TÜM ÖĞRENCİLERİ BAŞARILI DİYE

TÜM ÖĞRENCİLERİ BAŞARILI DİYE
Önce bir soruşturma haberi duydum. Milli Eğitim Bakanlığına bağlı bir Okul Müdürü, tüm öğrencilerini yıl sonunda başarılı gösteren bir matematik öğretmeni hakkında soruşturma açmış. Akıllara zarar. Çünkü böyle bir soruşturmayı talep edebilmek için, her şeyden önce okullarda hem eğitimin, hem de öğretimin yapıldığını bilmemek gerekir. Kaldı ki; “eğitimin” daha da etken olması gerektiğini, okuma yazma bilen normal bir vatandaş bile, bakanlığın adından çıkarabilir.
Öyleyse teorik olarak açılması mümkün olmayan böyle bir soruşturma neden açılır? Öğretmen bir çıkar karşılığı bu şekilde davranmadığına göre ve de öğrencilerin başarısının not ile taktiri sırasında bir haksızlık yapılmadığına göre problem nedir? Acaba, bu Okul Müdürünün, “kendi malı” hissettiği devlet kurumunu, yasa ve yönetmeliklere göre değil de kafasına göre, yönetme aşkına karşı, okulda oluşan muhalif tavırları sindirme arzusu olabilir mi? Evet olabilir, çünkü bunun için güçlü sebepler var. Mesela, “Eğitim ve öğretim” kelimelerinin tanımlanması bile bize, böyle bir soruşturmanın yanlış olduğunu anlatır.
Çünkü; Eğitim “yeni kuşakların, toplumsal yaşamda yerlerini alırken, gerekli bilgi, beceri ve anlayışlar elde etmelerine ve kişiliklerini geliştirmelerine yardım etme etkinliği” demektir. Dikkat edersek, burada genel olarak tarihî ve toplumsal gelişme süreci içinde yaratılan bütün maddi ve manevi değerlerimizin yani kültürümüzün gençlere aktarılması ve onların toplumsal hayata hazırlanması esas alınır. Öğretim ise, “belli bir amaca göre gereken bilgileri verme işidir”. Öyleyse eğitim ile öğretim arasında bir fark var vardır. Eğitim, gençlerin toplum yaşamında yerlerini iyi bir vatandaş olarak alması için verilirken öğretim, belli bir dal ya da konuda yetiştirilmek üzere yapılmaktadır. Dolayısıyla bir öğretmenin, yeterli eğitimi aldığına inandığı bir öğrencisini, üniversite eğitiminde seçeceği alanda belki de hiç kullanmayacağı matematik konularını, iyi öğrenemedi diye sınıfta bırakması yanlıştır. Diğer taraftan Türk Milli Eğitiminin genel amaçlarına bakınca da eğitimin önemi ve hedefi şiddetle vurgulanır ki, bu hedeflerin arasında “verilen her konudaki bilgiyi sonuna kadar kavratma” diye bir madde yoktur. Öyleyse bu türden bir soruşturma neden açılır?
Kaldı ki, öğretimde belli bir konuda bilgi verme ve kavratma sırasında bu işi yapan öğretmenin de bir taktir hakkı olmalıdır. Bu arada, belli konuları öğrenme zorluğu çeken öğrencilerin başka alanlarda uzmanlaşabildiklerini de unutmamak gerekir. Örneğin, matematiği kavrayamayan bir öğrencinin çok başarılı hikayeler yazdığı, ödüller aldığı çok bilinen bir gerçektir. Zaten, sınıf geçme yönetmeliği de, öğretmenin ölçme değerlendirme yaparken, öğrencilerin lehine değerlendirmeler yapmasını ister. Sınıf geçme yönetmeliği genel ilkeler madde 5’de şöyle yazar, “Öğrenci başarısının tespiti; derslerin özelliklerine göre yazılı, sözlü ve uygulamalı sınavlara, ödev, proje, ders içi ve ders dışı etkinliklere dayandırılır.” Durum açıktır, ders içi etkinlikler başarıya yetebilir fakat ders dışı, etkinliklerle de başarısızlık engellenebilir. Kaldı ki; bu durum öğretmenin taktirine de bırakılmamıştır.
Şimdi esas meseleye gelelim. Ne tanımlar, ne amaçlar, ne de yönetmelik, bir öğretmene tüm öğrencileri başarılı olduğu için soruşturma açmaya yetmemektedir. Öyleyse bu soruşturmaların amacı nedir? Okul müdürlerinin yasa ve yönetmeliklere uygun yönetimler sergilemediği durumlarda öğretmenlerin yasal çerçeve içinde onları uyarması hata mıdır? Kaldı ki Okul Müdürü yanlışlığı bilmeden de yapıyor olabilir? Bu durumda teşekkür edeceği yerde soruşturma açıyorsa, herhalde öğretmenin haklarını koruyan yasaları işletecek bir makam da ortaya çıkıp bunun hesabını sorar. Üzücü olan bu saygın makamları işgal eden bazı adamların, hem kabiliyetsiz hem açgözlü, hem de arsız olmalarıdır.

