2009'un EN GARİP OLAYI

“Türkiye’de geçen yılın en garip olayı neydi?” Diye sorsalar, herkesin aklına başka bir şey geleceği muhakkak. Çünkü öyle bir ülkede yaşıyoruz ki, her gün acayip bir durum veya olayla karşılaşmamamız zaten “Geçen yılın en garip olayı” olurdu.
Her neyse, Bursa’daki damacanaya tecavüz olayından tutun da, basuru ile uğraşırken içeri soda şişesi kaçıran vatandaşa kadar bir çok acayip, olağanüstü şaşırtıcı fakat ülkedeki cehaletin boyutunu gösteren yüzlerce örnek. Gelgelelim ülkemizde öyle ilginç bir olay yaşandı ki, artık “tuzun da koktuğunu” anlamış olduk. Haberi okuyun ve neden “tuzun kokma” durumunun ortaya çıktığını, geleceğimiz olan çocuklarımızı kimlere teslim etmek zorunda kaldığımızı görün.
“Ankara Milli Piyango Anadolu Lisesi’nde “uğursuzluk olduğu” gerekçesiyle 2 Ocak 2009’da okula kurşun döktüren okul müdürü Ali Okur hakkında hiçbir soruşturma açılmazken, skandalı ortaya çıkaran Eğitim-Sen temsilcisi ve biyoloji öğretmeni Aysun Pehlivanlı’ya savunması istenmeden “amirlerine ve okul personeline karşı kötü davranışları” gerekçe gösterilip, usulsüz bir şekilde ihtar cezası verildi.” Bakın sonra neler oluyor. Şikayet eden öğretmenlerin okuldaki davranışları ile ilgili sıkı bir “gözaltı” uygulanması başlıyor, ardından soruşturma açılıyor ve üstelik muhakkik olarak, öğretmenle aralarında “kurşun döktürme problemi olan” okul müdürünün görevlendiriliyor, daha neler neler.
Türk Milli Eğitiminin amacı, gençleri “ Beden, zihin, ahlak, ruh ve duygu bakımlarından dengeli ve sağlıklı şekilde gelişmiş bir kişiliğe ve karaktere, hür ve bilimsel düşünme gücüne, geniş bir dünya görüşüne sahip, insan haklarına saygılı, kişilik ve teşebbüse değer veren, topluma karşı sorumluluk duyan; yapıcı, yaratıcı ve verimli kişiler olarak yetiştirmek” tir. Öyleyse bir okul müdürünün, okulunun başarısı için, eğitime öğretime ağırlık verip gece gündüz öğrencilerin ilgisini çekecek, öğrenme arzularını kamçılayacak yeni projeler üretmesi gerekir. Birileri, işi kurşun döktürerek halledebileceğine inanan bir meczubu yüzlerce başarılı öğrencinin okuduğu bir Anadolu lisesinin başına okul müdürü olarak atamışsa, bunun hesabını da vermelidir. Bu memlekette, eğitimden, öğretimden anlayan, bilimsel düşünen öğretmenler kızağa çekilip, görevlerini yapmaları zorlaştırılırken, eşin, dostun, partilinin yeteneklerine bakılmaksızın yöneten konumuna getirilmesinin adı nedir? İşte aslında 2009’un en garip ve her gün gerçekleşen acayipliği budur. Çünkü burada toplum, kendi kendini yiyen, için için, göz göre göre, çürüyen bir ülkeyi çaresiz izlemektedir.
Bu ülkenin hangi zihniyetle yönetildiğini, hangi zihniyetin bu insanları, bu okullara yönetici olarak atadığını anlayın ve bilin ki, bu kafanın ve bu kafanın bu ülkeyi işgal etmesine göz yumanların durumu, basurunu tedavi ederken içeri soda şişesi kaçıran vatandaştan daha vahimdir.

CEHENNEME GİDEN YOLLAR

Bu güne kadar pek çok kez ifade etmeme rağmen bazı okurlarımın, açılıma karşı yazılarımı yanlış yorumlamaları yüzünden hiç hak etmediğim eleştirilerine maruz kalıyorum. Bir kere, nihayet açılımın bir süreç olduğu, dolayısıyla net bir içeriğinin olmadığı açıklanmış olsa da, kısaca neden karşı çıktığımı açıklayayım. Öncelikle Türkiye Cumhuriyeti’nin herhangi bir görevlisinin, fikri ne olursa olsun; etnik köken analizi yapması yanlıştır. Onun her kesime hizmet için o makamı işgal ettiğini bilmesi ve konuşurken laflarını tartarak konuşması gerekir. Kaldı ki bu ülkedeki, etnik ve dini köken farklılıkları biliniyorsa, yapılması gereken, bu farklılıkları “bireysel hak ve özgürlükler üzerindeki kısıtlamaları kaldırarak” azaltmak ve onları ortak değerler çerçevesinde toplamak, devletin birinci vazifesidir. Sıradan vatandaşın öncelikli beklentisi, ona hangi alt kimliğe ait olduğunu vurgulamak ve dolaylı olarak etnik kimlik ticareti yapmak değildir. Bunu yapıyorsan yani, Ulusu oluşturan farklı toplumlar arasındaki farklılıkları derinleştiriyorsan, ayrılıkçı duyguları körüklüyorsan bu davranışın adı ne yazık ki, “vatanseverlik” olmuyor. Ve bir büyüğümüzün de ikide bir söylediği, fakat yaptığı işlerde bir türlü dikkate almadığı gibi “Cehenneme giden yollar iyi niyet taşlarıyla döşelidir.”
Dahası da var. Açılım denen fasıla geçmeden daha başka adımlar da atılmalıdır. Örneğin, demokrasilerde imtiyazlı sınıf yoktur ve bu ülkede imtiyaz sahibi tek meslek grubu milletvekilliğidir. Madem ki “daha çok demokrasi” sloganı ile yola çıkıldı, her şeyden önce millet vekillerinin dokunulmazlığı meclis ile sınırlandırılmalı, özel emeklilik, sağlık vs hakları, her devlet memurunun yararlanabildiği bir düzeye çekilmelidir. İnanabiliyor musunuz, milletvekilliği düşürülen adamların bile, yukarda sayılan hakları devam ettiği gibi, kapatılan partilerin borçlarının devletin sırtına yüklenmesinin, adalet, demokrasi neresindedir?
Partilerin önündeki seçim barajı, bilmem kaç ilde örgütlenme, partilere hazine yardımı gibi garipliklere son verilmelidir. Örtülü ödenek denen acube denetlenebilmeli, harcama alanları kısıtlanmalıdır. Her seçim döneminde başlayan ve 2009 belediye seçimlerinde tavan yapan oy karşılığı ulufe dağıtımına,son verilmelidir.
İşte bu sayılanlar derhal, demokratik bir ortam için yapılması gereken olmazsa olmazlardır. Bunlar yapılmadan hamasi nutuklar ve timsah gözyaşları ile bu zavallı vatandaşı aldatmaktan öteye gidilemez. Örneğin 2009 seçimlerinde barajı aşan üç partiye aldıkları oy oranlarına göre yapılan yardımların toplamı195 milyon 331 bin liradır. Bunun 111 milyonunu AKP, yaklaşık 50 milyonunu CHP kalanını da MHP alacaktır. Geride kalan yaklaşık yirmi kadar parti ise hazineden “havasını” alacaktır. Dolayısıyla, birçok vatandaşı bu üç partiye oy vermediği halde, verdiği vergiler,oy vermediği partilere hazineden yardım olarak akacak.Bu nasıl adalet!
Diğer yandan bu para nerelere harcanmaz ki, düşünün bu para sağlık bakanlığına aktarılsa vatandaşın muayene paylarının arttırılmasına, Tekel işçilerinin Ankara’nın göbeğinde tartaklanmasına, birçok fabrikanın kapanmasına gerek kalır mıydı?
Tamam açılım açılım da; açılımdan önce yapılacak daha neler var neler. Demokratik açılım diye hava atacağınıza önce ortamı demokratikleştirin de iyi niyetinizi anlayalım.

SIRADAKİ TEKLİF

Bugüne kadar ne kadar aklı başında toplum önderi varsa hepsi, ama hepsi şu ya da bu şekilde hükümeti uyardı. Aslında bireysel hak ve özgürlüklerin arttırılması yani daha demokratik bir ortamın yaratılması hasretiyle yapılacak yeniliklerin, değişikliklerin, “Türk Halkının otuz altı etnik gruptan oluştuğunu” iddia etmekle başlayamayacağını, bunun ancak farklılıkları derinleştirmekten, ayrımcılığı körüklemekten öte bir işe yaramayacağı, yazıldı çizildi. Sonuç ortada. “Hazmettire hazmettire!”, “Bedeli ne olursa olsun!” Nidaları ile gelişen ve çirkinleşen olaylarda, bedeli ödeyenlerden biri, bir şehit babası bakın, nasıl feryat ediyor.

“Sayın Başbakanım. Ben 400 yıl önce Karaman’dan Yugoslavya ya akıncı olarak gitmiş ve orada 400 yıl yaşayıp Balkan harbinde vatanını korumak için savaşmaya gelmiş babası Boşnak, annesi Arnavut, kendisi önce TÜRK sonra Boşnak olan TÜRK vatandaşı Hüseyin’im. Her şeyden önce vatan ve Türkiye diye büyütüldüm. Türkiye’mi anamdan, avradımdan, oğlumdan, atamdan önde severek büyüdüm.Nazım’ın şiirindeki “Ayın altında Kağnılar gidiyordu,/Kağnılar gidiyordu Akşehir üstünden Afyon'a doğru”… Mısralarındaki o kadınlardan birisi benim büyük halamdı. Büyük amcam Çanakkale’de şehit düştü. Dedem bizi İzmir'den Çanakkale'ye savaşmak için 24 gün nasıl yürüdüğünün hikâyeleri ile büyüttü. Bize her zaman vatan sevgisi aşılandı TEK VATAN... O da TÜRKİYE…

Biz hep önce TÜRK’ tük sonra Boşnak. Biz hiçbir zaman bölünmek, parçalanmak, ayrılmak, açılmak, kapanmak nedir bilmedik. Bunların konuşulduğu yerlerde bulunmadık… Komşum Rum’du, sınıf arkadaşım Ermeni, en iyi arkadaşım Kürt, eniştem Giritli, mahallemizin teyzesi Kavalalı, ilk ustam Tatar, dedem Boşnak, büyük babam Arnavut, ilk sevdiğim Macar, Evlendiğim Giritli… Ama hepsi ilk önce Türk’tü.

