NE OLDU?

NE OLDU?

Ne oldu da büyüklerimiz birden telaşlandı.
Bir gün önce; “Hiç sevinmesin mi fukaralar?” Derken, ertesi gün ne değişti de, “Güvensizlik ortamı yarattınız, sil baştan yaparız ha!” Durumu ortaya çıktı?”
Ne oldu da, “İçimizde bu durumu sindirecek yoktur?” falan demeye başladınız?
Ne oldu da; Vali Güler, Diyarbakır'da PKK'lıları karşılama törenlerinde yaşananların benzerinin İstanbul'da yaşanmasına asla izin vermeyeceklerini söyledi.
Ne oldu da; İstanbul Cumhuriyet Başsavcısı Aykut Cengiz Engin "Avrupa'dan gelecek PKK'lılarla ilgili olarak yasal prosedür ne ise o uygulanacaktır" dedi. Oysa daha dün, Sayın Bakanlarımızdan biri teröristleri savcıların karşılamasının prosedüre uygun olduğunu söylüyordu.
Yine aynı Sayın Bakanımızın sözleri ile madem “Daha ne gelişmeler olacak”sa sıkıntı niye?
Hani sindire sindire açılacaktınız, sindire sindire yedirecektiniz? Teröristlerin kahraman edası ile ülkeye elini kolunu sallaya sallaya girmesi, zafer gösterileri yapması midenize mi oturdu? Bu aciz, güçsüz, teslimiyetçi tavırlardan nemalanacakları hiç aklınıza gelmemiş miydi?
Vah vah, oysa teröristlerin en zararsız hali ile karşı karşıyayız, bak Ahmet TÜRK bey efendi “Türk halkının korkmaması gerektiğini, halka elleşmeyeceklerini“ de söylüyor, daha ne? Yoksa, DTP otobüslerinin zafer turları atması mı canınızı sıktı, %40 da, hızla eriyor diye mi üzüldünüz?
Oysa sizi uyaranlar fazla bir şey istememişti ki?
Sadece, açılım denen şeyin içinin doldurulmasını, atılacak adımların açıklanmasını, ayrıştırıcı tavırlardan, omurgasız tutumlardan, uzak durmanızı, memleketin her ferdi için eşit muamele yapılmasını istemişti. Teröristler Habur’dan girene, hatta köy, köy zafer turları atana kadar ellerini oğuşturan büyüklerimize ne oldu?
Demek ki hem yanlış teşhis hem de, tüm muhalifetin yani ülkenln yaklaşık %60’ının ikazına rağmen yanlış tedavi sözkonusu. Demek ki, bazen “Göç yolda düzelmeyebilir”miş.
Durumu size iki fıkra ile izah edeyim.
Temel veteriner olmuş ve bir araştırma laboratuarı kurarak, evcil hayvanlarda çok görülen Pire ile ilgili uluslar arası bir rapor yayınlamaya karar vermiş ve araştırmalara başlamış. Çok hassas aletler ile bu işe başlayan Temel, eline özel bir neşteri alarak, pirenin ayaklarının ucundan biraz kesmiş ve masanın üzerine bırakmış ve pireye “zıpla bakalım”diye seslenmiş. Zaten doğal olarak zıplayarak dolaşan bir hayvan olan pire, yarım yamalak da olsa zıplamış, o sırada Temel hemen yakalayarak bu kez ayaklarının tamamını yontmuş ve masanın üzerine tekrar bırakarak seslenmeye başlamış. “zıpla, ula zıplasana, zıpla be hayvan”. Fakat ayakları kesilen pireden hiçbir hareket yok..... Temel hemen kalem kağıdı alarak raporu yazmaya başlamış. Pire incelendi. SONUÇ: "Pire'nin ayakları kesilince kulakları duymamaktadır.”
Durum aynen budur. Gelgelelim büyüklerimiz;
“İki Karadenizli uçağa binmiş. Uçak havalandıktan sonra uçağın motorlarından biri bozulmuş. Pilot anons etmiş: - "Uçağımızın bir motoru bozulmuştur. Telaşa gerek yoktur". Fakat aradan çok geçmedenbu kez ikinci motor da bozulmuş. Pilot anons etmiş: - "Uçağın ikinci motoru da bozuldu....". Temel, Dursun'a dönmüş: "Tursun desene geceyi burda geçireceğiz." böyle zannetmektedirler…

HADİ ORDAN BE !..

HADİ ORDAN BE !..

Bu ülkede iyi ve güzel şeylerin de yapıldığına yarım asırdır tanıklık eden biri olarak, ülkemize ve insanlarımıza hizmet eden büyüklerimize olan sevgimizi de, dile getirmek isteriz. İki haftadır Gaziantep’teyim, Şanlı Urfa’yı, Kilis’i gezdim. Bu eski ve köklü üç şehrin yeni yerleşim bölgelerinin, çağdaş ve insan yaşamını kolaylaştıran yeni yapılandırılması, modern şehircilik anlayışları karşısında şaşırmadım desem yalan olur. Mersin’den başlayan otoyol Urfa’ya kadar bitmiş, sanırım gerisi de yakında tamamlanır. Kilis’e kadar da bölünmüş yol, gayet güzel. Yollar, parklar, bahçeler, hepsi bakımlı ve temiz. Büyükşehirlerde yol kenarlarında gördüğümüz ambalaj artıkları, pet şişeler vesaireden oluşan pislik yok. Dağda, ovada neredeyse işlenmemiş bir karış toprak yok. Kısacası bu bölgede özellikle çiftçiye verilen kredilerin boşa harcanmamış olduğunu görüyorsun, seviniyorsun, mutlu oluyorsun. Evet bu memlekette iyi ve güzel şeyler de oluyor. Ve ben gördüğüm iyilik ve güzelliklerden okurlarıma daha sık bahsetmek istiyorum ama, nerde !..

