Şiirsi masallar: NAR

“Sadece konuştular önceleri

Bir ara yanlışlıkla
Birbirine değdi elleri…
Bu gizemli bir temastı
Hoş bir titreşim, tüm vücudu dolaştı”
 
Gözlerinin deniz mavisine vuruldu
Deniz mavisinin harelerine vuruldu
O hareli bakışlardan kalbine doğru
Bir şeylerin ılık ılık akışını
Gizli gizli bakışını
İçin için yanışını
Kimselere, kimseciklere söyleyemedi…
 
Kimselere hatta O’na bile söyleyemedi.
Tek başına büyüttü sevgisini
Yüreği yavaş yavaş yerini
Önce sevgiye sonra aşka bıraktı,
Artık bir tuhaftı…
Şimdi yüreği yok yalnızca aşkı vardı
Olsun varsın o da, tek başına yaşardı.
***
Ağacın en üst dalındaydı.
Üzeri yemyeşil yapraklarla örtülü
Dallar arasında tek
Ne tomurcuk olduğu görüldü
Ne de ateş rengi bir çiçek.

Ne kuşlar,
Ne de insanlar gördü,
Bir yaprak gibi
Dallar arasında
Yavaş yavaş büyüdü…
 
Tüm meyveler toplandı
“O” yerinde kaldı.
Olsun varsın,
“O” da tek başına yaşardı…
 
Ancak öyle olmadı,
Kuzey rüzgârları başladı birden
Tüm yaprakları kopardı yerinden
Şimdi;
Ağacın en üst dalında
Yapayalnız kalakalmıştı nar,
Yaşamda ortada kalmakta var…
 
“Ne mutlu sana
Hiç yalnız kalmayacaksın
Ne zaman bir yalnızlık hissetsen
Beni yanında bulacaksın…”
                                     mmetelik

Şiirsi masallar: KADIRGA

Bakınca görülmez, yüreğinde fırtına
Sessiz, masmavi bir denizde
Demir atmış, azametli kadırga…
Hareket yok, eylem yok,
Sadece sükût!
Oysa kasırganın tam merkezidir
Bu yaşlı vücut!

Sönmüş bir yanardağ gibidir,

Küllerle kaplı, güvenilmez ve sessiz,
Sevdayı iyi tanır, gücü karşısında
Çaresiz ve dirençsiz.
 
Bembeyaz bir ten
Dipdiri bir vücut;
Canlandırır korları
Bir sevdalı bakış
Yıkar; tüm duvarları.
 
İşte o zaman, yelken açar
Bu yaşlı kadırga, on sekizinde gibi
Engin sulara
Bir taze kan ve şehvet birikir
Pörsümüş damarlara.
 
Şimdi bir başka tutkundur
Bir başka sevdalıdır, Sevda’ya
Bilir, vakti yoktur
Yeni sevdalar aramaya…
                         mmetelik

Şiirsi Masallar: BAHÇE

Atça ovasında

Yemyeşil
Üç dönüm bir bahçe vardı…
 
İçinde gelincikler oynaşır
Kuşlar daldan dala uçuşur
Ağaçların dalları
Meyvelerini zor taşırdı.
Bir köşesinde kerpiçten bir dam
Penceresinde ne perde ne cam
Duvarları toprak sıvalı
Fakat
Bembeyaz kireç badanalı.

Gelen geçen kocalar torunlarına
Bahçedeki ağaçları göstererek;
“Böyle olur ağacın meyvelisi
Dalları yere sarkar,
Meyvesiz olanların ise
Dalları arşı âlâya çıkar.
Ey oğul!
Sen de ağır başlı ol
Gönlün şu ağaçlara benzesin.” Derdi.
 
Kısacası, bahçeden bereket fışkırır
Kurtlar, kuşlar nasibini alırdı.
Çünkü bu bahçenin
Ağaçları aşk ile dikilmiş
Toprağı sevgi ile sulanmıştı.
 
Bir gün;
Bu güzelim bahçenin sahipleri
Birer birer göçüp gitti…
O iki göz
Pırıl pırıl kireç badanalı
Kerpiç duvarlı
Toprak sıvalı dam çöktü.
Toprağı toprağa karıştı
Artık etrafında ne gelincikler oynaşıyor
Ne de Kadirneler bahçeye uğruyordu
Karıncalar bile şaşkın şaşkın dolaşıyor
Fidanlar Ayrık Otları ile boğuşuyordu.
Kısacası;
Sevgisiz, sevgilisiz kalan bahçe
Can çekişiyordu…

Ve yine bir gün,

Güneş yanığı tenli
Güçlü bilekli
Daracık yürekli
Karayağız insanlar belirdi.
Önce damdan arta kalanları
Ardından küskün ağaçları
Kırılmış dökülmüş çitleri
Badem ağaçlarını
Ve hatta
Kırmızı çiçeklerini açmış
Nar ağaçlarını kazıdılar,
Dümdüz ettiler.
Ortalık toz duman olmuştu.
Ne Ayrık Otları ne de Dutlar kalmıştı
Bahçe dün can çekiştiriyordu
Oysa bugün ölmüştü.

İşte böyle

Kaderi aynıydı
Sonu gelmişti, gıpta edilen aşkın.
Aslında seven de terk eden de biraz şaşkın.
Önce bakışlar kaçırıldı
Başlar öne eğildi
Sanki yaşadığımız bizim aşkımız değildi.
Bir süre böyle idare edildi,
Aşkımız can çekişti,
Sonra
Bu güzel aşktan temelli vazgeçildi.