KESKİN SİRKE KÜPÜNE ZARAR VERİR

KESKİN SİRKE KÜPÜNE ZARAR VERİR
Geleneksel tanımlara baktığımız zaman, “ulus” kelimesi, “kökü, tarihi, gelenekleri ve genellikle ortak dili olan ve aynı sınırlar içinde yaşayan insanların tümü” olarak tanımlanır. Dikkat ederseniz, ortak dil konuşulmasının “genellikle” denilerek, ikinci plana atıldığı bu ve benzeri tanımlamalarda, “etnik köken” kavramı ise ön plana çıkartılmıştır. Tabii bu durumda ülkelerin sınırlarının uluslar arası antlaşmalarla çoktan belirlendiği bu günkü dünya düzeninde, her ulusa bir devlet düşmediğine göre, ulusların bir arada yaşaması bir zorunluluk olarak ortaya çıkmış, böylece, bir, birden, birlikten yana, birleştirici, bütünleyici gibi anlamları içeren üniter kavramı, özellikle Türkiye Cumhuriyeti’nin kuruluş aşamasında temel bir ilke olarak kabül görmüştür.
Ancak, sadece anayasamızın 3. Maddesindeki gibi “Türkiye Devleti, ülkesi ve milletiyle bölünmez bir bütündür” yani “Üniter Devleti” işaret etmekle, uluslar, haklar veya topluluklar arasında birlik sağlanamaz. Çünkü bildiğiniz gibi devlet hukuksal bir varlıktır. Hukuk diye özetlenen yasalar bütününün olmadığı durumda, toplum düzenini sağlanması, devletin gücünün hissedilmesi de, ilkelerinin kökleşmesi de mümkün olmaz. O yüzden Anayasalar onlarca maddeden oluşur. Ve ancak orada belirlenen ve temel olarak “birey hakları” esas alınan, yüzlerce ilke ile, önce bireylerin hak ve özgürlükleri eşitlenir. Böylece toplumların birbirlerine kaynaşması sağlanır. Dolayısıyla “üniter devleti” oluşturan öğelerin, millet meclislerini oluşturan temsilcilerinin baştan onay verdiği ve oluşturduğu Anayasanın temel maddeleri öyle her özel durumda değiştirilecek metinler değildir. Çünkü bunların enternasyonal bir anlamı ve son halini alıncaya kadar geçirdiği evrimsel bir süreç vardır. Dolayısıyla üniter devletlerin ayakta kalması hukuk kurallarına bağlı olmaktan geçer. Ayet mi bunlar diyerek küçümsemek, temel maddeler üzerinde değişiklik yapmaya kalkışmak, devletin yapısını yozlaştırıp bölünmesine sebep olabilecek bir aşamadır ki; buna çoğunluğun oylarını alan iktidarların, cesaret edebileceğini sanmıyorum.
Üniter yapıdaki devletlerde, birlikte yaşayan ulusların genetik ve kültürel varlıklarının birbirini etkilemesinin doğal sonucu olarak da uzun bir süreç içinde birbirini kabul eden ortak bir dil ve kültürü olan yeni bir ulus doğar ki bir arada yaşamanın, birbirini kabullenmenin, “yeni bir ulus devlet” doğuracağını tahmin edebilmek gerekir. Kaldı ki, ortada, sınırların olmadığı dönemlerde bile, bir arada yaşamayı kabullenmiş, kader birliği yapmış, Osmanlı döneminde bile, sadece savaşlarda hatırlanan, hor görülen, ümmî bırakılan Anadolu’nun farklı etnik kökenden de olsa, çilekeş Müslüman halkı vardır. Çoğunluğu, yüzyıllardır bir arada yaşayan ve dayanışma içindeki bu iki halktan oluşan, Türk Ulusunun bugün ayrıştırılmaya çalışılmasının altında, başka hikayeler aramak gerekir. Ne olmaktadır, ne değişmektedir de Kürtlerin özgürlük taleplerinde yeniden şiddetli bir artış olmuştur, yoksa yeryüzünde daha özgür yaşayabilecekleri bir ülke buldular da oradaki özgürlükleri mi talep ediyorlar? Yasalara aykırı, devletin birlik ve bütünlüğünü tehdit eden, terörist faaliyetler yürütenlerin tutuklanmaları karşısında, dokunulmazlık zırhına bürünüp, tarihi direnişler örgütleyeceklerini ilan eden, devletin tüm birimlerine fütursuz tehditler savuran, kendini dev aynasında gören, devlete “posta koyan”, meclisteki bölücülerin ve ağa babalarının bu güne kadar gerçekleştirdiği onlarca isyan ve kalkışmanın sonunda yine zarar gören aldattıkları, kullandıkları, kendi insanları olmuştur.
Neticede, keskin sirke küpüne zarar verir.

