KONUM İTİBARİYLE MUCİT YETİŞTİREMİYOR MUŞUZ!

Aslında Avrupa’da bir yere taşınsak yetiştirebilir miyiz bilmiyorum ama bildiğim bir şey var… Amerikalı ekonomist Thornburg da aynı fikirdeydi. Atatürk döneminde gerçekleştirilen ekonomik atılımlar ve bu atılımları planlayan, uygulayan ve geliştiren kadroların tasfiyesini öngören raporu 1945’den (2.Şükrü Saraçoğlu hükümeti) sonra hayata geçirilmeye başlandı. Bu tarihten sonra motor sanayi ve ağır sanayi yatırımlarından vaz geçildi. Türkiye yabancı sermayeye denetimsiz olarak açıldı. Bol Amerikan kredisi; yani dış borç kirli siyasilerin avuçları arasında eridi gitti… Gübre ve tarım ürünleri dâhil her şey ithal edilmeye başlandı, Petrol Kanunu çıkartılarak petrol işletmeciliği devlet tekelinden çıkartıldı. Ve tabii II. Dünya Savaşından sıkıntılar çekerek çıkmış ülkede bu gün Çin mallarının yarattığı etkiyi o günlerde de Amerikan malları yarattı. Vatandaş ne olduğundan habersiz halinden memnundu. Enflasyon her mahallede bir milyoner yaratmıştı ama ne gam… Vesika ile ekmek, şeker, yağ vs. almaktan kurtulmuşlardı ya!

***

1947 yılında (Hasan Saka Hükümeti) CHP programını değiştirdi. Demir-Çelik Kombinaları, Genel Makine Fabrikası, Elektrolitik Bakır Kombinası gibi ağır sanayi projelerinden vazgeçildi. 1950 yılı mayıs ayında CHP’den ayrılıp iktidara gelen Menderes Hükümeti de satırı vurdu… Öyle ki; MKE’nin gerçekleştirdiği ve İsveç’in, Danimarka’nın yeni talepleri olmasına rağmen THK-5 Ambulans uçak üretimine son verildi. MKE gibi Uçak ve uçak motoru imalinde en çok başarı sağlayan Yeşilköy Nuri Demirağ Uçak fabrikasını da devlet, sipariş ettiği uçakları almayarak iflas ettirdi… 1948 Ağustosunda şimdilerde resimlerini şaşkınlıkla izlediğimiz THK-13 Uçan Kanat Planörünü de yaratan Etimesgut Uçak Fabrikası ve Gazi Uçak Motoru Fabrikaları da 1951 yılında çıkartılan bir kanunla zaten uçak üretimine son verdirilmiş olan MKE Kurumuna devredildi… Böylece Atatürk’ten sonra Türk Milleti birden bire yaratıcılığını kaybetti… Lakin inşaatına 1947’de başlanıp 1950’de tamamlanan, o günlerde Almanya’nın dahi sahip olmadığı “Hava tüneli” denen ve hava sanayinde araştırma, geliştirme için son derece önemli bir altyapı birimini kıyıp da yıkamadılar. Ve o günden bu güne, adeta o günkü idarecilerin ne menem insanlar olduğunun ispatı olarak kaldı. Halen “Tübitak-sage” tarafından işletilmektedir.

*** 

Sonuç; Çevre ve Şehircilik Bakanı Erdoğan Bayraktar kendi yaratıcılığını, zamanında şehir planlarını değiştirerek kıyıda köşede kalmış, beleşe konduğu hazine arazilerine mantar gibi konut yaparak elde ettiği başarılarını bile inkâr ederek “Bu ülke Müslüman bir ülke. %99’u Müslüman. ‘Tarihten gelen’ bir yapısı var. Konumu itibariyle ‘biz icat yapamıyoruz buluş yapamıyoruz’. Tarım ülkesiyiz biz, ‘ara teknik eleman’ ülkesiyiz biz” dedi… Tarihimizi ve konumumuzu belirleyen siyasilerin düşüncelerindeki evrimi herhalde basitçe anladık… Türk insanının yaratıcılığına ne kadar “Fransız” olduklarını, ecnebi kaldıklarını gördük… Aslında Mustafa Kemal Atatürk 6 Mart 1922’de Birinci T.B.M.M’ deki konuşmasında bu durumu net biçimde açıklamıştı. “Artık vaziyeti düzeltmek için mutlaka Avrupa’dan nasihat almak, bütün işleri Avrupa’nın emellerine göre yapmak, bütün dersleri Avrupa’dan almak gibi bir takım zihniyetler belirdi. Hâlbuki hangi istiklal vardır ki, ecnebilerin nasihatleri ve ecnebilerin planları ile yükselebilsin? Tarih böyle bir hadiseyi kaydetmemiştir.”