Şimdi siz, bizimle paylaşmadığınız bir karara varmışsınız adı "Açılım". Siz hangi güçle bizimle paylaşmadan bu Vatan’ın geleceği ile ilgili bu kadar derin kararları alabilme yetkisini buluyorsunuz kendinizde? Size benim çocuğumun geleceği ile ilgili kararları alma yetkisini kim veriyor?...”Evet böyle diyor şehit babası Hüseyin Yardımcı.

Ama dinleyen kim? Yetki bulundu ve işlem devam ediyor. Ve maalesef bir taraftan da, “bölünmenin, bu terör ortamının sonu olacağı fikri” aydın olduğu söylenen bazı milliyetsizlerle hızla empoze edilmeye çalışılırken, “ölümü gösterip kolumuzu kesip almaya” toplumu hazırlıyorlar. Bu işlemin en büyük yardımcıları da en çok izlenen televizyon kanallarının, haber programları ve açık oturumlardır. Örneğin, bir büyük kanalda, aydın dediğimiz adamlarla yapılan bir söyleşide, “DTP kapansın mı, kapanmasın mı?” sorusunun yanıtı haritaya dökülerek dakikalarca ekranda tutuldu. “Kapatılmasın” cevaplarının en çok geldiği iller kırmızı; “kapatılsın” diyen iller nedense yeşil renkle işaretlendi. Böylece, bilerek veya bilmeyerek, ülke Ağrı’dan Gaziantep’e çekilen bir hatla ikiye bölünmüş ve sıradan vatandaşın zihninde ister istemez Anadolu’da zahiri bir Kürt bölgesi oluşturulmuş oldu. Enteresan olan, tartışmacıların hiçbirinden, bu istatistiğin veriliş biçimine itiraz gelmedi.

Ve “kendi haberini yarat” anlayışıyla, eline üç beş kuruş ve bir kurusıkı tabanca tutturulan aptalların, özellikle kameralara poz vererek halka doğrulttuğu silahla resimlerini çekip, haber ajanslarına servis ederek, ya da basit eylemlerde bile aynı sahnenin şiddet unsuru bulunan anlık bölümleri kurgulayıp, yüzlerce kez göstererek, vatandaşın zihninde, bilinçli olarak, kaygı, korku, panik hatta kıyam havasının yaratılması; “Aradan vekillerini de çıkartalım, terörist başı ile oturup konuşalım; gerekirse salalım, gerekirse verelim kurtulalım” teklifinin, yakında tartışmaya açılacağının işaretleridir. Nasıl olsa, sine-i Kandil’e dönecek vekillerine, verdiği bir talimatla mecliste kalmasını sağladığı için demokrasi havarisi oldu. Ne kadar kurnaz ve kalleş olduğunu 7 evladımızı şehit ederek bir kez daha ispatlamışken bile…

DÜN - BUGÜN

Bugün yaşananlara baktığımız zaman “iktidarın akıllarını kaybettirdiğini” düşündüğüm politikacılar yüzünden, 30 yıllık bir dönem içinde ülkenin başına gelen, dünkü ve bu günkü olayların benzerliğine bakıp da şaşmamak mümkün değil.
Dün yani, 1980 ağustosunda Ankara’da Sıhhiye Toros sokakta oturuyordum. Ankara’nın tam da göbeğinde ancak özellikle gece işten dönerken korkardım. Çünkü sokaklarda terör kol geziyordu, mal ve can güvenliği sıfırdı. Şehirlerde kurtarılmış bölgeler, ülkede “neci” olduğu belli iller vardı. Mecliste her parti ayrı telden çalıyordu, Cumhurbaşkanı seçimi bile sonuçlandırılamamıştı. Necmettin Hoca Konya’da, hilafet bayrağını çekmiş kendi havasında Kudüs Mitingi düzenlerken, her türden bütçe açığı “Evren” gibi genişliyor, işsizlik, kıtlık, her kesimden çeşit çeşit protesto gösterileri ve tabii her şerefsizden beklenen Bayrağa ve Atatürk’e yapılan saldırılar ortalığı alt üst ediyordu… Sanki seferberlik ilan edilmiş gibi çay, şeker, tüp, her şey ama her şey için için kuyruk vardı. Demirel “Ülke 70 sente muhtaç” özlü sözünü işte bu günlerde yumurtlamıştı. İşçiler, memurlar, öğretmenler bırakın sağı solu, kendi aralarında bile birbirine düşman fraksiyonlara bölünmüştü. Hatta Emniyet Teşkilatı personelince kurulmuş olan polis derneği bile, Pol-Bir ve Pol-Der yani faşist ve komünist diye ikiye ayrılmıştı. Yine o günlerde, siyasi cinayetlerin sayısı günlük olarak TRT den duyurulur, günde kaç cinayet işleneceğine dair neredeyse iddiaya girilirdi. Kimse kolay kolay misafirliğe gitmez, giderse de muhakkak bir tanıdık onu otobüs durağından alıp eve öyle getirirdi. Geceleri sokağa çıkmak, alış veriş yapmak diye bir sorun yoktu, çünkü para bulsan mal bulamazdın.
***
Bugüne dönünce de pek farklı şeyler gördüğümüz söylenemez. Değişen bazı şeyler tabii ki var fakat dünya da, bu geçen 30 yıllık süreçte az değişmedi. Bakın bugün de işsizlik, yoksulluk diz boyu. İktidar toplum düzeninde kendi kitle örgütlerini oluşturmuş ve hakim kılmış. Hırsızlık, fuhuş, cinayet, kundakçılık, akla gelecek her türden suç, tavan yapmış. Meclisteki bütün partiler kavgalı, dağdaki terörist, meclis kürsüsüne çıkmış İmralı'dan gelecek emri bekliyor. Sağ, sol kavgalarının yerini alacak dümen çoktan tezgahlanmış, ama alınan bir önlem yok. Teröristler geceleri ve bir çok şehri işgal etmiş, polisin bunlara karşı eli kolu bağlanmış, ordu aciz, mahkemeler “hukuku dolaşarak” iş yapan bürokratlar yüzünden, töhmet altında bırakılmış. Toplum lime lime dağılmış, herkes trene bakar gibi, sonu ne olacak diye seyrediyor.
Her türden bütçe açığı vatandaşın malı, emeği, parası gasp edilerek kapatılmaya çalışılıyor. Örneğin Tekel işçisinin önce fabrikası satılıyor ardından, maaşı 500 TL’ye indirilip özlük hakları elinden alınıyor. İtiraz edip, eylem yaptı diye Ankara’nın göbeğinde işkenceye çekiliyor. Eczacılar malımız, paramız gasp ediliyor deyip eylem yapınca devletle olan sözleşmeleri iptal ediliyor. İtfaiyeciler eylem yaptı diye buz gibi havada suya gömüyor. İşten çıkarılan arkadaşlarını korumak için eylem yapan Demiryolu işçilerine garez bu kez, çok daha fazlası işten çıkartılıyor, kimseye “derdiniz ne” diye sorulmuyor, demir bir yumrukla dövülüyor, sindiriliyor.
Bir zamanlar her türlü darboğazdan çıkabileceğimizin umudu olan “Yastık altı stoklarımız” çoktan “yorgan altı” olmuş, bu gün yine geceleri sokağa çıkmak, mangal gibi yürek istiyor. Yine alış veriş yapmak diye bir sorunumuz yok, çünkü bu kez de, ithal mal çok, ama para nanay. Acı, yoksulluk, haksızlık, düzenbazlık, ahlaksızlık alıştıra alıştıra topluma dağıtılmış, hem de, hepsi yasal, hepsi demokratik, hepsi de daha çok demokrasi aşkına. Ve tüm bunlar olurken bir Sayın Büyüğümüz Konya’da Şeb-i aruz törenlerinde karşısındaki seçkin kitleye, “Zengin yoksulun halinden anlarsa yoksulluk hafifler. Acılar paylaşıldıkça azalır. Mutluluk paylaşıldıkça çoğalır. Refah dayanışma ile kalıcı hale gelir. Dünyayı ve hayatı güzelleştiren, çatışmalar asla değildir…” diye başlayan masallarla milleti avutmaya ve göz yaşı döktürmeye devam ediyor.

İMAJIMIZ BUDUR

Biri Alman, biri Romen ve biri Tayvanlı üç kadın, Sultanahmet’te bir otelde garsonluk yapan bir delikanlı ile birlikte oluyorlar fakat olay sadece birlikte olmakla kalmıyor. Bizimki, allem ediyor kalem ediyor kadınları maddi açıdan da sövüşleyip duruyor. Gelgelelim bu tatlı hayat bir gün kadınlardan birinin bu vatandaşın başka bir sevgilisi olduğundan şüphelenmesi ile sona eriyor. Neticede internet aracılığı ile benzer şekilde idare edilen 3 genç kadın olduklarını, aynı şekilde aldatılıp, maddi ve manevi yönden istismar edildiklerini anlıyorlar ve bu arkadaştan şikâyetçi olmaya karar veriyorlar.
Tabii buraya kadar her şey normal sayılır; yanlış, fakat her ülkede yaşanabilecek olaylar. Hoş bizim ülkemizde olsa, bayanlar, hikayedeki tek doğru olanı yani bu adamdan şikayetçi olunmasını, rezil olmamak adına (!) tercih etmezlerdi ya! Her neyse…
Olayın bundan sonrası ise artık AB yolunda olduğu, ısrarla söylenen ülkemizin, Avrupa ve Asya’dan görünüşünü anlatması açısından son derece önemlidir. Çünkü bu insanlar bu ülkede bu kadar kalıp, aile bile kurabilecek duruma geldikten yani ülkeyi iyi kötü tanıdıktan sonra adalet aramak için bakın ne yapıyorlar.
Google Earth’ten delikanlının yaşadığı semtin camisini belirliyorlar ve Kocasinan Merkez Camii’nin imamına, “Saygıdeğer İmam Efendi, Biz, Avrupa ve Asya’dan gelen üç bayanız ve size yardımınıza ihtiyacımız olduğu için başvuruyoruz. A.Ö. her birimizi onun gerçek aşkı olduğuna inandırdı ve ileride nikâh sözü verdi (...) Bir tesadüf sonucu gerçekle yüzleştik. Bay A.Ö.’nün güya çok hasta olan anne ve babasının ameliyatları için para gerektiğini anlattığı ortaya çıktı. Sadece para değil, dizüstü bilgisayar, yeni model fotoğraf makinesi ve tatil mekânlarında tatilleri ödetti. Bu yüzden son umut olarak size yazıyoruz. En azından paramızı geri alabilmemiz için. Bir kadın ona 5.000 dolar diğeri ona 2.300 Euro vermişti. İmam Efendi, size karşı dürüstlüğümüzü göstermek için alacağımız paranın yüzde 25’ini size bağışlamaya da hazırız.” yazdıkları bir mektup ile başvuruyorlar.
Ne var bunda da diyebilirsiniz. Anlatayım:
1) Tüm tanıtım çabalarına rağmen ülkemizin modern ve çağdaş yönünü anlatamadık. Yabancılar hala önyargılı ve ülkemizde İslam’ın dinsel yasa ve kurallarının geçerli olduğu zannediyor ve Türkiye’nin de İran gibi olduğunu düşünüp mahallenin imamına baş vuruyor.
2)Bu ülkede de rüşvetin ne kadar yaygın olduğunu biliyorlar ve adaleti sağlaması için başvurdukları imama bile rüşvet teklif ediyorlar.
Durumumuz ecnebilerin gözünde budur. İşin garibi burada yaşayan çoğu yabancının bile bildikleri, gördükleri, yaşadıklarının pek farklı olduğunu söyleyemeyiz.
En ciddi durumda elli, yüz kağıda hikayeden bir imama, bir imam nikahı kıydırılır tamam.