Gün geçmiyor ki bir gariplikle karşılaşmayalım.
Bakınız günler önce Milli Gazete, Başkent Üniversitesi rektörü Sayın Mehmet Haberal’ın hangi iddialarla gözaltına alındığını yazdı.“Terör Örgütü içinde faaliyet yürütme, örgüt üyesi olma, örgüte yardım etme şüphesi.”
Olaya bak… Aynı suçları misliyle işlemiş üstelik, Türkiye Cumhuriyeti kimliklerini kendi istekleriyle yakıp attıkları bilinen, ikide bir terörist başına sayın demelerinden, önderlik denen bir yerden bahsetmelerinden, tüm emareleri bir kenara attık, giydikleri askeri kıyafetten gömlek cepleri üzerine dikili kokarttan, terör örgütünün üyesi olduğu gün gibi meydanda olan adamlar, diplomatik temsilci muamelesi görüp, bando mızıka ile karşılanırken, ayaklarına koskoca Cumhuriyetin savcılarını gönderilirken, yedi dakika süren duruşmalarla “suçsuz bulunup” salıverilirken, Erol Manisalı, Mustafa Balbay, Mehmet Haberal gibi ülkenin yüzünü ağartan pırıl pırıl insanların mahpushanelerde süründürülmesinin sebebini, birileri, ben ve benim gibi düşünenlere izah edebilir mi?
Bu güne kadar ne suç işlediklerini dahi öğrenememiş bu değerlerimiz, yoksa bu teröristler için çıkartılacak affa vesile olsunlar diye mi, mahpus damlarında rehin tutulmaktadır?
Ne demiştik, güzel şeylerden bahsedecektik… Hadi oradan be !

İÇİMİZDEKİ KURTLAR

İÇİMİZDEKİ KURTLAR
Memleketin aydını, âlimi, düşünürü olduğunu zannettiğimiz ve saygımızı esirgemediğimiz insanlarının, özellikle kendilerini etnik bir grubun temsilcisi gören milletvekillerinin eylem ve söylemleriyle halkı karamsarlığa, paniğe, güvensizliğe, ortamı kaosa sürüklemeye hakkı var mıdır? Bunun için, kimi zaman küçücük çocukları ön saflara koyup devletin temsil eden, etmeyen, her şeyi taşlatarak, kimi zaman Viranşehir’de “bir çocuk kaçırma girişimi”nde olduğu gibi, sıradan bir olayı kullanarak, kimi zaman, zavallı bir kız çocuğunun teröristlerin sakladığı bir patlayıcı ile oynarken, parçalanması gibi acı bir kazayı, toplumda şok yaratıp devlete karşı kışkırtarak, kendi çıkarları için hiç düşünmeden kullanmaları hangi dini, ahlaki veya toplumsal yasa ile açıklanır.
Tabii ki hiçbir yasa ve gerekçe bu davranışları onaylamaz. Öyleyse toplumda karışıklığın, keşmekeşin, huzursuzluğun beslenmesinin yararı nedir?
Bir Kızılderili kabilesinde kabilenin ileri gelenleri Büyük Şef’e sormuşlar. “Dost ve kardeş bildiğimiz halde komşu kabilenin tahrikleri artık dayanılmaz bir hal aldı, sarı benizlilerle işbirliği yaparak, tehditler savuruyor, her türlü edepsizliği yapıyorlar hatta savaşçılarımızı tuzağa düşürüp katlediyorlar, güçlüyüz, cesuruz, gözükarayız ama nedense biz her türlü tahriği sineye çekiyoruz, bu sabır, bu metanet nereye kadar?”
Büyük Şef, çubuğundan bir nefes çekmiş, uzun uzun düşünmüş ve şunları söylemiş. ”İçimizde iki kurt ve bunlar arasında korkunç bir savaş vardır. Kurtlardan biri, öfkeyi, düşmanlığı, kıskançlığı, açgözlülüğü, bencilliği, yalanı, sahtekârlığı, kendine acımayı, küskünlüğü, kibiri, edepsizliği, çıkarı uğruna her türlü işbirliğini ve şerefsizliği temsil eder, diğeri ise; huzuru, sevgiyi, paylaşmayı, cömertliği, dinginliği, umudu, kardeşliği, dostluğu, anlayışı, merhameti ve sadakati temsil eder.”
İleri gelenler Büyük Şef’e, “Peki bu tahrik ortamında hangisi kazanacak?” diye sorarlar, cevap gayet net ve açıktır. “Hangisini beslerseniz.”
Evet… “Hangisini beslerseniz.” Ve nedendir bilinmez hep içimizdeki kötü kurdu besliyoruz.