BU CUMHURİYETTE NELER YETİŞTİ NELER…

Bu Cumhuriyet’te neler yetişti neler… Ama yetişenler arasında öyle biri var ki; aslında diğerlerinin tamamına bedel… Hem de İstanbul Hukuk gibi seçkin bir üniversiteden mezun oldu. Yetmedi Paris’te “laisizmin membasında” Sorbonne Üniversitesinde Anayasa hukuku dalında çalışmalar yaptı fakat hava, cıva… Milletvekili oldu. TBMM Anayasa Komisyonu Başkanlığına getirildi. Ve son icraatını Twitter hesabı üzerinden yaptı… Bir vatandaşın sorusuna kızıp “Biz farelerin bile aç kaldığı bir Türkiye devraldık” dedi. Ve şöyle devam etti; “Biz gelmeseydik belki sen bile aç kalacaktın. Şükür ve dua edin.” Dedi, ağzını açtıkça Hak’tan, adaletten, eşitlikten, insan haklarından bahis açan yeni Anayasamızı oluşturacak komisyonun Sayın Başkanının, oluşturacağı anayasa ile idare edilecek olan halkına bakışı bu… Demek ki, bu kadar tahsilin, bu kadar kariyerin sadece “cehaleti” aldığı doğruymuş… 

***

Oysa işin aslı hiç de bu efendinin söylediği gibi değil. Hiç unutmam Sn. Başbakan iktidara geldiği yıllarda halka şöyle seslenmişti. “1 milyona ancak tuvalet yapabiliyorsun.” Liradan 6 sıfırı attık sonuç; tuvalet ücreti 10 kuruş mu oldu? Hayır,1 TL... Ama onlar “farelerin bile aç kaldığı Türkiye’de” bir günde çok şeyin değiştiğini söylemeye devam ettiler… Bu kadar da değil; benzin fiyatlarına bakalım. 2000 yılında 59 kuruş, 2001 de 124 kuruş, 2003 de 174 kuruş 2005 de 257 kuruş, 2008’de 278 kuruş, 2010’da 387 kuruş, 2012 de 457 kuruş ve bu gün 500 kuruş yani 5 lira… Peki benzin fiyatları böyle arttı ise ekmek, et, maydanoz, domates fiyatları yerinde mi saydı… Ya maaşlar, maaşlar da aynı oranda arttı mı dersiniz? Elbette siz bunun cevabını bizden iyi biliyorsunuz. Sonra... Sonrası şu; “Biz gelmeseydik belki sen bile aç kalacaktın. Şükür ve dua edin.” Şükrede şükrede ne elde kaldı, ne avuçta. İmam hala bildiğini okuyor…

***

Siz bakmayın sıkılan palavralara bu memlekette satıp savılacak taş dahi bitti. Yakında yapıyı da paydos edecekler… Düne kadar bol bol çocuk yapın muhabbeti ile avuttular. Bir Allah’ın kulu da çıkıp neyle bakacağız bu çocuklara demedi. Oysa her gün pencereye oturup akşama kadar kaç kişinin “çöp tenekelerinden” nafakasını aradığını görse, açlığın ve sefaletin nasıl hızla yükseldiğini de görecek… Ama kör olduk. Mısır, Suriye muhabbetinin, dağıtılan “mamaların” esiri olduk, şak şakçılık kanımıza işledi. Bu günü atlattık mı yarına Allah kerim pozisyonundayız. Eskiden “Yurttaşlık Bilgisi” derslerinde vatandaşın devlete karşı görevleri anlatılırken devletin de vatandaşına karşı görevleri sayılırdı. Oysa şimdi devletin görevlerini “özelleştirilmiş kurumları” yapıyor… Elbette ücreti mukabilinde…

