ÖZENMEMEK LÂZIM VESSELÂM!

ÖZENMEMEK LÂZIM VESSELÂM!

Bu dünya, “asan, kesen” ve buna “hakkı” olduğunu zanneden pek çok zorba liderle tanıştı. Ve tabii ki dünya, onlara da kalmadı ve hepsi birer, birer masal oldu gitti. Bugün sadece, arkalarında bıraktıkları “vahşet” ve her akla geldiklerinde okunan “lânetler” kaldı… İnsanlığın yakın tarihine şöyle bir göz atarsak bu diktatörlerin kuşkusuz ki, en korkunç olanı Hitler’dir ve ne yazık ki, bir halk çocuğu olarak halkın omuzlarında yükselmiştir.

***

1.Dünya savaşını kaybettikten sonra büyük bir krize giren Almanya’da, Nasyonal Sosyalist Alman İşçi Partisini (Nazi Partisi) ele geçiren Hitler, karizması ve çarpıcı propaganda yöntemleri yanında, ekonomik olarak da alt ve orta tabakanın dertlerine derman olduğu izlenimi vererek, büyük insan kitlelerinin desteğini aldı ve 1930’da 107 milletvekili çıkardı ve 1933’de Devlet Başkanı Hindenburg tarafından başbakanlığa getirildi. 1934'te Hindenburg'un ölümü üzerine, ilk işi yasalarla oynayarak başbakanlık ile devlet başkanlığını birleştirdi ve ülkeyi ele geçirdi. Nazilerin 2. Dünya Savaşı'nda yarısı Musevi olan yaklaşık 11 milyon kişiyi öldürüldüğü biliniyor. Hitler, savaştan yenilgi ile çıkacağını anlayınca sığındığı, sığınağında onun için en kolay olanı yani “intiharı” seçti. Hitler’in partneri “Kara Gömlekli Mussolini”nin sonu daha da korkunç oldu. Nisan 1945'te İtalyan mukavemetine mensup savaşçılar tarafından öldürüldü ve cesedi Milano'nun Loreto Meydanı'nda günlerce ayaklarından asılı kaldı.

***

Hitler ve Mussolini’nin en büyük destekçisi İspanyol diktatör Franco kalp sorunları nedeniyle acı çekerek öldü. Kendisini devletin ömür boyu koruyucusu ve kral naibi, torununu tahtın varisi olarak ilan etmesine rağmen “her şeyi” alamadı… Portekiz'e kan kusturan diktatör Salazar beyin travmasından gitti. Nikolay Çavuşesku, Aralık 1989'da kurşuna dizildi…Balkanları kan gölüne çeviren eski Yugoslavya'nın devlet başkanı diktatör ruhlu Miloseviç, savaş suçu işlemek suçundan Lahey'deki mahkemede yargılanırken, 11 Mart 2006'da hücresinde kalp krizi geçirerek, dünyanın en kanlı diktatörlerinden biri olan Joseph Stalin'in ise beyin kanamasından, öldüğü söyleniyor...

***

Şili'de ABD’nin desteği ile Allende iktidarını kanlı bir biçimde devirerek ülkeyi ele geçiren Pinochet “ülkeyi komünizmden koruma” bahanesi ile kurduğu “ölüm karavanı” denilen askeri manga aracılığı ile binlerce kişiyi infaz ettirdi. Pinochet 1998 de gittiği İngiltere’de göz altına alındı ve 2006 da kalp krizi geçirerek öldü... Başbakan olmasına rağmen Kamboçya’da bütün idareyi ele geçirmek için Pol Pot, kendi kurduğu Kızıl Kmerler denen silahlı teşkilatı da arkasına alıp eski Kamboçya Kralı ile işbirliği içinde, darbe yaparak, ülkeyi ele geçirdi. Yüz binlerce insanı kapatıp, işkence hanelere dönüştürdüğü okullarda, komünist idareye karşı olduklarını itiraf ettirdikten sonra “ölüm tarlaları” da denen pirinç tarlalarına sürdü. Pol Pot ve Kızıl Kmerler, iktidarda oldukları süre içinde Kamboçya kaynaklarına göre yaklaşık 7 milyonluk nüfusun 3 milyon 300 binini katlettiler.1998 de kalp krizi geçirerek öldü.