“ÇARŞAFA DOLAŞMA” REKORU

“ÇARŞAFA DOLAŞMA” REKORU
İnanın millet olarak bir garip olduk. Bu kadar dedikodu, bu kadar yalan dolanla bir arada yaşayan, uyanık gözüküp de, bu kadar saf olan başka bir millet var mıdır bilmem. Meselâ, kendi başına dert açma denince herhalde dünyada bizim üzerimize bir ülke yoktur. Bakmayın siz dünya futbolunda, atletizminde adımızın geçmemesine, eğer bir “Saflar Olimpiyatı” yapılsın yemin olsun “Çarşafa dolaşma” rekoru kesin bizim olur.
Hani derler ya “Bülbülün çilesi dilindendir diye”, memleketi idare eden büyüklerimiz, olur olmaz konuştukça memleketin başı belâdan kurtulmuyor. Oysa; “Boğaz kırk düğüm, söz de oradan çıkar, yediğin de oradan geçer,, her düğümde doğruyu mu söylüyorum, helâlinden mi yiyorum diye durup düşünmeli derler. Derler de, bunları öğütleyenler böyle davranmayı pek sevmez. Ve nedendir bilinmez büyüklerimiz, bize hep benzer hikâyeler uydururlar. Meselâ hepsi de, yalınayak başıkabak, dağda davar güderken, sanki yolları Ankara’ya düşmüş de, Allah, “Yürü ya kulum !” demiş ve milleti gütmeye başlamışlar havasındadır. Bir zamanlar, bir Çoban Sülü’müz vardı, bugünler de, altı delik ayakkabılı fakir fukara bir köy çocuğunun nasıl Kasımpaşa’lı Kaptan olduğu efsanesi sardı ortalığı. Hem de, uluslar arası bir toplantıda hikâye edilmiş ki, bütün küffarın ağzı açık kalmış. Tabii ülkelerinde böylesine fakir aileler, böylesine acayip eğitim sistemi görmeyen diğer ülke liderleri “Vay be! Demek ki Amerikan rüyası falan hikâye imiş, esas rüyalar ülkesi Türkiye” diye şaşıp kalmışlar. Bu arada bazı anlayışsızların; “Ne memleket be Karun gibi zengin olmak için iki kıta şiir oku, birkaç hamasi hikâye uydur, şeyhinin hayır duasını al, siyasete bir atla gerisi gelir. Fabrikalara, çiftçiliğe, hayvan besiciliğine, bir şey icat etmeye, yaratmaya, üretmeye ne gerek var. İşte orası bu vatandaşın ülkesi dediklerini duyar gibi oldum. Konuştukça çarşafa dolaşma işte bu.
Geçenlerde yine bir büyüğümüz, “Yeşil kartlı sayısı bizim iktidarımız döneminde dört milyondan sekiz milyona çıktı” diye öğünüyordu, tam o sırada birisi mırıldandı, “Desenize milleti aç, sefil bıraktınız.” Yine Bursa’daki milli maç öncesi Valiliğin Azerbaycan Bayraklarının stada girişinin yasaklanması olayı var. Acaba bu yasak olmasa stada Azerbaycan Bayrağı sokmak kaç kişinin aklına gelirdi? Bir de gelse ne olurdu. Ermenistan’ın incileri mi dökülürdü? Kaldı ki, Türkiye Cumhuriyeti’nin bir partisi, her kongresinde, her mitinginde Bursa da dâhil her yerde dağdaki teröristleri temsil eden bez parçalarını dalgalandırılırken, kardeşlerimizin bayrağının stada girmesinin ne mahsuru olabilir ki? Sonuç mu? Valiliğin bu kararını duyan FIFA boş durur mu, hemen bayrak yasağını çıkarıyor. Şimdi, stada sokulan üç beş Azerbaycan Bayrağı yüzünden bir maç saha kapanması cezası yolda. Ha bu arada toplanan bayrakların çöpe atılması yüzünden Azerbaycan'la da başımız dertte. Anlayan varsa beri gelsin. Bunlar her gün şahit olduğumuz basit “çarşafa dolaşmalar”, bir de “Kürt Açılımı, Ermeni protokolü” gibi büyükleri var ki, ortalama vatandaş bunların sonunda ”Tatlı tatlı hurmalar, acı acı tırmalar” durumunun ortaya çıkacağından endişeli. Fakat kimin umurunda “İmam bildiğini okuyor.”
Ne demiştik, “Boğaz kırk düğüm” her düğümde dur düşün diye, ağzından çıkanı, kulağın da duysun, yüreğin de onaylasın diye. Allah aşkına sizin yüreğiniz, Azerbaycan Bayrağı’nın stada girmesini yasaklayan valilik kararını onaylıyor mu?