NEYMİŞ DE TURİST OTELDEN ÇIKMIYORMUŞ

Neymiş de turist otelden çıkmıyormuş…

Diyelim ki turistleri getirdik Antalya’nın ortasına bıraktık. Nereyi gezecek, Kaleiçi tamam, başka, Kışla, Elmalı, Balbey ve Tahılpazarı Mahallesi. Özellikle Balbey ve Tahılpazarı Mahallesi, nedendir bilinmez, yıkılıp yeniden yapılan Demircileriçi’ne yakın olduğundan tam da turistlerin ilgi alanındadır. Bu iki bitişik Mahalle aslında, Antalya’nın en eski ve en güzel mahallelerindendir. Zamanında gelişmiş komşuluk ilişkileri olan, elli altmış yaşlarındaki pekçok Antalyalının hatırasında yaşayan bu güzelim mekanın, karekteristik özelliklerini gösteren bazı sokaklar ve büyük ahşap binalar saygısızca yok edilmiş, kalan kısmı da maalesef sekarettedir ve daha uzun yıllar öylece kalacağa benzemektedir.
Bundan on yıl kadar bu değerin farkına varılmış, önce sokakları düzenlenmiş bazı binaları yenilenmiş, bir canlılık getirilmişti, fakat gördük ki devamı yok. Bir şeyi yapıp bırakıp gitmenin bir anlamı yok ki, onu korumak da gerekir. Koruma ile ilgili önlemler alınmayınca ve restarasyonlar teşfik edilmeyince, daha ilk yağmurlarda özensiz yerleştirilen parke taşları arasındaki kumlar aktı gitti. Ardından parke taşları eksildi, geriye çatıları naylonla kaplı yıkık dökük binaları, pislik içindeki yolları ile mezbeleden farksız bir mekan kaldı. Şehrin ortasındaki tarihi mahalle, adeta şehirden ve hizmetten tecrit edilmiş bir durumda.
Oysa mahalle, şehrin en merkezi yerinde, şehrimize gelen yerli ve yabancı turistlerin gezi alanı içindedir. Eski şehrin en az Kaleiçindeki kadar, özgün eserlerine sahiptir, tek fark, olsa olsa gelir düzeyi daha düşük ailelerin barınması ve evlerin daha basit yapılar olmasıdır. Fakat burası yaşayan bir mahalledir. Burada Kaleiçin’in nüfusundan daha fazla insanın barınıyor olması Avrupa destekli kredilerin bulunması açısından çok olumlu bir durumdur. Kaldı ki; Uzun zamandır şehir yağmacılarının burayı talan etmesi için, şehir planlarında düzenleme yapılması beklenen bir havanın estiği bu bölgede, yaşayan Antalya kültürünü kaybettirmemek için yerel yöneticiler üzerlerine düşen görevi acilen yerine getirmeli, devletin şefkatli eli mahalleye bir an önce uzanmalıdır.
Gelelim efsanevi Valilerimizden Haşim İşcan’ın Antalya’mıza hediye ettiği en büyük eserlerden olan Karaalioğlu Parkına. Düzenleme adı altında yapılan çalışmalarla, Nasrettin Hoca hesabı bir kuşa benzetilmeye çalışılan fakat düzenleme yapılırken gün boyu güneş aldığı hiç düşünülmediği için, gezerken gözlerinizi kısmaktan bırakın manzaraya bakmayı, önümüzü bile göremediğiniz, bir zamanların en güzel gezinti alanı ve kıvançla bahsettiğimiz parkımıza son darbeyi de başka yerlerin suyu çıkmış gibi her yanını işgal eden son derece ilkel, itici ve görsellikten uzak festival dükkanları vurmuş. Artık bu muhteşem manzaralı alanı (çünkü bir park kalmadı) kurtaracak bir elin, olduğunu da zannetmiyorum, çünkü belediye binası zaten parkın içinde, herhalde Sayın Büyüklerimiz arada sırada bir tur atıp durumu görüyordur. Kaş yapayım derken göz çıkarma diye tam da buna denir. Ama siz yine de gündüz gözü ile bir gidin de rezilliği görün. Görün de tatil köylerine, beş yıldızlı otellere kızmayın. Onlar turisti şehre götürse gelecek seneye müşteri bulamaz. Neymiş de turist otelden çıkmıyormuş. Neye çıksın kardeşim?

ANTALYA İÇİN İHTAR GÜNÜ

ANTALYA İÇİN İHTAR GÜNÜ

Sekiz eylül iki bin dokuz Perşembe günü saat on beş civarı. Antalya da diğer birçok şehir gibi yağmurlu. Yağan yağmur aralıklı ama ana yollardaki etkisi sürekli. Bir çok yolda araçlar konvoy oluşturmuş kaplumbağa hızı ile ilerliyor. Trafik allak bullak. Bazı trafik ışıkları yanmıyor. Ortalıkta trafiği düzenleyecek kimse yok. Kavşaklarda herkes bir an önce geçmek için hamle yapıyor ve her şey birbirine giriyor. Fakat çok şükür ki yerel yönetimin geçmişte aldığı önlemlerle ana arterlerde fazla bir su birikmiyor. Demek ki alınan önlemlerin, şehir yaşamını kolaylaştıran etkileri olabiliyormuş. Peki derdin ne ? Diyebilirsiniz.
Derdim şu; öncelikle trafik ışıklarının iki de bir enerjisiz kalması ve çalışmaması, sinyal sürelerinin, pek çok kavşakta sanki trafik yoğunluğu göz önüne alınmadan, doğru bir istatistik tutulmadan belirlendiğini düşündürüyor insana. Çünkü bakıyorsun ana yoldan gelen araçlara verilen süre kadar trafiği daha az olan tali yollardan gelenlere de süre verilmiş. Ya da yanlış süreler taktir edilmiş. Böylece ana yolda uzun araç konvoyları oluşuyor. Ortalıkta trafik polisi de olmadığından her şey allak bullak oluyor. Sonuç, ya yanlış istatistik verilere göre düzenlenmişler, ya da istatistik veriler değiştiğinden yeni düzenlemeler istiyor. Aynı problemler yağmur yağsın yağmasın her akşam üzeri görmek de mümkündür, kaldı ki daha okullar açılmadı.
Diğer taraftan Çallı kavşağından itibaren raylı sistem ile cadde arasındaki kod farkı asfaltın kalınlaştırılıp, inceltilmesi ile giderilmeli iki yolu birbirinden ayıran bordür taşları kaldırılmalıdır. Böylece bir aracın arıza yapması ile kapanabilecek olan Şarampol Caddesi belki kullanılabilir hale gelir. Ayrıca ana caddelerde bile gereğinden fazla trafik lambası olduğunu düşünüyorum.Bir trafik ışığından diğerine kaç kilometre hızla gidilirse kavşakta bekleme yapmadan geçilebileceğini gösteren levhaların acilen çoğaltılması ve dikkat çekici hale getirilmesi gereklidir. Şehir içindeki mezbelelik görünümlü ve hiç de güvenli görülmeyen otoparklara çekidüzen verilmelidir. Dolmuş ve otobüs durakları düzenlenmeli, özellikle otobüs duraklarının üzerlerinin güneş ışıklarını geçirmesi engellenmelidir. Doğu garajı gibi duraklara otobüslerin hatlarını yazan levhalar konularak yolcuların ve otobüslerin yol boyunca daha rahat alanlarda, yolu tıkamadan durabilmeleri sağlanmalıdır.
Bunlar altyapılar oluşturulurken veya kendiliğinden oluşan ve gözden kaçan küçük hatalardır. Temelli düzeltilmesi belki yıllar alabilir. Ancak ülkenin gözbebeği olan şehrimizde bu hatalara geçici de olsa basit çözümler üreterek şehrin daha yaşanılır, daha görsel ve düzen içinde olduğunun hissedilmesinin kime ne zararı olur ki?
8 eylül 2009 önemli, çünkü ilk işaretler şehrimizin yarına pek de hazır olmadığını gösteriyor.