***

Saddam Hüseyin’den bahsetmeye gerek var mı? Kısaca hem kendini hem de ülkesini yaktı, desek sanırım mesele özetlenmiş olur. Ömer El Beşir’in ise durumu ortada, adeta ülkesinden dışarı burnunu bile uzatamıyor. Kısacası, “yapanın yaptığı yanına kar kalmıyor”, öyleyse bu “asma kesme işlerini” hafızalardan silmek gerek. Zaten modern toplumların önderlerine bu tür cümleler hiç mi hiç yakışmıyor. Özenmemek lâzım, vesselâm!

UYU, UYU, NEREYE KADAR !

UYU, UYU, NEREYE KADAR !

Ermenistan Cumhurbaşkanı Serj Sarkisyan, yine bekleneni, beklenen zamanda yaptı ve “Ermenistan’ın Türkiye ile imzaladığı protokolün onaylanmasını askıya aldıklarını, ancak sürecin terk edilmediğini” söyledi. Yani protokolleri reddetmiyoruz fakat rafa kaldırdık diyor. Buraya kadar mesele yok zaten biz de aynı pozisyondayız. Gelgelelim Sarkisyan bu kadarla yetinmeyip, yaptığı ulusa sesleniş konuşmasında “Türkiye'de uygun bir ortam olduğuna ve Ankara'da normalleşme sürecinde tekrar yer almaya hazır bir liderliğin mevcudiyetine ikna olduğumuz vakit, ileriye gitmeyi düşüneceğiz” diyerek, Türkiye’yi yine köşeye sıkıştırıyor. Cümleye dikkat edin, düşüneceklermiş. Yani şartlar olgunlaşsa bile süreci hemen başlatmayacak, düşünecek, taşınacak öyle karar vereceklermiş. “Komşularımızla sorunlarımızı halledelim” derken, düştüğümüz hale bakın.

***

Elin oğlu hiç de bize benzemeyen bir tavırla yani “düşünüp taşınarak”, protokolleri hayata geçirecekmiş. Bizim gibi “paldır küldür, ben yaptım oldu, olmayınca öldü” mantığı ile değil. Acı olan, yapılan atamalardan tutun da Anayasa değişikliği için gereken imzalara kadar yaptığımız işlerdeki “özensizlik” o boyutlara ulaştı ki, sorumluları “kırk düşün bir yap” konumuna çekmeye çalışan, toplum önderlerinin çabaları dahi nafiledir. Başbakanını kısaca “monşer” de dediği bu düşünce insanlarının, ileri görüşleri ve yaptıkları yüksek siyasetin, toplumlara yön verdiği ve onların öngörülerinin gücü oranında ülkenin medeni dünyada mesafe kaydedeceği kabul edilse de, kim dinleyecek? Yapılan işler ortada.

***

Üzücü olan, Ermenistanın bu protokolleri meclisinde onaylattıramıyacağı neredeyse kesin olarak belli olduğu halde, Sarkisyan’ın tayin ettiği “makul zamanı” bizim belirleyemememizdir? Benzer bir açıklamayı onlardan önce yapıp topu onlara atmak varken bu rehavet neye? Bizim Efendilerin “süreci nasıl yönetecekleri kendi bilecekleri iş” falan deyip meseleyi basitleştirmeye çalışmasının da, vaziyeti kurtarmaya yetmeyeceği açıktır. Şimdi kim ne derse desin, biz özensiz yaptığımız başka bir işle yani “Anayasa değişiklikleri” ile uğraşırken Ermenistan uluslar arası ortamda, Türkiye’nin yeni adımlarını bekleyecek pozisyonu yaratarak bir adım öne geçti bile. Döndük dolaştık yine aynı yere geldik, üstelik “soykırım olup olmadığı” uluslar arası mahkemeler de dahil bu kadar bilimsel yöntem varken Obama’nın iki dudağı arasından çıkacak sözlere kalmışken…Uyu uyu nereye kadar!