BEN NASIL İNANACAĞIM ?

BEN NASIL İNANACAĞIM ?
Büyüklerimiz;
“Güzel şeyler olacak.
Analar ağlamasın!
Ortam her zamankinden daha uygun.
Fırsatı kaçırmayalım.
Aman ha kaçırırsak başka fırsat bulamazsınız.
Bizden başkası yapamaz.
Muhalefet taş taş üstüne mi koymuş.
Onların dikili bir taşı yok.
Biz onların vatan sevginizi de biliriz.
Daha çok demokrasi,
Ve ilgili bakanımız göğsünü gere gere,
“Daha ne gelişmeler olacak…”
Ve daha neler neler…
*
İşte, vaat edilen gelişmeler oldu…
Türkiye Cumhuriyeti’nde,
Şehirlerin tam orta yerinde,
Sokaklarda teröristler kol geziyor,
Araçlar, bankamatikler kundaklanıyor.
Ordu evleri, karakollar, konutlar taşlanıyor,
İşyerleri, bankalar, parti binaları talan ediliyor,
Ticaret zorla engelleniyor,
Can güvenliği yok, mal güvenliği sıfır.
Türk Bayrağına, Atatürk büstüne taş yağıyor,
İstanbul’un göbeğinde belediye otobüsünde Serap yakılarak,
Tokat ta 7 asker pusu kurularak, şehit ediliyor…
Diyarbakır’da bir delikanlı,
Üniversiteli Aydın, vurularak öldürülüyor…
Gencecik hayatlarımız, nice umutlarımız,
İki metre karelik, kara, kara çukurlara gömülüp gidiyor.
Üstelik, “demokratik açılımın” servisi sırasında…
*
Tüm bunların üstüne,
Kandil’ den gönderilen barış güvercini(!) teröristler gezdikleri her ilde, her ilçede, örgüt propagandası yapıp, terör estirirken bir taraftan da, PKK yedi evladımızı şehit ediyorsa, bölücülük meşrulaşmış, polis, asker, sindirilmiş ve mahkemeler Anayasa uyarınca verdikleri cezalara ilişkin, neredeyse özür dileyecek kadar acizleştirilmişse ve üstelik siz büyüklerim, memleket güllük gülistanlıkmış gibi dünyanın dört bir tarafında turistik turda ise; ve tüm bu yaşananlara rağmen, Sayın Bakanım “Her şey kontrol altında, yola devam” deyip, vatandaşını “kuzu” yerine koyuyorsa; ben bu açılıma, iktidarın demokrasi vaatlerine, anaların gözyaşının dineceğine, eskisinden de mutlu ve müreffeh günleri göreceğime, nasıl inanacağım?

33 ŞEHİT

Son günlerde gazetelerde “ 33 askerin şehit olması” ile medyada “Ergenekon davası” diye anılan dava arasında bağlantı kurulduğu yolundaki haberleri okuyunca en az, “Cumhuriyet gazetesine saldırıda, İlhan SELÇUK’un parmağı olduğu” haberini okuduğum günkü gibi şaşırdım. Ve suçlamanın da ötesinde bu hakaretin, en azından, bu dava için tutuklanmış herkese yapılmaması gerektiğini düşündüm.
Bakın bundan 16 yıl önce, Bingöl-Elazığ arasında silahsız savunmasız 33 askeri otobüsten indirilip, kaçırılması ve Çevrimpınar köyü yakınlarındaki kırsalda şehit edilmesi olayına kısmen de olsa tanık olan köylüler; yaklaşık 150 kişilik terörist grubunun köylerine sivil ve askerleri getirdiğini, bırakın yardım etmeyi aksine, askerlerin serbest bırakılması için canlarını ortaya koyarak onlarla tartıştıklarını ifade ediyorlar. Asker ve sivilleri Çevrimpınar köyü girişinde bir alanda toplayan teröristlerin, yatsı namazına yakın bir vakitte propaganda yaptıklarını, propagandanın ardından asker ve sivilleri Çevrimpınar Köyü İlköğretim Okulu'nda topladıklarını anlatıyorlar.
Köy içine gelen teröristlerin askerleri bağlamak için kendilerinden ip istediğini belirten Zülfiye Çalbay, "Yatsı namazına yakın bir vakitti. Kalabalık bir terörist grubu, yanlarındaki asker ve sivillerle köyümüzdeki okula geldi. Daha sonra bazı teröristler ellerindeki silahlarla köyü dolaşıp askerleri bağlamak için ip aramaya koyuldu. Bizim evin önüne gelen teröristler benden ip istedi. Ben de, 'Ne yapacaksınız ipi, hayvan mı bağlıyorsunuz?' şeklinde tepki gösterip ipi vermeden içeri girdim. Fakat teröristler balkonlardaki çamaşır iplerini bıçakları ile keserek okula gitti. Bu çocukları öldüreceklerini tahmin ettiğimiz için birkaç kişi ile birlikte dışarı çıktık. Teröristler yaklaşık yarım saat okulda bekledikten sonra asker ve sivilleri de yanlarına alarak köyümüzden Mazra Yaylası'na doğru ilerlerken ben ve benimle birlikte birkaç kadın ve erkek önlerine çıkarak bu çocukların serbest bırakılmasını istedik" dedi.
85 yaşındaki Zülfiye Çalbay ve beraberindeki kadınlar, teröristlere engel olabilmek için çok ısrarcı davrandıklarını hatta "Asker ve sivilleri (yaklaşık yüze yakın kişi) bırakmaları için teröristlerin önlerine başörtümüzü attık. Bizim kültürümüze göre bir kadın namusu sayılan başörtüsünü ayaklar altına atınca istediği her şey yapılır. Ama buna rağmen teröristler isteğimizi kabul etmeyerek bize hakaret edip Mazra Yaylası'na doğru hareket etti.” Dedi. Olayda askerlerin olaya geç müdahalesi de sözkonusudur. Ancak olaydan sonra müdahale edecek askeri ekiplere başka bir terörist grup roketatarlarla saldırarak onları bir süre engellemiş, gecikmenin ardından yapılan operasyonlarla öldürülemeyen siviller kurtarılmış, birçok terörist ölü olarak ele geçirilmiştir. Üstelik askeri mahkemelerde birçok subay bu nedenle yıllarca yargılanmıştır. Hatta olayın bizzat Apo'nun bilgisi dahilinde gerçekleştiği de örgüt tarafından ifade edilmiştir.Olay budur…
Anlaşılacsağı gibi, 33 askeri katledenlerin PKK’lı teröristler olduğundan hiçbir şüphe yok. Zaten olay günü teröristlerin rehinelerle birlikte, içinden geçtikleri köy halkı da bunu onaylamaktadır. Buna rağmen bazı gazetelerin, böyle bir katliama imza atan şerefsizlerle, Ergenekon denilen davada yargılanan birçok saygın insanın aynı kefeye koymasının adı, olsa olsa bu saygın insanları halkın gözünde aşağılamak, küçük düşürmek olur. Ve bu son derece yakışıksız bir tutumdur. Yargılanan bu insanlar, yarın aklanıp serbest kalsalar, açacakları karşı davalar, bu atılan çamurları temizleyebilecek midir?
Ve maalesef yine ortada ihmal kokan bir devriye görevi sırasında, pusuya düşürülüp katledilen 7 Şehidimiz ve 3 gazimiz var. Lütfen olay şimdiden ve tüm soruların cevabı alınacak biçimde sorgulansın. Sorgulansın ve gerekiyorsa cezalandırılsın ki, gelecekte başka bir davada başka masumlar suçlanmasın.