OYUN BİTTİĞİ ZAMAN

OYUN BİTTİĞİ ZAMAN

Son zamanlarda, fikir adamı olduğunu düşünüp saygı gösterdiğimiz bazı insanların, bazı meseleleri bile bile saptırdıklarını düşünmeye başladım. Bakın ortaya çıkıp Kürt sorunu ile ilgili olarak bu ülkenin bağrında yetişmiş bir ho.Camız, ne yazmış. “ Türkiye tipi ulus devlette: Belli bir etnik gruba asimile olunmasını ister. (Çünkü Türkiye’de ‘Türk’ diye bir başat etnik grup vardır). Bu tür Ulus-devlet ırkçı olmayabilir, ama ırkçılıktan bir önceki istasyondur. Çünkü, homojenliği asimilasyonla sağlayamazsa, ek olarak etnik hatta etno-dinsel temizlik politikasına da girişebilir. Nitekim, aşağıda geleceğim, Türkiye Kürtlere hep asimilasyon uyguladı, Gayrimüslimlere de etnik ve dinsel temizlik. Sonra, Kürtlerin asimile olmayacağını anlayınca...” Diye devam eden Kürtçü sav. Adam züccaciye dükkanına girmiş fil gibi.

Bir kere Türkiye Cumhuriyeti’nin kuruluş aşamasında, teorik olarak Kürtler bir azınlık olarak düşünülmemiştir. Tabii bunun pratikteki sebebi, Müslüman Anadolu insanının ırk ayrımı yapılmadan Osmanlı tarafında ümmî bırakılması ve zürriyetinin sömürülmesidir. İkincisi, bir asimilasyon veya entegrasyon varsa bu Türkler üzerinde de gerçekleşmektedir. Çünkü, baskın etnik grup Türkler olduğuna göre ve Türklerle Kürtler hatta bahsedilen diğer popülasyonlar arasında evlenmeler ve diğer sosyal ilişkiler engellenmemişse, aslında baskın grubun yani Türklerin gen havuzu da hızla değişecektir. Üniter devletlerin yani birlikçi, merkeziyetçi yönetim biçimini seçen devletlerin kaderidir bu. Zaten sosyal ve kültürel hayata baktığımız zaman adet ve geleneklerin hatta ibadet şekillerinin, inançların nasıl birbirine geçtiğini görürüz. Dünyada hangi İslam ülkesinde Müslümanlar kiliselere gidip Meryem Ana’ya mum yakmak için sıraya girer? Gayrimüslimlere etnik ve dinsel temizlik uygulanan bir ülkede böyle bir durum yaşanabilir mi? Kaldı ki; Orta Asya’da yaşayan Türklere baktığımız zaman genetik yapının nasıl değiştiği hemen fark edilir. Acaba bunun sebebi nedir?

Asimilasyona uğradığını iddia edenler de dahil herkesin Anadolu toprağının, burada bu gün yaşayanlara, bomboş teslim edilmediğini bilmesi ve eğer ırkçı, faşist bir sistemde yaşamak veya Hitlerin Yahudilere yaşattığı bir soykırımı yaşamak istemiyorsa, bu topraklarda varlıklarını sürdürebilmek için yeni ve güçlü bir ulus oluşturmaları gerektiğini, tüm etnik duygulardan arınarak kabul etmesi gerekir. Ülkemizde oluşan yeni ulusun ve kültürün, dini, etnik her neyse tüm önyargıları, yaşamın ve bilimin gerçekleri karşısında çıkarıp atmasının zamanı gelmiş de geçmektedir, çünkü, yeniden ayrışmaları söz konusu bile olamaz. Kaldı ki; ırkçı yaklaşımların hiçbir ulusa yararı da olmamıştır. Bakın, yanlış hatırlamıyorsam 1994 yılında, Afrika’da Belçikalıların Tutsi Kabilesine ait zencilere, uzun boyları, küçük burunları ve daha açık renkleri yüzünden Avrupa ırkına daha yakın olduklarını söylemesi ve onlara etnik kökenlerini yazan yeni bir kimlik düzenleyip, onları yönetici konumuna getirmesi, Belçika’nın sömürgesi Ruanda’da, yüz gün içinde, sekiz yüz binden fazla Hutu’nun katledilmesi ile sonuçlandı. İşte etnik temizlik, asimilasyon, soykırım budur. Bugün “Türkiye Kürtlere hep asimilasyon uyguladı, Gayrimüslimlere de etnik ve dinsel temizlik” diyen, satılık kalemlerin de bu memleketi de getirmek istedikleri yer Ruanda’dan farklı değildir. Sadece patronlar değişmiştir.

