BU ARALIK DA BÖYLE GEÇTİ

 

Tam maliye bakanının “En yüksek emekli maaşı bizde” sözlerine bir anlam yüklemeye çalışıyordum ki, İstanbul B.B.Bşk. duyunca vaz geçtim… Malum; geçen perşembe İstanbul’a kar yağınca, her zamanki gibi trafik felç, insanlar rezil olmuştu ya! İ.B.B. Başkanı da işte bu son kaosu yorumluyor. “Kar yağışının Cuma olacağını söylemişlerdi… Kar erken geldi.” Hadi ya! Demek meteoroloji antlaşmaya uymadı. Ama açıklamanın devamı daha da enteresan, “Metrobüs hattında sıkıntı var… Ufak bir kazada sistem duruyor…” Bizde bu duruma, “Uyan da balığa çıkalım” hali derler.

***                                                                                                                                                                

Bostancı Gösteri Merkezinde “Sanatçılar Girişimi”nin düzenlediği “Büyük Buluşma” isimli etkinlikte ki; sloganı “Ferman padişahın/Ülke bizimdir” idi; konuşma sırasını öne aldıran Kemal Kılıçdaroğlu’na, Levent Kırca öyle bir kaptırdı ki; liderlerin “Bahtsız bedevi” atışması yanında püripak kalıyor. Tam da Levent Kırca’ya “Yuh olsun!” diyorduk ki; Ankara’dan bir duyum geldi. Bir belediye başkanı; Bentderesi’ndeki genelevlerin niçin kaldırıldığını soran bayan takipçisine; “Bentderesinde mi çalışıyorsun?” diye tweet atmış. Ekranda sigarayı karartıp, dumanına çare olamayan RTÜK bu beyleri de uyarır mı bilemem ama dedelerimiz boşa söylememiş; “Adam adamdır olmasa da pulu, eşek eşektir atlastan olsa da çulu” diye.

***

Allahtan aklı başında valilerimiz var…  Devletin anlı şanlı Siirt Valisi, resmi twitter hesabı üzerinden ABD Başkanı Obama’ya tweet atıyor. “I’m from Turkey. I like you. Your life and President is very succsfull I hope i will be like you.” Zannederim aşağı yukarı şöyle diyor; “Türkiyeliyim, Siirt Valisiyim. Sizi seviyorum. Hayatınız ve başkanlığınız çok başarılı. Umarım ben de sizin gibi olurum…”  Aminnnn! Biz de zaten şu memleketin başına Usta’dan sonra kim gelecek diye tasalanıp duruyorduk.  Eh Obama’nın desteğini de arkana aldıktan sonra yolun açık olsun Sayın Valim…

***

Hani Usta, “Bu hocalar öğrencilerini böyle yetiştiriyorsa onlara da yazıklar olsun. Bize böyle bir hoca lazım değil.” Demişti ya; Cumhurbaşkanı Sayın Abdullah Gül ODTÜ olayları için konuştu. Gül       “Bilimi kısır tartışmalardan uzak tutmamız lazım. Teknolojiyi, bilimi, yeniliği rehber edinmeyen milletlerin önlerine koydukları hedefler ulaşmaları mümkün değildir.” Diyerek Ustaya gereken mesajı gönderdi göndermesine de, keşke benzer bir mesajı, dünyanın en büyük parçacık fiziği araştırma merkezi CERN’e, sırf 70 milyon lira üyelik bedelini “verimli değil” bahanesi ile vermemek için, çıkmadan önce de duyabilseydik.

***

Ne yiyip ne içtiklerini bilmem ama yine Siirt’teki evlerinde 4 ayda 300 defa yangın çıkan Toprak Ailesini, bir vekil ziyaret ederken de, “buzdolabında” yanar vaziyette bir çocuk pantolonunun bulunması, korkuya yol alçı. Yaşanan korkunç olayı değerlendiren Müftü olayın içinde “cinler” olabilir derken, Türkiye Bilimler Akademisi şeref üyesi Prof. Dr. Üner Tan “Kirli şeyler yanar, kendileri de yanabilir. Dikkat etsinler. Eğer yangınları önlemek istiyorlarsa bütün eşyaları değiştirsinler” dedi. Bakalım hangisi haklı çıkacak. 2012’nin aralık ayı da böyle geçmiş.

Yeni yılınız kutlu olsun…

BİZE DE BÖYLE POLİTİKACILAR

18 Aralık 2012 Salı. Davet etmeyi unuttukları için Sayın Cumhurbaşkanı Abdullah Gül’ün katılmadığı Çin’den naklen verilecek olan, medarıiftiharımız Göktürk-2 Uydusunun fırlatılması törenini Başbakan ODTÜ Yerleşkesinden izleyecek… Siz hem öğrenci, hem de muhalif fikirlere sahip olsanız bu fırsatı kaçırır mıydınız? Cevaba gerek yok… Toplum öylesine sindirilmiş ki; koca bir kasabayı andıran kampüsten sadece, yaklaşık 300 kişilik bir grup ve gösteri yapmaya, ustanın izlediği politikaları protestoya hazırlanıyor. Sen misin toplanan. “Üniversitelerin özgürlüğü” sözünden, sadece “otoritenin” uygun bulduklarını anlayanlar, derhal; 20 kadar zırhlı araç ve Toma eşliğinde yüzlerce polis, yerleşkeye büyük bir tantana ile dalıyor. Dalmakla falan da kalmıyorlar elbette. Bunu Cumhuriyet Bayramı kutlamalarında Ulus Meydanında da görmüştük…

***

Başbakan’ın 3 çocuk tavsiyesinden önce doğdukları için, çoğunun kardeşi bile olmayan, gözümüzün nuru çocuklarımıza, emniyet(!) güçleri “Bizi yoran sizdiniz ha!” der gibi, tebelleş oluyor. “Vay, demek savaşa geldiniz!” diyen adı üstünde delikanlılar boş durur mu?  Öğrenci başına yaklaşık 5 polisin düştüğü kampüs, cop vızıltıları, gaz, basınçlı su, gaz tabancalarından çıkan patlama sesleri ile şenleniyor.  Öyle bir tantana çıkıyor ki; öğrencilerin belki de katlanılabilecek seviyede kalması muhtemel protestoları “sürü psikolojisi” içinde,  umulmadık boyutlara erişiyor. Bir öğrenci sıkılan bir gaz mermisi ile komaya giriyor.

***

Uzatmayalım sorumuz şu: Özerk olması gereken, “işgali, kazanılmasından(!) zor” bu seçkin üniversitenin,  gelecekte “ağalar” istese de istemese de, ülkede ve de bu gün olduğu gibi “iktidarda(!)” söz sahibi olacak seçkin öğrencilerinin, en demokratik haklarını kullanmak istemeleri, izlenen politikaları ret etmeleri suç mudur? Olur ya! Dün yapamadınız ama ileride de, öğrencilerin aşırı olacağını düşündüğünüz davranışlarını, hep böyle mi engelleyeceksiniz? Bu ziyaret planlı olduğuna göre, önceden alınacak basit, fakat etkili önlemlerle olayları engellenemez miydi? Kolluk kuvvetleri olayları sadece basınçlı su ve gazla mı engeller?  Onların görevleri arasında “önlem alma” diye bir fiil de yok muydu? İşin özü; öyle “Olayları çıkaranlar marjinal gruplardı, PKK sempatizanları” falan demekle bu iş olmaz. Onların sevgisini kazanmak gerekir. Bana kalırsa Tomo’lar gibi, yerleşkede molotofların, sapanların da yeri yok. Kampüsün güvenliğinden sorumlu olanlar ne iş yapar? Diyeceğim de; Başbakanın ofisinin bile “dinlendiğini” duyduktan sonra, sorsam ne olacak? Malum; aynası iştir kurumların…

***                                                                                                                                                                

Aslında ustaların olayları yorumlayışlarına baktığımız zaman, bu soruların da verilecek cevaplar da manasız kalıyor.. “Kusura bakmayın biz de öğrencilik yaptık ama biz taş ile sopayla yapmadık. Bu hocalar öğrencilerini böyle yetiştiriyorsa onlara da yazıklar olsun. Bize böyle bir hoca lazım değil.” Anlayış bu…  İktidarın hava atacağı projeler üretiyorsan âlâ… Yoksa pis kaka… Usta böyle der de, iktidarın özenle seçip atadığı şak şakçı akademisyen takımı durur mu? Derhal “vıcık vıcık yağ damlayan” bir ortak bildiri ile olayları kınayıp, öğrencileri ve onları korumaya çalışan hocalarını lânetledi…  Muhalefet lideri ise tam tersini düşünüyordu. “Her ODTÜ’lü bir Yörük Ali Efe’dir.” Gel gelelim;  terör örgütünü bile muhatap alanlar; bir türlü öğrencileri, bu “deli kanlıları”, muhatap almıyor, onları potansiyel birer “terörist” olarak görmeye devam ediyor. Bize de böyle politikacılar lazım değil ama ne yapalım, kader utansın…

 

ÜÇ KURUŞLUK ÇIKAR İÇİN DEĞER Mİ?