LEGAL TERÖRİSTLER

Önce, daha üç, beş ay önceyi, şöyle bir hatırlamak gerek…
Başbakan Erdoğan, Mart 2009 yerel seçimleri öncesi, haklı bir öğünçle anlattığı Güneydoğu Anadolu mitinglerinin biri için Diyarbakır'a gidecek… Son gidişinde kentte protesto eylemleriyle karşılandığı için, Kürt Açılımına da start veren Erdoğan'ın bu seferinin, bölgede nasıl bir etki yaratacağını sıradan vatandaş merak ediyor. Fakat o da ne? Daha Başbakan yola çıkmadan, DTP Genel Başkanı Ahmet Türk’ün verdiği talimatlar, vatandaşın merakını gidermeye yetiyor: “Sayın Başbakan aylardan beri DTP'yi terörize ederek, dışlayarak ve çalışmalarını da engellemeye çalışarak bir seçim atmosferine bizi sürüklemektedir. Sayın Başbakan; ikna edici ve talepleri ortaya koyacak, bir yaklaşımı göstermezseniz halkımız orada olmayacak'', yani kısacası, “Bu mitinglerden vazgeç, yoksa kıyamet kopar!” Peki bu tehdit kime, ülkenin Başbakanına.
O konuşur da, Diyarbakır Büyükşehir Belediye Başkanı Osman Baydemir durur mu? “Başbakan, Genel Başkan sıfatıyla geleceği için benim protokolde yer almama gerek yok'' deyip, Başbakanı karşılamaya gitmeyeceğini beyan ederek, “red müzik” yapan Bremen mızıkacılarına as solist olarak katılıyor. Kısacası Türkiye Cumhuriyeti’nin Başbakanını küçük düşürmek, umursamadıklarını göstermek, kendilerince aşağılamak için herşeyi ama her şeyi yapıyorlar.
Daha bitmedi, DTP Van İl Başkan Yardımcısı Ümit Keser, Van Milletvekili Özdal Üçel, Parti Genel Merkez üyesi Allaatin Erdoğan kameraların karşısında kaleme aldıkları basın bültenini okuyorlar. Metinde kısaca; Teröristbaşı Abdullah Öcalan'ın Kürt önderi olduğu ifade edilerek, Başbakan'ın halkın hassasiyetlerini görmezden geldiği iddia ediliyor. Başbakan'ın Van'a gelmesinin nedense, provokasyona neden olacağı söyleniyor. Diyarbakır ve Tunçeli’de yaşanan gerginlik ve çatışmaya rağmen Erdoğan'ın hiçbir siyasi değer içermeyen seferini Van ve Hakkari ile sürdürmek istemesinin başlı başına bir kışkırtma olduğunu belirtiliyor. Bu gezilerden rahatsızlık duyduklarını açıkça beyan ediyorlar.
Neticede bu çağrılar, tabii ki, yerel yönetimlerde görevli bazı hödükleri harekete geçiriyor ve Başbakanın, kongre salonuna gideceği güzergah üzerindeki yollarda çöpler toplanmıyor, esnafın dükkanını açmasına izin verilmiyor. Açmak isteyenler dövülüyor, dükkanları yağmalanıyor. Yollar güya kontak kapama eylemi yapan araçlarla kapatılıyor. Başbakan toplantısını yapmaya çalışırken, önceden organize edilen saldırgan bir protestocu grup, çöp, pislik, taş ne varsa konvoydaki araçlara atıyor. Dolayısıyla, Başbakanın Doğu ve güneydoğudaki diğer il ve ilçelere yaptığı gezilerde olduğu gibi, Yüksekova ve Hakkari gezisinde de, gerginliğin hat safhaya çıkarılması için herşey yapılıyor. Sonuç 14 yaralı , 49 gözaltı.
Ve bugün… Adapazarı, Eskişehir, Bursa, İzmir’de istenmeyen fakat adı belli legal teröristlerin provakasyonları sayesinde vatandaşta kendiliğinden gelişen tepkiler… Benzer tepkilerin, belki de aynı argümanlar kullanılarak, kim bilir yarın, hangi il, ilçe veya köyde, toplumu devamlı tahrik eden bu parti ve taraftarlarına karşı da yapılmayacağını kim garanti edebilir.
Bağımsızlık, demokrasi, hak, hukuk diye aldatıp, “her istediklerini tehditle, sokakları karıştırmakla alabileceklerine” inandırılan, işsiz güçsüz, masum gençleri ve çocukları, karakollara, araçlara, parti binalarına saldırırken kalkan yapanların, temsilcisi olduğunu söyledikleri topluma verecekleri zararı, göremeyecek kadar kör olmaları mümkün olmadığına göre, tek isteklerinin “ülkede kaos yaratmak” olduğu açık değil midir? Öyleyse yasalar çerçevesinde neden engel olunamıyor? Yoksa, bu legal teröristler, bölücü, kışkırtıcı eylemleri için gereken cesareti, uygulanmayan yasalar ve geciken adaletten mi almaktadır? Bunlardan hesap sormak için, milletin birbirine girmesi, sokaklardaki güvensiz ortamın bir kalkışmaya dönüşmesi mi beklenmektedir?

DERSİM'de NE OLDU?

DERSİM’de NE OLDU? (I)

“Dersim” tartışması hala ve “geçmişin gelecek için sorgulanması” gibi saygı duyulacak bir amaç için değil de, “herkesin ve her şeyin karalanması” biçiminde maalesef sürüyor.
Tabii bugün, yeni nesilden pek çok kişinin, ne Dersim’den, ne tarihi ve coğrafi konumundan, ne etnik yapısından, ne dini inançlarından, ne de bir zamanlar, günahsız, “iki arada bir derede kalmış” zavallı, yoksul yöre halkına yapılan sıra dışı baskı ve zulümden haberi vardır.Aslında ayakta kalmaya çalışan Cumhuriyetin, Dersim isyanını bastırırken kullandığı sert ve toptancı yöntemin, Anadolu'nun diğer yörelerinde çıkan isyanları bastırırken uygulanan yöntemden farklı olduğunu iddia etmek de kesinlikle yanlıştır.
Gelgelelim bugün, bakıyorum da ilgili ilgisiz bazı fırsatçılar , Dersim’de kendi yüreğimizde açtığımız yarayı deşerek, özellikle Alevilerin Atatürk’e gösterdiği sevgi ve saygıyı alaşağı etmek ve bunu oy’a çevirmek için, eleştirinin de ötesinde hakarete varan insafsız bir tutum sergiliyorlar. Oysa her olay, kendi şartlarında değerlendirilebileceğine göre, olur olmaz şeyleri bahane edip, ulusu oluşturan unsurlar arasında düşmanlığa ve ayrışmaya sebep olacak inatlaşmalardan vaz geçmeliyiz. Ve şunu unutmamalıyız ki, sancısız doğum olmaz, açıp baktığınız zaman her ulusun tarihinde, derin acılar yaşandığı görülecektir. Öyleyse, bu ülkede zaten nadir yetişen toplum önderlerini her fırsatta hırpalamaktan vaz geçmeliyiz. Herkesin yaptığı hata eleştirilebilir, fakat bu eleştiriler hiçbir zaman inkar ve hakaret boyutlarına ulaşmamalıdır. Eğer bu hakarete varan eleştirilere göz yumuyorsak veya katılıyorsak bilelim ki, bu bizim de onur’umuzun, alçak’lığı bırakın, artık çukur haline geldiğini gösterir.
Gelelim Dersim konusuna. Diplomat, uluslar arası araştırmacı yazar, tarihçi Bilal N.ŞİMŞİR’in Kürtçülük II kitabında, Dersim Raporları,Tunceli Kanunu, Tunceli’de reform ve ayaklanma, Ayaklanmanın bastırılması ve 1937 sonunda Türkiye’nin genel görüntüsü içinde Dersim/ Tunceli diye isimlendirilen oldukça geniş bir bölüm yer alıyor. Orada yerli yabancı bir çok diplomat, politikacı ve askerin bölge hakkındaki o yıllarda yazdıkları resmi raporlar yer alıyor.
Oradan ayrıntılı bilgi edinmek mümkün. Ancak özet olarak şunları söyleyebiliriz.
Cumhuriyet yönetimi, Osmanlı devrinden kalan “bölgeyi yerli ağa ve beylerle yönetme”, biçimini kaldırıp 1929 yılında, merkeziyetçi bir idari ve adli yapıyı benimseyerek, yeniden örgütlenmeye başlıyor. Bu değişiklikler gereğince 25 aralık 1935 yılında, daha önce de oluşturulan diğer yeni illere ek olarak Çoruh, Hakkari, Bitlis, Bingöl ve Tunceli vilayetleri de kuruluyor. 1936 yılının ilk aylarından başlanarak, özellikle geri kalmışlığı ve yüzyıllardır çeşitli ayaklanmaların odağı olduğu (en son 1921 Koçgiri isyanı olmuştu) dikkate alınarak Tunceli ilinde büyük bir bayındırlık hareketine girişiliyor. Tabii bu çalışmalar, devletin halk üzerindeki olumlu etkisini arttırıyor. Öyle ki, İngiliz büyükelçiliğinin “1936 Türkiye yıllık raporu’nda” özetle “Bölgeyi, yatıştırarak ve eğitimi yaygınlaştırarak kalkınma amaçlanıyor” deniyor. Ancak, Dersim’in yani yeni adı ile Tunceli’nin yoksul, cahil, çaresiz halkını, Osmanlı’nın idari anlayışı yüzünden, kayıtsız şartsız esir alan seyyid ve reislerin organize ettiği çeteler, alıştıkları soygun düzeninin devam etmesi için, yol kesip, soygun yapmaya, 1936 yılında yani devletin bayındırlık çalışmaları sırasında bile, devam ediyorlar ve bu çalışmaları engelliyorlar.
Devamı yarınki yazımızda…

DERSİM’de NE OLDU? (II)