Kuzey Irak, Türkiye’nin yönetimine bırakılır da…2

Geçen yazımızda, “Kuzey Irak’ın yönetimini Türkiye’ye bırakma” ihsanının, ancak bölünmenin ilk adımı olacak “Türkiye’nin bölücübaşı ve yandaşlarının taleplerini kabul etmesi durumunda” olabileceğinden bahsetmiş ve hem Irak Kürtlerinin hem de bölücübaşı ve yandaşlarının taleplerinin benzeştiğini iddia etmiştik. Türkiye’nin bu talepleri bir şekilde kabul etmesi durumunda, Irak Merkezi Hükümetinin de, bugün Kuzey Irak’daki, yarı özerk Kürt yönetiminin Erbil ve Süleymaniye ile sınırlı etki alanının, şartlar değişse bile varlığını kabulü, hatta sınırlarını genişletmesi daha kolay ve doğal olacaktır. Çünkü “Türkiye bile kabul etmiş, daha ne olsun.”
Böylece, bölgede bu proje uygulanabilirse, adı şimdilik “özerk yönetimler” olsa bile sınırları belli, yeni bir devlet kendiliğinden şekillenecektir ki, tek eksikleri, aradaki sınırı kaldırıp bağımsızlıklarını ilan etmeleridir. Kısacası ABD kendi çıkarları uğruna anaların gözyaşına falan bakmamaktadır, Türkiye’nin bölünmesi ABD’nin çıkarları söz konusu olunca sadece bir teferruattır.
Bölge hakkında özellikle ABD yönetiminin düşüncesi budur ve bunu acilen hayata geçirmesi gerekmektedir. Çünkü enerji kaynakları üzerindeki sömürüsünü ancak bölgede müttefiklerini ve işbirlikçilerini arttırarak sürdürebilir. Evet bunun için belli ki Türkiye’ye Kuzey Irak’ı yönetmeyi önermektedir, ancak karşılığında Anadolu’da da Kuzey Irak’taki gibi yarı özerk Kürt bölgelerinin oluşturulmasını istemektedir. Çünkü petrol boru hatları ancak o zaman korunabilecek, ancak o zaman sorunsuz çalışacaktır.
Gelgelelim bu hikayenin hayata geçirilmesi o kadar kolay değildir. Yukarda saydığımız nihayi hedefler baz alınarak belirlenen Kürt taleplerinin, hiçbir Türk Hükümetinin kabul edemeyeceği bir kıratta olduğu, demokratik açılımın diğer tarafı DTP Genel Başkanı Ahmet Türk ile AKP arasındaki sert atışmalardan sezilmektedir. DTP Kürt açılımı konusunda meclisteki tek yandaşına böyle saldırıyorsa, bu AKP’nin DTP’nin taleplerinin “çok riskli” bulduğunu göstermektedir. Dolayısıyla ABD’nin senaryosu ilk açığını burada vermektedir. Ancak, bu senaryonun karşısında sadece Türkiye kaynaklı problemler yoktur. En büyük problem Irak kaynaklıdır ve görünen odur ki, Ruanda da Belçikalıların düştüğü hataya düşerek ABD’nin Irak halkları arasından, Kürt’leri birinci sınıf insan yerine koyması yüzünden bir Arap-Kürt çatışma kaçınılmazdır. Petrol gelirlerinin paylaşımındaki dengenin Iraklı Kürtler lehine bozulması ile hakları gaspedilen Iraklı Arapların, Kürtlere diş biledikleri gün gibi meydandadır. Neticede, Iraklı Kürtlerin petrol gelirlerini kendi bölgelerine harcama isteği ve nüfus yoğunluğu ile oynamaları bir Arap-Kürt çatışmasını işaret etmektedir ki, yukarıda ayrıntıları ile anlatılan oyunun sahneye konmasındaki en büyük handikaplardan biri de budur.
ABD’nin bugüne kadar sırtını okşadığı, koruduğu ve en önemli petrol bölgesini teslim ettiği Kürtler merkezi yönetimden bağımsız hareket etme eğilimindedir. Özellikle Erbil ve Süleymaniye’deki Kürt yönetimi petrol gelirlerinin %17 si ile bir devlet bütçesi büyüklüğünde bir pay alıp ABD’nin tasvip etmeyeceği bir güce kavuşmak için adımlarını sıkıştırmıştır. Bu durum ileride, ABD için potansiyel bir tehlike olarak ortadadır. Çünkü güçlenen Kürt topluluğunun müttefiklerini kendilerinin belirleme olasılığı vardır. Bu da, ABD’nin işine gelecek bir durum değildir ki bu, Türkiye’nin yıldızını parlatan önemli bir etkendir.
KDP Dış İlişkiler Sorumlusu Sefin Dizari, özellikle Kürt nüfusun bölgeye kaydırılması ve burada Kürt yoğunluğun arttırlmasının, çatışmanın en önemli sebebi olacağının farkındadır ve Baas Partisi zamanında göç ettirilen Kürtlerin geri getirildiğini söyleyerek vaziyeti idare etmeye çalışsa da, bölgede Araplarla birlikte hareket eden Türkmenler de bu durumdan son derece rahatsızdır ve fırsat kollamaktadır.
Sonuç olarak, bölgemizde bir dümen tezgahlanmakta, devleti yönetenler yeniden “Bir koyup üç alabileceklerine” ikna edilmeye çalışılmaktadır. Görünen odur ki, yöneticiler ikna olmuş fakat şartlar şimdilik olumsuzdur.Tabii bu varsayımların kesinlikle hayata geçeceğini iddia etmiyoruz. Ancak konu ile ilgili otoritelerin benzeri birçok tahmin yapıp, antitezler ve çözümler ürettiklerine inanmak istiyoruz.
Yoksa, bu kurguda olduğu gibi, sadece kendiliğindenci tutumlarla, dünya siyasetinde rol almamız veya bölgede istemediğimiz rollerden kaçmamız mümkün değildir. Bizim de bölgede sahnelenen her türden oyuna karşı, gerçek hamleler yapmamızın, iç ve dış siyasetimizi hiçbir gücün belirlemesine izin vermeyeceğimizin bir şekilde ifade edilmesi gerekir ki, inşallah esas düş kırıklığını bu konuda yaşamayız.