Değerdi biliyorum çektiğim bunca keder
Böyle bir an, yaşamda asır eder…
                                                  mmetelik

Masal: AÇGÖZLÜLÜĞÜN SONU

Bir varmış, bir yokmuş, Allah’ın kulu çokmuş. Evvel zaman içinde, Kalbur saman içinde, Cinler cirit atarmış, Eski hamam içinde… Deve tellal iken, Pire berber iken, Ben anamın beşiğini, Tıngır mıngır sallar iken, Anam düştü beşikten, Babam göründü eşikten, Babam kaptı maşayı, Anam kaptı süpürgeyi, Döndürdüler bana dört köşeyi…

Bu köşe yaz köşesi, Bu köşe kış köşesi diye diye, Tekerlenip dururken, Az gittim uz gittim, Dere tepe düz gittim… Kaf dağına eriştim, O dağların karını, Bir nefeste erittim, Dikilmedik ağacının, Orda yedim narını… Bir sinek bir kartalı, Sallayıp vurdu yere, Yalan değil, gerçektir, Yer yarıldı birdenbire…
Kerpiç koydum kazana, Pekmez ile kaynattım, Nedir bu diye sorana, Şu masalı anlattım…
***
Az gittim, uz gittim, dere tepe düz gittim, altı ay bir güz gittim, bir de baktım ki vara, vara bir arpa boyu uzaklıktaki Kara Ormanın kenarına gelmişim.
Önüme, orman kenarına şöyle iliştirilivermiş derme çatma bir kulübe çıktı. Az dinleneyim diye bir kayanın üstüne tünemiştim ki; ormandan devşirdiği odunu, topal eşeğine yüklemiş gelen bir kocamış adam ile kulübeden onu karşılamaya çıkan kocamış bir kadın gördüm…  
Tam da; “Ya oğullarının, kızlarının yetişip eli ekmek tutunca terk edip gittiği sıradan bir karı-koca,  ya da yaylaya çıkacak gücü kalmayınca yörüklerin bırakıp gittiği sıradan iki yaşlı yoldaş işte…” Diye aklımdan geçiriyordum ki, bir “karga” çıka geldi… Malum “kargalar” hem meraklı hem de akıllı mahlûkattır. Bana eskiden, adamın nalbant, kadının da bir ebe olduğunu söyledi. Ben; “Eh… Adamcağızın bu saatten sonra örs üzerinde demir döğüp nal yapacak, atlarla uğraşacak hali mi kalmış ne yapsın? Ormandan meyve, tohum, odun toplar geçinip gidiyor herhalde…” Falan diye lafa girdim.  Tam da bu ihtiyarların neden bu ıssız yerde yaşadıklarını soracaktım ki;  bir baktım bizim karga “Geveze, geveze” diye bağıra bağıra uçmuş gidiyor…  Tabii ben pek aldırmadım. Kim bilir kime söylüyordu… Baktım ormanın üzerinden biraz aşağıdan biraz yukarıdan uça uça bir İbibik kuşu geliyor. Bağırdım “Be hey cahil öyle uçunca yolun uzamıyor mu?” Kuş duraksamadan yoluna devam ederken “Sen ne bilirsin be hey gafil ben belânın, biraz üstünden biraz altından uçarak bulaşmamaya çalışıyorum… Sen de dikkat et!” Dedi.  Bu uyarıyı alınca tüylerim diken diken oldu.

Şöyle etrafa bir kulak verdim, kurtlar, kuşlar velhasıl tüm mahlûkat iki ihtiyarın, nasıl olup da ormanda barındıklarına çok şaşarmış… Çünkü burası, öyle sıradan bir orman değilmiş. Kara Orman aslında “Cin” diye bilinen ışıksal varlıkların mülküymüş, bırakın ormandan meyve, odun toplanmasını, oradan gelen geçen kurdun, kuşun bile başına binbir türlü dert açarlarmış. Ne olur bilinmez ama bunca yıl emek, emek büyüttükleri evlatlarının belki de aşiretlerinin “düşkün” deyip terk ettiği bu iki yaşlı insana kimseler acımamış ama Cin milleti acımış. Ve elbette zamanı gelince “ödeşmek” üzere,  buralarda barınmalarına izin vermiş…