Dünkü yazımızda, İngiliz büyükelçiliğinin 1936 Türkiye yıllık raporuna dayanarak, Cumhuriyetin “Bölgeyi, yatıştırarak ve eğitimi yaygınlaştırarak kalkınma amacına” uygun olarak Tunceli’de bayındırlık çalışmalarını yoğunlaştırdı demiştik. Bu manada, bölgede önce aşiret dışı köylülere toprak dağıtıldı, Pülümür, Hozat ve Mazgirt’te bölge okulları açıldı ve aşiretlerin tüzel kişilikleri kaldırıldı, el koydukları taşınmazlar devletleştirildi. Kısacası sahip oldukları özel silahlı kuvvetleri ile kendi adlarına vergi bile toplarken, birden bire devletin bütün güce el koyduğunu gören, Sin Köyü yakınlarında konak sahibi, Haçelili Seyit Rıza’nın çağrısı üzerine, Haydaran, Abbasuşağı, Yusufhanlı, Kureyşanlı ve Bahtiyar aşiretleri, isyan kararı alıyor. 21 mart 1937 gecesi önce, Tunceli-Erzincan yolu üzerindeki Harçak Deresini aşan tahta köprü Haydaran ve Demanan aşireti üyelerince yakılıyor, dört gün sonra da Kahmut’la Pah arasındaki telefon telleri kesiliyor. Kahmut karakoluna takviye gönderilen jandarma birliğine pusu kuruluyor, Puh bucağı karakolu Demanan aşireti reisi Cebrailin oğlu Keko tarafından basılıyor. Sin karakolu Seyit Rıza’nın emri ile basılıyor ve böylece devlet güçlerine yapılan bir çok baskın ve saldırı ile isyan başlıyor. Olayın uluslar arası boyutu da var. Çeşitli devletlere yazılan mektuplarla orada kurulacak devlete destek falan isteniyor.
Özetlersek, İstiklal Savaşını yapmış, neredeyse tüm dünyayla çatışmış, topraklarını korumuş, baştan aşağı farklı bir anlayış ve yönetim biçimi ile yeniden kurulmuş Cumhuriyetin, tam da yüreğinin ortasında ve birlik ve beraberliğe en çok ihtiyaç duyduğu bir zamanda bir isyan örgütlenmiştir. Ve tabii ki, bu işi örgütleyenler başaramadıklarına göre sonucuna da katlanacaktır çünkü bir isyanın, ayaklanmanın ya da kalkışmanın doğasındaki ölümü ve zulmü bilmemek imkansızdır.
Hangi kaynağa bakarsanız bakın durum aşağı yukarı budur. Buraya kadar olanlar karşısında tabii olan, isyanın bastırılması için devlet güçleri harekete geçmesidir ve geçmiştir de. Ancak acı olan, o zaman şartlarında suçlu, suçsuz ayrımının yapılmadan, bölge halkına derin acılar çektirilmesidir. Bu konuda, devlet sorumlularının söyleyebileceği pek bir şey yoktur. Bu işte doğrudan sorumlu ilan edilecek birisi de yoktur. Olumlu veya olumsuz bir laf edebilmek için, o günkü şartları iyi irdelemek ve olaylara objektif bakmak gerekir, hele hele yetmiş yıl sonra duygusallığın hiç yeri yoktur.
Ancak Onur ÖYMEN’in konuşmasında olduğu gibi, bir sorumlu aranması gerekirse belki de, bölgeye gönderilen kuvvetlerin sevk ve idaresinden sorumlu Genel Kurmay Başkanı Fevzi Çakmak gösterilebilir. Paşa’nın dini konulardaki tutuculuğu ve olmayan demokrasi anlayışı göz önüne alındığı zaman bu acıların çekilmesinde sorumluluğunun yüksek olabileceği görülüyor. Bilemiyoruz ama, diyelim ki “suçlu” ne olacak, neyi değiştirecek ki, bu şekilde kayıplarımızı telafi edebilecek miyiz? Bugün yine aynı şeyler olsa Devlet müdahale etmeyecek mi? Benzer acılar yaşanmayacak mı?
Yeni bir ulusun doğuşu acı olayları da beraberinde getirir ve hala bu acıları, bu ulus çekmektedir, çekilmektedir. Bugün neresinden bakarsanız bakın, elli bin vatan evladı bir şekilde terörizmin kurbanı olmuştur. Terör korkusundan köyünü, kasabasını terk edip büyük illere göçüp, oralarda aç sefil yaşayan binlerce ailenin çektiği çile de cabası. Demek ki bu kan hala akmakta, hala çıkar çevreleri bir sebeple bu gariban çaresiz halkın kanını emmektedir. Peki bu durumda ne yapmalı, hemen her şeyi bırakıp yeni acılar mı yaşamalıyız, yoksa özeleştiri yaparak yanlışlarımızdan kurtulup, elimizdeki değerlere sahip mi çıkmalıyız?

HALÂ BİR CEVAP BEKLİYORUM

HALÂ BİR CEVAP BEKLİYORUM

Nisan 2009 Belediye seçimleri öncesi elime geçen, başkan adaylarının vaatlerinin toplandığı kitapçıklardan birinde Düden Çayının boş boş denize akmasının önüne geçileceği, değerlendirileceği veya benzeri bir vaat okuduğumdan veya olur ya okuduğumu zannettiğimden, böyle bir projeyi düşünmeye, hayata geçirmeye en yakın başkan olduğunu düşündüğüm Kepez Belediye Başkanı Sayın Hakan Tütüncü’nün Düden çayı ile ilgili projesinin hangi safhada olduğunu 3 kasım 2009 salı günü elektronik posta ile kendisine sordum. Cevabını hemen akşamına göndermiş.

Sağ olsun. Şöyle diyor: “Mehmet Bey; benim seçim vaatlerimi içeren “Kepez için 41 proje” adlı seçim beyannamemde öyle bir vaadde bulunmadım. Çünkü Düden ve Porsuk Çayı gibi akarsuların üzerinde proje uygulama hakkı ve yetkisi Büyükşehir belediyelerine aittir. Bu konu ile ilgili olarak sanıyorum Büyükşehir Belediyesi gereken çalışmayı yapacaktır.(Burada topu başkasına atıyor) Muhtemelen siz başka bir adayın vaatleri ile konuyu karıştırmış olmalısınız. Mail yazarak duyarlı bir vatandaş gibi hareket ettiğiniz için teşekkür eder iyi akşamlar dilerim. Hakan Tütüncü Kepez belediye Bakanı.”

Sayın Başkanın da dediği gibi projenin onun olduğu konusunda yanılmış olabilirim. Ancak birisinin böyle bir projeyi sahiplenmesi gerektiği konusunda yanılmış olamam. Oysa Sayın Başkanımın, düşününce ve bir gün hayata geçirilmesi muhtemel olan, Eskişehir’in Porsuk Çayı projesine benzer bir proje için bazı hazırlıkların yapılmakta olduğunu söylemesini beklerdim. Sanki ateşten gömlek, kimse bir ucundan tutmak istemiyor, hani afişler asmıştınız “Muratpaşa’da olan her şey Kepez’de de olacak” diye. Olmadı, olmadı…

Ama ben yılmadım, en azından Başkandan, bir gün belki de Büyükşehir böyle bir proje üretecek olursa, destek sözünü almak ve varsa örneğin, kanalların nerelerden geçeceği, parkların, havuzların nerelere konulabileceği ile ilgili bir fikirlerinin veya hazırlıklarının olup olmadığını öğrenmek istiyordum. İkinci bir elektronik posta ile dileklerimi yazdım.

“Sayın Başkanım;

Evet ben karıştırmış olabilirim peşinen özür dilerim. Düşünmeye ve hayata geçirmeye en yakın aday olduğunuz düşüncesi ile inanın araştırmadım bile. Ancak Antalya’mızın “Eskişehir’in Porsuk Çayı Projesi” gibi bir projeye ihtiyacı yok mu? Büyükşehir’in yetkisinde bile olsa, en nihayetinde Kepezi etkileyecek olan böyle bir proje için, varsa sizin düşünce ve hazırlıklarınızı öğrenmek isterim. En içten başarı dileklerimle. mmetelik”

Hala, bir cevap bekliyorum…Gelirse paylaşacağımdan emin olabilirsiniz.

O su orada boş boş denize akarken, nasıl olsa birileri, bir gün rahatsız olup halkın bu talebine cevap verecek.

YOKSA ARANIZDA PROVOKATÖR KEDİLER Mİ VAR?

Demokratik açılım denen, “demokrasiyi iyileştirme eylemleri” üzerine yapılan meclis toplantıları sırasında Sayın Onur Öymen , "Maalesef bu ülkenin anaları çok ağladı. Tarihimiz boyunca çok şehit verdik. Çanakkale Savaşı'nda 200 bin şehidimiz vardı, hepsinin anası ağladı. Kimse çıkıp 'bu savaşı bitirelim' demedi. Kurtuluş Savaşı'nda, Şeyh Sait isyanında, Dersim isyanında, Kıbrıs'ta analar ağlamadı mı? Kimse 'analar ağlamasın, mücadeleyi durduralım' dedi mi? İlk siz diyorsunuz. Çünkü sizin terörle mücadele cesaretiniz yok. Atatürk Dersim isyanını yapanlarla oturup konuştu mu?'' Diyerek görüşünü meclis kürsüsünden açıkladı. Kimseden “tık yok”tu. Aradan birkaç gün geçti, jeton düştü, kelimeler cımbızlandı, anlamlar parlatıldı, manalar eklendi ve ne olduysa oldu birden kıyametler koptu.
Ve maalesef gördük ki, “demokratik açılım kapsamında” bazı Tunceli’liler teröristlere gösterdiği anlayışı, Sayın Onur Öymen’e gösteremedi. Derhal mahkum etti… Ve enteresandır, onu herkesten daha iyi tanıması gereken Sayın Kemal Kılıçtaroğlu belki de annesini kaybetmenin verdiği zihin yorgunluğu içinde, Tunceli’den öyle bir “Gereğini yap” diye bağırdı ki, kayıplar ikiye mi çıkıyor diye yürekler ağza geldi.
“..Sevgi muhabbet kaynar, yanan ocağımızda.. Bülbüller şevke gelir gül, açar bağımızda.. Hırslar kinler yok olur aşkla meydanımızda.. Arslanlarla ceylanlar dosttur kucağımızda....”

Diyen, Hünkar Hacı Bektaşi Veli’nin torunlarına; bir insanın savunmasını almadan, belki de hatalı olan ifadesini açıklamasına fırsat vermeden Hitler’e benzetilen resimleri ile şehri donatmak yakıştı mı? Bu mudur ezilenden, mazlumdan yana olmak. Yaptırdığınız Hitler afişleri, bu yaşına kadar demokrasi mücadelesi yapmış, bu ülkeyi her yerde en iyi şekilde temsil eden, hümanist, kibar, pırıl pırıl bir insana yeterince ağır bir hakaret değil midir? Hepsini bir kenarda bırakalım herkes sizin gibi düşünmek zorunda mıdır? Tüm CHP’lilerin aynı fikirde olması şart mıdır? İnsanlar inandıklarını rahat rahat dillendiremiyorsa, arslanlarla ceylanlar nasıl dost olacak kucağımızda? İma ettiği iddia edilen konuda, belki on kere özür dilemiş bir insana bu hiddet, bu şiddet reva mıdır?
Sayın Onur Öymen Türkiye’nin yetiştirdiği ve kolay kolay vazgeçemeyeceği önemli bir değerdir. Onun istifasını isteyenlerin hiç birinde ondaki, insan sevgisinin, alçak gönüllülüğün, binde birinin dahi olmadığını düşünenlerin sayısı hiç de az değildir. İnsani değerlere saygı söz konusu olunca, bu kırattaki bir insanı siyasi hayattan mahrum etmek için en azından şaşırmış olmak gerekir. Onur Öymen zorlama ile de olsa hata yapmış olabilir ancak, adına yakışır şekilde özür dilemesini de bilmiştir. Her zaman alçak gönüllü olmaları ile övünen Alevi kardeşlerimize ne oldu da bu kadar özre rağmen hala ayakta.
Yoksa aralarında yeni bir polemik yaratmak için çırpınan provokatör kediler mi var?