***

Anlayacağınız devlet artık kendi evlatlarını “köle” gibi kullanma derdinde… Dünkü iktidarlar nasıl, Eskişehir tank fabrikasını, Kırıkkale silah fabrikasını, THK’nun Tayyare ve tayyare motoru fabrikasını, Amerikalı dostlarının telkinleri ile satıp savdı ise bu gün de, kendilerini  “milletin velinimeti” sanan bu kibirli beyler, beğenmedikleri, tüketemedikleri Cumhuriyetin miraslarını bir taraftan yiyip, bir taraftan da ağlıyorlar… Ve her ağızlarını açtıklarında Cumhuriyet’in bu millete bahşettiği değerleri yok etmeye, yok edemediklerini de karalamaya, eleştirmeye devam ediyorlar… 

BAŞARIYI SEVMEK

“Mevcut eğitim sistemimiz bize ‘yaptığımız işi’ değil ‘başarıyı’ sevmeyi öğrettiği için kötüdür. Eylemin sonucu eylemden daha önemli hale gelmiştir…” Ne şimdiki Milli Eğitim Bakanı Sn Nabi Avcı’nın ne de ondan öncekilerin bu tespitten de, bu tespitin sahibi Jiddu Krishnamurti (1895-1986) isimli Hintli düşünürden de haberi olmadığını net olarak söyleyebiliriz… Oysa enteresan bir şahsiyettir. Henüz 13 yaşındayken, amacı ırk, din ve itikat farkı olmaksızın dünya dinleri ve bilimlerini, kutsal metinleri, doğanın gizemlerini ve insandaki potansiyel güçleri her bakımdan araştırma amacı ile kurulan Theosophical Society tarafından “dünya öğretmeni” olarak seçildi. Daha da önemlisi çevresinde oluşan hayran kitlesi kendisine “mesihlik” yakıştırsa da o “haddini” bildi ve reddetti... Belki de bu kibirli beylerin dikkatini çekmemesinin esas sebebi budur…

***

Oysa Milli Eğt. Bakanları “eğitim-öğretim” konularına biraz kafa yorabilseydi; 2005 yılında 187.925 olan YGS’ de barajı geçemeyen öğrenci sayısı 2013 de 523.481’e ulaşmaz, şimdiki Sn. Milli Eğt. Bakanı da; esas problemimize çözüm olmayacağını bile bile, sadece bu sıfır çeken kitleden kurtulmak için “…Yanlış cevaplar doğru cevapları etkilemeyecek” diye bir açıklama yapmazdı… Çünkü sistem üzerine kafa yorulmamıştır, bireylerin yeteneğini ortaya çıkaracak ve geliştirecek değişiklikler akla bile gelmemektedir... Hala soru ve çözüm ezberlemekle, istenen “başarıya” ulaşmanın mümkün olduğu fikri hâkimdir… Hülasa; ortada felsefi bir disiplin yoktur, sadece “durumu kotarma” eylemi vardır.

***

Jiddu Krishnamurti’nun taa 1910 yıllarında yaptığı tespit, bu yüzden önemlidir. Ve adeta bizim eğitim sistemimiz için ifade edilmiştir… “Mevcut eğitim sistemimiz bize yaptığımız işi değil ‘başarıyı’ sevmeyi öğrettiği için kötüdür. Eylemin sonucu eylemden daha önemli hale gelmiştir…” Açıp bakarsanız Cumhuriyet’in ilk yıllarındaki eğitim sistemimizde, “başarının ölçüsü”, bilginin “hayatta” ne işe yaradığı ve nasıl kullanıldığı idi. Okullarda teori ile pratik kol kola idi ki, bunun en güzel örneklerini köy enstitüleri verirdi. Dersin pratiği okul laboratuarlarında veya okulun üretim alanlarında derhal hayata geçirilir, pratikte bilginin etkisi gözler önüne serilir böylece unutulmaması ve geliştirilmesi mümkün olurdu. Bugünkü eğitim sistemimizin de en önemli eksikliği budur.