Gözyaşları sel. Empati, şefkat, anlayış, samimiyet… Hem de öylesine bir samimiyet ki; insanların izdivaçlarına, kaç çocuk yapacaklarına, nasıl konuşmaları gerektiğine kadar teklifsiz öneriler… Neden acaba? Aslında; köhnemiş gayelerini yüceltmeye kalkan yeltekler, toplumun önemsediği diğer tüm değerleri alaşağı etmeye soyununca bu “baba” pozlarına ihtiyaç duyar. Çünkü meftun oldukları Amerikalı dostlarının deyimi ile “Kurucu Baba”lığa terfi etmenin yolu “karıncaya yükü vurup, belini incitmemekten” geçer. Çünkü “hapishanede işkence gören” birinin hikâyesini duyunca, “Aklıma gelse dağa çıkardım” diyerek vurdumduymazlığının utancını yaşayacağına, her kötü muamele görenin “eşkıya” olmasını adeta teşvik eden, üstelik birkaç pespayenin yaptığı yasa ve insanlık dışı davranışları, “devlete mal etmeyi” bir meziyet sayan yetkisiz yetkililerin yaptığı bu saçmalıkların, olaylara ne kadar “menfaatçi” bir pencereden baktıkları dışında bir açıklaması yoktur.

***

Unutmamak gerekir ki; “işkence” bir insanlık suçudur. Nerede, ne zaman, kime karşı ve hangi gerekçeyle yapılmış olursa olsun “işkence yapanlar mutlaka yargılanıp cezalandırılmalıdır.” Belki de 30 yıldır siyasete yön verenlerin arasında yer alan iktidar mensuplarının, bu güne kadar bu basit gerçeği göz ardı edip; sanki akılları başlarına daha dün gelmiş pozu vermeleri, iktidarın felsefesi olan “çıkarcı yaklaşımların” sonucudur. Bunu çekinmeden söyleyebiliriz çünkü iktidarda oldukları son 10 yılda, AB Komisyonunun Türkiye raporlarında işkence ve kötü muamele yapanların “cezalandırılmadığı yönünde” iddialar var. Ve iktidar bu güne kadarki tutumu ile işkenceyi önleyemediği gibi, ileri demokrasi gereği paldır küldür tutuklattığı birçok asker, bilim adamı ve gazeteciye de en azından kötü muamele edilmesinin müsebbibidir.   Meclisteki PKK işbirlikçileri söz konusu olunca aklına “empati” gelen bu hazretin; her şey bir yana TBMM’sinde olması gerekirken Silivri’de tutulan seçilmişlerle de aynı empatiyi kurması en içten dileğimizdir. Gelgelelim tam bir “fena-man(!)” olan ve her açıklaması ile sadece “hayret” uyandıran bu vatandaş ardı ardına öyle şeyler yumurtluyor ki, hiç şansımız yok.

***

Mesela; konuşmayı pek seven bu vatandaşın son numarası; bir televizyon kanalına anlattığı hatıraları oldu. Hatırasının kahramanları arasında (zavallı!) teröristbaşı da var. Ankara’da yatılı olarak Tapu Kadastro Meslek Lisesinde iken, bir yıl beraber “namaza gittikleri” terörist başını neredeyse yere göğe sığdıramıyor. Sakin yumuşak başlı bir insanmış, o zamanlar hiçbir siyasi kavgaya girmezmiş… Neymiş de bir gün Risale_i nur talebesi bir ağabeyleri çaya çağırmışmış da, ona, “sen okula git” demişler de, eğer o da onlarla gitseymiş Nurcu olurmuş. Onu götürmediği için vicdan azabı duyuyorlarmış da, falan filan… Bu nedir yahu? Sıra bir teröristin halka başka bir eşkâl altında sunulmasına mı geldi? Sen, hafızanı mı kaybettin be adam? O senin yumuşak başlı dediğin adamın verdiği emirlerle katledilen çocukların, daha kanları kurumadı! Bir taraftan teröristlerle randevulaşıp, dağ yolunda kucaklaşan vekillere ağzına geleni sayacaksın, diğer yandan o teröristlerin “başını” neredeyse “mümtaz insan” ilan edeceksin… “Üç kuruşluk çıkar," alacağın bir "aferin" bu güne kadar dökülen onca şehit kanını satmaya değer mi?
Ancak, her kim olursa olsun, ne zaman ve hangi koşullarda hangi gerekçeyle yapmış olursa olsun, silaha sarılıp dağa çıkmak, masum insanları çoluk çocuk demeden öldürmek, askerlerimizi şehit etmek de çok büyük bir suçtur ve hiçbir koşulda mazur görülemez, devlete silah çekenler haklı nedenlerle bu suçu işlemek zorunda kalmışlar gibi gösterilemez.

Bülent Arınç teröristlerin de çocukluk ve gençliklerindeki masumiyetlerinden söz ederek adeta onları koşulların teröre zorladığı izlenimi yaratmaya çalışmış. Onların öldürdükleri insanların bazıları çocukluklarını ve gençliklerini hiç yaşayamadılar. Tümünün gelecekle ilgili umutları yok oldu. Aileleri, çocukları ve yakınları bir ömür boyu dinmeyecek acılara gömüldüler. En çok acınması gerekenler şimdi neredeyse kader kurbanı sayılmaya çalışan teröristler midir, yoksa onların katlettiği masum insanlar mıdır?

bBaşbakan yaBbB

SAÇMALAMAYA DEVAM

Kendi halinde, akıllı, uslu, saygılı, sevecen bildiğiniz kimi şahısların, zaman zaman hırçınlaştığına, saldırgan ve saygısız bir canavara dönüştüğüne şahit olmuşunuzdur. Zaman bize insanların çevrenin etkisi ile farklı mizaçlar geliştirebileceğini ya da psikoza girebileceğini öğretti. Ve bu tür karakter ve davranış değişikliklerinin, “ruhlarında yaşadıkları ve dindiremedikleri fırtınaların” bir dışa vurumu olduğunu anladık. Çevre baskısı azaldıkça insanların mizaçlarının da değiştirmeye eğilimli olduğunu biliyoruz. Mesela; kadınlarda yaş ilerledikçe, genellikle erkeklere özgü bildiğimiz bazı davranışların gelişmesi, kadınların üreme özelliğini yitirmesinden değil aslında çevre baskısının azalmasındandır.  Elbette erkeklerde de, yaş ilerledikçe o güne kadar gizlemeyi başardıkları örneğin, dedikoduculuk, iftira, uçkur düşkünlüğü gibi “er kişi’liğe ters” tavırlar gelişebiliyor. Yani içlerindeki şeytan öyle bir dürtüyor ki; “aslı” ortaya çıkıyor… 

***

Meclisteki bütçe görüşmeleri sırasında “meclis kürsüsünden” muhalif bir bayan milletvekili “bankaların devlet eli ile satılması konusunda”, bu gün daha çok Mesir Macunu dağıtması ile hatırlanan bir vekilin 2000 yılında Fazilet Partisinde iken yaptığı açıklamalara dayanarak “şu anda hukuksuz olduğunu” iddia bazı ettiği işlemler, üzerinde konuşuyor. Ve elbette konuşmasını, bir zamanlar “yararlanılacak fikri olan” bu zatın oturduğu yana belki de yüzüne bakarak yapıyor. Ve belki de “Ne değişti de bugün o fikirlerinizden caydınız?” babında sorular soruyor. Bu durumda bu zatın kalkıp, fikrinin neden değiştiğini mantıklı bir şekilde açıklaması gerekir, değil mi? Nerde! Ne yazık ki; bazı insanlar had, hudut tanımıyor… Kibrin işgali altındalar… Ve başlıyor zırvalamaya; “Lütfen bana bakmayın. Ben mahcup bir insanım. Zarif bir hanımefendinin bana bakmasından sıkılabilirim” falan diyor.  TBMM kürsüsünden…

***

Sanki hitap ettiği insan, binlerce kişinin desteklediği bir milletvekili değil de, pastanedeki bir bayan… Hani dedik ya; bazıları ruhlarındaki kirliliği, sahip olduğu iktidarın geçiciliğine bakmadan, saçma sapan tavırlarla dışa vuruyor… Özellikle “Kürtaj konusunun” gündeme geldiği günlerde, bayan milletvekilinin konuyu gündeme taşıyan yetkiliye verdiği tepki üzerinden, vurmaya kalkınca iş zıvanasından çıkıyor. Elbette muhatabının da bu sözlere verecek bir cevabı vardı ve özetle şöyle dedi; “Cinsiyetçi bir konuşmayla beni tarif ederken “kadın milletvekili” dedi. Konuşmasında benim kendisine bakmamdan mahcup olduğunu ifade etti. Oysa ben; mahcubiyetinin benim cinsiyetimden değil, söylediklerimden dolayı olmasını dilerdim. Bunca yıllık devlet adamlığına bu yorumu yakıştıramadım. Biz “zarif” gibi sıfatlarla falan da anılmak istemiyoruz. Dişiliğimizle değil kişiliğimizle buradayız.

***

Maalesef bir çok saygın kişi, bu günkü ahvalden aldıkları güçle makamlarından ve kendilerinden saygısını esirgemeyenlere, anlaşılmaz bir şımarıklıkla olur olmaz tavsiyelerde bulunuyor. Hatta birkaç insanlıktan nasibini almamış devlet görevlisinin yaptığı, yasalara aykırı zulümden, görevlilere gereken cezayı verebilecekleri bir makamı işgal etmelerine rağmen, devleti toptan suçlu görüp “dağa çıkmayı” mazur gösterebilecek kadar ileri gidiyorlar. Anlaşılıyor ki; bu kardeşlerimizin dağarcıklarında artık bu millete verecekleri bir ihsan kalmamış. 