***
Böylece günler güne eklenmiş. Hafta olmuş, ay olmuş, yıl olmuş. Yıllar, yılları devirmiş. Ömür dediğin ne ki, böyle hızla tükenir giderken elbette insanlar daha bir çöker. İşte masalımızın kahramanı iki ihtiyar da gittikçe yaşlanmışlar, daha az duyar, daha az görür, daha az hisseder olmuşlar olmasına da, Cin milletinin böyle bir derdi olmadığından insanoğlunun halinden anlamaz ki! Neden? Çünkü söylendiğine göre bu Cin milleti insanoğlu gibi çamurdan, balçıktan değil, dumansız, zehirli ateşten yaratılmış. Eh ateş deyip de geçmemek lazım. Ateş, deyince aklımıza elbette, etrafa verdiği ışık, alev ve duman gelir. Bunlardan duman ve alevden insanoğlunun sakınması gerekir, oysa ışığından yararlanırız. Bunun gibi Cinlerin de, insanoğlu gibi zararlı olanları ve iyi olanları vardır. Allah kötüleri ile karşılaştırmasın. Âmin. Ha, ömürlerine gelince pek şahit olan olmasa da, 1000 sene yaşayan cinlerin olduğu rivayet edilir.
***
Biz masalımıza dönelim…
Bir gece yarısı, iki yaşlının barındığı kulübenin kapısı, önce gürültü ile titremeye başlamış. Ardından kulübe zangırdamış, sergendeki kap kacak yerlere serilirken kapı ardına kadar açılmış… Şişmanca, toplu, kısa ve kalın yapılı kafaları külahlı, elleri silahlı savaşçı kılığına bürünmüş üç cin kapı eşiğinde belirmiş. Hadi bakalım demişler kocaya, toparlanın. Çaresiz iki ihtiyar toparlanmışlar. Kapı eşiğine çektiği topal eşeğe karısını bindirmiş. Topal eşeğinin yularını çeke çeke, ormana yönelen cinlerin peşine düşmüşler.
Az gitmişler, uz gitmişler, dere tepe aşarak, çayır, çimen geçerek tam da yorgunlukta bayılmak üzerelerken koca gövdeli, ulu bir Çınar ağacının önünde durmuşlar. Ağacın devasa büyüklüğü karşısında şaşkına dönen ihtiyar, Ulu Çınar’ın gövdesi üzerinde altın bir kapı fark etmiş. Nitekim bir süre sonra kapı aralanmış. İçeriden beyaz bir ışık huzmesi yavaşça süzülüp bir dudağı yerde, bir dudağı gökte garip bir varlığa dönüşmüş. İhtiyar kadına “Sen gir içeri! ” diye gürlemiş. Yer, gök zangır zangır titremiş. Zaten yürümekten bitap düşen yaşlı adam o an korkudan donuna bırakıvermiş…  Neyse durumu anlayan savaşçı kılığındaki cinlerden biri akıl edip bunlara birkaç yudum su vermiş de kendine gelmiş…
Uzatmayalım… İçeri giren kadını 2 bin kadar beyaz giysili cin karşılamış. Yaşlı kadın zaten zor seçen gözleriyle, en önde duran iki cinden, genç kız kisvesindekinin hamile olduğunu sezmiş. Bilge görüntülü erkek Cin “Ey insanoğullarının en şanslıları ben Cinlerin Şahı Şemharuş. Yıllardır korumamız altında yaşıyorsunuz, gün geçti devran döndü, şimdi artık ödeşme zamanı.” Bizimki içinden “Eyvah” demiş. Tam “Bizi buralardan sürerseniz, ne ederiz, nasıl yaşarız, etmen, yapman ” diye tam feryada başlayacakken Cinlerin Şahı; “Ey hatun kişi!” diye gürlemiş… “Eşim hamile. Sen de deneyimli bir ebesin, onca çocuk doğurttun. Şimdi söyle bana, çocuğum erkek mi, yoksa kız mı olacak?” Yaşlı kadın korku içinde, “Anam, aradan çok zaman geçti yapamam, edemem” falan diye lafı gevelese de biraz korkudan, biraz da bulunduğu ortamın ihtişamından etkilenip yüklü cini, titreyen elleri ile muayene etmeye başlamış…  Eh insanoğlu bu. Ne hikmetse şaşaaya, ihtişama, otoriteye karşı gelmesi kolay değil, hele, hele etrafı altın ve değerli taşlarla bezenmiş eşyalarla doluyken… Anlaşılan, altının sıcacık ve parıltılı cazibesi, belki de şu fani dünyada geçireceği 3 günü kalmış olan kocakarıyı da etkilemişti. Gelgelelim Cinlerin Sultanına da bir cevap vermesi gerek. Hık etmiş, mık etmiş ama insan nefsi işte… Belki bir şeyler koparırım da kalan ömrümde rahat ederim düşüncesi ile “Müjde oğlun olacak” demiş. Tabii ahalinin içinde bir sevinç dalgası yayılmış. Eh ne de olsa bir veliaht doğacak… Cinlerin Şahı “Şimdi” demiş. “Varın gidin evinize, yarın size orman daha da bolluk olacak.”