Kaldı ki, Anayasa açıktır ve “Türkiye Cumhuriyeti, toplumun huzuru, millî dayanışma ve adalet anlayışı içinde, insan haklarına saygılı, Atatürk milliyetçiliğine bağlı, başlangıçta belirtilen temel ilkelere dayanan, demokratik, lâik, ve sosyal bir hukuk Devletidir. Herkes, dil, ırk, renk, cinsiyet, siyasî düşünce, felsefî inanç, din, mezhep ve benzeri se­bep­lerle ayırım gözetilmeksizin kanun önünde eşittir. Hiçbir kişiye, aileye, zümreye veya sınıfa imtiyaz ta­­nınamaz.Devlet organları ve idare makamları bütün işlem­le­rinde kanun önünde eşitlik ilkesine uygun olarak hareket etmek zorundadırlar” der.

Bütün mesele; Türkiye’yi uzun zamandır anayasanın ilk üç maddesinin işaret ettiği, temel ilkeleri teferruat zanneden ve işine gelmedi mi, değişmesini isteyen zihniyetlerin, gücü elinde bulundurmasıdır. Bunların arasında yer aldığı açık olan bazı, “aydın” olduğunu iddia eden piyonların, özellikle, dış güçlerin sömürgeci politikaları, feodal geleneklerin yıkılamaması, ekonomik gücün oluşturulamaması yüzünden ortaya çıkan olumsuzlukları, devletin sistemli olarak gerçekleştirdiğini iddia ettiği “etno-dinsel temizlikteki başarısızlık” gibi, toplumun ayrışmasını derinleştiren yalan dolanlarla bu milletin zihnini bulandırıp, küstürüp, korkutup, yıldırıp, korunmasını üstlendiği etnik gruba, “bağımsız bir devlet” kazandıracağını zannediyorsa, şunu herkes bilmelidir ki; Türkiye’de yaşayan ve kendini Türk kabul eden, milli dayanışma içindeki çoğunluk, “demokratik tahammül sınırlarını zorlayan bölücü takımına” yeri geldiğinde gereken dersi vererek, bu oyunlara bir son verecektir. Unutmamak gerekir ki; oyun bittiği zaman şahlar da, piyonlar da aynı kutuya konur.

ŞU HALE BAKIN !

ŞU HALE BAKIN !
Önce şehrin sınırlarına komşu mücavir alanlar çaktırmadan belirlenir, oralarda eşe dosta yüzlerce dönüm arazi bedavaya alınır ardından, o bölgelere sanayi sitesi, fabrikaların kurulması için imkanlar yaratılır, gerekirse teşvikler verilir, gecekondulaşmaya göz yumulur, birkaç da derme çatma cami yapıldı mı tamam. Bölge yavaş yavaş eciş bücüş bir kente benzemeye başlarken de, mücavir alan, belediye sınırlarına dahil edilmek üzere devlete müracaat edilir, genellikle iktidarların daha az oy aldığı ilçe sınırlarına dahil edilir, olur biter.
Şehirler böyle genişletilir, yeni tatil siteleri, 7 yıldızlı otel alanları böyle yaratılır. Bizim ülkemizde.
İşte; insanları, din, ırk gibi konularla oyalanan, eğitimi çeşitli dümenlerle yönlendirilen, çağdaş bir eğitim alması bir şekilde engellenen, gençleri dağlarda kırdırılan, adaleti; bedava çorba, makarna, patates yemeğinden oluşan menüyü dağıtmak, kalkınmayı; ormanları maden ocağı, sahilleri otel, nehirleri fabrikaların atık su tesisi zanneden, gelişmeyi şehrin içindeki alt ve üst geçit sayısı ile ölçen, zihniyetlerin yönettiği ülkelerde, belirli periyotlarla gerçekleşen bir yaşam döngüsüdür bu.
Onun için bu ülkelerde iktidar vazgeçilmezdir. Oturulan koltuklara sıkı tutunur siyaset adamları, politikacıları, bürokratları. Hiç bir şey, hatta onlarca insanın fareler gibi pis suların içinde boğulması bile istifa denilen onurlu yöntemi harekete geçiremez. Çünkü, yandaşlarına söz verdikleri o kadar çok söz ve yarım bırakılmış işleri vardır ki.
1994 Yılından beri aynı zihniyetin idare ettiği İstanbul’un hali de budur…Ve malesef yarın; yine benzer yerlerde, aynı şeyler belki de, daha da ağır kayıplarla yaşanacak. Dün olduğu gibi.
İstanbul’u; kazılan her karış toprağından tarih fışkıran, kültür ve medeniyetin beşiği, Hz. Peygamber efendimizin duasını almış, tarih boyunca tüm medeniyetlerin gözdesi olmuş, dünyanın kültür mirası olan koca şehri ve insanlarını, düşürdüğümüz şu hale bakın.

TAŞ (kömürü) DEVRİNE GERİ Mİ DÖNÜYORUZ?