ÇOK FENA İLERLEMİŞİZ

2013 Yılı Merkezi Yönetim Bütçe Kanunu Tasarısı ile ilgili görüşmeleri, ilk gün büyük ihtimalle izleyememişsinizdir. Çünkü TRT programında meclisten naklen bir yayın olacağı belirtilmemişti. Demek ki TRT, “iktidarla muhalefetin bu ciddi yüzleşmesini” gözden kaçırmak ve halkın hangi anlayışla,  nasıl yönetildiğinden habersiz derin uyku halinde kalmasını istiyor. Oysa reyting diye bir kaygısı olmalıydı… Ne kadar başarılı olduklarını bilemem. Ama eminim ki, ısrarcı davranıp izleyebilenler, iktidar sıralarının özellikle de ana muhalefet liderinin konuşması sırasındaki alaycı, umursamaz tavrını görüp; bizi yönetenlerin artık egolarının esiri, sadece temennileri olan, işin aslını bilen ama bir türlü esasa giremeyen garip bir topluluk haline dönüştüğü, duygusuna kapılmıştır. Zaten daha görüşmelerin ilk saatlerinde; muhalefetin eleştirilerine, iktidarın bir cevabının “olamayacağı” da anlaşıldı… Görüşmeler ilerledikçe tartışmaların “mesir macunu” dağıtan mahcup bir kartalozun, ipe sapa gelmez muhabbetine dönüşmesi, kaygıları haklı çıkarmaya yetti de arttı bile…

***

Oysa Maliye Bakanı Sayın Mehmet Şimşek’in ağzından bal damlıyordu… Hani anlayana sivrisinek saz misali… İşsizlik ile mücadeledeki başarılarını anlatırken çizdiği pembe tablo karşısında ağlasam mı gülsem mi bilemedim. Çünkü teori ile pratik arasındaki gözle görülen, elle tutulan bir uçurum vardı. Mesela Sayın Bakan, toplanan tüm verginin sadece üçte birinin “servet üzerinden alınan dolaysız” vergi olduğunu, %75’lik kısmının ise KDV, ÖTV, özel iletişim, şans oyunları gibi vatandaştan cebren alınan “harraci vergilerle” sağlandığını söylüyordu. Eh bize de beklenildiği üzre, başarılarını alkışlamak düştü… Böylece fakir-zengin, garip-guraba herkesten aşağı yukarı eşit miktarlarda bir vergi tahsil edildiğini anladık, doğrusu mest olduk. Herhalde ileri demokrasinin “eşitlik ilkesi” kapsamında vergilendiriliyoruz. Valla hiç bilmiyordum, ot gibi yaşamışım şu memlekette…

***

Aslında; en çok kâr eden kurumların, “bankalarımız (!)” olduğunu, “devletin” Ziraat Bankasının ise “devletin” özürlü bakımı için yaptığı üç kuruşluk yardımdan bile komisyon aldığını bildiğimizden,  sadece soyulduğumuzu sanıyorduk… Oysa açıklamalarından anladık ki, mesela; kullandığımız 41,14 TL’lik elektrik için, 22,16 TL vergi ödeyerek vatanı da kurtarıyormuşuz. Ne mutlu bize… Sadece elektrik, su da değil.  Akaryakıt ve doğalgaz tüketicileri de aynı sıfatı hak etmişler. Meğer toplanan verginin %15-20’si onların cebinden çıkıyormuş. Az bir bütçe açığımız kalıyormuş ama herhalde pek problem olmaz. Akaryakıt ve doğalgaz fiyatlarında yapılacak küçük bir “ayarlama” ile meselenin halledileceği düşüncesindeyim. İlerliyoruz ya!

***

Yalnız, bana örtülü ödeneklerden ve yurt dışına yapılan yardımlardan hiç bahsedilmedi gibi geldi. Acaba bu ödeneklerin ve harcanan paraların, kaynağı neresidir? Bütçe ile bir alakası var mıdır? Bu görgüsüz mirasyedi tavrı ile yapılan savurganlığın faturası, daha ne kadar halkın ensesinde boza pişirecek bir türlü anlayamadık. Devletin zengini pohpohlamaktan, fakire zulmetmekten ne zaman vaz geçeceğini de anlayamadık… İktidar, büyüyoruz vaatleri ile emeklinin, emekçinin sırtına yüklenmekten, vatandaşlarının bırakın yastık altını kulağındaki küpeye dahi göz dikmekten ne zaman vaz geçeceğini bir türlü anlayamadık gitti…  Çok fena ilerliyoruz canım!

ŞU KILIK KIYAFET MESELESİ

Her defasında, bu kez dolduruşuna gelmeyeceğim, “sonradan görme” siyasilerin masalları ile kafamı yormayacağım diyorum demesine de,  ne mümkün. Bazı, kabuğundan çıkıp kabuğunu beğenmeyenler, öyle sözler ediyor ki, aldırış etmemek, yapılan hakaretleri sineye çekmek mümkün değil. Seçimler yaklaştıkça sırtını “hamasete”, seçim bitince de Obama’ya dayamayı alışkanlık haline getiren efendiler, bir şekilde ulaştıkları makamlardan, yargı da dâhil her şeye hâkim olmanın verdiği “çalımla” sallayıp duruyorlar… Hele hele bazı kadirbilmezler lafı dönüp dolaştırıp Cumhuriyeti kuran, abartısız her şeyimizi borçlu olduğumuz iradeye getirmiyor mu? Gel de sabret… En basit durumlarda mesela; okullarda kafalarına göre yapabilecekleri bir kılık kıyafet düzenlemesi sırasında bile, ettikleri habis ruh hallerini yansıtan laflar bize, yine onların saçmalıklarını eşelemekten başka bir yol bırakmıyor.

***

“Üniforma meselesiyle ilgili birkaç kitap karıştırsanız orada Mussolini’yi, Hitler’i görürsünüz bir de tabii İsmet İnönü’yü.” Sultan Süleyman’a yalan yanlış masallarla toz kondurmayanların ettiği lafa bakın… Hz. Mevlana’nın nasıl ellerinden öpmem. Güzel insan. Nasıl da insanı dertlerinden arındırıyor. Ne demişti: Söylenecek her söze cevabım vardır/ Bir söze bakarım söz mü diye/ Bir söyleyene bakarım adam mı diye… Geçmişte de AKP’nin Kürtçü bir milletvekili Cumhuriyetin ilk yılları için “Milli şef faşizmi” demişti. Ve tabii, mahkeme ağzına biber sürmüştü… Lakin Cumhuriyetin ne zaman ve hangi şartlarda kurulduğunu kasten bilmezden gelen, Türk ve Türkiye düşmanı insanlara dahi profesör payesinin verildiği bu ülkede,  kılavuzu bu tip  “kargalardan” olanlar hiç de az değil…

***

Neyse; gelelim okullarda kıyafetin serbest bırakılması meselesine. Bakan, ana babaları maddi külfetten kurtardıklarını falan söylüyor. Hipnozla insanın “acısını dindirme” dedikleri, böyle bir şey herhalde… Yani hikâye… Çünkü bizi masraftan kurtaracaksanız lafı dolandırmaya gerek yok ki! Okul kitaplarını nasıl bedavaya dağıtıyorsanız, bir de kıyafet dağıtırsınız olur biter de, bu size uymaz… Çünkü sizin derdiniz başka… Demokrasi şemsiyesi altına sığınıp, faşist uygulamaları kaldırıyoruz muhabbeti ile kafanıza göre takılıyorsunuz. Yarın çocukların, her gün başka bir kıyafet giymek isteyecekleri, belki de marka derdine düşecekleri, taleplerini karşılayamayan ailelerine isyan edecekleri falan kimin umurunda? Aslında bu tehlikenin görünen tarafı. Okulların başka dertleri de var mesela; güvenlik… Görevliler; şimdi bile baş edemediği it kopukla yarın nasıl baş edecek?

***

Hem okul içinde aynı kıyafeti giymenin Allah aşkına “faşizmle” ne alakası var? Çin’de halk devriminden sonra kurulan komünist rejimde de tek tip kıyafet yaygındı… İslam hukukunun geçerli olduğu ülkelerde, Müslüman kadınlar tek tip kıyafet kullanmak mecburiyetindedir. Askerlerden, polislerden, zabıtadan, otobüs şoförlerinden, temizlik görevlilerinden, Hacca gidenlerden hiç bahsetmeyelim… Tek tip giyinenler faşist, giymeyenler kuzu… Masal bunlar… Diyeceğim, önümüz seçim. Ne yapacaksanız, ne diyecekseniz açık açık söyleyin de biz de nasıl bir ülkede yaşayacağımızı bilelim, ona göre karar verelim.

BOZUK SAAT

Hangi ülke, hangi toplum, bırakın insanların etnik kökenlerini, ne iş yaptıklarına dahi aldırmadan, sadece canına kast eden, kamu araçlarını, binalarını, içindeki masum insanlarla birlikte kundaklayan, milletin bayrağına, vatandaşın malına, canına, saygı göstermeyenleri “masum” ilan edebilir ki? Kim bu eylemlerin müsebbipleri ile kucak kucağa poz verip, “onlar bizim dağdaki kardeşlerimiz” diyebilecek kadar ölçüsüz davranır ki? Ve hangi adalet sistemi, bu teröristlerle ittifak içindeki insanlara hoşgörülü davranabilir? Hem TBMM’sindesin hem dağlarda. Yok, öyle şey... İşin özü; arkalarında PKK terör örgütünün baskı ve zulmünün olduğunu göstermek için, teröristlerle randevulaşıp kucaklaşanların, “bir hesap vermesi” gerektiği evrensel bir gerçektir. İtle yatıyorsan pireyle kalkmayı da göze alacaksın. Kürsü dokunulmazlığı haricinde tüm dokunulmazlıklar kaldırılmalıdır.

