradan 753 liraya yükselmiş olacak… Durum ortada… Unutmayın bu zamlar 2011 için. Bu arada "sessiz sedasız", akaryakıttan ekmeğe, sebzeden meyveye yapılan zamların, ortalamasının aylık rakamsal ifadesi hakkında da büyüklerimiz bir görüş bildirse hiç fena olmaz.
***
Ülkeyi emeği ile bu günlere getiren ve emekli günlerinde rahata ve huzura kavuşacağını düşünerek yaşayan milyonlarca insanın, emekli olana kadar “Devletin malı deniz, yemeyen domuz” zihniyetini kabullenmeyip, “Kul hakkı ile Hakkın huzuruna çıkmam” demişse göreceği son, bu gün maalesef sadece siyasilerin “ihsanlarına” sığınmaktır. Çünkü zamanında, Sosyal güvenlik kurumlarının elindeki fonları, yarın emekli olacakların geleceği için yatırıma dönüştürmesi gereken kurumlardan, “sıfır faizle” alan iktidarlar bu kurumları batmanın eşiğine getirmiştir. Ancak bu kurumlar, bu durumda bile yatırım yapmaya devam etmiştir. Bilindiği gibi SSK’nın hastaneleri, illerin en güzel yerlerinde binlerce dönüm arazileri, Emekli Sandığının otelleri, şeker, çimento fabrikaları vs vardı. Kısacası emekliler hiçbir zaman “siyasilerin ihsanlarına” muhtaç olmadı ve bugün verilen “komik zamlar da bir lütuf” falan değildir. Emeklinin hakkıdır ve hakkına el konulduğu, sıkıntıya sokulduğu için de iki eli iktidarın yakasındadır.
***
Sosyal güvenlik kurumlarının aynı çatı atında toplanması ilk bakışta bu iktidarın gerçekleştirdiği en doğru işlerden biri gibi görünse de, şimdilik gelişen olaylar hiç de böyle olmadığını göstermiştir. Çünkü bu kurumların birleştirilmesinin planlanması ile birlikte emekli maaşlarının bir nevi garantisi olan yukarda bazılarını saydığımız yüzlerce yatırımların tamamı, kâr edip etmediğine bakılmaksızın “özelleştirme” adı altında elden çıkarıldı. Böylece bu kurumların birleşmesi ile oluşturulan SGK’nın, işveren pirimi dışında bir geliri kalmadı. Üstüne üstlük bir de yeşil kartlılarla, yoksulluk maaşı alanlar da aynı çatı altına sokulunca ortaya bu "trajikomik zam paketi" çıktı. Bırakın eti, sucuğu, semt pazarlarında kabağın bile kilosunun 2 lira olduğu bir zamanda, 2011 yılı için yapılacak %4+4’lük zam emekliler için tam bir hayal kırıklığıdır.

SAMİMİYETSİZ OLAN KİM?

CHP’nin internet sitesinde, Fikret Bila; “CHP lideri Kılıçdaroğlu’yla dün bu konuyu konuştum. Türban konusunda görüşlerini sordum. CHP lideri, bu konuda net. CHP’nin koşullarını şöyle sıraladı:Türban, üniversite dışındaki eğitim kurumlarına taşmamalı. Kamuda, “hizmet veren-hizmet alan” ölçüsü esas olmalı. Türban kesinlikle kamu hizmeti verenlere yaygınlaştırılmamalı. Bu sınırlar hukuki güvenceye bağlanmalı. Üniversitede başı açık öğrenciler için YÖK Başkanı veya başka birisi güvence olamaz. Bu öğrenciler için de hukuki güvence sağlanmalı. Anayasa çalışması yapılacaksa bu türbanla sınırlı olmamalı. Bir bütün olarak çalışılmalı. YÖK, Türk Dil Kurumu, Türk Tarih Kurumu gibi Atatürk’ün vasiyetine aykırı 12 Eylül artığı maddeler, dokunulmazlık gibi konular bir bütün olarak ele alınmalı. Mevcut yargı kararları karşısında nasıl bir hukuki yol bulunabileceği konusunu çalışmalı ve yol göstermeli.”