***

Nedense sadece ara eleman yetiştirme amacıyla hayata geçirdiğimiz meslek liselerinde bile “kalifiye eleman” yetiştirememekteyiz, hatta sanayi bölgeleri içine kurulmuş çıraklık okullarında sadece çırak yetiştirebiliyoruz. Teori ile pratiğin en çok buluşabileceği bu okullardan bile maalesef bilim insanları, mühendisler vs. yetiştirmeyi hedefleyememişiz. Dolayısıyla öncelikle lise düzeyindeki okullarda bu açık kapatılmalıdır. Başarı, öğrencilerin haftanın en az iki günü eninde sonunda “kurulacak” olan özelleşmiş “Eğitim Bölgesi Laboratuar Okullarında” teorik bilgilerini pratiğe dökmelerini sağlamakla mümkün olacaktır. Bu okullardaki öğretmenler işin pratiği üzerinde etkin kişilerden, gerekirse konuyla ilgili mühendis ve bilim insanlarından seçilmelidir. Aksi halde ne anlatırsan anlat ne öğretirsen öğret (ki buna sadece ezberletme denir) sonuç; senin istatistiklerine nasıl geçerse geçsin “sıfır” olacaktır… 

TARAF OLUN DA BU KADARI DA FAZLA

Erzurum’da olduğu gibi Ankara’da da ramazan ayında, dolmuş beklerken sigara içen Erdal Güzel isimli Ankara Barosuna bağlı bir avukata “Nasıl sigara içersin, burası Ermenistan mı?” diyen dolmuş şoförü saldırıp yumruklamıştı… Tabii bizim gibi bir nedenle oruç tutmayanların daha çok dikkatini çeker ramazan ayındaki “çevre baskısı”… Aslında bu dolmuş şoförünün tavrı da dâhil olmak üzere bu tür davranışların tamamının sahtekârlıktan öte bir şey olmadığını net olarak söyleyebilirim… Bu saldırı da, bu geri zekâlının  “Müslüman’dır, dürüst adam, haram yemez” daha da önemlisi “topladığı ücretlerden çalmaz” mesajı vermek istemesinden başka bir şey değildir. Tabii yersen… İşin özü “henüz” bu münferit davranışları toplumun genel tavrı gibi göstermek yanlış olur. Ancak bu olayların ardından sosyal medyada enteresan bir gelişmeler oldu…

***

Haberlerin duyulması ile birlikte facebook ve twetter’de “bu tür haberlere rağbet edilmemesi” gerektiği ile ilgili bir mesaj furyası başladı. Saldırıya uğrayanın adı, soyadı, mesleği, nerede saldırıya uğradığı belli idi ama bunun hiçbir önemi yoktu… Yüce bir “makam”  inanılmamasını istiyordu, o kadar… Ancak benzeri tavrı mağdur taraf “oruç tutanlardan” olunca göremiyoruz…

***

Malum geçen hafta ODTÜ öğrencileri, başı örtülü birkaç kadını okul dışına çıkarmışlardı. Olay yandaş basın tarafından, öğrencilerin başörtüsünden rahatsız oldukları için bu öğrencinin “öğretim hakkını engelledikleri” şeklinde lanse edilerek yine bir “mağduriyetin” arkasına sığınma çabasına dönüştürüldü. Öyle ki, Başbakan Yardımcısı Bekir Bozdağ her zamanki fırsatçılığı ve tarafgirliği ile olayın ardını bildiği halde bu propagandaya bizzat katkı verdi. Ve “ODTÜ’de başörtülü öğrencilere karşı yapılan saldırının yobazlık, bağnazlık, barbarlık ve faşizmin bir göstergesidir kabul edilemez bir yaklaşımdır, ODTÜ yönetimi ve YÖK tedbir almalı” falan diye uzunca bir nutuk+fırça çekti… Bu kadar da değil. Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanı ODTÜ’lü öğrencileri kastederek; “Herkesin demokrasiye nasıl sahip çıktığını bu unsurların ne yapmak istediklerinin görülmesi açısından ibretlik bir tablo” dedi… Bu cümleleri kuracak yetenekteki bir insanın olayın arkasındaki gerçeklerin farkında olmaması ne garip…

***

Oysa okul dışına çıkartılanlar; yeni kayıt yaptıracak öğrencilere ODTÜ yurtlarında fuhuş yapıldığı iddiası ile öğrencilerin bu yurtlara kayıt yaptırmamasını isteyen, daha iyi koşullardaki “cemaat yurtlarına” öğrenci ayarlayan yurt görevlilerinden başkası değildi. Aslında bu demeçleri veren amirlerimizin, gün gibi ortada duran bu “beyin avı gerçeğini” ve de bu üç kişinin ODTÜ öğrencisi bile değilken oraya nasıl girdiklerini sorgulaması gerekirdi… Yoksa bunlar, özellikle yalnızlığa, şehir yaşamına yabancı gençlerin, saflığından ve geçim sıkıntısı çekmesinden yararlanıp, çok küçük ücretlerle cemaat yurtlarına kaydedildiğinin farkında değil mi? Farkındalar, hem de öylesine farkındalar ki; toplumun yarısını diğer yarısına düşman etme pahasına bile olsa, her zaman ve her zeminde asla işlerine gelmeyen cümleleri telaffuz etmemektedirler. “Taraf olmak” böyle bir şey olsa gerek…