***

Gelelim bu konuda Ustanın tutumuna. Dokunulmazlıkların “zata özel” kaldırılması yönündeki çabasının devlete millete bir yararı yoktur. O yüzden bana sorsalar, zata özel dokunulmazlık kaldırılması işine karşı çıkarım. Karşı çıkarım ki; vatandaş “dokunulmazlığın” başımıza ne belalar sarmakta olduğunu artık anlasın. Çünkü ben, usta kadar “Parlamentonun yeri geldiği zaman herkese haddini bildireceğinden” pek emin değilim. Lideri bir “diziyi” beğenmedi “belgesel” zannetti diye o dizinin (Muhteşem Yüzyıl) yayından kaldırılması için önerge veren uzaktan kumandalı parlamenterler ile nereye varılır bilemem. Kaldı ki, geçen 10 yıl içinde halkı kategorize edip, açılımlar yapma vaadi ile olayların bu noktaya gelmesine sebep olanların, bu gün kalkıp da “Şimdi birileri çıkmış bize 1992,94 den bahsediyor. Kusura bakmasınlar bugün 2012… Bu günün şartları ile o günün şartları aynı değil. Ve kimsenin istedikleri gibi kalkıp at oynatmasına müsaade edemeyiz” demesini, hayra mı yormalıyız bilemiyorum… Malum bozuk saat bile bir günde iki kez doğru zamanı gösterir.

***

Fazla uzatmanın gereği yok. Aradan geçen bunca yıla rağmen içeride ve dışarıda izledikleri politik yaklaşımlarda henüz bir kararlılık, bir istikrar göremediğimiz iktidarın, bu konudaki yaklaşımının da ortamı germekten başka bir yararının olacağını sanmıyorum. Oysa meselenin çözümü basittir. Kürsü dokunulmazlığı haricinde dokunulmazlıkların kaldırılması… İşte o zaman herkes, yasalar içinde kalma, konuşma, davranma zorunluluğu hisseder. Öyle kafasına göre atıp tutamaz. Kendisini “Ali kıran baş kesen” zannedemez. İşte o zaman parlamenterler milletin gerçek temsilcileri haline gelir. Ve tabii “dokunulmazlıkların kaldırılması konusunda” Usta’ya itiraz eden iktidar vekilleri, grupta fırçayı yiyince süt dökmüş kediye dönmez…     

KADAYIFIN ALTI

Bir zamanlar, yerel basının anlaşılmaz tutumu yüzünden bende benzer sıkıntılar yaşamıştım. Lakin benim haberi yazanla yüz yüze gelme imkânım oldu... Baktım hiçbir şekilde tanışmadığım biri… Ve elbette gazeteyi uzatıp  “Haberi yazarken niçin bana işin aslını sormadınız?” diye sitem etmiştim. O zamanlar iktidarda, bir koalisyon hükümeti olduğundan “yağcılık, yaltakçılık” için ortam bu kadar müsait değildi ve iftiranın sebepleri daha masumdu. Bana da; “Hocam, tamamen tesadüf bu haberden siz bir zarar görmezsiniz ama bu vatandaş kazanır.” Demişti… Bir zavallının, kendine göre “halkın yararına” gördüğü bir mesele üzerinden “kurguladığı bir oyunda”, her an, hiç haberimiz olmadan bize bir rol biçebileceğini o gün öğrendim…  Ve bugün dalavereciliğin yukardan aşağıya doğru geometrik dizi halinde yaygınlaştığını, dalkavukluk, şakşakçılık, çanak yalayıcılığı uğruna kimlerin feda edildiğini görüyoruz…

***  

Bu kez oyun daha büyük… Bu dümenin, gönüllü tezgâhtarı ulusal bir gazetenin; üç beş öğretmenin “piknikte” rakı içmesini, “lisede ahlaksızlık” olarak yorumlayıp, nereye gittiği belli eğitim sistemimizin, saygın ve aydın neferlerini karalamaktan halk yararına(!); içki karşıtı olduğu “tahmin edilen” iktidara yaltaklanmaktan başka ne çıkar ki? Kaldı ki, Antalya gibi dünyanın gözdesi bir şehirde, kendi dünyalarını yaratmak için, saçma sapan kurallar türeten konservatörler ile onların bu saçmalıklarını ciddiye alıp, müfettiş görevlendiren makamlar ve de bu “badem bıyıklı müfettişlerin” öğretmenlere sorduğu abuk sabuk sorular da dâhil, olay baştan sona tam bir rezalettir…

***

Çünkü, söz konusu olay; 2,5- 3 yıl önce gerçekleşmiş bir piknik sefasıdır. İçki içen arkadaşlar alkolik değildir, sadece mutlu geçireceklerini hayal ettikleri bir günün tadını çıkarmaya çalışan yorgun öğretmenlerimizdir. Üstelik piknik resimlerini yayınlayan da onlar değildir. Düşünün bir kere olay öylesine sıradandır ki; fotoğrafları çeken ve sayfasında yayınlayan öğretmen bile olayın farkına ancak olay patladıktan sonra varabiliyor. Üstelik fotoğraflar izni alınmadan indirilmiştir. Yani bu “ahlak timsali (!)” gazeteci, fotoğrafları resmen çalmıştır… Yani topluma ahlak dersi vermeye çalışanların yaptığı ahlaksızlığın ta kendisidir…

***

Halkın şiddetli tepkisi sonucu, her ne kadar haklarında “soruşturma açılmaya gerek görülmese” de öğretmenlerin özel hayatlarının afişe edilmesi ile zarar katlanmıştır. Çünkü gençlerimizin ve çocuklarımızın dikkatini onlara uygun olmayan bir davranış üzerine çekmiş oldular. Ve nereye varmak istedikleri hakkında onları aydınlattılar… Özellikle öğretmenler, öğrencilerinin sigara içtiklerini dahi öğrenmelerini istemezken, bu vıcık vıcık yağ içinde yüzen gazeteci müsfettelerinin; gazetelerde boy boy rakı içen insan resimlerinin yayınlanmasında ne gibi bir kamu yararı gördüklerine, varın siz karar verin. Anlaşılan o ki; toplumun istedikleri kıvama gelip gelmediğini ölçmek istiyorlar. Ve gördüler ki, henüz kadayıfın altı kızarmamış. Yani; henüz istedikleri kıvamda değiliz…

TALİH DEVİ

Madem NATO üyesiyiz, madem bu kurum kollektif bir savunma örgütü ve madem NATO’nun hep ihtiyacımız olduğunda ülkemizi yalnız bıraktığından şikâyet ediyoruz peki, bu günlerde ülkemize konuşlandırılacağı söylenen Patriot bataryalarına neden itiraz ediyoruz? Ha… Komşularımızla “sıfır sorun” yaşıyoruz, NATO’da nereden çıktı diyenlerdenseniz bilmiyorum. Ama, ülkemizi düşmanlarımıza karşı savunurken, bize yardımcı olacak dostlara da ihtiyacımız olabileceği düşüncesinden hareketle üye olduğumuz, ortak savunma örgütü NATO (belki de bambaşka hesaplar içinde) kırk yılda bir doğru iş yapmış, bırakın da tadını çıkaralım. Gerisi hava. Tetik vs. bizde olacakmış falan filan. Masal bunlar. Diğer yandan memlekette bu kadar yabancı üs, bu kadar yabancı uyruklu serseri mayın varken, ne NATO ne de onun patriotları bize zarar verebilir. Kaldı ki; Rusya’nın, İran’ın, Çin’in karşı çıktığı bir girişimin, bize neye patlayacağını, en iyi büyüklerimiz bilir… Diyeceğim demesine de! Beyefendi biraz yorgun geldi bana…

***

Baksanıza bu kadar problemin arasında nereden aklına geldiyse, Kütahya’da, halkın %52'sinin dört gözle izlediği, tekrarında bile reyting rekorları kıran Muhteşem Yüzyıl dizisi için; “7 milyarlık dünya, ecdadımızı ‘Muhteşem Yüzyıl belgeselindeki’ gibi tanıyor. Bizim öyle bir ecdadımız yok. Biz böyle bir Kanuni Sultan Süleyman’ı böyle tanımadık. Onun ömrünün 30 yılı at sırtında geçti. Sarayda gördüğünüz dizilerdeki gibi değil…” Dedi.  Ve dizinin yönetmenlerini de, diziyi yayınlayan televizyonun sahiplerini kınadı… At üstünde duramayan bir insanın, Kanuni’nin 30 yılını at sırtında geçirdiğini söylerken ayıptır söylemesi, 10'nun üzerinde çocuğa nasıl sahip olacağını düşünememesi bir yana; “Bu konuda ilgilileri uyarmamıza rağmen yargının da gerekli kararı vermesini bekliyorum” demesi ayrı bir facia idi. Böylece bu basit konuda bile alenen yargıya talimatı verdi. Tabii yanlış, eğer tüm dünya bizi bizim dizilerden tanıyacaksa Kurtlar Vadisi'ni izleyenler hakkımızda neler diyor kim bilir? Kaldı ki; Asmalı Konak, Yaprak Dökümü eleştirilen konuda, Muhteşem Yüzyıl’a beş çekerdi…

***        

Şevket Süreyya “Tek Adam 2” de bir hikâye anlatır. “Masallara göre Talih Devi tek gözlü bir devmiş. O tek gözü de başının üzerinde yani tepesindeymiş. O yüzden hep gökyüzünü görür, çevresini göremezmiş. Ama etrafını dolduran eteklerine yapışıp ondan talih dileyen insanları, şöyle gelişigüzel yoklayıp, içlerinden birini seçer, gökyüzüne kaldırırmış. Sonra… Yükselttiği talihliye tepesindeki tek gözü ile bakarmış. Beğenirse orada tutar, tutar… Canını sıkan bir hal, beğenmediği bir durum hâsıl olunca da onu o yükselttiği yücelikten, fırlatıp atarmış.  Halk da işte “Talih Devi” gibi bir şeydir. Halka rağmen yapılanlar, halka rağmen söylenenler, halka rağmen halkı hor gören davranışlar, halkın zihnine yavaş yavaş kazınır. Ve öyle bir an gelir ki; yükselttiği yücelikten fırlatıp atar. İşin özü; söz konusu dizide de geçtiği söylenen, ayet mealindeki gibi; yeryüzünde böbürlenerek yürümemek gerekir…

 

SENİ GİDİ SENİ !