ANTALYA HÜRSES GAZETESİ 27/04/2010

ANAYASA ve YARGI

Bugün en çok eleştirenlerden farklı olarak, 70”li yılların ikinci yarısı ile 80”li yıllarda üniversite öğrencisi olanların pek çoğu Anayasa ve yüksek yargı ile tanışmıştır. Araştırırsanız bu 10-15 yıllık dönemde, her yıl yüzlerce üniversite öğrencisinin, yüksek yargıya müracaat ettiğini, özellikle Danıştay”a dava açtığını görürsünüz. Çünkü, o yıllarda “bir şekilde” gözaltına alınan öğrenciler hakkında, üniversitelerin disiplin kurulları derhal “uzaklaştırma cezası” kesiyordu. Bu durumda okula devam edebilmenin tek yolu ise Danıştay’ın vereceği “ yürütmeyi durdurma kararı”ydı. Kısacası o zamanlar bile, “Anayasa ve yüksek yargı” önce siyasi iktidarın, ardından da darbenin çarptığı “sıradan insanların” sığındığı limanlardı ve o şartlarda bile verdikleri kararlarının bağlayıcılığı ve üstünlüğü tartışılmazdı.

***

Bir Anayasayı elinize alıp da incelerseniz orada bazı bölümler görürsünüz. Başlangıç bölümünde, “Kuvvetler ayrımının Devlet organları arasında üstünlük sıralaması anlamına gelmeyip, belli Devlet yetki ve görevlerinin kullanılmasından ibaret ve bununla sınırlı medeni bir işbirliği olduğu ve üstünlüğün ancak Anayasa ve kanunlarda bulunduğu,” yazar. Demek ki, yürütmenin yaptığı işlerin “yürürlükteki Anayasa” ile uyumunu tespit etmek, iktidarların her türden faaliyetini Anayasanın koyduğu hukuk kuralları ile sınırlandırmak, yine aynı Anayasa hükümlerinin, yüksek yargıya verdiği bir görevdir.

***

Anayasada Cumhuriyetin temel organları başlığı altında ise üç temel birimden bahsedilir. İlki Yasama yani TBMM. İkincisi Yürütme. Yani Cumhurbaşkanı, Bakanlar Kurulu ve ayrıca adından ve örgütsel yapısından bahsedilen TRT, Diyanet işleri Başkanlığı, Atatürk Kültür Dil ve Tarih Kurumu ve YÖK. Üçüncüsü ise Yargıdır. En önemli organ yargıdır. Çünkü denetleyicidir ve Anayasaya göre “Hakimler görevlerinde bağımsızdır. Anayasaya, kanuna ve hukuka uygun olarak vicdani kanaatlerine göre hüküm verirler ve hiç kimse de onlara tavsiye ve telkinde bulunamaz. Kısacası ne Yargının “karar vericileri” yani hakimler sıradan bir memur, ne de Anayasa sıradan bir manzumeler topluluğudur.

***

Bakın bir hukukçu, neden böyle olması gerektiğini gayet net açıklıyor. “…Demokrasi kavramının sınırsız özgürlük anlamında değerlendirilmesi ve bu değerlendirmenin karşıt düşünce temsilcileri tarafından, kıyasıya eleştirilmesi; “demokraside de sınırlar olduğu, bu sınırların herkesi kapsadığı ve yasalarla belirlenmesi gerektiği düşüncesi”, anayasal demokrasi kavramını doğurmuştur. Anayasal demokrasi düşüncesinin temel hedefi, iktidar karşısında birey haklarını garanti altına alma, koruma ve geliştirme olduğu için, anayasal demokrasi kavramını, demokratik hukuk devleti veya başka bir isimle anmamız mümkündür. Ancak, hepsinde de amaç, iktidarın keyfi icraatlarının engellenmesi, her eylemin hukuk kurallarıyla sınırlandırılması, fertlerin doğal haklarının devlet karşısında korunmasıdır.”

***

Demek ki, Anayasa değişiklikleri yapılırken özellikle yüksek yargının yapısını değiştiren maddeler üzerinde yoğun tartışmalar yapılmasının sebebi “iktidarların keyfi icraatlarına müdahale edebilecek tek kurumun yüksek yargı olmasındandır”. Yürütmenin yüksek yargı kararlarına itirazı arttıkça, yasalara aykırı eylemlerinin de arttığını söyleyebiliriz. Hele hele bugün olduğu gibi bir de yargının hali hazırdaki yapısını değiştiren yasalar dayatılıyorsa, ya bizim başımız ya da yürütmenin başı temelli dertte demektir. Bilmem anlatabildik mi?