TEKİL BAŞLAYIP ÇOĞUL BİTEN BİR CÜMLE

TEKİL BAŞLAYIP ÇOĞUL BİTEN BİR CÜMLE

Sudan, Afrika ülkelerinden biri, Mısır’ın güney komşusu dersek sanırım nerede olduğunu tahmin edebilirsiniz. Darfur denilen bölge de ülkenin başkenti Hartum’a bir hayli uzak, aşağı yukarı İzmir’le Diyarbakır arası kadar. İşte burada 2003 yılında avcılık ve tarımla geçinen yerel ve Arap kabileler arasında otlak ve su paylaşımından kaynaklandığı söylenen çatışma, hükümetin milis kuvvetlerinin de devreye girmesi ile büyüyor ve bir isyana dönüyor. Hükümetin milis kuvvetleri bu çatışmalar sırasında orantısız gücü ile acımasızca saldırıyor ve yüz binlerce insanı öldürüp, yaklaşık 2-3 milyon insanı da göç ettiriyor. Bu gün hala 1,5 milyon insanın yerleştirildikleri mülteci kamplarında yaşadıklarını düşünürsek çekilen ızdırabın büyüklüğünü kavrayabiliriz.

Görünümü ve boyutları düşünüldüğü zaman gerçek bir soykırım olan, bu acı hikayede son söz Sayın Büyüğüm tarafından söylendi ve “Ben Darfur’a gittim. Orada böyle bir soykırım tespiti biz yapamadık.” Dedi. Kuruluşu bile hatalı, tekil başlayıp çoğul biten bir cümle. Cümlenin kuruluşu olduğu gibi anlamı da yanlış ve yakışıksız. Belki burada bahse konu olan insanlık suçu ile soykırım aynı anlama gelmez, denmek istense de, ortalama vatandaşta bıraktığı izlenim “ortada bir suç yoktur” yargısıdır.

Oysa, önce Birleşmiş Milletler soruşturma heyeti söz konusu bölgede, harp suçlarının işlendiğini belirlemiş, ardından 4 mart 2009 tarihinde Uluslar arası Ceza Mahkemesi, Sayın Büyüğümün yapamadığı tespiti yaparak, Sudan Devlet Başkanı Ömer El Beşir hakkında, “Darfur’da insanlığa karşı suç işlediği için” uluslar arası bir tutuklama emri çıkartmıştır.

Öyleyse şu kabul edilmelidir ki, son sözü söyleyebilme hali, ancak o konuda otorite olduğu kabul edilenler için mümkündür. Ve burada otorite Uluslar arası Ceza Mahkemesidir, son sözü de söylemiştir. Dolayısıyla, hangi makamı işgal ederse etsin bir başkasının yaptığı saptamanın hiç bir hükmü yoktur.

Oysa ülkemizi yöneten büyüklerimizin olur olmaz, bilimsel ve yasal dayanaktan yoksun, sadece toplumun duyguları ve hislerini harekete geçiren, günlük çıkarlar için yapılmış bir çok tespiti vardır. Örneğin ulusumuzun gelecekte daha güçlü olabilmesi için 3 çocuk yapılması gerektiği önerisi gibi. Yani Hindistan’da, Çin’de olduğu gibi insanı köleleştiren, ardında milyonlarca aç ve sefil bırakan zalim bir ekonomik düzenle, emeği sömürülen insan topluluğunun omuzlarında, sözüm ona gelişmeyi hedeflemek ne kadar doğrudur. Veya bir başka örnek; şüphelilerin yargı kararları ile aklanıp, milletvekili hatta başbakan bile olabildiği bu ülkede gözaltına alınan şüphelilerin, yargı kararı falan beklemeden suçlu ilan edilmeleri yanlış değil midir? Kendini savcı, hakim, yargıç, mahkeme gibi gören bazı büyüklerimizin belki haklı çıktığı durumlar olmuştur ama şunu unutmamak gerekir ki, aynı konuda yüzlerce insan, farklı doğrulara ulaşmış olabilir, önemli olan yasal çerçevede görevli bir otoritenin, sistematik bir araştırma ve soruşturma sonucunda, gerçeğe ulaşması ve bir karara varmasıdır. Aynen Uluslar arası Ceza Mahkemesinin yaptığı gibi.

Ülkeyi yöneten büyüklerimizin, yasalarla görevlendirilmiş otoritelerden önce, kafalarındaki belki de ellerindeki, doğruluğu tartışılır emarelere inanıp kanaatini açıklaması, en azından o konuda son sözü söyleyecek makamlara karşı yapılmış bir saygısızlıktır. Kaldı ki, “Daha çok demokrasi” sloganları bizzat İçişleri Bakanı tarafından atılan bir ülkede bu zamansız tespitler, ardında bıraktığı izlere bakılınca zaman en azından yanlıştır.

KAZA GELİYORUM DER!

KAZA GELİYORUM DER!
Işıklardaki patlamadan sonra, daha da iyi anladım ki, yetkililer vatandaşları muhtemel bir beladan kurtaracak önlemleri almaya pek de hevesli değil. Memleketteki neredeyse her apartmanın altında lokanta, fırın, kahvehane, pastane var. Gelgelelim, bir vatandaş olarak herhangi birinin denetlendiğine inanın hiç şahit olamadım. Ramazanda televizyonlara haberlik birkaç denetleme, tamamdır. Mesela, geçen yıllarda Cumartesi Pazarı caddesinde bir fırında patlama olmuş, yangın çıkmış ve tam hatırlamıyorum ama en azında bir kişi ölmüştü. Şimdi fırın yine aynı yerde. Acaba son aylarda hiç denetlendi mi? Tehlike arz eden problemlerini çözdüğü ve bu çözümün sürekliliği belirlendi mi? Hiç zannetmiyorum.
Bakın gözümüzün önünde ve daha net bir örnek var. Trafiğe kapalı yoldaki araç trafiğini bir kenara bırakıyorum, bu yolun yani eski Şarampol Caddesinin Şarampol’e yakın kısmında bir inşaat var. Aylardır orada ve her gün binlerce kişi o caddede gezerken, o inşaatın yanından, yakınından geçmek zorunda ve geçiyor. Her an ayağı bir demir çubuğa dolaşıp düşebilir, her an inşaattan sıçrayan bir çivi ile yaralanabilir. Çünkü ne inşaatın sahibinin aldığı, ne de yetkililerin aldırdığı bir güvenlik önlemi var. Adam sanki boş tarlada çalışıyor gibi kaygısız, tasasız, çok katlı bir bina inşa ediyor. Belli ki, oradan geçenlerin can güvenliği Allah’a emanet! Kısacası kaza, geliyorum diyor.
Oysa vatandaşın “güvenliğinin sağlanması” gibi bir hakkı varsa ki var, koruyucu önlemlerin alınması, denetlenmesi gerekmez mi? Neden güvenlik tedbirleri alması için uyarılmıyor? Hani medeni olmaktan, uygar olmaktan, çağdaşlıktan falan bahsederiz ya, “kişisel hak ve özgürlükleri” tanıyan yasaları işletmedikçe, insan haklarına saygılı olmadıkça hepsi hikayedir bunların. Beğenmediğiniz 1982 Anayasasında bile 139 defa geçen “hak” yani hukuk düzeni tarafından, kişilere tanınan menfaatlerin korunması için çaba gösterilmiyorsa, kişisel haklar kulak ardı ediliyorsa, insanlara güvenli bir kent ortamı sağlayamıyorsanız, “muasır medeniyetlerin seviyesine çıkmaktan” bahsetmek o kadar kolay değildir. Çünkü; parklar, bahçeler, alt geçitler, alışveriş merkezleri yapmanın veya Antalya’ya gelen turist sayısının, kent yaşamında, çağdaş düşünmeyi ve uygulamayı başaramadıysak, hiç bir önemi yoktur.
Evet çağdaş olmanın, ilk adımı insan haklarına saygıdan geçer.
Vatandaşının haklarını koruyacak, güvenliğini sağlayacak önlemleri, sonuna kadar ve en ciddi şekilde hayata geçirip, onlara önemli olduklarını hissettireceksin ki, hem aynı saygı ve ilgiyi zamanı gelince bekleyesin hem de göğsünü gere gere çağdaş bir kent yaratmaktan bahsedebilesin.

OLAY ORTADA DA VATANDAŞ PİŞKİN!

OLAY ORTADA DA VATANDAŞ PİŞKİN!

Türkiye Cumhuriyeti’nin kuruluşunun 86. yılı dolayısıyla Dolmabahçe Sarayı’nda resepsiyon veriliyor. Sahibi İstanbul Valiliği. Tabii ki valilik görevlilerinin sorumluluğunda. Resepsiyonda 6 metre boyunca ve 4 metre eninde dev boyutlu “Cumhuriyet Pastası” kesilmiş, buraya kadar güzel. Fakat 3 katlı pastanın içinden, bal mumundan yapılmış ve halkı selamlayan bir Atatürk heykeli çıkıyor. Politikacısından, askerine, amirinden, memuruna, gazetecisinden, belediyecisine herkes orada.

Sayın Vali, “pastadan fırt diye çıkan bir şey olarak tasvir ettirdiği” heykele bakarak, Büyük Atatürk’ün bize emaneti olan Türkiye Cumhuriyeti’ni laik, demokratik ve sosyal ve hukuk devleti olarak sonsuza kadar yaşatmak için azimli ve kararlı olduklarını söyleyip oradaki zevatın Cumhuriyet bayramını kutluyor. Ve vicdan sahibi birkaç insan dışında, oradaki herkes ama herkes valiyi alkışlıyor.

Bakın Ahmet Hakan o gece için ne yazmış.

“İSTANBUL Valiliği'nin düzenlediği Cumhuriyet Bayramı Resepsiyonu'nda “Pastadan Atatürk çıkarma” olayını izlerken şunları düşündüm:

Sanki ülkede devrim olmuş... Sanki “eski lider”i, karikatürize etmek için özel bir gece tertiplenmiş...Sanki yuhalatmak amacıyla pastadan komik bir figür olarak Atatürk'e hiç benzemeyen bir Atatürk maketi çıkarılmış...Sanki komedi unsurunu pekiştirmek için Atatürk'e şapka selamı verdirilmiş. Eğer “Atatürk hakkında işlenen suçlar hakkında kanun”, bu olayda devreye girmeyecekse, ne zaman girecek?”

Ne diyorduk?

Bu ülkenin değerlerini, yavaş, yavaş, sindirte, sindirte dejenere etmek, yozlaştırmak için bir eylem planı uygulanmaktadır. Ve bu plana aklı başında bir çok kişi bilerek veya bilmeyerek alet olmaktadır.