İsmimizin kaderimiz üzerinde bir etkisi var mıdır?” diye bir sorsam, eminim aklınıza, olumlu ya da olumsuz pek çok örnek gelir. Ama nedense, bugünlerde benim aklıma hep olumsuz örnekler geliyor… Mesela Büyük Türkçe Sözlükte isminin anlamı, “erkeklere” özgü ve “yüksek, yüce veya ulu” olarak yazılmış ekâbir takımından birinin, “ismi ile müsemma” olduğunu söylemek zor. Peki, hepsi mi böyledir? Bilemem, ama muhatabımızın defolu olduğu hemcinsine “civanım delikanlım” hitabından zaten belliydi. Sakın yanlış anlaşılmasın “defolu” derken yaşının mizacına getirdiği bir “yumuşaklıktan” bahsediyorum. Yusuf Ziya’nın da işaret ettiği gibi; bunların  “içlerinde sönüp yanan gizli yumuşak ışıklarla fosforlu bir parıldayış” vardır.

***

Yani her ne kadar kelime anlamı, erkeksi, sert ve otoriter bir çağrışım yapıyorsa da, hal ve tavırlarının “feminen” bir yanının olduğu gerçektir. Dolayısıyla bu ismi taşıyanların bazılarının cinsiyet değiştirmesine ne kadar şaşırmıyorsak, bazılarının da; hislerini ifade ederken ağlamasına, dedikodu yapmasına şaşmamak gerekir. Diyeceğim ismin kaderimizi nasıl etkilediğini kestirmek mümkün değil…

***

Zaten bu tür olumsuz bir örneği daha geçen gün TBMM kürsüsünden yapılan bir diyalogla, yaşadık. İsminin ağırlığını taşıyamayan bir vekil,  başka vekili “cinsel istismar” ile suçlarken kendisini o kadar kaptırmıştı ki; konuşması sırasında, suçladığı vekilin yanında oturan bayan milletvekillerini dahi, ikaz etmekten geri duramadı… Aman ha! Sizi de taciz eder, koruyun kendinizi sapıktan; babında… Üstelik birkaç telefon mesajı “fotoğrafında” yazılanlardan hareketle adamın kalemini kırdı… Suçlamanın gerçek olup olmadığına aldırmadan, suçladığı insanın en az kendi kadar toplumda saygınlığı olduğuna bakmadan, öylesine sözler etti ki; olaya bizzat şahit olduğunu sandık. Hele hele ertesi gün televizyon ekranlarından öyle bir kahredişi vardı ki, adeta olayı yaşıyordu. Dava açacağım, süründüreceğim, rezil edeceğim diye feryat figan ederken, aklıma Temel’in düştüğü hal geldi…

***  

Hikâyeyi duymuşsunuzdur… Temel vapurda işine giderken, arada sırada tanımadığı biri karşısına geçer ve sağ elinin işaret parmağını sallayarak “seni gidi seni” der deyip hızla uzaklaşırmış. Vapur kalabalık olduğundan önceleri pek üzerine alınmamış ama bu birkaç kez tekrarlanınca canı sıkılmaya başlamış… Neyse bir akşam işten dönünce eşine olayı anlatır. O da çok kızar.  “Vay terbiyesiz adam” falan diye hakaret bile eder. Lakin ertesi sabah aynı adam yine aniden çıkar ve bu kez başını da iki yana sallayarak  “Seni gidi dedikoducu seni” der.

KİMLERE MUHTACIZ YA RAB!

Serserinin biri yolda kendi halinde yürüyen Bektaşi'nin arkasından sinsice yaklaşıp, ensesine okkalı bir tokat vurmuş... Baba Erenler acı ile dönüp, edepsizin yüzüne kızgınlıkla bakınca da, her zamanki arsızlığı ile sırıtarak durumu açıklamış: Ne bakıyorsun Baba, bu tokat Allah'tandı... Bektaşi: İmanım demiş, elbette öyledir; ama Allah'ın bu işi hangi hayâsızın eliyle yaptırdığına bakıyorum.

***

Bizim durumumuzun da Baba Erenlerden bir farkı yok aslında. Ilımlı İslam ülkesi olma yolunda, dikensiz gül bahçesi yaratma sevdalıları, üstelik uydurma suçlamalarla; memleketin eski Genel Kurmay Başkanını “terör örgütü lideri” olarak yargılıyor. Peki, bu davada suçlamalarda bulunan en önemli tanık kimmiş biliyor musunuz? Eli kanlı bir terörist. Bir hükümlü, yani suçu sabit görülüp mahkûm edilmiş bir insan müsveddesi.  Dağlarda bunların peşinde ömrünü çürütenler suçlu, şehirde belediye otobüsünün açılmasına mani olup, içine molotof atıp insanlarımızı yakıp öldürenler şahit… Hadi buna Taktiri İlahi falan diyelim; tamam da, arkamıza bakıp bu zulmü kimlerin ağzı ile yaptığımıza bir bakmamız ve oynanan oyunu görmemiz gerekmez mi?

***  

Gelelim Usta’nın, Kürtçülerin nafile çabalarından biri olduğu konusunda hiç şüphe duymadığını ima ettiği ve aldırmaz göründüğü “açlık grevi” meselesine… Hiç düşündünüz mü; içerdeki Teröristbaşı’nın bile “açlık grevi” diye bahsettiği bu eylem, nasıl oldu da iktidar da dâhil dışarıdakiler tarafından “ölüm orucuna” dönüştü? Başlangıçta halkın gözünde, Başbakanın “eylemi sonuna kadar desteklediğini” ima eden, hatta “herkesin Başbakanı’na” yakışmayacak kadar aşırı, sert ve alaycı tutumu; “devletin dizginleri elinde tutacağı izlenimi” yaratıyordu. Hatta Bülent Arınç’ın uzlaşmacı yaklaşımını “Başbakan Arınç’la ikinci kez ters düştü” diye manşet yapan gazeteler bile vardı… Gelgelelim; bu hengâmede hangi tutumun “çakma” olduğunu anlamamız için 3 gün yetti de arttı bile. Ne yazık ki; memleketi üç beş teröristin ağzından çıkacak kelimelere muhtaç etmişiz…

***

Ve perde kapandı! Biz de Baba Erenler gibi dönüp ardımıza bakınca, işin içinde hangi arsızın eli olduğunu gördük. Ve anladık ki, operasyonun asıl amacı; Bölücübaşı’nın apoletine bir yıldız daha eklemekmiş. Artık rütbesi arttı. Dışarıdakiler onun ılımlı yaklaşımı ve örgütü üzerindeki gücüne bir kez daha dikkat çekerek, toplumu ilerideki gelişmelere hazırlıyor… Lafın özü; halkın üzerinde terörün Öcalan’sız sonlandırılamayacağı izlenimi yaratılmaya çalışılıyor. Zaten büyüklerimizin de, Teröristbaşı’na bir teşekkür plâketi vermediği kaldı. Gelgelelim; Teröristbaşı kardeşi aracılığı ile yaptığı açıklamada genel olarak bu tür eylemleri içerdekilerin yapmasını uygun bulmadığını, yapılması gerekiyorsa bu tür eylemleri dışardakilerin yapması gerektiğini söylüyor. Bunun anlamı maalesef, teröre devamdır. Bir başka değişle "şaptan şeker olmayacağıdır." Kimse boşuna heveslenmesin...

BAKALIM GÖRECEĞİZ

BDP Eş Başkanı, milletvekili Selahattin Demirtaş’ın, ne olduğunu inkâr etmeyen dürüst bir yanının olduğunu düşünüyorum. O konuşunca insan en azından karşısındakinin “bizden olmadığını” anlamakta tereddüt etmiyor. Oysa bizim itimat ettiklerimizin, dost mu yoksa düşman mı, olduklarını anlamak için, kavun gibi “diplerini yoklamamız” yetmez. Malum, geçen hafta “her cins âdem yetiştirmeye elverişli” bu toprakların ürünü Selahattin Bey, gönlünde yatan aslanı açıkladı. Bölücü başının heykelini dikeceklermiş. Aç tavuk rüyasında, kendini buğday ambarında sanırmış, derler ya; işte bu… Bir gün birileri çıkacak, bir çimdik atacak ve uykudan uyanacak ama olan yine ikide bir gaza getirip yollara döktüğü uşaklığı “özgürlük” zanneden yandaşları ile oyun oynadıklarına inandırıldıklarından, polis araçlarına attıkları her molotofun patlamasına “oley” çeken sabilere olacak…       

***

Neyse, bölücü terör örgütünün meclisteki temsilcisi terörist başının heykelini dikeceğiz der de, Usta durur mu? Kavranması güç bir cevabı, vakit geçirmeden yapıştırdı. Ve tabii kendine düşman bellediği herkesi kırıp geçirdi… Nasıl olsa anlamazlar, anlasalar da konuşamazlar rahatlığı ile… Sayın büyüğümüz şöyle buyurdu: “BDP’nin eş başkanı çıktı, bölücü başının heykelini dikeceklerini söyledi. İşte bunlar sadece beton dökerler. Kalp taştan olunca ruh böyle beton hayal ediyor. Dünyanın her yerinde diktatörlerin heykelleri yıkılırken bunların aklı sadece heykel dikmeye yetiyor. Ben bunu söyledim. BDP doğunun CHP’si olma yolunda emin adımlarla ilerliyor. Baskı yapmada, sindirmede, susturmada, öldürmede CHP’den farkları yok. İşte şimdi tam CHP oldunuz…” dedi. Sözün özü: Sana diyorum kızım, sen anla gelinim…