ANTALYA HÜRSES GAZETESİ 26/04/2010

REFERANDUMUN NİMETLERİ

Referandumdan bahsederken Sayın Başbakanımın ve yardımcılarının ağzından bal damlıyor. Çünkü Türkiyede yapılan bir referandumda “evet” ile “verelim kurtulalım” deme olasılığının oranı aynı. Mesela, ortada ülkemizde gerçekleşen 21 ekim 2007 referandumu var. O gün yanlış hatırlamıyorsam 7 maddelik bir Anayasa değişikliğini oyladık. Değişiklikleri anladığımızdan mı “evet” dedik. Asla, “Evet” dedik “verdik kurtulduk.” O kadar. Tek kazancımız 82 Anayasasında bu güne kadar 80 kadar maddenin değiştirildiğini duyup da inanmayanlar, hala “darbe Anayasası” diye utanç duyulan Anayasamızda AKP’nin bile bazı değişiklikler yaptığını gördüler. Neden parça parça değişiyor da 30 yıldır yenisi yapılmıyor derseniz, cevap ortada…İşlerine geldiği gibi değiştirip, çıkarlarına alet etmek için.
***
Referandum meselesine gelince “Halk oylamaları, halkın iradesinin kabulüdür”, anlamındaki söylemler sadece siyasilere mahsustur. Çünkü işin aslına bakınca durumun hiç de öyle olmadığı nettir. Her türlü eleştiriyi yaptığımız 1982 Anayasasının referandumda %91,5’lik bir “evet” aldığı unutulmamalıdır. Böylece memlekette halkın iradesi ile “askeri darbe yasal bir zemin” kazanmış olmadı mı? Neyi tartışıyoruz?…Sadece bu mu? İnsanlık tarihine bakın, Hitleri, Mussolini’yi alkışlayan milyonlarca insanı inkar edebilir miyiz? Öyleyse halkın onayı her zaman yetmiyor…Kaldı ki referandum kaçınılmazsa “bu kadar değişiklik maddesinin bir arada” halkın oyuna sunulması, şu anda geçerli olan Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 175. maddesi ortada iken, akla mantığa sığan bir yanı var mıdır?
***
Herkes, değiştirile değiştirile yamalı bohçaya çevrilen 1982 Anayasanın yerine yenisinin oluşturulmasından yana. “Ulusal yaşam andımız”, olacak olan, yeni Anayasanın hazırlanırken, ileride “bağlayıcılığının ve üstünlüğünün” tartışılmaz olacağı göz önüne alınarak, uzlaşmak ve en uygun olanı bulmak için gereken hassasiyeti gösterilmesini talep ediyor. Çünkü bugün tartışılan Anayasalar, tartışılmadan, toplumsal mutabakat aranmadan, dayatılmış ve maalesef daha çok “verelim de gerginlikten kurtulalım, normalleşelim” anlayışındaki, sıradan vatandaş tarafından “halk oylaması” ile kabul edilmiştir. 1982 Anayasası gibi. Hatta çok daha demokratik olduğu zaman zaman dile getirilen 1961 Anayasası da öyledir. Öyleyse iktidarın, muhalefetin tüm taleplerini duymazlıktan gelerek kafasına göre, üstünkörü hazırlattırıp, “tartışıyoruz” deyip kapı kapı dolaşarak “dayattığı”, bu değişikliklerin de sonu şimdiden bellidir.
***
İktidarın açıklamalarını dinlediğimiz zaman muhalefetin taleplerinin göz ardı edildiği ve edileceği de inkar edilmiyor. Hatta “bizim yapabileceğimiz bu kadar onlar da parlamentoda aynı gücü bulsunlar gereğini yapsınlar” anlamında sözler de sarfediyor. Garip olan Cemil Çiçek’in ülkemizin şartlarını dikkate almayıp, bundan 500 sene önce “Rönesans” diye isimlendirilen matbaanın 1450’de keşfi ile bilginin geniş kitlelerle paylaşılabildiği, deneysel düşüncenin canlandığı, hümanist düşüncenin yaygınlaştığı ve radikal değişimlerin yaşandığı bir dönemi geçirmiş Avrupa’dan, daha ileri bir düşünce ile değişikliklerin yapıldığını savunuyor olması ve gerçekler ortada iken, uzlaşmayı reddedip referandumda diretmesidir. Hem de, en yüksek makamlardaki şahısların bugün bile, yasalarda bırakılan boşluklarından yararlandığı günümüz Türkiye’sinde …Yersen…

ANTALYA HÜRSES GAZETESİ 21/04/2010

BU TERAZİ BU SİKLETİ DAHA NE KADAR ÇEKER?