GÖNLÜMÜZLE “BUĞZ” ETSEK…

Bu güne kadarki uygulamaları ile sadece kendilerini ve yandaşlarını ihya etmeyi tercih eden büyük şef ve avanesi zaman zaman şaşırıp doğru işler de yapıyor doğrusu… Seçim psikolojisine girdiklerinden midir, nedir insani yanları bir, bir ortaya çıkmaya başlıyor… Öyle ki; kamerayı fark etmeleri dahi onları duygulandırıp göz yaşlarına boğuyor… Şeflerimizin Myanmar’da Müslümanların, Doğu Türkistan’da Türklerin  derilerinin yüzülerek katledildiği bu alemde, sadece Mısırlı Esma’nın “halka açılan ateş sonucu” tesadüfen öldürülmesine göz yaşı dökmesinin, sembolik hatta politik bir nedene dayandığı gün gibi ortada olsa da, elbette herkes aynı duyguyu paylaşmıyor. “Komşularla sıfır sorun” diye çıktıkları yolda, örneğin Mısır’daki darbe konusunda kadim dostları Suudi Arabistan’la bile ters düşüren bir  politikalara imza atmış olmaları, arada bir de olsa  doğru işler yapmadıkları anlamına gelmez

 “***

İşte bu doğru işlerden biri de Haliç Kongre Merkezinde düzenlenen Siirt Günleri’nin kapanış töreninde dile getirilen birkaç cümle… Birleşmiş Milletleri hedef alan bir büyüğümüz şöyle dedi. “Efendim kimyasal silah kullanılması sebebiyle müdahale eyvallah… Ancak 100 bin kişinin ölümünü bir kenara koyuyoruz, sadece kimyasal silahla uğraşıyoruz. Yani, 100 bin kişinin ölümü bizim için bir değer ifade etmiyor mu? Bunun üzerinde durmayacak mıyız? Onlar insan değil mi? Bu canlar için biz ses çıkarmayacak mıyız?” Doğru söze ne denir? Sonuçta insanlar ölüyorsa sarin gazı, biber gazı ya da tabanca mermisi… Ne fark eder. Çok önce; Amerika’nın Irak’a müdahalesi sırasında söylenmesi gereken sözler olsa bile, iyi konuştu valla… Malum “bozuk saat bile bir günde iki kez doğru zamanı işaret eder” derler ya…

***

Şimdi ben aynı soruları BM’ye falan değil direk AKP iktidarına sormak istiyorum. Irak’ta, Kuzey Afrika ülkelerine güya demokrasi getirmek için yapılan müdahaleler sırasında, milyonlarca masum insan katledilirken, bir ihtimal sadece “buğz edenler” bu soruları soramadığını bir tarafa koyalım… Beşar denen gözü dönmüş, Rusya’yı ve soy kırımcı Çin’i yanına alıp, “Müdahale ederseniz ilk sizin başınızı yakarım” diyor… Bu ülkenin insanının sizlerin yanında hiçbir değeri yok mudur ki; poker masasına oturmuş bir kumarbaz gibi, halkı ortaya sürüp, “Biz varız müdahalede her türlü koalisyona gireriz” gibi laflar ediyorsunuz? Bize ne Arap Baharından bize ne, bu zulüm ve ihanet kokan, insanlık dışı sömürge savaşından?

***

Suriye’de dengelerin değişmesinin bu ülkeye zarardan başka bir şey getirmeyeceğini bile bile neden bizim çocuklarımızı, bizi hiçbir şekilde ilgilendirmeyen bir savaşın piyonu yapmaya çalışıyorsun? Amerika bölgede hükümranlığını pekiştirecek diye kendi ülkemizde, işimizi, huzurumuzu, paramızı kaybettiğimiz yetmezmiş gibi neden bir de canımızdan olalım. Tamam Suriye’de akrabaların olabilir, hatta onlarla kardeş halklar olduğumuzu da iddia edebilirsin ama “göz göre göre uçuruma ittiğin” kardeşlerinle biz de aynı kaderi paylaşmak zorunda mıyız? Bu kirli oyuna, “Dilimizle müdahalemiz, gönlümüzle de buğz etmemiz” neden yetmiyor?