***
Yine aynı yolları aşarak binbir güçlükle kulübelerine varmışlar. O zamana kadar, beklediği ödülü alamadığı için hayal kırıklığına uğrayan kadın, “Efe demiş ben bir iş ettim ki, sorma.” Olayı baştan sona anlatmış… “Başımıza dert mi açtım yoksa talih kuşu mu kondurdum bilemedim.” Demiş. Adamcağızı almış bir korku. “Yahu” demiş. “Hiç yalan söylenir mi?” Yetmiyor mu burada barınmamız, sen neden olur olmaz yalan söylüyorsun. Şurada kalmış üç günümüz. Ne işimiz olur parayla pulla. Oğlan olursa rahat ölürüz de, ya kız olursa ne ederiz.” Üç gün korkudan kapıdan dışarı çıkamamışlar. 3 gün aç, susuz oturup düşünmüşler. Diyeceğim şu ki;  bu iki yaşlı insan bu son 3 gün, kalan ömürlerinden bol bol harcamışlar. Günler güne eklenmiş, bir şeyler olsa da bu derdi atlatsak diye her an Yüce Yaradan’a dualar etmişler, insanların ve cinlerin sultanı Hz. Peygamber Muhammed Mustafa’dan ricacı olmuşlar ama nafile… Yüreklerindeki korku çökmüş kalmış.  Ehhh…  Ne de olsa insanın kendi kendine yaptığını dünya âlem birleşse yapamazmış.
***
Yine bir gece kulübe zangırdamaya, kap, kacak hoplayıp zıplamaya başlamış. Kapı açılmış içeriye bir dudağı yerde, bir dudağı gökte eciş, bücüş korkunç görünümlü cin girmiş. İhtiyarların gözleri görmez olmuş. Haydi! “Doğum yaklaştı gidiyoruz.” deyip kadını kolundan tuttuğu gibi göz açıp kapayana dek Ulu Çınar’daki muhteşem saraya getirmiş. Kadın gözlerini açınca bakmış ki altıdan yapılmış bir karyola üzerinde Cinlerin şahı Şemharuş’un güzel eşi yatıyor. Bakıyor ki kadın pek sakin, kocakarı doğumun pek bir problem yaratmayacağını anlıyor. Neyse ılık su, çarşaf, bez, derken bir süre sonra doğum başlıyor. Elbet önce bebek cinin başı görünüyor. Ehhh yılların birikimi daha çocuğun cinsel organı görünmeden ihtiyar kadın başına gelecekleri hissediyor. Lakin o önlemini almış.  Yaşlı falan dedik ama ne kadar yaşlı olsa da uyanık kadın. Kim bilir o zamana kadar kaç aileyi böyle aldatmıştı ki cebinde getirdiği bal mumundan yaptığı küçücük pipiyi doğan kız çocuğuna takıveriyor.  Hemen “Müjde, müjde… Oğlunuz oldu, oğlunuz oldu!” Diye ortalığı velveleye verirken çocuğu vakit kaybetmeden, hazır ettiği bir ipek çarşafa sarıp anasının kucağına veriveriyor. Cin ailesinde bir sevinç dalgası yayılıyor ki sormayın gitsin… Çocuğun pipisine bakan mı var, herkes sevinçten kör olmuş… Yaşlı ebe, şimdilik atlattım diye içinden bir oh çekiyor. Bir an önce kulübesine gitmeyi düşlüyorken beyazlar giymiş iki cin, kollarından tutup göz açıp kapayana dek kulübenin önüne bırakıyorlar.
***   
Tam gideceklerken cinlerden birinin elinde, içi soğan kabukları ile dolu bir kalbur beliriyor. “Ulu Şahımız 
Şemharuş’ un size hediyesi.” Deyip kocakarıya veriyor. Kadın şaşkınlık ve hayal kırıklığı içinde kulübesine giriyor. İçeride yaşlı adam korkudan zangır zangır titrerken karşısında kadını görünce sevinç içinde neler olduğunu soruyor. Kadın başından geçenleri anlatıp, doğum karşılığında hediye olarak verdikleri bir kalbur dolusu soğan kabuğunu gösteriyor. Yaşlı adam karmaşık duygular içinde “Herhalde yaptığın sahtekârlığın farkına vardılar, o yüzden altın yerine bir kalbur dolusu soğan kabuğu verdiler.” Dedi. Kadın “İnşallah öyle olmuştur” deyip, pişmanlığını dillendirirken,  “Biz bu kabukları ne edelim, bari gidip küllüğe dökeyim” deyip, yavaş yavaş yerinden kalktı. Bahçenin bir kenarında soba artıklarını döktükleri küllüğe kalburu boşalttı. Bir baktı ki küllüğe dökülen her soğan kabuğu çil, çil altına dönüşüyor. Sevinçten çılgına döndü. Hemen toplayıp içeri girdi. Sevinç içinde yaşlı adama gösterdi. Lakin yaşlı adam hiç sevinmemişti. Şaşırdı. Birden o da “Eyvah” dedi “Şimdi yandık”… Çocuğu hala erkek sanıyorlar. Can derdine düşmüşlerdi. Altınları da varken. Kaçmalı beladan uzaklaşmalıydılar. Korku dağları sardı. Hemen pılıyı pırtıyı toplayıp topal eşeğe yüklemeye koyuldular.
***