Kuzey Irak, Türkiye’nin yönetimine bırakılır da…1

ABD ve yandaşları, demokrasi ve dünya barışı adına, sanki “Saddam’ı halletmenin” başka bir yolu bulunamazmış gibi, sömürgeci yandaşlarının da desteği ile, bütün dünyayı “Ortadoğu’daki çıbanbaşının” nedense İsrail değil de, Saddam’ın Irak’ı olduğuna inandırdılar. Ve böylece neredeyse tüm gelişmiş ülkelerin okeyi ile bu ülkeye demokrasiyi ve barışı getirmek adına, işgal, kırım ve soygun start aldı. Onbinlerce Iraklı Arap, batılı sömürgecilerin sözümona demokrasi merakları yüzünden katledildi. Irak, kolay kolay kurumayacak bir kan gölüne döndü.
İşte, Mart 2003 den bugüne kadar geçen süreçte bu acımasız senaryoyu hayata geçirenler, bugün artık, yaptıkları antlaşmalar sayesinde, daha yüz yıllık sömürü bağlantılarını kurduğundan, kağıt üstünde alacağını aldı. Bu sırada geç de olsa uyanan, bu işgal ve soygunu kendine yediremeyen Iraklıların, yükselen tepkisi karşısında, işgalci güçler, hızla artan can kaybını ve kendi kamuoylarının baskısını azaltabilmek için, askeri güçlerinin büyük bir kısmını çekmeyi gündeme getirdiler.
Evet, işgalciler askeri gücü azaltacaklar ama, burada çıkarlarını savunacak işbirlikçilerinin egemen kalmalarını sağlayacak, uzun vadeli güvenilir bir düzeni kurmayı henüz tam olarak başaramadıklarını düşünüyorlar. Böyle olunca, uzun zamandır pek yüz vermedikleri, hatta temmuz 2003’de başına çuval geçirilen, unutulan Türkiye birden akıllara geldi. Ve maalesef Obama’nın gelişi ile bu konjonktürde bölgede ABD’nin çıkarlarını koruyacak figüran olarak Türkiye tayin edilmiş gözükmektedir. “Tayin” diyorum çünkü burada Türkiye sadece biçilen görevi yapmakla mükelleftir.
Öncelikle ülkemizin siyasi hayatında başrol oynayanların siyasi tavırlarına baktığımız zaman durum daha net ortaya çıkar. “Ya sev ya terk etten - Kürt açılmına”, Davos’ta “İnsan öldürmeyi daha iyi bilen İsrail’in” yahudi lobisi ile ABD‘ye adım atılır atılmaz bir araya gelmeye, ABD Başkanının bir ricası üzerine, bırakın verdiğimiz şehitleri, sınırlarımızı dahi kabul etmediklerini Anayasalarına yazmış Ermeniler‘e, “Kapıyı açacağım da açacağım” diye tutturmaya kadar garip siyasi manevralar.
Anlaşılacağı gibi Türkiye’de siyasi erk bugün, dengeli ve geleneksel bir dış politika izlemiyorsa bunun tek sebebi olabilir. Bölgesel işbirliği içinde biçilen ve giydirilen yeni senaryoda, ülkeyi bitmez tükenmez çatışmaların içine düşürecek yeni görev. Öyleyse yeni görev bölgede yeni düzenlemeleri gerektirmektedir ki, bunun için ilk adım, Güneydoğu Anadolu’nun bir kısmının Kuzey Irak’la entegrasyonudur veya bir başka değişle Kuzey Irak’ın Türkiye’ye entegrasyonudur. Bunun gerçekleşmesi için Türkiye’deki terör sorununun çözülmesi gerekir ki bunun en iyi yolunun siyasi çözüm olacağı siyasi iktidara enpoze edildi. Böylece, dağdaki eşkiyanın üzerindeki baskı azaltılırken, hem eşkiyanın siyasi uzantılarının ordumuzu yıpratması kolaylaştı hem de, demokratik açılım da denen Kürt açılımı gündemde patladı.
Bugün izlenen ve bizzat Başbakanımızın ağzından “Bir Kürt sorunu vardır” cümlesinin çıkması ile başlayan ve gün geçtikçe Türkiye Cumhuriyetine mevzi kaybettiren tutumun sonucunda yükselen Bölücübaşı ve Meclisteki yandaşlarının açılımdaki taleplerinin varacağı nihai 3 temel hedef şunlardır.
1) Belediye seçimlerinin sınırlarını belirlendiği iddia edilen Anadolu topraklarında, yarı özerk bir yönetim organı kurulacak.
2) Bu bölgenin doğal kaynaklarını bu bölgenin yerel yönetimi idare edecek, gelirlerini bölgede merkezi hükümetten bağımsız kullanacak.
3) Bu yönetimin ordunun bölgedeki hareketleri üzerinde veto yetkisi olacak.
Anlaşılacağı gibi, bu hedefler Kuzey Irak Kürtlerinin ABD ve Merkezi Irak yönetiminden hedefleri ile temelde benzeşmektedir. Bugün Kuzey Irak yönetimininin de Türkiye’ye devredilmesi veya Kerkük ve Musul’u Türkiye’nin idaresine bırakılması ile ilgili şaiyaların tartışmaya açılması boşuna değildir ve bu “ihsan”ın, neyin karşılığında verileceği açıktır. “Türkiye’nin “demokratik açılım” adı altında bölücübaşı ve yandaşlarının taleplerini kabul etmesi, yani Anadolu yarı özerk bir Kürt yönetiminin oluşturulması durumunda.”