ÜZÜLDÜM DERSEM YALAN OLUR

Ayıptır söylemesi ama İstanbul’un, 2020 Olimpiyatlarına ev sahipliği yapacağına inanmayanlardan biri de bendim.  Çünkü; böyle “uluslar arası bir disiplinin”,  disiplinsizliğin kol gezdiği,  düzenle ilgili yazılı yazısız her türlü kuralın hatta yasanın “egemenlerin” işine geldiği gibi esnetildiği, insanlarının “Ya tarafsın ya da bitaraf” diye tehdit edildiği, yancılığın, ispiyonculuğun teşvik edildiği, hiç de gerekmediği halde savaş naralarının atıldığı bir  ortamda bize, “olimpiyat meşalesi” verilseydi, olimpiyatların kan dökülmesini önlemeyi amaçlayan rekabetçi, lakin barış yanlısı anlamına olan inancımı yitirirdim. Geçelim bu “Müslüman ülkelere vermezler” masallarını… Tanıtım filmlerini karşılaştır, aramızdaki “spor ve olimpiyat kültürü” farkını gözünle gör… %80’nin sporla ilgilenmediği, diğerlerinin de % 10’nun geçim derdinden stadyum görmediği ülkemin insanını miting alanlarında  gözyaşları ile destekli hamasi nutuklarla  ikna edebilirsin de, elin oğlu yemiyor işte…

 ***

Spor kültürü dedik… Bırakın daha dün, “ekmek parası kazanmak için” çalıştığı inşaatın göçüğünde kaybettiğimiz gencecik rekortmen atletimizi ya da İstanbul’un belli semtlerinde dolmuşa, otobüse spor kıyafetleri ile bindikleri için itilip kakılan, taciz edilen kız çocuklarını… Bu sene öz be öz bizim, 650 yıldır sürdürdüğümüz Kırkpınar Yağlı Güreş turnuvasında bile, hem de başpehlivan, dopingli çıkmadı mı? Diyeceğim bizde spor kültürü falan yok. Bizde “Benim memurum işini bilir” vecizesi ile başlayan bir AVM kültürü var… Bu kadar da değil. Bu memleketin Spor Bakanı, ulusal ve uluslar arası müsabakalarda madalya alıp dopingli çıkan sporculara verilen cezalar için; “Olimpiyatları olumlu etkiler” demedi mi? Düşünün bir kere; “tuzu bile kokutmuş” sporcularımızı bir şekilde doping yapmaya mecbur kılmışız, koskoca bakan “Bu konuyu enine boyuna inceleyip gerekeni yapacağız” diyeceğine sinekten yağ çıkarırcasına bu rezaletten medet umuyor. Güler misin ağlar mısın?

***

Hepsi bir yana, son dakikalarda bir tarafta  genç, dinamik, şevkten harap olmuş, cıvıl cıvıl Japon ekibini, diğer tarafta takım elbiseler içinde, Nazilli Testisi gibi dizilmiş  her şeyi para ile satın alabileceğini  zanneden amirlerinin talimatları ile eğilip bükülmekten turşuya dönmüş bizim grup… Manzarayı görünce; “Bu sefer yırttık, bu sefer bizim… Başbakan bu işi kotarmak için spora olan aşkını bahane edip  yanında götürdüğü karısından kızından bile özür diledi” diyen bizim oğlanla, iddiaya bile girdik…  Netice ortada… Japonların hak edip etmediklerini tartışmaya bile gerek yok. Kazanan Japon ekibi sevinç gözyaşları dökerken, kitabına uydurunca her şeyi elde etmeye alışmış, Ankara’nın uyanık geçinen, fışkiye meraklısı belediye başkanı kazanmaktan o kadar emindi ki; saat 22,05’de “İşte bu kadar… Olimpiyatlar İstanbul’da… Teşekkürler Başbakanım” diye mesaj atıyordu. 