Özellikle genetiği değişmiş küreselci bazı gazeteci, tiyatrocu, yazar veya politikacının önderliğinde sürdürülen acımasız ve yıkıcı, ayrıştırıcı, propaganda ile bu toplumun beynine hükmedilmeye çalışılıyor. Önce yurdumuzun parçalandığını gösteren haritaları ortaya çıkardılar, baktılar ki bazı insanlar verelim kurtulalım havasında, bir adım daha attılar. Bayrağımızın karşısına bir bez parçası ile çıktılar ve maalesef onu da bu milletin zihnine yerleştirdiler ve sıra geldi önderimize; önce, “AB devlet dairelerinden resmini kaldırın dedi” söylentisi yayıldı, eylem sırada, uygun bir zaman kollanıyor. Kısacası, alenen tüm değerlerimiz gün geçtikçe yozlaştırılıyor ve sıradanlaştırılıyor.

Son bir not:

İstanbul Valisi Muammer Güler, 29 Ekim Cumhuriyet Bayramı dolayısıyla Dolmabahçe Sarayı'nda verdikleri resepsiyonda, ''pastanın içinden Atatürk maketinin çıktığı'' iddialarının kesinlikle doğru olmadığını belirterek, ''Bunu, görkemli kutlamayı, verilen emeği gölgeleme çabası olarak değerlendiriyorum'' dedi. Olay ortada. Olay ortada da vatandaş pişkin!

GENETİĞİ DEĞİŞTİRİLMİŞ ORGANİZMALAR

GENETİĞİ DEĞİŞTİRİLMİŞ ORGANİZMALAR

Gözümüz aydın yeni bir polemik konumuz oldu.
GDO; yani laboratuar ortamında genetik yapısı değiştirilerek, hastalıklara dayanıklı, talebe uygun, uzun süre depolanabilecek , daha az masrafla daha çok üretilebilecek hale getirilmiş ve daha birçok ticari cazibesi olan, doğrudan besin olarak kullanılabilen organizmalar veya bunlardan elde edilen ürünler.
Örnek mi, hani pazarlarda satılan, görüntüsü domates olup da tadı, çekirdeği olmayan domatesler var ya işte onlar, reçellere, baklavalara kattığımız, bal diye sattığımız ABD ve Arjantin kökenli şuruplar, eski Maliye Bakanımız Kemal Unakıtan’ın ABD’den ithal ettiği mısırlar ve bunlardan üretilen, piyasaya dolaylı yollardan sokulmuş, yasa dışı birçok ürün. Kısacası, prenses kılığına girmiş birçok cadı. Peki, bunların hepsinin de insan sağlığına zararlı olduğunu söylemek mümkün mü? Hayır. Bir çoğunun zararlı olduğu söyleniyor ama kanıtlanmış bir şey yok. Ancak, insanda zaten var olan alerjik reaksiyonları tetikledikleri ve şiddetinin artmasına sebep oldukları için, karaciğer rahatsızlıklarından kansere kadar birçok hastalığa dolaylı olarak neden olabilecekleri tahmin ediliyor.
Sonuç olarak bizim ülkemize ve insanımıza tavsiye edilecek ürünler değil bunlar, hele hele üretebileceği kadarını üretmesin diye bir çok temel ürünün üretilmesine kota koymuş bir ülke isen, zaten GDO’lu ürünlere ihtiyacın yok demektir.
Polemik konumuz ise, Tarım ve Köy İşleri Bakanlığının yayınlamış olduğu “Gıda ve yem amaçlı genetik yapısı değiştirilmiş organizmalar ve ürünlerinin ithalatı, işlenmesi, ihracatı, kontrol ve denetimine dair yönetmelik”.
Bu yönetmeliği, uzun zamandır ülkemize kontrolsüz girmiş olan GDO’lar veya onlardan üretilen ürünlerin olarak piyasada dolaştığını gören yetkililerin iyi niyetle hazırladığını düşünüyorum. Neredeyse her işinde ABD’yi mürşit bilen ülkemizin Tarım ve Köy İşleri Bakanlığının başka bir şekilde davranması beklenemezdi. Ve büyük ihtimalle ABD yasalarından esinlenerek bu yönetmelik hazırlandı. Ve tabi ki kamuoyu bunu onaylamadı. Geleneksel tarım yöntem ve alışkanlıklarımızı temelden sarsan GDO ve yetiştirilme tekniklerinin en başından reddedilmemesi polemiğin asıl sebebidir. Ayrıca yönetmelik kaynaklı aşağıdaki sorunlar da sıkıntı yaratmaktadır.
1)Bu güne kadar yasal boşluklardan faydalanarak pazara giren GDO’lu besinler, artık bu yönetmelikteki şartları yerine getiren ithalatçılar veya üreticiler tarafından, hiçbir yasal engelle karşılaşmadan rahatça pazarlanabilecekler.
2) Yönetmelikte yer alan “Gen sahibi, GDO ve ürünleriyle ilgili olarak yeni bir risk ya da risk şüphesini öğrendiği takdirde durumu derhal Bakanlığa rapor etmek ve tedbir almakla yükümlüdür” ifadesi.
Riskli olduğu yönetmelikle de ikrar edilen ve bu yüzden bir çok ülkenin reddettiği GDO’lu ürünlerde meydana çıkacak risklerin takibinin ve tedbirinin gen sahibine bırakılması sakıncalı değil midir? Kim malına kötü der ki?
3)Organik tarımı teşvik eden, hatta organik tarım yaptırmak için Suriye sınırındaki mayınları temizlettiren iktidarın, birden bire genetiği değiştirilmiş organizmalar ve ürünlerini piyasaya sokması ile geleneksel yani organik tarım alanlarının daha da daraltılmasının kime, ne yararı olabilir ki?

Bence bu yönetmeliğin tek iyi tarafı, GDO'lu gıdanın tek veya daha fazla bileşenden oluşması durumunda üzerinde “genetik olarak değiştirilmiştir” ifadesi yazan bir etiketi zorunlu kılmasıdır. Uyarılara aldırmadan “Atın ölümü arpadan olsun” deyip her türlü ucuz ürünü, evine taşıyan insanların yaşadığı ülkemizde, en azından duyarlı insanların bu ürünleri reddetmesini kolaylaştıracaktır.
Demek ki, her zamanki gibi “aklımız sonradan geldiğinden” uyanık davranıp zamanında önlemler alamamışız. Artık istesek de istemesek de piyasalara girmiş olan bu ürünlerin denetimi şarttır ve çıkartılacak bir yönetmelik veya yasa ile bu ürünlerin kullanım alanlarını daraltacak, geleneksel yani organik tarımı özendirecek önlemleri derhal almalıyız.
Bakın Yılmaz Özdil ne diyor; “Ben iddia ediyorum... Kaşla göz arasında frankeştayn ürünlere kapıları açan arkadaşlarla, Amerikan çiftçilerinin avukatı profesörlerimiz, sırf karakovan balına sahip çıksa, Şemdinli’de, Pervari’de terör bile azalır, terör bile.”

ANTALYA’NIN KIVANCI

ANTALYA’NIN KIVANCI

Geçtiğimiz aylarda bu sütunlarda Çallı Kavşağındaki Atatürk Anıtının görsel yetersizliği üzerine sıradan bir Antalyalı olarak düşüncelerimi yazmıştım. O büyüklükteki bir kavşakta kocaman bir kaide üzerinde küçücük bir Atatürk heykeli gerçekten, hiç de hoş gözükmüyordu. Neyse ki aynı duyguları paylaşan büyüklerimiz de, varmış da Antalya’nın kıvancı olacak bir esere sahip oluyoruz.
Açılışı 10 Kasım günü yapılacak olan anıtı, ilk kez 30 Ağustos günü yerleştirilirken gördüm. Anıtın düzenleneceğini duymuştum fakat böyle görkemli bir anıtla değiştirileceğini görünce şaşırmadım desem yalan olur. Bu zamanda böyle bir Atatürk Anıtı yaptırmak her babayiğidin harcı olmasa gerek.
Türkiye’ye birbirinden güzel onlarca eser bırakan Devlet Sanatçısı rahmetli Prof. Dr. Tankut Öktem’in yarım kalan eserlerinden biri olduğunu öğrendiğim abide; aslında 3 bölümden oluşan bir kaide ile üstüne yerleştirilmiş, şaha kalkmış bir at üzerindeki Atatürk heykelinden oluşuyor. Kaidedeki bölmelerde, Atatürk devrimleri, milli mücadele ve çağdaş Türkiye Cumhuriyeti tasvir edildiği görülüyor… Hem de birbirinden güzel heykellerle. Ülkemizdeki en güzel Atatürk Anıtlarından biri olduğunu rahatlıkla söyleyebilirim.
Öyle zannediyorum ki bu eserle birlikte Antalyalı’nın beklentileri de çağ atlayacak, çünkü bu eseri gördükten sonra, sadece konuşan, yapılan eserler üzerindeki etiketleri değiştirince bir şeyler ürettiğini zanneden sıradan yönetimlerin sıradan eserleri artık Antalyalıyı tatmin etmez.
Bu anıtın yapılmasında emeği geçen herkese yeniden teşekkür ederken turizmin başkenti olan şehrimize kıvançla gösterebileceğimiz birbirinden farklı, yeni şaheserler kazandırmak üzere şaşırtıcı atılımların yapılmasını ve şehrimizin bir medeniyet merkezi haline getirilmesini hasretle bekliyoruz.