Gelelim cinler sarayına… Bir süre sonra bebeğin üzerine sarılı ipek çarşaf yerine başka giysiler giydirmek üzere çocuğu soyduklarında zaten eğreti tutturulmuş balmumundan pipi yerinden düşmüş. Çocuğun erkek değil de kız olduğu ortaya çıkmış. Haber hemen Şah Şemharuş’un kulağına fısıldanmış… Cinlerin Şahı hiç de beklendiği gibi küplere binip, intikam peşine düşmemiş. Ahaliyi toplayıp “kızı” olduğunu, yaşlı ebenin yanıldığını söyledi.   Tabii Cin halkından bir homurtu yükseldi ama Cinlerin Şahı, “Sakin olun”, dedi. Bu benim evladım. Oğlanı, kızı olur mu? Allah neyi bağışladı ise o. Yaşlı ebe kazasız, belasız, sağ, salim, doğumu yaptırıp evladımı eşimin kucağına verdi, bana göre işini yaptı, daha ne olsun. İnsanoğlu zayıftır, korkaktır… Bizim adımızı duydu mu korkudan titrer, dokunmayın gariplere…” dedi.

***
 Oysa iki yaşlı insanın bundan haberi yoktu. En lüzumlu pılı pırtıyı topal eşeğe yükleyip yola çıkmışlardı bile. Heybeye doldurdukları altını eşek kaçar maçar da ortada kalırız diye nöbetleşe omuzlarına almışlardı. Az gittiler uz gittiler ama daha bir arpa boyu bile yol gidememişken omuzlarındaki yük ağırlaştı. Taşıyamaz oldular. Eşeğin semerine kendilerine göre basit bir çaputla tutturdular ama bir aksilik olup da eşek kaçacak olursa, hiç olmazsa altın torbasını kurtaralım diye onu da sağlam bir urganla yaşlı adamın beline bağladılar. Ha babam yürü, de babam yürü, alaca karanlık çöktü. Bir kaya dibine oturdular.  Azıklarından birazını çıkarıp yemeye başlamışlardı ki gökyüzünde kara bulutlar toplanmaya gök gürlemeye başladı. Birden, yakınlarına bir şimşeğin düşmesi ile zaten huzursuzlanan eşek ürktü ve kaçmaya başladı. Yaşlı adam toparlanmaya kalmadan urganı asılmıştı ama neye yarar, torbayı semere bağlayan çaputu koparamadı. Eşekle birlikte düşe kalka sürüklenmeye başladı… Tabi ardından da kadın bağıra çağıra imdat isteyerek koşmaya başladı ama yardım edecek kimse yok ki… Yaşlı kadın bir süre sonra bir inleme sesi duydu. Bir baktı ki adamcağız bir obruğun tam da kenarına tutunmuş, kadına beni çek, kurtar diye bağırıyor… Torbayı kurtaramayan, eşeğe de hükmedemeyen adam bir obruğun kenarında bir o yana, bir bu yana savrula, savrula koşarken, obruğa düşmemek için can havli ile belindeki urganı çözmüş… Eşek de ardındaki yükten kurtulunca daha da hızlı bir şekilde kulübeye doğru hızla kaçmış. Yaşlı, yaralı, ömür törpüsü, yürek korkusu ile dolu bu iki insan kulübelerinden uzak, bütün varlıklarını, daha da korkuncu huzurlarını ve umutlarını yitirmiş, aç susuz ortalıkta kalakalmışlar. Sordum soruşturdum, bu iki yaşlı insanı bir daha ne gören olmuş, ne de akıbetlerini bilen… Ama topal eşeğin Ulu Çınar’ın gölgesinde keyif içinde debelendiğini haberini aldım… Anlayacağınız; bizim ihtiyarlar Midyat’da pirince giderken evdeki bulgurdan da oldular. Masalımızın kahramanlarının murad’ı olmadı ama bizler bu masaldan bir şeyler derleriz… İnşallah.
***
Hisseden kıssa…
Daha önce de söyledik… İnsanoğlunun kendi kendine verdiği zararı dünya, âlem birleşse veremezmiş…  Ey Oğul, sen, sen ol; merhametli ol, paraya, pula tamah etme, öleceğini bilsen de yalan söyleme, kimseleri aldatma. Otoriteden, maldan, mülkten, paradan, puldan etkilenip yalan söyleyenin, hile yapanın, kendi çıkarını düşünenleri sonu hiç iyi olmaz…  O kadarla kalsa yine iyi,  zararı sadece kendin çekmezsin. O güne kadar sana her türlü iyiliği yapmış, kötü günlerinde hep yanında olmuş suçsuz masumlarla, sabilere de zarar verirsin.  (18/02/2015 mmetelik)

 

Şiirsi masallar: ŞEYTANLI MELENGİÇ

“Şeytanlı Melengiç derlerdi adına
İnsanoğlu besmelesiz varamazdı yanına.
Bir ağaçtı ki; ululardan ulu
Yalan olmasın 40 arşın vardı boyu.”
 
Oysa bir çitlembik ağacı idi,  birkaç asırlık
Bazı dalları kurumuş bazıları kırık.
Yarısı da insafsız bir yıldırımla yanmış
Koca gövdesinde derin bir yarık kalmış.
 
Köylüler bir gece, su saldı bahçe arasından
Su, kumlu patika yoldan ilerlerken
Tam da melengicin dibinde
Uygun bir zemin buldu,
Bir düdene daldı…
Görenler şaştı görmeyenlere anlattı
Onlar da üzerine binbir yalan kattı.
Kimseler bir neden bulamadı bu yitişe
Sonuçta suçu yıktılar kocamış Melengice.
Önceleri suyun kaybolması idi
Tek tasaları
Cahilliktir bu yıkar tüm
Bilimsel yasaları…
***
Köyün imamı Dağlı’nın Kel Bekir’di
Biraz mürekkep yalamış, cin fikirdi
Sünnet yapar, yemeni diker, diş çekerdi
Ağacın dibindeki tarlayı o ekerdi…

“Bir gün sığırcıkların, bozlakların, karatavukların

Melengiç ağacının dallarına tünediğini keşfetti.”

Kuşağına el fenerini ve hayıt sapanı soktu
Yatsıdan sonra tarlanın yolunu tuttu.
Önce el feneri ile belirledi kuşların yerini
Sonra sapanla avladı durdu, her birini.
 
Yine böyle bir gece yaparken avını
Bir tesadüf;
Dondurdu yoldan geçenlerin kanını.
Ağaçtan kellesi kopuk bir karakuş düştü yola
Büyükler ürperdi, küçükler kaçıştı sağa sola
Salavatla, dualarla titrerken ova
Şaşırdı ve korktu bizim Bekir Hoca
Kendini hemen bir çukura attı
Kalkmadı,
Sabah namazına dek orada yattı.

***

Yolcular zaten
Kaç zamandır gözlüyordu bu Melengici
Bir ışık dolaşır dururmuş yapraklarının arasında
Bazen yatsından sonra
Bazen gece yarısında…
O heyecan ve korkuyla
Araştırdılar sağı solu,
Kimseleri göremeyince de
Buldular kolay yolu…

Öyle bir ağaçtı ki;

Kafalarını yiyip, kanını emerdi kuşların
Hanesi olmuştu anlaşılan uğursuz bir şeytanın
Arıkların suyunu emip, bahçeleri kurutuyordu
Gün geçtikçe dalları büyüyor büyüyordu…
 
İşte böyle konuldu bu güzel ağacın adı
Bulamadı sebebini ne muhtar ne kadı
Hala ağaçtan damlarmış kuşların kanı
Bu da masalımızın en komik yanı…
 
Kocamış melengici şeytanlı yaptı cehalet
Oysa ağaçlar için bu sıfat bulunmaz nimet
Çünkü nice ağaçlar kesilip yıkılırken,
O orada yıllardır,
Kimse bir dalına bile dokunmadan yaşıyor,
Bu kötü nam Şeytanlı Melengici nice yıllara taşıyor.
 
“Her kötü nam salana
Kötü diyemezsin
Araştırıp sormazsan
Ne olduğunu bilemezsin.”
                                               mmetelik

Şiirsi masallar: 6 No’lu SOKAK KAPISI

Yıldızları küsmüş karanlık bir gece

Kaldırımları boşalmış sessiz bir cadde
6 nolu sokak kapısı hızla kapandı
Bir an sessizlik,
Ardından pencereler aydınlandı.
 