Elektriğe %20 zam yapıldı. Nasıl oluyorsa vatandaşa yansıması %10’lar civarında olacakmış...%19’un da %10’lar civarında sayılacağını unutmamak gerekir.
LPG’ye % 5 zam yapıldı. Öyle hemen “ Oh, havagazına zam yapılmamış yırttık.” diye sevinmeyin, çok değil, ekim 15 demez.
Akaryakıta küçük, küçük, incitmeden kaç zam yapıldı, toplam zam % kaçlar civarını buldu Allah bilir.
Pekii ne yapıyor vatandaş devamlı zam yapılan bu temel tüketim maddelerini, yemek için mi kullanıyor? Hayır ama fırınının çalışması için, bunlar lazım, buğdayın ekilmesi, toplanması, ayıklanması, taşınması, öğütülmesi için değirmenin çalışması, unun fırına getirilmesi, hatta hamur yapılması için gereken en temel unsurlardır bunlar. Emekliye , memura, işçiye %5, elektriğe %20 zam, adalet, hak, hukuk, demokrasi bunun neresinde?
Şimdi soruyorum yeni elektrik zammı, idarenin başındaki adamların yeteneksizliklerinden mi, yoksa hükümetin, “Kürt açılımı” zammı mı? Malum, bazı şehirlerde belediyeler kaçak elektrik kullanılmasını engellemiyorlar ve elektrik parasını toplamıyorlar. Çünkü oralarda kaçak elektrik kullanmanın engellenmesi diye bir çalışma olamadığı, hatta bazı terör örgütü yandaşlarının, “elektrik parası vermemenin de kendi çapında bir devletle mücadele şekli olduğu” propagandası yaptıkları bilinen bir gerçektir. Peki... O zaman kim ödeyecek oralarda kullanılan elektriğin faturasını ? Devlet...Yani sonuçta kazığı yiyen yine vergisini ödeyen, namuslu, şerefli, haysiyetli, Türk vatandaşı oluyor. Bu mu adalet, böyle mi kalkınacakmış bu memleket.
Kaldı ki neden zam yapılıyor? Zaten, saklı gizli koyduğunuz “hizmet ücreti, harç vs.” adı altındaki zamlar yetmiyor mu? Ne ödediğmizi anlamayalım diye, 25 günde bir gelmeye başlayan, elektrik faturalarını ve aldığınız vergi ve hizmet ücretlerindeki artışlar yetmiyor mu? Bu %20’lik zam neyin nesi? Ne oldu teknoloji mi değişti, bakır telleri altın yapmaya mı karar verdiniz? Zaten bundan önceki zamlar yapılırken yatırımlar vs. planlanmış millet ona göre kazıklanmamış mıydı?
Farz edelim gücümüz bu temel enerji maddelerini, yeterince almaya yetmiyor? Bu enerjiyi nereden elde edeceğiz? En ucuz kömürden veya ormandan kestiğimiz odundan. Ne oldu, hani “Dumansız hava sahasıydı”? Hem de lafa gelince enerjinin dağıtım merkezi olacaksın, hem dünyanın en pahalı akaryakıtını, gazını kullanacaksın böyle çelişki olur mu? Herkes Mersin’e giderken biz tersine mi gideceğiz? Gelişmiş ülkeler temiz enerji diye vatandaşını elektrik kullanmaya teşfik ederken, biz taş kömürü devrine geri mi döneceğiz?