Peki Türban konusunun çözümü için bu gün MHP’nin fikri ne? Sayın Devlet Bahçeli’nin 21/10/2010 tarihli "Üniversitelerde Başörtüsü Sorununda gelinen nokta" isimli basın açıklaması şöyle: “…Başörtüsü serbestisinin sınırlarının kesin çizgilerle belirlenmesi gerektiğini özellikle vurgulamıştır.Bu düzenlemenin münhasıran üniversitelerle sınırlı kalacağının bir yasal güvenceye bağlanmasını ve siyasi partilerin bu yöndeki iradelerini tereddüde yer bırakmayacak şekilde açıklamalarını önermiştir... Öte yandan yasal yetkileri ve konumu kanunla belirlenmiş olan YÖK başkanının bu konuda yetkilerini aşan girişimlerde bulunması, üniversite öğrenci seçme sınavları ve kamu personeli seçme sınavları için resen düzenlemeler yapması ve bu konuda sürekli görüş beyan etmesi sorunun çözümsüzlüğe itilmesine katkıda bulunmaktadır.

AKP Genel Başkanı ve Başbakan Recep Tayyip Erdoğan Başbakan Erdoğan, resmi bir ziyarette bulunduğu Finlandiya'da otele gelişinde basın mensuplarının sorularını yanıtladı. Başbakan Erdoğan, CHP'nin başörtüsü konusundaki tavrı ile ilgili olarak, ''Bunlar meydanda söylenen şeyler değildi. İşte şimdi ön şartları ortaya çıkmaya başladı. Bunların ne kadar samimi olduğu bellidir. Konu neydi, bakın şimdi nereye çekmeye başladılar. Her zaman aynı oyun. Değişen bir şey yok. Diyorum ya hep söylüyorum, bunlar akşam başka, sabah başka konuşurlar'' dedi.

Açıklamaların doğrudan partilerin internet sayfalarından alındığına göre demek ki, türban istismarının sona erdirilmesinin önünde aslında hiçbir engel yok. Bu konuda “Çalıyı tepesinden sürüyen de yok!” Hem CHP hem de MHP, “başörtüsü serbestliğinin sınırlarının yasal güvenceye bağlanmasını” istediğine ve de “bizim ülkemizde böyle olması gerektiğine” göre demek ki bir anayasa değişikliği yapılacak. Bunun için de bir komisyon kurulacak. Peki bu komisyonun YÖK, Türk Dil Kurumu, Türk Tarih Kurumu gibi Atatürk’ün vasiyetine aykırı 12 Eylül artığı maddeler ile “dokunulmazlık konusunu” ele alması, incelemesi ve yeniden düzenlemesi, neden sakıncalıdır?

Anayasadan kendi istediği konularda 12 eylülün izlerini silmek için, ülkeyi milyonlarca lira zarara sokup, ülke tarihindeki referandum sonuçlarının en düşük yüzdeli “evet”ini aldığı halde bayram eden Sayın Başbakan, iktidar olmak için, dokunulmazlıkların “kürsü dokunulmazlığı” ile sınırlandırılacağı konusunda söz vermemiş midir? AKP, “başı örtülülerin ve tabii başını örtmeyenlerin” haklarını yasal güvence altına almak için toplanacak anayasa değişiklerini önerecek komisyonda, CHP’nin ve MHP’nin öteden beri talep ettiği milletvekili dokunulmazlıklarının “kürsü dokunulmazlığı” ile sınırlandırılması ve diğer belli sayıdaki konunun neden görüşülemeyeceğine bir açıklık getirmeli, sakıncalı yanını izah etmelidir. Aksi halde samimiyetsiz olanın, istismarcının ve “akşam başka sabah başka konuşanların” kim olduğu ortaya çıkacaktır…

NİHAYET FARKINA VARILDI !