“Bahçe duvarından bir kedi süzüldü
Kuytu bir köşeye sessizce büzüldü
Kapkara bir gecede bir çift gözdü sadece
Ne kuyruk ne beden
Hiçbir şey görünmüyordu kedide…”
 
Perde hafifçe aralandı
Kaldırım süzülen ışıkla aydınlandı.
Bir çift hüzünlü gözdü caddeye bakan
Bir gölgenin haykırışıydı bu
Pişmanlığı anlatan…
 
Yağmur hafifçe çilemeye başlamıştı
Etrafı yoğun bir duman kaplamıştı
Bereket sokak lambaları yanıyordu
Bu kasvetli geceyi aydınlatıyordu.
 
“Sokak lambasının soluk ışığı altında
Bir sigara yaktı.
Perdenin ardındaki bir çift göze baktı
Derin derin birkaç nefes çekti sigarasından
Sanki bir işaret bekliyordu
Perdelerin arkasından.”
 
Gözler,
Bakışlar, bir anda birleşti
Kırgınlıklar kayboldu, hüzün yerleşti.
Genç adam;
           “Benim küçücük bahçemin
            En değerli gülü sensin”
Diye geçirdi aklından
İki damla yaş
Süzüldü yanağından…
 
Şimdi bu iki yürek arasında
Görülmeyen bir bağ kurulmuştu
Ne karanlık, ne kasvet
Ne de hüzün kalmıştı.
 
Sadece sevenler anlardı,
Konuşulan bu lisanı
Karanlıkta bile esir alırdı
Bir hüzünlü bakış,
Seven insanı…
                         mmetelik

 

Şiirsi masallar: HAVUZ

“Kale içinde

Eski bir Antalya evinin
Yaseminlerle dolu
Küçücük bahçesinin tam ortasındaki
Havuzun kenarında durdu…”

Serin bir sonbahar gecesiydi,
Bulutların ardına gizlenmişti yıldızlar
Fakat havuzda ışıl, ışıldı sular…
Birden;
Bedenini bir ateş sardı.
Sol yanını saran
Buz gibi bir temas vardı.
Hafif hafif titriyor fakat üşümüyordu
Aklından pek çok şey,
Ard arda geçiyordu.
 Karanlık bir gecede, ıssız bir tepeden
Gökyüzüne bakıyor gibiydi.
Samanyolunun tüm yıldızları
Adeta serpiliydi…
 “O” en parlak olanıydı
“O” hep ön plandaydı.
Unutmak istiyor unutamıyordu
Düşünmemek istiyor
Engel olamıyordu.
 
Havuzun yağmur sularını topladığı gibi
Birer birer toplamıştı
İnanılmaz bir tutkuyla,
Sevdanın tüm çiçeklerini.
Hepsi solmuştu…
 
Tüm duvarlar yıkılmış
   Bütün zincirler kırılmış
      Tek başına susuz
          Bomboş bir havuz…
Yine de havuz diye anılmıyor mu?

Aşkım, su ve havuz.

Nasıl da esir oluyor
Sevgiye insan?
Sevgiyi duyan, yaşayan o değil mi?
Artık ne duymak ne de yaşamak istiyordu.
Sevgiyle yoğrulmuş, sevmekten yorulmuştu.

 

Yağmur çiseliyordu.
Belindeki çeliğin soğukluğunu hissetti
Birden,
Ürperdi
Eli beline gitti,
Okşar gibi dokundu,
Pürüzsüz ve soğuk çizgilerine
Kurtuluşunun…
 
Yasemin çiçeklerini gördü,
Hayret!
Ne kadar da güzeldiler.
Koparmak,
Koparmak, koklamak geldi içinden…
 
“Sevgimin son hecesini
Bu sonbahar gecesini
Ve bu sevda bilmecesini
Çözeceğim”
Dedi… “Bu gece.”
Bu gece
Sevgiyi ve tutkuyu gömecekti
Havuzun ışıl, ışıl sularına.
Tutsaklığını bitirecek,
Acılarını dindirecekti.
 
Birden eli şakağına gitti.
Şiddetli bir şimşekle bütün vücudu sarsıldı.
Elleri boşluğa uzandı.
Olmadı ulaşamadı Yasemin çiçeğine…
Koparamadı, koklayamadı,
Alnı düştü,
Havuzun o karanlıklara bulanmış alnına…
 
Havuzun üzerine doğru,
Onu selamlarcasına eğilen Yasemin çiçekleri
Göz bebeklerinde donup kalmıştı.
Biri dayanamadı
Yağmur damlasının ağırlığına
Bir pervane gibi döne döne
Kapıldı yer çekimine
Bembeyaz bir hayal gibi
Yavaş yavaş düştü
Havuzun kan kokulu sularına…
 
İşte böyle;
Aşktır bunun adı can verir, can alır
Hatta hiç yaşanmasa da izi kalır
Bakarsın sona erer daha ilkbaharında
Belki de bir sonbaharda
Bir havuzun karanlık sularında
                                                   mmetelik