Bir kere daha açık ve net bir şekilde ifade edelim. Şiddete ve demokrasi dışı her türden eyleme karşıyız. Samsun’da Ahmet Türk’e yapılan saldırı kadar, Baykal’a Van’da yapılan saldırı da, Başbakanın bulunduğu araç konvoyuna yapılan saldırılar da son derece çirkindir. Ancak daha da çirkin ve korkutucu olan, halkın bir kesiminin bu davranışları haklı bulmasıdır. Olaya bu açıdan yaklaşırsak, halkımızın demokrasi anlayışı ortaya çıkar. Yani; başta “otokrat” davranışlar sergilemeyi adet haline getiren parti liderleri olmak üzere, herkes kendi “otokrasisini” ilan etme eğilimindedir.
****
Evet demokrasi anlayışımız maalesef budur. Çünkü, bir ülkede bir partinin yetkilisi kendilerine “sözle sataşarak” protesto eden vatandaşları hazmedemeyip, “Susturun şu terbiyesizleri” diyebiliyorsa, bir başka aptal çıkıp bu tahriki görüp, şiddete başvuruyorsa, bunu duyan diğer aptallar kendi yaşadıkları şehri alt üst edip, belediye otobüsü yakarak “bir halt ettiklerini” zannediyorsa, ülkemizde demokrasiyi geliştirme yerine, “Türk Ulusunun ayrıştırılması ve etnik duyguların hortlatılması projesi“ne imza atan Sayın Büyüklerim, o muhteşem mabatlarına kına yakabilirler.
***
Her ne kadar bu tahammülsüzlük ve gerginliğin doğmasında büyük katkıları olsa da, böyle üzüntü verici bir saldırıya maruz kaldığı halde, itidali elden bırakmayıp kendini sevenleri teskin etmeye ve yatıştırmaya çalışan Ahmet TÜRK’e tabii ki saygı duyarız. Ancak, varlığını etnik ayrılıkçılık üzerine kurmuş, terbiyesizliği tescilli, eşkıyayı baş tacı yapıp, sırtını Kandil’e dayayan Diyarbakır Belediye Başkanı, halkı yatıştırıp, sorunun çözümüne yardımcı olacağına, yeniden ağzını bozup, tehditler savurup kendi usulünce “aba altından sopa gösteriyorsa”, ona da bir çift sözümüz olacak…
Pehpehlerle poh pohlarla çok itleri at yaptık,
Uçurduk da göklere alkıştan kanat yaptık.
Üstüne çul vursanız it onu kanat sanır,
Gem vurmayın eşeğe kendini at sanır…
***
Tabii bu arada, arabasına bile “bir kelebeğin” dahi konmasına tahammül edemeyen Sayın Büyüklerim; örneğin bu olay için, Sayın İçişleri Bakanı o koltukta otururken, Emniyet Müdürlerini veya Valileri görevden almakla “yarattığınız” bu sorunu çözebileceğinizi mi zannediyorsunuz? Bu güne kadar “ Siyasi gerilimi arttırmanın” ve Türk Ulusunun ayrıştırılması ve etnik duyguların hortlatılması söylemleri dışında ne yaptınız da, şimdi sanki, hiç beklenmeyen şeyler oluyormuş gibi davranıyorsunuz? Şimdiye kadar, farklılıkları yumuşatmak, ulusu oluşturan değişik grupları ortak paydada buluşturmak için en ufak bir girişiminiz oldu mu? Şöyle başınızı iki elinizin arasına alın da şimdi bir daha düşünün bakalım bu terazi, bu sikleti daha ne kadar çeker?