MALPRAKTİS

Kusurlu tıbbi uygulama… Her ne kadar “malpraktis” kelimesi manası itibari ile “her meslekteki yanlış ve hatalı uygulamaları” ifade etse de, bu memlekette tıp uygulamaları ile özdeşleştirilmeye çalışılmakta ve kim bilir hangi nedenle bu konuda sadece sağlık çalışanlarına hesap sorulmaktadır… Eğer bir doktor; hastası ile ilgili olarak yetersiz gözlem yaparsa, tıbbi girişimi veya hasta sevkini geciktirirse, bu sevk sırasında yeterli önlemleri almazsa, tedavi sırasında bir enfeksiyona sebep olacak dikkatsiz bir tutumu varsa ya da teşhisi yetersiz, tedavisi yanlış ise ve neticede hastanın ölümüne ya da tedavisinin uzamasına neden olursa malpraktis yani “tıbbi uygulama hatası,” bir başka değişle “doktor hatası," nedeni ile hakkında “yasalara aykırı tıbbi girişimleri” nedeni ile suç duyurusu yapılır ve yasalar karşısında hesap verir… Elbette bu pek eleştirilecek bir durum değildir.

***

Gel gelelim; “yanlış ve hatalı uygulama” yapan meslek grubu sadece doktorlar değildir ki! Düşünün bir kere; trafiğe çıkması uygun olmayan bir taşıtın trafiğe çıkmasına göz yuman bir trafik polisi ile yeterli temizlik ve bakım yapılmadığından, hastasının enfeksiyon kapması muhtemel bir yoğun bakım odasında yatmasına göz yuman bir doktor arasında fark var mıdır? Elbette yoktur. Her ikisi de ölümle sonuçlanabilecek bir uygulamaya imza atmıştır. Öyleyse neden, birinden "esas kabahatlinin kim olduğu dahi araştırılmadan" hesap sorulurken, diğerine boş verilmektedir... Acaba sıkıntı "görevini aksatanın" kime ve neye hizmet ettiğinden mi kaynaklanmaktadır?

***

Oysa bu gün toplumun, kasksız motora binen sürücüyü durdurmayan trafik polisinden tutun da, zanlı avukatına doğru dürüst savunma hakkı tanımayan yargıca, halkı aldatan siyasi liderlere, küçük bir depremde yerle bir olan inşaatların yapılmasına göz yuman mühendislere kadar, birçok alanda “malpraktis kriterleri” belirlenmesi konusunda talepleri vardır. Aksi halde; bir cerrahın eline tutuşturulan ucuz ve kalitesiz malzeme ile yaptığı bir ameliyatın gerçek sorumlularını ya da yeterli hijyeni sağlayamadığı için enfeksiyon kapıp ölen bir hastanın ölümüne, aslında kimlerin ihmalinin sebep olduğu asla tespit edilemeyecektir. Kaldı ki; bu konuda hesap verenler yoğun hasta yükünün ve imkânsızlıkların içinde görev yapan memleketin en üst seviyede eğitim almış kitlesidir…

***

Devletin en üst görevlilerinin halkı aldatmak için “bilerek ve isteyerek” salladığı palavralar, eşine dostuna hak etmedikleri halde yasal boşluklardan sızarak ikram ettikleri çeşme başları bir yana, bu memlekette, yasaları kafasına göre yorumlayıp, insanların hayatı ile oynayan hukukçular cirit atmaktadır. Gel gelelim devlet, üvey evladı “sağlıkçıları” olur olamaz suçlayıp cezalandırırken başka bir kamu görevlisi “hukukçuları” korumaktadır. Hukuk Mahkemeleri Kanunu “hakimlere karşı açılacak tazminat davalarının devlet aleyhine açılmasını” zorunlu kılmaktadır. yapacağı görev hatalarına karşı açılan tazminat davalarındaki maddi kayıplarının hazineden karşılanacağı ile ilgili yasa çıkarmaktadır. Buyurun cenaze merasimine… Dedik ya! sıkıntı "görevini aksatanın" kime ve neye hizmet ettiğinden kaynaklanmaktadır.  Dolayısıyla bu memlekette "malpraktis" kelimesini duyunca aklınıza "belli bir kesimi cezalandırmanın yollarından biri"  gelse hiç de yalan olmaz. 