Şiirsi masallar: BALIKÇI MEMED

"Kırmızı tuğlalardan örülü yüksek bir duvar,

Ve… 
Onunla adeta kaynaşmış bir gecekondu.
Birlikte… 
Tam da sahilin denizle birleştiği yerde
Doğa yasalarını delercesine,
Nasıl yetiştikleri meçhul iğde ağaçlarını da
Kuzeyin acımasız rüzgârlarından korur…”
***
Sahilde bir iskele.
Yorulmuş ve yükünü çekemez olmuş,
Denize bağlayan paslı demir ayaklar
Dökülen beton zeminden fışkırmış…
***
Babaları çürümüş ve dökülmüş
Mavnalarla sevdası bitmiş,
Eskiden deniz ona yaslanırmış
Şimdi o, denize yaslanmış…
***
Gecekondusundan çıkan Memed
Balık takımını ve kargısını yüklendi,
Yıkıntı görünümlü iskeleye yöneldi…
***
Bugün diyordu Memed
Bugün evet
İnşallah olur kısmet
Şöyle nafakayı çıkaracağım
Birkaç iri balık...
***
İskeleye çıktı.
Gerindi…
Birden ufku gördü.
Aklından, ufka bakmanın zihni dinlendirdiği geçti,
Bir daha baktı.
Güldü…
Geç oğlum dedi.
Balık nereden çıkar, sen ona bak!
İskelenin sağını solunu inceledi…
Yeniden,
Suyun en derin yerini buldu.
Seviyordu bu kocamış iskeleyi
Ekmek kapısıydı.
Şurası da iyice çökmüştü,
Bir teneke harç getirip
Tamir mi etseydi acaba?
Yoksa boşa mı olurdu, vereceği çaba…
***
Hadi canım, dedi.
Üstünü tamir etsem altı çöküyor
Ekmek teknem gözümün önünde batıyor…
***
Oturdu…
Ayaklarını denizin hülyalı maviliğine doğru salladı.
Oltasına yem taktı.
Bir besmele çekip denize fırlattı.
Beklemeye başladı…
***
Birden;
Burnuna iğde çiçeklerinin kokusu geldi,
Başını o yana çevirdi
Sahille denizin kucaklaştığı yerde
Önce,
Nazlı nazlı salınan
İğde ağaçlarını
Sonra,
Onu, evet
Onu gördü…
***
Belki de “O” değildi
Sağa doğru biraz eğildi.
Yeniden baktı.
Hafifçe bir ürperti geçirdi.
Birden yüreğinin feryadını hissetti.
İstemeden kendine çeki düzen verdi
“O” iskeleye doğru geliyordu…
***
Ne yapacaktı şimdi…
Kötü yakalanmıştı.
Pantolonu ütüsüz, gömleği kırışık,
İtirafı imkânsız, duyguları karışık,  
Heyecanı “O” yaklaştıkça arttı,
Kendini toparlaması şarttı.
***
“Merhaba Mehmet!”
Sözler kuş tüyü gibi
Gökyüzünün maviliklerinden indi
Bir kapı açıldı semada
Memed cennete girdi…
Yüzlerce balık veremezdi bu sevinci
Cevap vermesi gerektiğini düşündü, veremedi…
Sadece gözleri konuştu…
“Biricik aşkı” olduğunu
Bir kez daha
Sessizce haykırdı…
Başını hafifçe salladı…
Sanki aşkını onayladı.
***
Tam bu sırada misina hızla gerildi.
Bir refleksle asıldı Memed,
Bir hasreti gelmiş yanında duruyor
Diğeri ise geliyordu.
Birine asla dokunamamıştı
Diğeri inşallah onun olurdu.
Gözlerinin biri O’nu,
Diğeri denizi gözlüyordu.
Zihni karışmış duyguları alabora olmuştu.
Gerilen misina parmaklarını ısırıyordu.
Bir süre uğraştı, balık yanaştı.
Kepçeye taktı ve iskeleye çıkardı…
***
“O” da heyecanlanmış, sevinç çığlıkları atıyor
Bir taraftan da işveli bir edayla Memed’e bakıyor…
Biraz oyalandı,
“Tebrikler” dedi, “Çok maharetlisin.”
“Bunu bana kaça verirsin?”
Memed; şaşkın;
“Rica ederim ne önemi var,
Nasipse bir daha çıkar.”
Teşekkür etti.
Elini sıktı.
Ve… Balığı alıp gitti…
***
Mehmet öylece kalakaldı.
Yeniden iskeleye oturdu.
Oltaya yem taktı
Ardından hüzün içinde baktı
Balık hala çırpınıyordu…
***
Hey Allah’ım! Dedi.
Bir tarafta güzelim deniz
Mis gibi iğde çiçeği kokusu
Bir tarafta Gökkuşağım
Ve onu kaybetme kuşkusu...
Bu kadar çelişkinin ne gereği var
Benim ıstırap çekmem
Acaba kime yarar?
***
Akşama kadar oturdu
Oltasını çekti
Oltasını attı,
Yemini değiştirdi
Yerini değiştirdi
Yeniden denedi
Denedi olmadı…
***
Üzerine güneş çöktü
Rüzgâr çöktü
Deniz çöktü
Keder çöktü…
Hani dedi;
Aşk ve sevgi yeryüzündeki cennetti
Ve cennette fakirle zengin denkti,
Her biri doyasıya yaşardı aşkı
Neden, neden benim için farklı?
***
Etrafıma örülmüş çaresizlik halkası
Bir türlü ona ulaşamıyorum
Mavi harelerinde boğuluyorum
Gözlerinin içine bakamıyorum.
***
Denizin çırpınışları yüreğimi vurur,
“O” olmadı mı zaman durur.
Kaçacağım bu ellerden ateşini atıp,
Yoksa kor olacağım aşkınla yanıp.
***
Takımlarını kargısını yüklendi
İki göz gecekondusuna yöneldi.
Rüzgâr durmuştu.
Havada mis gibi iğde çiçeği kokusu vardı.
***
Neyse dedi Memed… Buna da şükür.
Nasip oldu bana sevdiğimi görmek,
Başka kime nasip olurdu ki
Gül yerine balık vermek…  
                                              mmetelik

Şiirsi masallar: AĞA

 