***

“Her cins âdemi yetiştirmeye elverişli” bu toprakların bir başka evladı da, böyle buyurdu… Sanırım “bunlar” dedikleri CHP ve BDP olduğuna göre “sadece beton dökerler” sözünde de CHP’ye önemli bir gönderme olduğu açıktır. Bu durumda “CHP’nin döktüğü beton” göndermesinin anlamı nedir ki? Yoksa bu gönderme ile aklımıza ‘Erbakan’ın döktüğü ve vatandaşa fabrika temeli olarak yutturduğu ucubeler’ mi gelmeliydi? Cumhuriyetin kurulması ve bu günlere ulaşmasında katkısından asla şüphe duymadığımız CHP ve CHP’lileri, ülkeyi bölmeye yeltenenler ile aynı kefeye koyma ayıbını bir kenara koyuyorum, BDP’yi CHP’lileştiren nedir? Bu sözler “heykel dikme” konusu üzerinden edildiğine göre kastedilenlerin ne olduğunu ve lafın ucunun nerelere vardığını, daha da açığı CHP’nin kimin heykelleri diktiğini sanırım anlamayan yoktur… Ancak, asla yıldırma, sindirme, susturma söz konusu olmayan ülkemizde, özellikle CHP’lilerin bu cümlelerin içindeki “fitneyi” görmezden gelmesini, elbette yaşadığımız dönemin “ileri demokrasisi” ile kolayca açıklayabiliriz. Demek ki, ustalık devrinin alâmetifarikası bu olacak… Bakalım; göreceğiz… El mi yaman bey mi yaman…  

YOLUN SONU GELDİĞİNDE

Usta “17 Kahramanımızı şehit verdik. Aziz milletimize sabır diliyorum. Kazayla ilgili adli ve idari soruşturma başladı. Bir terörist saldırı söz konusu değil. Helikopterin yorgun ve bakımsız olduğunu ifade edenler var. Ağzı olan konuşuyor. Terörle mücadele esnasında bu acı hadiseler yaşanabiliyor. Soruşturmalar yapılacak gereken tedbirler alınacaktır. Bu davayı millet meselesi değil hükümet meselesi olarak görenler var. Sırf hükümet zarar görsün diye dua ediyorlar” deyip mutat fırçasını çekerken; “dua” ile bile, hükümetin başına bir dert açılabileceğinin altını çiziyor. Allah hükümetimizi büyünün, tılsımın, muskanın şerrinden korusun! Aslında bizim dualarımız pek de makbule geçmez. Yoksa sırf Cuma hutbelerinde ettiğimiz dualarla bırakın dünyayı evrenin hâkimi olurduk… Kısacası bu felaketin sonunda; ustadan nasihat değil, teselli beklerdik! Ne de olsa sonu belirsiz bu yola bu milleti siz düşürdünüz…

***

Elbette insanlar üzüntü içinde ve teselliyi bulacakları bir yer, bir makam arıyor. Derdini, tasasını, kırgınlığını, kızgınlığını sorumlular ile paylaşmak istiyor. Bunu “hükümet zarar görsün” diye yaptıklarını hiç sanmıyorum.17 Delikanlımız şehit olmuş… Askerlik hizmetini yaparken bu dünyadan koparıp almışız… Bu millet bunun hesabını kimselere soramayacak mı? Kaderimize boyun mu eğmeliyiz? Öyle mi istiyorsunuz? Bir yasa yapıp sadece maddi imkânı olmayanları askere gitmeye mecbur kılıyorsan, üstelik bu zoraki görevi yaptırırken, hayatını da koruyamıyorsan müsaade edin de; biraz kulaklarınız zarar görüversin… Kaldı ki; açtığınız adli ve idari oyalamalar ile de kazaları engelleyemiyorsunuz. Hangi orduda bu kadar kaza, bu kadar kayıp var? Bizim ordumuzda güvenlik önlemlerinin bir önemi yok mu? Helikopterin, uçağın hangi şartlarda uçacağını biz mi söyleyeceğiz?

*** 

Bu kadar da değil… Bu kaza; Sikorsky’leri yani Karaşahin diye bilinen bu tip helikopterlerin bu yıl içinde sebep olduğu üçüncü ölümlü olay… Bundan önce de aynı tip helikopterlerle, 11 Ekimde Diyarbakır- Lice’de; 1 şehit, 7 yaralı, 22 Temmuzda; Hakkâri- Dağlıca’da 5 şehit, 7 yaralı vermiştik. Peki, bu durumda bunların metal yorgunu ya da bakımsız olabileceklerini düşünmek, yazmak, çizmek pek mi saçma? Kaldı ki; Avrupa’ya ya da Kürtçü sempatizanlarınıza selam gönderme ihtiyacı duyduğunuzda “Kürt meselesini biz çözeceğiz”, sıkıştığınızda “bu milletin meselesi” deyip paçayı kurtaramazsınız. O makamlar şikâyet makamı değildir. Millet o makamlara oturttuklarından ninniler, masallar değil çözüm bekler. Yoksa bir gün; yolun sonu geldiğinde, bu gün olduğu gibi eski defterler tek tek açılır. İşte o zaman eleştirileri savuşturmak bu günkü gibi kolay olmayabilir…  

 

BUYRUN... TAM ZAMANIDIR

Geçen pazartesi, neredeyse tüm gazetelerin en önemli haberi; bir uluslararası kredi derecelendirme kuruluşu olan Fitch’in, Türkiye’nin “uzun dönem yabancı para cinsinden kredi notunu; 2B’den 3B’ye” yükseltmesiydi... Büyüklerimiz çok mutlu oldu… Dünyanın 20 büyük ekonomisi arasında diye övündükleri ülkemizin nihayet “yatırım yapılabilir ülke” seviyesine yükseltilmesi ile umutlandılar. Alttan birkaç dersimizin kaldığını, FKK (Fitch Kurul Kararı) ile sınıf atladığımızı duymuşlardı ama ne önemi vardı ki! Bir şekilde önümüzü açmışlardı… Artık yabancı yatırımcıların ülkemize yatırım yapması için önlerinde hiçbir engel kalmamıştı. Büyüklerimiz, haber duyulur duyulmaz dövizin gerilemesinin ve borsanın yükselmesinin bizlere gelecek mutlu günler(!) için adeta bir müjde verdiğini söylüyordu… Gel de inanma…

***

Diyeceğim büyüklerimiz bu durumun keyfini yaşamaya başladı bile. Elbette biz de, büyüklerinin masalları ile duygulanıp sevinç gözyaşlarına boğulmayı ihmal etmedik. Çünkü ne olduğuna bakmadan başkalarının sevincine veya kederine kendimizi o kadar kaptırıyoruz ki, çoğu zaman öldüğünden haberi olmayan mevtalar gibi, mutlu, mutlu yaşadığımızı zannederek batıp gidiyoruz vesselam…

***

Oysa biraz kafa yorsak, bizim ülkenin ekonomik hallerinden “derecelendirme kuruluşlarının” da bir şey anlamadığını derhal fark ederdik. Son 5 yılda akaryakıttan kokaryakıta, ekmekten don lastiğine kadar vergiler, trafik cezaları da dâhil her şeye en az % 100 zam yapılmış bir ülkede acaba ne değişmiştir de “uzun dönem yabancı para cinsinden kredi notu” artmıştır… Gel de inan! Yoksa bunlar da “para ile ders geçme sistemi” uygulayan 3. sınıf üniversiteler gibi olmasın? Doğrusu, bir başka derecelendirme kurumu daha iki hafta önce kredi notumuzu “işe yaramaz” olarak belirlemişken, Fitch’in olumlu not vermesi insanı uyuz ediyor…

***

Hepsi bir yana aslında cevabı beklenen soru; “Kredi notunun artmasında kimlerin çıkar sağlayacağı?” olmalıdır… Elbette yetkililer piyasadaki rahatlamadan, ekonomik göstergelerin nasıl olumluya döndüğünden bahsedecektir de eminim ki, hiç biri bu not meselelerinin aslında dünyanın gerçek sahibi enternasyonal kapitalistlere “Şimdi Türkiye’de paranı katlayabilmenin tam zamanı” mesajı verdiğinden hiç bahsetmeyecektir. Artık zaten %50’sine sahip oldukları borsamızın ve tabii ekonomimizin çok daha fazlasına sahip olmalarının, memleketi taşını toprağını dolara çevirip kendi ülkelerine taşımalarının tam da zamanıdır.

 

AÇLIK GREVİNDEN ÖLÜM ORUCUNA

Elbette bir şeyler duyuyorsunuzdur da, eminim siz de benim gibi Kürtçülerin “açlık grevlerinin” neden “ölüm orucuna” dönüşmesi için çaba gösterdiklerine herhalde bir türlü akıl erdiremiyorsunuzdur. Herhalde kendi militanlarından kurtulmak istiyorlar… Çünkü ortada, bırakın ölüm orucuna yatanları, tuzu kuru tertipçilerinin bile yakında beride göremeyecekleri talepler var. Peki, nedir bu talepler? 1- Anadilde savunma hakkı. 2- Anadilde eğitim hakkı. 3-Terörist başının tecrit koşullarının kaldırılması. Bu taleplerden sadece biri yani “ana dilde savunma hakkı talebine”  elbette kimsenin bir diyeceği yoktur. Çünkü insanların, “kendilerini” en iyi ifade edebilecekleri bir dilde savunma yapabilmesi kadar doğal bir şey olamaz. Bunun “hangi dil” olacağına da mahkeme, değil kendisinin karar vermesi gerekir. Zaten hükümet bu konuda bir çalışma yaptığını açıkladı. Bu durumda “önce ateş edip sonra hedef alan acemi grubunu andıran tertipçilerin”, bu kadar siyasi tutuklunun hayatını riske etmesinin anlamı nedir? Neticede bu eylemlerin varabileceği başka bir hedef de yoktur.   