ACELE ETMELİ

“Benzerlikler ve Farklar” isimli yazım yayınlandığı zaman bazı kardeşlerimizden itirazlar ve eleştiriler almıştık. Taktir edersiniz ki, dost acı söyler, üstelik gerçek bir dost ise; adamın yüzüne söyler. Biz de öyle yapmıştık. Okumayanlar için hatırlatayım, o yazımda, “Eski kadroları tanımadıklarından ve kendi oluşturduklarını da, eş dost tavsiyesi ile atadıkları için güvenmezler, yöneticilerden beklentileri kesin itaattir. Yöneticileri vekil olarak atama ve görevde tutma sırf bu yüzden onların icadıdır. Yani dediklerimizi yapmayan amiri, memuru hemen postalayalım anlayışı. Bakmayın siz, bizim sol partiler, “Yörükan Taifesi”nden çok daha “Yörük”tür. “Göç yolda düzelir” anlayışı onlarda daha köklüdür” dedik.
O günden bu güne arkadaşların itirazları dışında değişen bir şey olmadığını, maalesef üzülerek görüyoruz. Yapılan güzel şeyler varsa, demek ki yeterince duyurulamadığını, sade bir vatandaş olarak söylüyorum. Kadromuzla iktidar oluyoruz diyen Sayın Hocamın, hala kadrolarıyla ilgili sıkıntıları olduğu söylentilerinin dolaşması, Akdeniz Üniversitesi kadrolarının belediyeye taşındığı, onların da bu işleri öğrenmesinin uzun yıllar alacağı gibi hikayeler yaygındır. Eğer bu iddialarda gerçek payı varsa, Hocamın, büyük ihtimalle güvendiği dağlara karlar yağdığından, düştüğü bu “Hiyerarşik bir düzende herkes kendi başarısızlık seviyesine doğru yükselme eğilimindedir“ durumunu, önceden test etmesi gerekirdi. Diğer yandan basına yansıyan, aynı partiye mensup diğer Belediye Başkanlarıyla olan problemleri ön plana çıkaran tefrika halinde haber yapılması için, ortam yaratılması bile yanlıştır.
Kamuoyunu rahatsız eden bir başka konu da raylı sistemdir. Güzergahından, altyapısına gerçekten pek çok sorunu olduğu, gerçek olabilir. Gelgelelim işletime hala açılmaması halk arasında ciddi şekilde sorgulanmaktadır. Raylı sistemin doğru bir seçim olup olmaması ayrı bir meseledir. Ortada yapılan bir yatırım vardır ve Başbakanı taşıdığı günden bu güne yeterli bir zaman dilimi herhalde geçmiştir. Bu arada cadde ile raylı sistem arasındaki kod farkını bu işi planlayanlar neden sıfırlamamış, merak ediyorum doğrusu.
Tabii yarınlarda daha başarılı çalışmalar yapılacağını gösteren işaretler de vardır. Örneğin, Çallı Kavşağına yapılacak olan Atatürk Anıtı ile ilgili çalışmalar taktire şayandır. İstasyon ve alt geçidin tavanının akması “Acele işe şeytanın karıştığını” gösterse de bunu halka iyi anlatmak gerekir. Antkart probleminin de yakında çözüleceğini basından öğreniyoruz. Ancak iki kart arasındaki farkın ne olduğu, örneğin firma paylarının nereden nereye çekildiği, Antalyalının bu işten kazancının ne olduğunun da bir şekilde duyurulması gerekir.
Özellikle yapılan ve geciken işler hakkında muhtemel soruların cevapları bir şekilde halka ulaştırılmalıdır. Malum iktidar partisinin eylemleri erken, baskın bir seçim düşüncesinin işaretlerini vermektedir. Bu gün konuşup halkı, her konuda bilgilendirmez, onların beklentilerine cevap vermezseniz, yarın ne olacağı bilinmez. Kaldı ki; “Yaparsa Hoca yapar” diyenleri hayal kırıklığına uğratmaya kimsenin hakkı yoktur.