Ağa kâhyayı çağırdı;
Hiddet içinde bağırdı.
Topla dedi ırgatı.
Nereye saldılar doru atı…
Uşaklar, seyisler, yanaşmalar
Çardak önüne dizildiler…
***
“Ahırdan at kayboluyor
En son benim haberim oluyor
Haber salın dağa taşa
Bakmayın gözlerde yaşa
Atımı bulun gelin,
Şerefimi alın gelin.”
***
Başlarını öne eğdiler, ağaya hak verdiler
Dört bir yana dağıldılar,
Ulaşamadıklarına haber saldılar
Günler güne eklendi
Bir haber beklendi…
Geçen süre üç aydan çoktu
Lakin doru attan bir haber yoktu.
***
Bir gün bir âşık geldi Ağrı ilinden
Hikâyeler anlatırdı bağlamanın dilinden
Tarif edip ona da sordular atı
Şaşırtıcı oldu ozanın yanıtı…
***
Aldı sazı eline;
Bu dünyada ağasın beysin
Acep ahirette sen nesin?
Atı gördüm bir fakirin evinde
Seyis dururmuş senin yanında.
***
Çalışmış çabalamış hakkını da vermişsin
Eşi hastalanmış, yürü git demişsin.
Buradan Ağrı’ya nasıl gidilir?
Bu kadar atın içinde ne edilir?
***
Ağanın beyninde bir şimşek çaktı
O gün yaptığı haksızlığı hatırladı.
Kıyıp ya bir eşek dahi verememişti
Seyisin sıkıntısını bilememişti.
***
Yanında çalışan, ekmeğini yiyen
Emeğini emeğine gönülden katan,
Bu çaresiz bıraktığı insana “Hırsız” diyemedi.
Unutmuşum, atı ben vermiştim. Dedi.
***
Bu haber herkesi şaşırttı
Ağanın matufladığı haberi
Dört bir yana dağıldı…
Dostları üzüldü, düşmanları sevindi…
***
Ağanın karısı bile bu işe şaşıyordu
Ona artık başka bir gözle bakıyordu.
Kurt ihtiyarlamış,
Köpeklerin maskarası olmuştu.
Oysa yapılan iyilik çoktan yerini bulmuştu…
***
Ağrı’da da garip bir adam vardı…
Her sabah doru bir ata biner,
Yüzünü güneşe döner, yola çıkardı…
Ancak, varamazdı bir türlü menzile…     
Çaresiz, öksüzleriydi başındaki çile.
Karısı çoktan ölmüş çocukları başına kalmıştı
Sanki dünyanın yükünü omuzlarına almıştı.
Çok çalışır yoksulu garibi kollardı
Doru atla yoldaşlığı hala yüreğini burkardı.
***
O sabah da erkenden kalktı.
Dağların ardından süğen güneşe baktı.
Şafak henüz kızıldı…
O yine duaya hazırdı.
Başını doğuya çevirdi.
Gözlerinden iki damla yaş geldi.
Ta o günden beri her gün böyleydi.
Her sabah kalkar, ağasından af diler
Dua ederdi…
***
Sayesinde öksüzleri büyümüş
Soyu kurtulmuştu,
Oysa onu koruyayım diyen
Ağa rezil olmuştu…
***
“Bu sırada bölgede bir sınır meselesi gelişti
Çizilen sınırlarla kardeşler bile ayrı düştü.
Ağanın aşireti ülkenin dışında
Yüreği ise içinde kalmıştı…”
***
Kollamaya başladı sınır boyunu
Bulmalıydı aşireti geçirmenin yolunu.
Ağanın bu dileğini seyis de duydu.
Belki de ödeşmenin yolu buydu.
***
Çağırdı oğullarını verdi gizlediği sırrı.
Açıkladı onlara niye kahrolduğunu.
Uğursuz bir karanlıkta
Çalıp atı koşturmuştu karısına
Yine de yetişememişti cenaze namazına.
***
Şimdi dedi uşaklar size vasiyet ediyorum
Biliyorsunuz ben ahıra bile zor gidiyorum.
Götürün doru atın taylarından birini
Getirin ağamı, öpeyim elini, ödeyeyim diyetimi…
***
Delikanlılar silahları kuşandı,
Atları tımarladı…
Köyden birkaç da, sağlam yürekli
Yoldaş ayarladı.
Dur durak demeden
Dağları sınırları aştılar
Bir seher vakti ağanın kapısına ulaştılar…
***
Baktılar ki ağalıktan pek kalmamış eser
Ne kâhyalar, yanaşmalar ne de seyisler,
Varıp yanına dediler, geçitleri biliriz biz
Sizi de yurda götürürüz, olur ise izniniz…
***
Ağa bir süre düşündü verdi kararını
Topladı aşiretin geri kalanını.
Atlar develer yüklendi kervan hazırlandı
Tüfekler temizlenip kılıçlar yağlandı.
***
Hem eşkıya hem Rus askeri tutmuştu sınır boyunu
Ağa karar vermişti geçirecekti yurda soyunu.
Kâh çatışarak kâh gizlenerek dileği oldu
On ikinci günün akşamı kervan Ağrı’yı buldu.
 ***
Yol boyunda kocamış bir ağacın dibinde karşıladı
Kocamış seyis kocamış ağasını…
Üç gündür bekliyor, helâlleşmeyi düşlüyordu.
Beli doğrulmuş, gözlerinin içi gülüyordu.
***
Koşturup öptü ağasının titreyen elini,
Ağa şaşırdı bilemedi buralarda sevildiğini.
Çocukları yeniden tanıştırdı ağa ile seyisini,
Yeniden dinlediler,
Doru atın, ağanın ve seyisin hikâyesini.
***
Artık hem ağanın hem de seyisin yüzleri gülüyordu
Tüm aşiret baştan sona hikâyeyi biliyordu.
Yaşlı seyis yıllarca aradığı huzuru artık bulmuştu.
Ağa ise yine aksakallı bir bilge olmuştu…
                                                                mmetelik