KLAVUZU KARGA OLANIN

Geçenlerde çok bilinen bir televizyon kanalında, imajını devre uydurmuş, bir ana haber bülteni sunucusunun Türk ve Kürt çocuklarını biraraya getirdiği söyleşi proğramında , onların Kürt açılımı ile ilgili tartışmalarına şahit oldum inanın iki gündür aklımdan çıkmıyor. Türk çocuklarının birleştirici, kucaklayıcı, kendindenci yaklaşımları karşısında Kürt çocuğunun verdiği cevap karşısında nasıl bir zavallı durumuna düştüklerini görmenizi isterdim. İsterdim ki açılım, kardeşlik, vatan, millet, falan filan söylemlerinin nasıl bir hikaye olduğunu göresiniz.
Çoğunlukla çocuklar PKK ile Kürtlerin ayrı düşünülmesi gerektiğini, tüm Kürtleri PKK gibi algılamanın yanlış olacağını, açılım yapılacaksa açık açık adının PKK açılmı olması gerektiği gibi görüşler ileri sürerken Kürt olduğunu söyleyen bir çocuğumuz PKK yı askeri güçleri gördüğünü, Türklerin Atatürk’ü gibi Kürtlerin liderinin de teröristbaşı olduğunu çok net bir şekilde söyledi. Eminim ki bu kadar konuşmadan çocuklarımızın aklında kalacak olan bu diyaloğlar olacaktır.
Özetlersek; siz kendinizi boşuna yormayın açılım yapacaksanız Apo’nun dediklerini yapın aksi halde sırtımızı yasladığımız dağda bir kuvvetimiz var, dedi. İnanın onun adına daha çok üzüldüm. Nasıl ve nerede yapılmış bir propagandanın etkisi böyle bir söyleme sebeb olabilir ki? Daha ortaöğrenim çağınadaki bu genç şimdiden eğitimini almış, dağa hazır görünüyor. Okullarımızda gençlerimiz, vatanını, milletini seven, Anayasaya ve insan haklarına saygılı, Atatürk ilke ve inkılaplarına bağlı, Türkiye Cumhuriyetine karşı görev ve sorumluluklarını bilen vatandaşlar olarak yetiştirilemiyor mu? Ne oluyor, yoksa okullarımızda meydan boş mu bırakıldı. Açılım hikayesi ile köpekler başı boş bırakılıp, taşlar bağlandı mı yoksa?
Ve proğramın yöneticileri, bu mesajların verilmesini bu ayrışmanın bu yaşlardaki çocuklar arasında da derinleşmesini sağlama görevini en güzel şekilde yerine getirdi. Düşünün bir kere aynı okula giden bu çocuklar arasınadaki farklılaşmanın derinleşmesinin kime ne faydası olur? Yine ilköğretim okullarında, liselerde, üniversitelerde çatışmalar, kavgalar, kaybedilen yıllar. Hepsini bir kenara bırakalım böyle bir demokrasi anlayışı nerede var. Yapılan proğramların birleştirici, bütünleştirici olmasının sağlanması gerekmez mi? Okullarda bu kadar nesil, zaten ayrıştıran, bölen, kavgalarla geçip gitmedi mi? Devletin uyguladığı yanlış polikalarla düşülen bu durumun yeni nesillere de sirayet etmesinin önüne geçmenin yolu bu mudur?
Uzun yıllardan beri Türk Milli Eğitimin hedefi olan “Türk vatandaşlarının ve Türk toplumunun refah ve mutluluğunu artırmak; öte yandan millî birlik ve bütünlük içinde iktisadî, sosyal ve kültürel kalkınmayı desteklemek ve hızlandırmak ve nihayet Türk Milletini çağdaş uygarlığın yapıcı, yaratıcı, seçkin bir ortağı yaptırmaktır.” cümlesini gözardı eden zihniyetlerin eğitim öğretimde yaptıkları tahribatın sonucudur bu. Amaçların ve hedeflerin gözartı edildiği bu ülkede, “bağımsız ve bağlantısız olarak ülkeyi bize miras bırakan gerçek kaplanların”, bıraktığı izler silinmeye kalkılırsa, bugün yaşadığı güzellikleri farkedemeyen zavallıların “kağıttan kaplanlar” yaratması muhtemeldir ve malesef öyle de olmaktadır. Gelgelelim unuttukları birşey vardır, klavuzu karga olanın burnu pislikten kurtulmaz.

Tok insanların hayalleri, aç insanların karabasanları olur.

İnsan topluluklarının yerleşik hayata geçmesi yani sınırları kesin olarak belirlenmiş alanlarda yaşamak zorunda kalmaları, farklı etnik kökenleri olan toplulukların bir arada yaşama zorunluluğunu ortaya çıkarmıştır. Dolayısıyla bu toplulukların birbirlerine uyum sağlaması, alışması süreci ortaya çıkmış sonuç olarak da, üniter devlet diye isimlendirilen “merkeziyetçi, birleştirici, birlikten yana” yönetim modeli de, bu zorunluluğun bir gereği olarak tercih edilmiştir.
Entegrasyon kelimesinin anlamını araştırdığınız zaman, birçok anlamının yanında, “farklı etnik kökene veya inanca sahip fakat, bir arada yaşama zorunluluğu olan insan topluluklarının, birbirleri ile uyum sağlaması, alışması ve bütünleşmesi” olduğunu görürsünüz.
Bu durumda, toprak bütünlüğü esas alınınca, merkeziyetçi ve birleştirici bir siyasi örgütlenmenin yani “üniter devlet modelinin” oluşturulması doğaldır. Demek ki; üniter devlet modelinin olmazsa olmazı, orijinleri farklı bile olsa geleceklerini beraberce belirlemeye karar vermiş topululukların, bir milleti oluşturmak üzere, kültürlerini koruyarak yani birbirlerini oldukları gibi kabul ederek, karşılıklı güvene dayalı bir işbirliği içinde yaşamalarıdır. Buradaki nüans ise, tüm farklılıklara rağmen, bir millet olunabilmesi için ortak bir dil, tarih, duygu, gelenek görenek yaratabilme adına ortak değerlerin üretilmesidir. Bu değerler üretilirken, devletin yönetim organlarının görevi; iç ve dış güvenliği, adaleti sağlayarak vatandaşların her türden hürriyetini güvence altına almak, vatandaşları arasındaki yaşam standartları da dahil olmak üzere, her türden farklılıkları azaltmaktır. Bu durumda, üniter devlet modelinde “millet” kavramının pekişmesi için, devletin yönetim kurumlarının bazı görevlerini, ivedilikle ve dikkatle uygulaması gerekir. Bunlardan ilki, eğitim ve öğretimin yaygınlaştırılmasıdır. İkincisi; insan haklarına saygının sağlanması. Üçüncüsü ise işsizlik ve yoksulluğun önlenmesidir ki, işsizlik ve yoksulluğun önlenmesi, vatandaşlar arasındaki farklılıkların azaltılmasının en kestirme yoludur.
Bugün dünyada gerçekleştirilmesi için çaba gösterilen kültürler, medeniyetler , felsefeler ve dinler arası diyalogun geliştirilmesi, güven ve karşılıklı işbirliğine dayalı kültürel ilişkilerin kurulması yolundaki çalışmalar tüm hızıyla sürerken bizim yüzlerce yıldır bir arada yaşayan, kültürel varlıkları gelenek ve görenekleri birbirine girmiş, artık bir millet olmuş topluluklarımız arasında, üniter devlet olgusunun kuralları içinde benzeri diyalogların kurulması, yani bu vatandaşların birbirlerini oldukları gibi kabul etmesi çok mu zordur? Tabii ki hayır. Ancak, toplumların uyum içinde, bir arada yaşamasını sağlayan en önemli etkenin toplumun ekonomik gücü olduğu, ABD ve AB ülkelerinin kendi yayılmacı ve sömürücü idealleri için yaptıkları araştırmalarla ortaya çıkmıştır. Öyle ki yoksulluk ve işsizliğin hüküm sürdüğü toplumlarda, din dahi bütünleştirici etkisini kaybetmektedir. Kısacası “din kardeşliği” hikayesi hayatın gerçekleri karşısında iflas etmiştir. Zaten bu ülkelerin Orta Doğuda cirit atmaları bunun en önemli göstergesidir.
Bu bilindiği içindir ki, halkların kaynaşmasını, ülkenin güçlenmesini çıkarlarına uygun bulmayan odaklar, ülkenin ekonomik gücünün arttığı her dönemde başımıza bir bela sarmakta, Doğu ve Güneydoğuya yapılan yatırımlar bir taraftan teröristler, diğer taraftan feodal güçler tarafından sabote edilmekte, talan edilmekte, mühendisler, öğretmenler vs kaçırılıp öldürülmekte, iş makineleri, okullar, karakollar yakılmakta, toprak ağaları yatırım için verilen kredileri yağma etmekte, böylece bu bölgelerde yatırımlar engellenmekte, insanlar bir dilim ekmeğe muhtaç edilmektedir. Dolayısıyla hala bir millet olamadığımızı düşünen liderlerimizin, önce ekonomik şartları acilen düzenlemeleri gerekecektir. İşsizliğin önlenebildiği oranda bütünleşme hızlanacak, toplumlar bir arada yaşamanın verdiği kuvveti daha güçlü hissedeceklerdir. Malum; “Tok insanların hayalleri, aç insanların ise karabasanları olur”.