ACIMASIZ PROPAGANDA

Hiç birimiz dünyaya, Türk, Kürt, gibi etnik kökenini, ya da dinini bilerek gelmiyoruz. İnsanın anasını babasını, akrabalarını belirleme hakkı nasıl yoksa, ırkını, hadi onu da geçelim, tüm hayatı boyunca kendisinin yaşayacağı dinini bile, maalesef seçme hakkı yoktur.
Öyleyse bu sıfatlar hakkında yetişkinlerin gençlere bilgi aktarması, benimsetmesi gerekir. Çünkü; gelişimi evresinde çevresinde çocuğa örneğin, dininin gereklerini öğretecek birileri yoksa, nüfus kağıdında ne yazarsa yazsın, bir süre sonra unutur ve bir ateist gibi yaşamaya başlar. Bu diğer sıfatlar için de böyledir. Demek ki çevresel etkenler, öğrenme söz konusu olunca, en etkili silah. Ülkenin milli değerleri, çevreden ne kadar çok ayıklanır, yozlaştırılır veya sıradanlaştırılırsa, bu değerler bütünün topluma verdiği “milli ruh” o kadar körelecektir ve dikkat edin Türk Ulusu için sahnedeki oyun, budur. Örneğin, memleketin en yüksek tepelerinde, en güzel kalelerinde bayrağımızı görmek hoş bir duygu idi , fakat öyle bir zamanı yaşıyoruz ki olay abartıldı. Hemen her benzinlikte, tepede, derede, rengi soluk, sağı solu yırtılmış, bayrakların gönderde bırakılması “Al Bayrağımızı” bile insanların zihninde sıradanlaştırdı. Dikkat edin bölücülerin sıklaşan bayrak yakma eylemlerine bile toplumsal bir tepki yok artık. Ve maalesef ilköğretim kitaplarından başlayan bir süreç içinde, bu sıradanlaştırma işlemi Türk Ulusunun tüm değerlerine karşı demokrasi ve daha çok özgürlük, globalleşen dünya safsatası adına ve sinsice uygulanmaktadır. Düşünürseniz, burada yazmak istemediğim onlarca örneği zihninizde derhal bulabilirsiniz. Buna; Türk büyüklerinin resmi, hatta Atatürk portresi diye okullara asılan abuk subuk gerçeği ile alakalı olması imkansız resim ve tablolardan başlayabilirsiniz.
Bugün, Türk Ulusunu oluşturan, etnik kökeni farklı birçok topluluk varsa da, bunlardan bir grup vatandaş için daha özel bir politikanın izlenmekte olduğu dikkat çekicidir. Son yıllarda, yasalara aykırı olmasına rağmen, devletin radyo televizyon kurumunun Kürtçe yayın yapması, tüm kanallarda bol bol, “Kürt Sorunu” panellerinin yapılması veya yaptırılması, bilerek çarpıtılmış, saptırılmış, dev aynasında şişirilmiş, tehditkar söylemlerin, bilgilerin ortalıkta cirit atması boşuna değildir. Boşuna değildir ordumuza karşı bizzat siyasiler tarafından yürütülen asimetrik savaş. Hedef, kendini “Türk ulusunun bir parçası hissedenler” ve onların, kutsiyetine inandıkları her şey hakkında, şüphe uyandırmak, onları zayıf düşürmek, kendi tarafının ise güçlü, güvenilir ve “amaçlarına ulaşmak üzere” olduğu düşüncesini oluşturmaktır. Ve maalesef insanoğlu öğrendiklerini, kullanmadığı durumlarda bir süre sonra nasıl unutuyorsa, propaganda denen yöntemlerle toplum, aslında olmayan hikayelere de kolayca inandırılabilir.
Cumhuriyetten sonra oluşan yeni Türk Ulusunun ayrıştırılması, etnik duyguların hortlatılması projesidir bu yaşananlar. Bir arada yaşamaya karar vermiş farklı inanç ve etnik kökene sahip ulusların yeni ve güçlü bir ulus yaratmak için adımlarını sıklaştırdığı her dönemde çıkarı zedelenen emperyalist, sömürgeci güçler ile, bölgesinde emek ve geleceklerinin ırzına geçtiği insan topluluklarını elinden kaçırmak istemeyen işbirlikçi feodallerin bir tezgahı ve maalesef etkisi gittikçe artan propagandadır bu. Ve üstelik, devleti yöneten, siyasetçilerin, aydınların birçoğu, dün bireysel hak ve özgürlükleri askıya alıp devleti yöneten sivil ve askeri diktatörlerin derinleştirdiği sorunları çözme adına yola çıkıp, bilerek veya bilmeyerek, milli duygularımızı ve birliğimizi tahrip ederken, aynı anda Kürt milliyetçiliğinin yükselmesine de hizmet ederek, bu acımasız propagandanın bir parçası olmaktadır.
Dini ve ırkı ne olursa olsun bu topraklarda yaşayanlar adına bu acımasız propagandaları yapanlar ve alet olanlar, “analar ağlamasın” hikayesi ile çıktıkları bu yolda, korkarım ki; aldattıkları insanların analarının gözyaşlarından oluşan sellerde boğulacaklardır.