***

Çünkü diğer iki talebin, böyle bir metazori bir yöntemle ağza alınması dahi mümkün değildir. Hele hele olayı tertipçilerin kamuoyuna duyurdukları gibi “tecridin kaldırılması”, terörist başının evine gönderilmesi ya da benzeri manalar içeriyorsa, bir başbakanın ağzından duymamamız gerekse de  “idam cezasının” yeniden konulmasını isteyen kitlelerin sesine de kulak vermek gerekebilir… “Talep etmek” sadece Kürtlere özgü değildir. Anlatmak istediğim “korsanlığın” artık geçerliliğinin kalmadığıdır…  Saçma taleplerle dış dünyada ülkeyi sıkıştırma derdine düşenlere bu güne kadar yaşadıklarımızı bir gözden geçirmelerini, her şeyin nasıl unutulup gittiğini, olanın bu vatanın sıradan vatandaşlarına olduğunu hatırlatmak isterim.  Dolayısıyla; ölüm orucu ile ya da dağda ölmek çözüm olsaydı bu memlekette terör diye bir problemimiz kalmazdı. Diyeceğim Kürtçülerin organize ettiği her eylem gibi bu da, insanları ajite edip olmayacak duaya “âmin” dedirtmekten öteye gitmez.  

***

Anadilde eğitim hakkı denen düzmece talebe gelince; aslında herkes elindekinin kıymetini bilmelidir. Burası Türkiye’dir ve elbette yeryüzünde Türkiye’den bir Kürt devleti çıkarmayı hayal edenler olabilir. Gelgelelim bunu gerçekleştirebilecek güce muktedir olduklarını zannetmiyorum… Ha, kurulursa bunu yaparsınız… Yok, kurulmadı, ana dilde eğitim almak için, öte yana geçersiniz, olur biter… Kaldı ki, bir taraftan biz ayrılıktan yana değiliz, başka bir bayrağın altında yaşamak gibi bir tasamız yok deyip, öte yandan devlet içinde devlet yaratmaya kalkarsan, kendi “anarşist” tavrına bakmadan, devletin temsil eden herkese hakareti “maharetten” sayarsan, senin de halkın gözündeki kıymetin “ettiğin hakaret” kadar olur.

***

Her Türk Vatandaşının, özellikle de bu milletin varlığı ile semiren, soyunun sopunun geleceğini garanti altına almış vekillerinden ve onların işbirlikçilerinden “bu kaos ortamına bir son vermelerini” istemek, en doğal hakkıdır. İti- kopuğu sokağa dökmeyi, insanların hayatlarını, geleceklerini riske etmeyi bırakınız. Yazıktır bu insanlara, son verin bu aptalca eylemlere… Öte yandan egosunun esiri olup yapamayacağı sözler eden, memleketi yalan, dolan, palavra ve de bol bol dua ile yöneteceğini düşünen bazı aklı evvellerin de işin buralara gelmesinde büyük günahı olduğunu da söylemek gerekir. Eşkıyayı bando ile karşılamakta bir beis görmeyenlerin ülkeyi getirdiği durum işte budur…  

OYSA TEVAZU’U SİZE NE KADAR YAKIŞIRDI

Gökyüzüne bakınca; sadece ama sadece  “Yüce Yaradan’ın” büyüklüğünden söz edenlere şaşıyorum. Oysa insanoğluna öncelikle “kendisinin” ne kadar sıradan ve değersiz olduğunu hatırlatıyor olması gerekirdi. Çünkü evrenin bu muazzam büyüklüğü içinde, insanın saliseden çok daha kısa sayılabilecek yaşamında, yalanla, dolanla hatta aldatmak için gözyaşları dökerek,  “Evrenlerin Hâkiminin” de aldatılamayacağını, kendilerinden başka “zahit” tanımayan yeni Efendilerimizin bir an önce anlaması gerekir… Ve bir an önce; hiç olmazsa 1 dakika gökyüzüne bakıp, açık seçik izleyebilecekleri bu akıl almaz düzende bir matah olmadıklarını, o kahrolası kibirlerini yenip hatırlamaları gerekir. 

***

Uzatmayalım… Cumhuriyet Bayramında Atatürk’ün anıtına çelenk bırakmayı, bayramı meydanlarda kutlamayı yasadışı ilan edip; öz bayramını kutlamaya gelmiş Cumhuriyet Çocuklarına terörist muamelesi yapanların; daha üç gün önce birilerinin “Dağda ölenlere de ağlamayan insan değildir” lafına destek için “Türkiye’nin ağlayan Genelkurmay Başkanlarına, Başbakanlara ihtiyacı var” deyip insanlık dersine girişmesi, neyin nesidir? Anlaşılıyor ki, bu kadar şehit ve gazi ailesinin, öğretmenin, işçinin, doktorun, öğrencinin, düzmece delillerle tutuklanıp çocuklarının, annelerinin cenazesine katılamayan, katılıp da ailesi ile acılarını paylaşamayanların gözyaşları, ağaları tatmin edememiş. Peki; Ankara Ulus Meydanında, Birinci Meclisin önünde elindeki Türk Bayrağına bile aldırmadan, üzerlerine biber gazı, tazyikli su sıktığınız, yerlerde sürüklediğiniz insanların, tekmelenen gençlerin, Bayram Çocuklarının, gözyaşları da mı sizleri tatmin edemedi? Bu hiddetin, bu şiddetin sebebi bu mu?  Oysa; “tevazu”u size ne kadar yakışırdı…   

***

Kaldı ki; bir Başbakan Yardımcısı; “Orada kimlerin olduğu belli, ulusalcılar, Ergenekoncular” diyerek biz değersiz kulları, iktidarın dayatmalarına kulak asmayıp örneğin Cumhuriyet Bayramını Ankara’da, Ulus meydanında kutlamak isteyen Türk Vatandaşları için, temsil ettiği odakların düşüncelerini açıkladı… Tabii biz de; bugün Ergenekoncu denilip, içeri tıkılanların ne kadar bize benzediklerini daha net anlamış olduk… Demek ki artık; vatanın her karış toprağında askerlik yapan,  şehit, gazi olmaya davul zurna ile giden bu halk, bayrağını alıp Ankara sokaklarında bir tur atacak olursa her an düzmece bir örgüte üye yapılıp kodese tıkılabilir. Dedik ya! Türkiye’de sadece kendini Türk sayanlara, Ata’sına, Bayrağına, Cumhuriyetine birlik ve beraberliğe saygı duyanlara ödün verilmez. Geri kalanlara her türlü müsamaha, hoşgörü hazırdır Neymiş de orada kutlamak yasalara aykırıymış… Yasalar yapılırken, yasaklar konurken kamu yararı, halkın talepleri dikkate alınmıyorsa o ülkede demokrasiden bahsedilebilir mi? Dedik ya, Efendilerimiz o kadar yüksekteler ki! Oysa; “tevazu”u onlara ne kadar yakışırdı…   

***

Allah aşkına söyler misiniz; Atatürk Anıtına çelenk koymanın, Cumhuriyet Bayramını belli caddelerde yapılacak resmigeçitlerle, fener alayları ile kutlamanın kime ne zararı vardır? Binlerce kişi tüm engellemelere ve kışkırtmalara rağmen caddelere çıktı da bir tek cam mı kırıldı? Bölücü teröristler ve baldırı çıplak yandaşları gibi dükkânları mı yağmaladı? Molotof kokteyllerle, havai fişeklerle otobüs mü yaktı? Kaldırımları söküp, bankamatikleri mi yağmaladı? Ne yaptı? Peki; hal böyle iken, Cumhuriyetin polisi neden karşılarına dikildi, Cumhuriyet Savcılığı ne davası açıyor? Bu halka iktidarın yasakladığı bölgelerde “Cumhuriyet Bayramını kutlayamazsınız!” mı diyecek… Laik, demokratik Cumhuriyeti;  Cumhuriyetin savcıları da savunmayacaksa, kim bu halkın haklarını koruyacak? Oysa; “tevazu”u size ne kadar yakışırdı…   

SIRADAN BİR İNSAN GİBİ

Sayın Hocamız Prof. Ali Demirsoy her zamanki duruşu ile yine hepimizin yürekten paylaştığı gelgelelim bir şekilde seslendiremediği duygularımızın tercümanı olmuş… Bu yüzden Kıymetli Öğretmenimizin isyanını köşemizin elverdiği ölçülerde paylaşmak istiyorum…

“16.10.2012 tarihinde tanık olduğum bir merasimde, bu toplumun ulaşmış olduğu kimliğin artık benim kimliğimle aynı olamayacak kadar farklılaştığını anladım. Eğer siz, toplumun yaklaşımını ve anlayışını anlayamıyorsanız; ya siz, o toplumun bir bireyi olmaktan uzaklaşmışsınızdır ya da o toplum, sizin içinde rahat hareket edemeyeceğiniz ya da benimseyemeyeceğiniz kadar değişmiş demektir. Tanık olduğum şu sürecin üzerinde, ön yargılarınızı bir tarafa bırakarak bir insan olarak, ama sadece bir insan olarak düşünmenizi istiyorum.