Vatandaş paranoyak olmaz da, ne olur?

Kısacık bir zaman diliminde ülkemizde kamu oyunu meşgul eden bazı olaylara şöyle bir göz atarsak, insanoğlunun kaldıramıyacağı kadar ağır psikolojik bir yükün altında olduğumuz anlaşılır. İsterseniz bir hatırlayalım.
Daha geçen hafta Devlet bakanımızın himayesinde “alın verin ekonomiye can verin” sloğanı ile kampanya başlatıyor. Vatandaşının %20 sinin gelirinin, ancak “açlık sınırının altında” yaşamasına imkan verdiğini AB nin tescil ettiği bir ülkede devlet, memuruna gelecek sene için ancak %2,02 zam yapabileceğini açıklarken, ucuz Çin malları piyasada cirit atarken, yani ortada para yokken, kendi ürettiğimiz mal yokken alın verin de, hadi bu ekonomiye can verin. Bu ne perhiz, bu ne lahana turşusu. Gel de çık işin içinden.
Bankalar sıfıra yakın faizli ev kredisi veriyormuş ya. Diyelim ki elli bin liran var ve yüz bin liralık bir ev alacaksın. Ellibin lira krediye ihtiyacın var. Elli bin lirayı eğer 12 ay vade ile alırsan ilan edilen düşük faizle alabiliyormuşsun, masraf hariç! Yani ellibin lira alıp ayda beşbin, beşbin ödersen ne ala, uzun vadelerde ise muamele farklıymış. Ha bu arada bir de masraf kesiyorlarmış ki onu hiç sormayın. O zaman faiz zaten söylenen rakamları kat kat aşıyormuş. Gel de çık işin içinden.
Bir Ergenekon davası icat edildi ki sanırsınız ülkenin tümü anarşist olmuş. Önüne geleni topladılar önüne geleni suçladılar, ana davayı önüne gelen dava ile birleştirdiler, genişlettiler genişlettiler. Elmaları, armutları, çürük patatesleri, çürük soğanları, daha neler neler, hepsini bir sepete attılar. En son alınan haberlere göre ana davadan içerde 30 kişi kalmış. Gel de çık içinden.
Bir Demokratik açılım hikayesi ortaya attılar, içeriği nedir, açılımdan yaralanacaklar ne talep ediyor, açılımı sağlayanlar ne veriyor? Kimse bilmiyor. Neymiş de tartışmaya açılmış. Sanki toplumsal refleks nedir veya başka katakulliler için zemin uygun mu, diye yoklama çekiyorlar? Kim bilir? Gel de çık içinden.
Bir tren kazası oluyor. Kimine göre yolu geçmek isteyen, kimine göre kayarak yola düşen bir iş makinasına çarpan trende 5 ölü 21 yaralı var. Ne diyelim. Kara yolu , tünel yapımı ve birçok düzenleme işinin birlikte yapıldığı alandaki güvenlik tedbirlerinin ne durumda olduğunu ve ülkedeki bütün taşıtlarda hayatımızın pamuk ipliğine bağlı olduğunu gör de, sıkıysa çık işin içinden.
Çıkabilir misin işin içinden, her gün akaryakıta minik minik zam yapılırken moraliniz bozulmaz mı? Hergün liderlerimiz birbirlerine sövüp sayarken, bu ülkenin yetiştireceği gençten ne beklersin, kendisinin ve tanıdıklarının arazilerinin olduğu bölgelere yatırımları kaydıran yerel yöneticiler, bu sayede köşeyi dönen siyasilerin, hatta yapılacak köprünün yerini başbakanın belirlediği bir ülkede insanlar paranoyak olmaz da ne olur?