Başbakan Erdoğan, AKP'nin Kızılcahamam'da gerçekleştirdiği kampın sonunda bir kapanış konuşması yaptı. “…Ben Türk'ü ne kadar seviyorsam, Kürt kardeşimi de Boşnak'ı da Arnavut'u da Zaza'sını da Roman'ını da o kadar seviyorum, hiçbir ayrım yapmaksızın. Çünkü beni yaradan Allah onları da yarattı. Ayırım yapamam, böyle bir hakkım yok. Böyle bir hakkım yok bunu düşünemem. Hizmet noktasında da öyle her alanda öyle ama birileri bunu zorla kaşımak suretiyle bu milletin evlatlarını birbirine yan bakar veya şüphe ile bakar hale getirdi. İnşallah er ya da geç bu da hallolacak. Biz samimiyiz ama onlar samimi değil. Onlar benim Kürt kökenli vatandaşımın temsilcisi de değil, öyle bir yetkileri de yok bunu bilin. Eğer dürüstlerse, eğer samimi iseler silahlarını bıraksınlar öyle sandığa gitsinler, bakalım o zaman kaç oy alacaklar. Silahlarla tehdit ederek 'yakarız, yıkarız bu köyü ortadan kaldırırız' demek suretiyle, oy almak kolay. Bırak benim halkın, benim Kürt kardeşim de kendi iradesiyle oyunu kullansın bakalım o zaman kaç tane oy alacaksın.”

***

Sayın Başbakan sözlerini şöyle tamamlıyor. “İşte onurlu oy, o oydur, eğer alabiliyorsan ama şu anda aldığın oyun kıymeti harbiyesi yok, çünkü bu oy, şaibeli oy. Bunu çok iyi bilmemiz lazım.” Şimdi bu sözlere bakınca ne anlamamız gerektiğini, birilerinin bize anlatması gerekir. Çünkü bu kadar güzel sözle birlikte devletin, “ BDP ve basının el birliği ile sınırlarını ilan ettiği bölgede, KCK = PKK karşısındaki” çaresizliğini Sayın Başbakanın ağzından duymak insanı şaşkına çeviriyor. En yetkin ağızdan duyduklarımız bize gerçekleşen seçim ve referandumun, can güvenliğinin sağlanamadığı bir ortamda, bir terör örgütünün baskısı ve tehdidi altında yapıldığından başka bir şey ifade etmiyor. Eğer gerçekten bu bölgelerde “silahlarla tehdit ederek, bu köyü yakar yıkarız” diyerek oy alınabiliyorsa ve bu durum nihayet, memleketi adım adım gezen Sayın Başbakan tarafından bile fark edilmişse (!) durum gerçekten vahimdir… Demek ki, ortada “yanlış giden bir şeyler” var…

***

Peki bu durumda devletin güvenlik güçleri ne yapmaktadır. Hiç kuşkusuz ki, çok güçlüdürler ve bu “itiraf” maalesef onları da güç durumda bırakmıştır. Sadece onlar mı? Yüzlerce kişiyi ilgilendiren ve “Ergenekon Davası” diye bilinen davalar hakkında çuvallarla belgeyi savcıların önüne atan “basın” da sıkıntıdadır. Demek ki, beklenen performansı henüz gösterememişlerdir. Özellikle Diyarbakır’da süren ve adaletin tecelli etmesi öznesi dışında, siyasi mücadele adı altında her türden ajitasyon ve propagandaya müsait, KCK yani PKK’nın terör destekli güvercinleri davası öncesinde, yıllardır gözlerimizin önünde serpilen, ve gelişen sorunların birdenbire fark edilmesi manidardır. Malum, “şüyuu vukuundan beterdir.” Hele hele bu söylenti icraatın kayıtsız şartsız ve de artık muhalifsiz lideri, tarafından dillendiriliyorsa altından ne çıkacağı konusunda şüpheci olmak gerekmez mi?