ANTALYA HÜRSES GAZETESİ 22/04/2010

İMTİYAZLI ORTAKLIK

İMTİYAZLI ORTAKLIK

Esasında ortalıkta 1814’de Avrupalı olmak için bir hamle yaptığımız rivayeti varsa da, Avrupa Ekonomik Topluluğuna, bugünkü adıyla AB’ye müracaat tarihimiz “Yunanistan’ın hemen ardından” 31 temmuz 1959 dur.. 11 Eylül 1959’da Türkiye’nin başvurusunu kabul eden AET, ülkemizin ekonomik, siyasal ve sosyal altyapısının yeterli olmadığını öne sürerek, üyelik şartları gerçekleşene kadar Ortaklık Anlaşması imzalanmasını önerdi. 4 yıl süren, uzun görüşmeler sonucu, 1 Aralık 1964’te yürürlüğe giren “Ankara Anlaşması” ile AB maceramız başlamış oldu.
***
Gelgelelim 11 eylül 1959’da doğan çocuklar, bu gün torun, torba sahibi oldu da, bırakın Avrupa’da serbest dolaşım hakkını, vizesiz giriş hakkına bile sahip olamadı. 50 yıl sonra halâ Avrupa kapılarında sürünüyoruz. Ancak bütün kabahati AB’ye yüklemek de ayıp olur. Adamlar yaptıkları anlaşmanın farkındalar. Bizi o gün de birliğe almak istemediler, bugün de almaya niyetleri yok. Bu yüzden hiç bir ülkeden talep edemeyecekleri ne varsa, bize dayatıyorlar. Üstelik biz de derhal “tamam” diyoruz. Eziliyor, büzülüyor onların biçtikleri kalıba girmeye çalışıyoruz. Onlar inat ettikçe biz daha çok el ayak öpmenin bir yolunu buluyoruz. Tabii onlar da bizim bu kararlılığımız karşısında yeniden ümitlenmemizi sağlamak için devamlı fırsat yaratıyorlar. Kısacası “Vampir Yarasalar gibi” öldürmüyorlar ama kanımızı emip duruyorlar.
***
Oysa, Ankara Anlaşması’nın en önemli maddelerinden birisi olan 28. maddede, “Anlaşma'nın işleyişi, Topluluğu kuran Anlaşma'dan doğan yükümlerin tümünün Türkiye tarafından üstlenebileceği gösterildiğinde, akit taraflar, Türkiye'nin topluluğa katılma ihtimalini inceler.”denilmektedir. Bu onların ayak sürümelerinin ve sonsuz taleplerinin dayanak maddesidir. Zaten incelendiğinde, anlaşmada Türkiye’nin, Gümrük Birliğine üyelik aşamalarının belirlenmiş olduğunu, AB üyeliğinden ise, sadece bir ihtimal olarak ve tek bir cümle halinde bahsedildiği görülecektir. Diğer bir deyişle, Almanya Başbakanı Angela Merkel’in sık sık dile getirdiği “imtiyazlı ortaklık” veya “ucu açık müzakere” gibi ifadeler boşuna değildir.
***
“Sabrın sonu selamettir” deyip yüklenmelerimiz, AB kapılarında kul olmalarımız, iktidarların, “AB’ ye uyum” adı altında topluma yutturmaya kalktığı “haplar” falan, vatandaşı uyutmaktan başka bir şey değildir. Sonuçta kendilerini her şeye muktedir gören Avrupalı, bu iflah olmaz kibri yüzünden bizi birliğe katmamak için AB’yi dağıtırlarsa hiç de şaşırmam. Ne de olsa birliği onlar kurdular ve maalesef girmek için şartları her durumda belirleyen de onlar... Ha…İllaki biz bu birliğe bir şekilde girmek istiyoruz diyorsak, şimdi önerildiği gibi “imtiyazlı ortaklığa”, “evet” demek gerek. Mühim olan hangi imtiyazların alınabileceğidir. Tabii, verirlerse!.. Aksi halde İsveç ve Norveç’ten farklı, öyle bir “imtiyazlı ortaklık önerirler” ki, kendimiz girmekten vaz geçebiliriz.
***
Zaten AB’ye girince, hemen medeni dünyanın tüm özelliklerine vakıf olacak da değiliz. Demokrasiyi kendi çıkarlarına hizmet etmek zanneden ve üstelik de buna inanan zihniyetler bu ülkede hüküm sürdükçe, “okutup üfletsek” bile durumumuzun değişeceği yok.
ANTALYA HÜRSES GAZETESİ 13/04/2010