AĞACI KENDİ KURDU ÇÜRÜTÜR

Dikkat ediyor musunuz, özellikle AB ülkelerinden yetkili yetkisiz birçok tanınmış insan, ülkemizin her türlü sorununa müdahil. Genellikle, kendi toplum düzenlerinde, kariyerlerindeki etkilerini kaybeden bu arkadaşlar, ilgi alanlarında olsun olmasın, olur olmaz konularda demeç verip, ahkam kesiyorlar. Hele bir de bunların oldukça yüksek bir ücret karşılığı konuştuğunu konferans, demeç verdiğini düşünürsek, özellikle eleştirilerdeki acımasızlığın sebebi daha net ortaya çıkar. Genellikle güncel konulardaki bu demeçlere, medyamız da Hannus Balığı gibi atlayınca ortalık toz duman oluyor. Hele haber bir de ilgi gördü mü, tutmayın artık.

Meselâ bir Danielle Mitterand vardı. Hatunun Türk Ulusu ile ne sıkıntısı vardı bilmiyorum. Nazım Hikmet’in Karayılan destanında anlattığı gibi, herhalde ya atalarının Güneydoğu Anadolu’da Türk, Kürt demeden aldıkları can, oluk oluk döktükleri kan, az gelmişti, ya da; kocasının onu kadın yerine bile koymayıp dostundan çocuk sahibi olmasının acısını “başkalarının kucaklarında başkalarının canını yakarak almaya” yöneltmişti. Biz bu iki yüzlü düzenbazlardan çok çektik.
Şimdi de Avrupa Konseyi İnsan Hakları Komiseri Thomas Hammerberg, Türkiye’deki “azınlıklar” ile ilgili raporunda okullarda öğrencilerin söylediği “Ne Mutlu Türk’üm Diyene” sözünü eleştirip bu cümleyi ilköğretimde okutulan andımızdan çıkarmamızı istemiş.
Bana sorarsanız aslında 12 eylül askeri darbesinden sonra eklenen bu cümlenin, neden eklendiğini, amacının ne olduğunu da hala anlamış değilim. Çıkarılırsa, bence pek mahsuru da olmaz. Çünkü; bana göre, bu kadar “Cumhuriyetin ulusal değerlerini sıradanlaştırma ve etkisizleştirme faaliyeti” varken, lafı bile olmaz. Neden mi; bakın 1980 den bu güne ne geçmiş, 30 sene, ortalıkta bir tane mutlu Türk var mı? Şöyle arabanın arka camına Türk Bayrağını asıp keyifle seyredip, evine çıkabiliyor musun? Hayır, yakarlar arabanı, kırarlar camını çerçeveni. Demek ki, küreselleşmiş, sınırları kalkmış bir dünya hayalleri ile Cumhuriyetin bin bir zahmetle kökleştirmeye çalıştığı kavramları yozlaştırırsan, etkisizleştirirsen, çocukları sadece “Türküm, doğruyum, çalışkanım” falan diye bağırtarak ulusal değerlerimizi ayakta tutamazsın. Yıllardır Türk Ulusu, her alanda etkin bir antipropaganda bombardımanı ile karşı karşıyadır. Özellikle Atatürkçü ve vatanperver görünen, aslında uyanık, açgözlü, milliyetsiz askeri ve sivil darbecilerin elinde mahvolan eğitim öğretimde “Ne mutlu Türküm diyene” cümlesinin derin anlamını kavramış bir tek öğretmen dahi bırakılmadığından, ayakları havada boş bir söz olarak sadece ezberde kalmıştır. Bu arada Demirel’in “Dün dündür, bugün bugündür.”, Özal’ın “Benim memurum işini bilir.” sözlerinin derin manası topluma, ta tepeden başlayan hiyerarşik bir düzen içinde örneklenerek, benimsettirilmiştir. Maalesef ağacı çürüten, kendi kurdudur, dış dünyada aldıkları ücrete göre öten, bu adamların bir sonrayı aşamayı, hamleyi işbirlikçilerine işaret etmekten başka bir işlevleri yoktur.
Tabii Avrupa Konseyi İnsan Hakları komiserinin belki de, bizzat bizlerin onu böyle olur olmaz konuda, bize akıl verecek hale getirdiğinden pek haberi yoktur. Çünkü içimizdeki işbirlikçi milliyetsizler ondan daha sıkı çalışmaktadırlar. O belki de “Ne oluyor yahu bu Türklere her söylediğimizi ayet sanıyorlar, hık mık ediyorlar ama Allah var her dediğimizi de yapıyorlar” diye şaşırıyordur. Her zaman olduğu gibi, dış işlerimiz yine çok üzüldüğünü beyan edip derhal 11 sayfalık bir açıklama göndermiş. Ne yazdıysa? Büyük ihtimalle tüm dünyada hızla yükselen milliyetçi akınlara rağmen, Türk Milliyetçiliğinin nasıl yozlaştırıldığını uzun uzun anlatmışlardır. Sayın Avrupa Konseyi İnsan Hakları Komiseri Thomas Hammerberg’e. İnşallah tatmin olur. Yoksa vay halimize.