Prof. Dr. Fatih Hilmioğlu, Hacettepe Üniversitesi Tıp Fakültesi mezunu, Almanya’da ve Hacettepe Üniversitesinde dâhiliye uzmanı olmuş, başhekimlik, dekanlık yapmış ve İnönü Üniversitesinde Gastroenteroloji kliniğini kurmuş ve iki dönem İnönü Üniversitesi Rektörlüğünü yapmıştır…  Tanıdığımız Prof. Dr. Fatih Hilmioğlu, cumhuriyete, laikliğe, bilimsel düşünceye sözde değil özde inanmış ve sahip çıkmış bir meslektaşımızdı... Şu anda çeşitli suçlamalarla Silivri Cezaevinde, yaklaşık 4 yıldan bu yana tutuklu olarak yatmaktadır ve bilebildiğimiz kadarıyla da ağır seyreden karaciğer kanserinden dolayı yaşamı tehdit altındadır. Eğer varsa, suçunun ne olduğunu, bağımsız, hukuka ve adalete saygılı, insan haklarını ön planda tutan yüce mahkemelerimiz kuşkusuz kanıtlarıyla birlikte bu topluma kararlarıyla duyuracaklardır. Yargılama aşamasındaki bir davaya fikir beyan etmenin, görüş açıklamanın ve serzenişte bulunmanın hukuka aykırı olacağını bildiğim için bu konuyu burada kapatmalıyım.

Prof. Dr. Fatih Hilmioğlu’nun iki oğlu vardı. Biri şu anda Amerika’da eğitimdeymiş, diğeri Emir; benim de yakinden tanıdığım yakışıklı, saygılı, yüzünden güzellik akan, aydınlık yüzlü bir gençti ve Başkent Üniversitesi Hukuk Fakültesinde üçüncü sınıfta okuyordu. Her hafta sonu yalnız kalan anasını, babasını görmek üzere Silivri’ye götürüyor, onunla iki gün kalarak geri dönüyordu. 13.10.2012 tarihinde çok kötü bir trafik kazasında yaşamını yitirdi. Emir’in cenaze ve defin törenine birçok insan gibi ben de katıldım. Benzer durumlarda yaşanan hüzün doğal olarak bu törenlerde de yaşandı… Ancak bu süreçte yer alanların acıklı durumları, çizilen bu tabloya yerleştirildiğinde, belki de dünyanın en kahredici, üzücü ve düşündürücü bir sahnesi sahnelenmiş oldu.

Dünya güzeli oğlunu yitiren bir ananın dramını bütün çıplaklığıyla görüyorduk. Belki, onu, kendisi bir hekim olan kocası teselli edebilecekti; acılarını bir nebze de olsa dindirebilecekti Gözlerimiz kocanın üzerindeydi. Ancak kocayı, yanında, arkasında, önünde, -her halde- yıllarca kucağına almış, sevmiş, öpmüş, koklamış yavrusunu son seyahatinde yalnız bırakarak kaçmasın diye en az görebildiğimiz 6 kolluk görevlisi çembere almıştı. Zaten 4 yıl tutukluluk ve ağır hastalığı nedeniyle neredeyse bitme aşamasına gelmişti. Bir zamanların saygın doktoru, saygı yöneticisi Prof. Dr. Fatih Hilmoğlu’nun gözlerindeki -çok az kimsenin anladığını düşündüğüm- acı ifade birçoğumuzun kalbine kurşun gibi oturdu. Hiç kimseye, yaşayan oğluna, üzüntülerin en büyüğünü yaşayan eşine bile yardım edecek durumda değildi. Belli ki sadece bir töreni yerine getirmek için izinli çıkmıştı.

Yasalar nereye kadar izin veriyor, nasıl veriyor bilemem; hukukçu değilim. Ancak Prof. Dr. Fatih Hilmoğlu’nun geniş bir koruma çemberi içinde Ankara’ya getirilip, evinde kalmasına izin verilmeden, geceyi Sincan Cezaevinde geçirmek, defin töreninin ardından (aynı gün mezarlıkta bu tören yaklaşık saat 16.00’da bitti) saat 19.00’da 4 yıldır tutuklu olduğu Silivride’ki koğuşuna götürülmek üzere izin verilmiş. Yani evinde çocuğunun ruhuna okunacak duaya bile âmin diyecek şans tanınmamıştı. Eşiyle birlikte yıllarca yavruları üşümesin diye yorganını örttükleri odaya, son bir defa birlikte bu yorganı katlamak için bir şans bile tanınmadı. Sanki Silivri kaçıyordu.

Bu yazıyı kaleme alırken ananın mezarı başındaki yok oluşunu, babanın gözlerindeki acı ifadeyi, bu durumu toplumun bir kara bahtı olarak görerek gözlerinden sicim gibi yaş boşanan insanları bir türlü unutamıyorum. Anayasanın bile sık sık çiğnendiği bir ülkede, bir ailenin tarif edilemez bir acısına merhem olmamayı neden en katı yasalara bağlıyoruz? Biz bu kadar mı insanlık duygularımızdan uzaklaştık? Eve ulaştığımda her şeyimle bütünleştiğimi düşündüğüm bu toplumun artık tarif edilen bir üyesi olmadığımı anladım. Bu kadar kin, bu kadar garez, bu kadar acımasızlık, bu kadar gaddarlık benim mensup olacağım topluluk olamaz. Eğer geleneğimiz buna izin veriyorsa, ben bu gelenekten değilim, eğer kültürümüz buna izin veriyorsa ben bu kültürden değilim, eğer milli duygularımız buna izin veriyorsa, ben bu milletten değilim, eğer dinimiz buna için veriyorsa ben bu dinden değilim…”  diyor… Belki de, fasulye gibi konuşmayan düşünmeyen “benzer bireyler” yetiştirmeyi hedeflemiş ve hala “demokratik ve laik bir hukuk devleti” olduğu söylenen bizim ülkemiz Türkiye Cumhuriyetinde, Fazıl Say’ın “halkın benimsediği dini değerleri aşağıladığı” gerekçesi ile yani sadece fikrini söylediği için yargılandığını hiç düşünmeden. Sadece yüreğinin sesini dinleyerek… Sıradan bir insan gibi… 

BAZILARI İNSAN GİBİ GÖRÜNÜR DE...

Nedense bazıları mesela; isyanları değerlendirirken hiç ağaların, beylerin, aşiret reislerinin, “biat etmek zorunda kalacak adam” üretimini önleyebilecek tek güç olan “devlete”  karşı, sırf kendi çıkarları için kayıtsız şartsız hâkimi oldukları aşiretlerinin “çaresiz mensuplarını” ayaklandırdıklarından, bölgelerindeki insanları zorla dağa kaldırdıklarından, mağaralarda yaşamaya zorladıklarından hiç bahsetmez. Yine yakın zamanda Hakkâri Uludere’de 35 kaçakçının öldürüldüğü hava operasyonunu eleştirilirken dünyanın hangi ülkesinde olursa olsun, sınırdan başıboş geçişin ve de kaçakçılığın normal hallerden sayılamayacağından hiç bahsetmez. Görmezden gelirler. Nalıncı keseri gibi her durumundan kendileri için bir pay çıkarmayı pek bilirler… Oysa ortada yapılan bir yanlış varsa düzeltmek adına, olayı sadece kendi pencerenden süzemezsin.

 ***

Aksi halde; Van’da görev yapan arkadaşı “arkasından sinsice yaklaşan bir şerefsiz tarafından ensesine kurşun sıkılarak”  şehit edilen, Diyarbakır Emniyet Müdürünün durumuna düşersin… Şöyle demiş beyefendi… “Bir terörist öldüğünde ağlamayan insan değildir.” İlk bakışta doğru bir söze benzemekle beraber son zamanlarda terörün hedefi haline gelen topluluğun üstelik de görevi  “terör ile mücadele” olan bir topluluğun başındaki amirin duygularını bu şekilde dışa vurması akıl alacak şey değildir… Zaten; bir yerlerinden açılım icat edip, Şanlı Ordumuzun şerefli komutanlarını adeta ölüme mahkûm eden de, Tunceli- Pülümür yolunda yolu kesen PKK’lı teröristlerle çatışıp birini öldüren diğerini yaralayan polis memuru hakkında suç duyurusunda bulunan da bu mantık değil midir? Yeter ki birinin taraftarı, sempatizanı olmayalım, yalakalıkta sınır tanımayız… Hele hele bir de çıkarımız varsa demeyin gitsin…

***

Elbette, bir insanın eceliyle ölümü dahi üzücüdür. Gelgelelim üzülebilmemiz için ölenin “insanlık vasıflarını” yitirmemiş olması gerekir. Yoksa yol kesip, karakol, lojman basıp, suçları sadece işini yapmak olan askeri, polisi, öğretmeni, mühendisi kurşuna dizen, dağa kaldıran, okullarımızı, şantiyelerimizi kundaklayan, bombalı tuzaklarla öğrencilerimizi, keleş kurşunları ile bebelerimizi, hatta devlet yanlısı diye kendi kardeşlerini katleden bir terörist geberse neyine acıyacağız!  Su testisi suyolunda kırılırmış… Bir insanın; bu tür yaratıkları insan sayması ve ölümlerinde yüreğinin yanması  için ya, hayal âleminde yaşayan bir zavallı, ya verilen talimata uygun tavırlar geliştiren bir çaresiz, ya da bu tür mesajlarla görev yapacağı yerde “terörü lafla önleyip” rahat edeceğini zanneden bir saf olmalı…  Diyeceğim bazıları insan gibi görünür de pek insanlıkla alakaları yoktur…