ORTA ÖĞRETİMDE RAPOR SEZONU GELDİ

ORTA ÖĞRETİMDE RAPOR SEZONU GELDİ
Sınav sezonunun açılması nedeni ile öğrenci devamsızlığının artmasının muhtemel olduğu dikkate alınarak Milli Eğitim Bakanlığı Orta Öğretim Genel Müdürlüğü, 22/02/2010’da “Özürlü Devamsızlık” konulu bir genelge yayınladı. Bu genelgede, “Sınıf Geçme Yönetmeliğine” göre, öğrencilerin “devamsızlıktan sınıfta kalma” problemi ile karşılaşmaması için uyarılar yapılıyor, okul ,idareleri ve velilerin dikkati çekiliyor.
***
İlgili yönetmelik, orta öğretim öğrencilerinin yapabilecekleri özürsüz ve özürlü devamsızlığı, en fazla, 45 gün olarak belirliyor. Bunun 20 günü “özürsüz devamsızlıktır” ve öğrenci mazeret beyan etmeden bu devamsızlığı yapabilir. Kalan 25 günlük süreç ise “özürlü devamsızlık” olarak isimlendiriliyor. Bu tür devamsızlık, öğrencinin uzun süreli bir tedaviyi gerektiren durumu, kaza, bir yakınının ölümü, doğal afet, göz altına alınma veya tutuklanma gibi mazeretleri yüzünden yapılan devamsızlıktır. Bu sürenin kullanılabilmesi için mazeretin mutlaka belgelenmesi gerekir. Üstelik bu resmi belgenin 5 iş günü içinde ilgililere ulaştırılması ve onların da bu belgeyi kabul etmesi gerekir.
***
Özellikle “hesabı ödeyen kişi” olduğu için veliler, öğrenci devamsızlığı ile ilgili belirlenen 45 günlük yasal sürenin nasıl hesaplandığı konusunda kuşkuya düşer. Burada bilinmesi gereken, hem özürlü hem de özürsüz devamsızlıkta kastedilen gün kavramının “eğitim günü” olduğudur. Özetlersek, cumartesi ve Pazar günleri tatil günü olduğundan “devamsızlık” olarak işlenmez. Örneğin, Ankara’da polisin “Nisan bir” şakası ile göz altına alınan bir Tekel işçisinin, ona destek vermek için yanında yer alan, lise öğrencisi oğlu, diyelim ki 3 gün gözaltında tutuldu. 1 Nisan Perşembe, 2 nisan Cuma, 3 nisan Cumartesi olduğuna göre, bu öğrenci iki gün devamsızlık yapmış sayılır. Tabii, emniyetten böyle bir belge alabilirse ve okul idaresi “Vay anarşist!” deyip çocuğu okuldan atmazsa. Ülkemizdeki bu gerçekler bir yana “hastalık raporu” için de aynı durum söz konusu, 15 günlük bir rapor aldıysanız, tatil günlerini çıkartmak gerekir. Yani raporlu günlerimiz sırasında 2 Cumartesi, 2 Pazar, 1de bayram tatili varsa, 15 günlük rapor, öğrencinin devamsızlık cetveline 10 ders günü devamsızlık olarak işlenir. Kısacası 25 günlük özürlü devamsızlık süresi 5 hafta eder.
***
Zaten, bir yıl içinde toplam olarak 180 gün civarında eğitim öğretim vardır,. Bu dikkate alındığında 45 günlük yasal devamsızlık süreci bir hayli uzun bir zaman dilimini ifade eder. Ancak, 45 iş günü yani dokuz hafta okuluna bir şekilde devam edemeyen öğrenci “devamsızlıktan başarısız” sayılmaktadır. 44 İş günü devamsızlık yapan bir öğrenci ise sene kaybetmez. Ancak, okuluna uzun süre devam etmemesi yüzünden, eğitimi, öğretimi ve ruh sağlığı açısından büyük kayıpları olduğu bilinir ki, bunun telafisi de pek mümkün olmaz. Gelgelelim geçerli olan eğitim ve öğretim sistemi budur ve öğrenciler de, yasal haklarını sonuna kadar kullanma eğilimindedir. Kaldı ki, üniversiteye devam edebilmek için konulan sınavlar hem öğrencileri, hem velileri buna zorlamakta, aslında öğrencilerin okula devamını sağlamakla yükümlü olan ilgililer de buna göz yummak zorunda kalmaktadır… Anlaşıldığı kadarıyla da, bu böyle devam edip gidecektir.
ANTALYA HÜRSES GAZETESİ

ANTALYA HÜRSES GAZETESİ