ALMADAN VERMEK…

Bir kümes… İçinde yaşlı bir horoz’un liderliğinde, genç horoz ve tavuklardan oluşan bir grup mutlu mutlu yaşıyor…  Ancak son günlerde kurnaz Tilki yine kümese göz dikti.  Etrafında ağzından sular akarak tur atıyor. Tilkinin bu hallerini çok iyi bilen yaşlı horoz kümesin kapısına sıkıca dayanmış, ne doğru dürüst yemlenemediklerinden zayıf ve cılız kalmış tebaasını dışarı bırakıyor, ne de onlara doyacakları kadar mısır tanesi dağıtabiliyor. Diyeceğim kümesin içi, dışından beter Açlık başlarına vurmuş, sosyal etkileşim sıfır, ahali isyanda…

***

Deneyimli, lider horozun bu tutumu, tilkinin amacına ulaşmasını zorlaştırsa da tabii tilki bu. Çaktırmadan kümesin arka duvarında küçük bir delik açarak, “bir sapa baş olma” hevesi ile yanıp tutuşan hasetçi genç bir horoz ile dostluk kuruyor. Ona her gün, diğerlerine çaktırmadan biraz mısır uzatıyor. Karnı doymaya başlayan genç horoz canlanıp kanlanıyor, hatta yavaş yavaş sağa sola “efelenmeye” bile başlıyor. Bu sırada tilki, yancısı genç horozun istihkakını arttırıyor. Genç horoz da yiyemediği mısır tanelerini diğer tavuklara dağıtarak, kümesteki itibarını da artıyor…

***

Yaşlı horozun doğru dürüst yem bile dağıtamadığı böyle bir ortamda, elbette kümes ahalisinin ilgisi ve sevgisi “kaynağı belirsiz” de olsa bol keseden “mama” dağıtan genç horoza karşı artıyor. Tavuklar da semizleyen genç horozun etrafında toplanıyor. Hatta ihtiyar horozdan gizli gizli genç horozla cilveleşmeye başlayanlar bile oluyor… Gittikçe popüler hale gelen genç horozun etrafında, dünyadan habersiz “çıkarcı-işbirlikçi” bir topluluk oluşmaya başlıyor. Artık yavaş, fakat emin adımlarla yaşlı horozun kümesteki gücü kırılıyor…

***

İşte tam da bu sırada bir gün tilki, kümesin kapısının önüne bol miktarda mısır bırakıyor. “Yemi” gören kümes ahalisi “kapıyı açıp açmama” konusunda tartışmaya başlıyor. Genç ve güçlü horoz derhal meseleye el koyuyor. Yancıları ile birlikte, yaşlı horoz ve taraftarlarını kümesin bir kenarına sıkıştırıp iyice bir gagalıyorlar sonra temkinli bir şekilde kapıyı açıp, yemi yemeye başlıyorlar. Bakıyorlar ki bir şey olmuyor, korkuları azalıyor, rahatlıyorlar… Bir süre sonra tavuklar kümesin dışında rahat rahat dolaşmaya, birazcık düşünseler kimin bıraktığını kolayca tahmin edebilecekleri yemleri yiyip tombullaşmaya başlıyorlar. Bu sırada tilki; hoplaya zıplaya yemleri atıştıran tombul piliçleri gizli gizli dikizlerken içinden “ Almadan vermek Allah’a mahsustur” diye geçiriyor…

***

Keyifli bir sabır içinde, zaten çiftçinin ambarından çaldığı mısır denelerini, kendi inine doğru sererken, kümes ahalisi, tam da tilkinin çizdiği yoldan, “kasım kasım kasılan” liderlerinin önderliğinde, üstelik de   “avantadan mamalanmanın” verdiği o sonsuz keyifle, bilmeden “lay lay lom” tilkinin inine doğru ilerliyor… Bir süre sonra bir bakıyorlar ki, önlerinde içi mısır deneleri ile dolu bir mağara… Bedavacı takımı alıştı ya; yeni önderlerinin eşliğinde  yem dolu mağaraya saldırırcasına girerken "Almadan vermenin sadece Allah'a mahsus" olabileceğini düşünmüyorlar bile…Ve tabii tilki; hooop inin kapısı kapatıveriyor… 

Sonuç malum… Kümes halkı, hem de en semirmiş halleri ile tilkiye yem oluyor… 

Allah kimseleri "kibrinin esiri olmuş akılsız bir başın" cezasını çeken, haram mı, helal mi, demeden götüren, aptal tombul piliçlerin durumuna düşürmesin…