SENİ DOMUZUN GRİBİ

SENİ DOMUZUN GRİBİ

Gün geçmiyor ki medyada, toplumu şaşırtacak, ürkütecek, korkutacak bir haber çıkmasın. Aylarca, korkunç şekilde katledilmiş bir genç kızı ve yakalanamayan katilini konuştu bu ülke. Bu arada kaçırılan kız çocukları, organları çalınıp ormana gömüldüğü iddia edilen kayıp insanlar, patlayan bombalar, yakılan yıkılan mahalleler, selde, toprak kaymasında, çöken inşaatlarda, açık arazide patlayan mayınlarla kaybolan hayatlar da cabası. Sanki, ulusal medya elbirliği ile ve sürekli olarak, korku ve panik yaratacak bir bahane bulup, toplumsal tansiyonun yüksek tutulması istiyormuş gibi bir hava estiriyor. Ve bunu başarıyor da!
Daha dün Kuş gribi diye tutturulan bu memlekette, ne kadar köy tavuğu varsa cayır cayır yakıldı. Hem de hiç acımadan insafsızca , vicdansızca ve inançsızca… Tavukları hunharca çuvallara doldurulurken, hüngür hüngür ağlayan insanlar biliyorum ben. Peki sonra ne oldu? Kene ile yayılan “Kırım Kongo Kanamalı Ateşi Hastalığı” denen bir bela sarıldı başımıza. Bu kez park, çay bahçesi, piknik alanı işletmecilerine talimatlar verildi, “tavuk besleyin” diye.
Sonuç mu? Kuş gribinden de, keneden de, kuduzda da tüm uyarılara rağmen ölen öldü ve ölecek de. Peki hiçbir şey yapmayalım mı? Tabii ki yapalım ama bilimsel gerekliliği ne ise onu yapalım. Takdir edersiniz ki, tehlikeli pek çok hastalık ve etken var, her biri için abartmadan gereken önlemleri alalım. Örneğin sen kanser ilacından alınan katkı payını arttırırsan, böbrek hastaları için yeterli diyaliz cihazını bulundurmazsan, organ bağışı için insanları özendirmezsen, trafik kazalarının önüne geçemezsen, kuş gribi yayılmasın diye aşıladığın insanı, trafik kazasında öldürtürsen ne anlamı kalır?
Bakın şimdi de Domuz gribi stresi sardı toplumu. Toplu bir yerde yanlışlıkla hapşır da gör. Anında insanlar tehditkar bakışlar fırlatıp, etrafından toz oluyorlar. Halbuki birinin süründüğü losyonun kokusu alerji yapmış da, o yüzden hapşırmış olabilirsin. Yok öyle artık, eskisi gibi enfiye çekip hapşırmak. Çünkü öyle bir abartılı haber, bombardımanı var ki insanlar normal düşünemiyor. Enteresan değil mi? Dünyada her yıl binlerce kişi, gripten, malaryadan, ishalden, kızamıktan, zatürreden, hatta açlıktan ölürken medya kulağının üstüne yatıyor da, konu domuz gribi olunca tüm medyadan aynı ses çıkıyor? Öcü...Öcü…Öcü…Neden acaba?
Eh… Tüm bu gerçekler ortada iken, devletin şefkatli kollarında başına ne geleceğini bilemeyen vatandaş, şaşırıp her yapılanın altında bir çapanoğlu arayacak elbette. Mesele vatandaşı önce onu koruyup kolladığına inandırmaktır.

SUÇ ORANLARI ATAKDA

SUÇ ORANLARI ATAKDA

Adaleti, merhameti, hoşgörüsüyle övündüğümüz, hatta çocuklarını her sabah “Türküm doğruyum, çalışkanım yasam, büyüklerimi saymak, küçüklerimi korumak …” diye başlayan “Öğrenci Andı” ile hayata başlatan toplumumuzda, son yıllarda üzülerek görüyoruz ki, bir çok değer, hızlı bir erozyona uğruyor. Özellikle çocukluğumuzdan beri tekrarladığımız övündüğümüz ve ezberlediğimiz konularda.Kapkaç, gasp, hırsızlık, tecavüz, cinayet hatta, yaptığımız yardımları iç eden yardım kuruluşları, derken maalesef Türkiye de, bir 'suç toplumu' olmaya başladı.

Globalleşen dünya safsataları arasında, ideolojik eğitimin aksaması yani ortak siyasi ve toplumsal öğretimiz olan “Atatürkçü Düşünce Sisteminin” bir şekilde hayata geçirilmesinin engellenmesi, esasen “bireysel hak ve özgürlükleri” kısıtlamanın tetiklediği terör ortamının oluşması, plansız ve dengesiz gelişme ile kontrolsüz göç ortamının yaratılması, adaletsiz gelir dağılımı yüzünden aile değerlerinin tahrip olması, sosyal hayatın kimyasını değiştirdi, yozlaştırdı. İnsanların birbirlerine güveni ve daha da önemlisi dayanışma duyguları köreldi.

İstatistik veriler, ülkemizde suç oranlarının üzüntü verici bir biçimde arttığının şahididir. 1995-2006 yılları arasındaki veriler, 1995-2003 yılları arasında nüfus artışına oranla makul olan, suç oranındaki değişmenin, 2004 yılında olağan üstü bir artış dönemine girdiğini ve 2006 da en üst seviyeye ulaştığını göstermektedir. Özetleyecek olursak, 2006 yılı, 2066 kişinin kasten öldürüldüğü, 40001 kişinin yaralandığı, 546 çocuğun kaçırıldığı, 1300 tecavüz olayı vs. ile Türkiye’de suç oranlarının atağa geçtiği bir dönem olarak hatırlanacaktır.

Suç oranının en yüksek olduğu şehir; Antalya, en düşük şehir ise Erzincan’dır. En yüksek suç oranına sahip illerimiz; Karadeniz bölgesinde Sinop, Çorum, Kastamonu, Bartın, Zonguldak ve Düzce; Marmara Bölgesinde İstanbul, Yalova, Bursa ve Edirne; Ege ve Akdeniz Bölgelerinde İzmir, Muğla, Antalya, Burdur ve Mersin; İç Anadolu Bölgesinde Niğde, Kırşehir, Nevşehir, Ankara ve Çankırı; Güneydoğu Anadolu’da Gaziantep, Kilis, doğu Anadolu’da Ardahan ile Tunceli’dir.

Daha sonraki yıllara ait verilere ulaşamadığımdan son üç yılın durumu, istatistik açıdan bizce belirsiz gözükse de, iletişim araçları ile alınan haberler, özellikle televizyon kanallarının çok sayıda “suç ve ceza” gibi programlar yapması, dizi halinde, gerçek cinayet haberleri vermesi vs. durumun ciddiyetini göstermektedir. Öte yandan, kitle iletişim araçlarında, izlenmenin artması için malzeme haline getirilen bu tür yayınlar, iktidarların “suçu önleme” veya “cezalandırma” konusundaki başarısızlığının bir göstergesi olarak da ele alınabilir.

Sonuç mu; ülkemiz insanı kendi iradesi ve yönetmesi için seçtiklerinin vurdumduymazlığı ile baş edilmesi gün geçtikçe zorlaşan bir problem daha üretmiştir.

NE OLDU?

NE OLDU?

Ne oldu da büyüklerimiz birden telaşlandı.
Bir gün önce; “Hiç sevinmesin mi fukaralar?” Derken, ertesi gün ne değişti de, “Güvensizlik ortamı yarattınız, sil baştan yaparız ha!” Durumu ortaya çıktı?”
Ne oldu da, “İçimizde bu durumu sindirecek yoktur?” falan demeye başladınız?
Ne oldu da; Vali Güler, Diyarbakır'da PKK'lıları karşılama törenlerinde yaşananların benzerinin İstanbul'da yaşanmasına asla izin vermeyeceklerini söyledi.
Ne oldu da; İstanbul Cumhuriyet Başsavcısı Aykut Cengiz Engin "Avrupa'dan gelecek PKK'lılarla ilgili olarak yasal prosedür ne ise o uygulanacaktır" dedi. Oysa daha dün, Sayın Bakanlarımızdan biri teröristleri savcıların karşılamasının prosedüre uygun olduğunu söylüyordu.
Yine aynı Sayın Bakanımızın sözleri ile madem “Daha ne gelişmeler olacak”sa sıkıntı niye?
Hani sindire sindire açılacaktınız, sindire sindire yedirecektiniz? Teröristlerin kahraman edası ile ülkeye elini kolunu sallaya sallaya girmesi, zafer gösterileri yapması midenize mi oturdu? Bu aciz, güçsüz, teslimiyetçi tavırlardan nemalanacakları hiç aklınıza gelmemiş miydi?
Vah vah, oysa teröristlerin en zararsız hali ile karşı karşıyayız, bak Ahmet TÜRK bey efendi “Türk halkının korkmaması gerektiğini, halka elleşmeyeceklerini“ de söylüyor, daha ne? Yoksa, DTP otobüslerinin zafer turları atması mı canınızı sıktı, %40 da, hızla eriyor diye mi üzüldünüz?
Oysa sizi uyaranlar fazla bir şey istememişti ki?
Sadece, açılım denen şeyin içinin doldurulmasını, atılacak adımların açıklanmasını, ayrıştırıcı tavırlardan, omurgasız tutumlardan, uzak durmanızı, memleketin her ferdi için eşit muamele yapılmasını istemişti. Teröristler Habur’dan girene, hatta köy, köy zafer turları atana kadar ellerini oğuşturan büyüklerimize ne oldu?
Demek ki hem yanlış teşhis hem de, tüm muhalifetin yani ülkenln yaklaşık %60’ının ikazına rağmen yanlış tedavi sözkonusu. Demek ki, bazen “Göç yolda düzelmeyebilir”miş.
Durumu size iki fıkra ile izah edeyim.
Temel veteriner olmuş ve bir araştırma laboratuarı kurarak, evcil hayvanlarda çok görülen Pire ile ilgili uluslar arası bir rapor yayınlamaya karar vermiş ve araştırmalara başlamış. Çok hassas aletler ile bu işe başlayan Temel, eline özel bir neşteri alarak, pirenin ayaklarının ucundan biraz kesmiş ve masanın üzerine bırakmış ve pireye “zıpla bakalım”diye seslenmiş. Zaten doğal olarak zıplayarak dolaşan bir hayvan olan pire, yarım yamalak da olsa zıplamış, o sırada Temel hemen yakalayarak bu kez ayaklarının tamamını yontmuş ve masanın üzerine tekrar bırakarak seslenmeye başlamış. “zıpla, ula zıplasana, zıpla be hayvan”. Fakat ayakları kesilen pireden hiçbir hareket yok..... Temel hemen kalem kağıdı alarak raporu yazmaya başlamış. Pire incelendi. SONUÇ: "Pire'nin ayakları kesilince kulakları duymamaktadır.”
Durum aynen budur. Gelgelelim büyüklerimiz;
“İki Karadenizli uçağa binmiş. Uçak havalandıktan sonra uçağın motorlarından biri bozulmuş. Pilot anons etmiş: - "Uçağımızın bir motoru bozulmuştur. Telaşa gerek yoktur". Fakat aradan çok geçmedenbu kez ikinci motor da bozulmuş. Pilot anons etmiş: - "Uçağın ikinci motoru da bozuldu....". Temel, Dursun'a dönmüş: "Tursun desene geceyi burda geçireceğiz." böyle zannetmektedirler…

HADİ ORDAN BE !..

HADİ ORDAN BE !..

Bu ülkede iyi ve güzel şeylerin de yapıldığına yarım asırdır tanıklık eden biri olarak, ülkemize ve insanlarımıza hizmet eden büyüklerimize olan sevgimizi de, dile getirmek isteriz. İki haftadır Gaziantep’teyim, Şanlı Urfa’yı, Kilis’i gezdim. Bu eski ve köklü üç şehrin yeni yerleşim bölgelerinin, çağdaş ve insan yaşamını kolaylaştıran yeni yapılandırılması, modern şehircilik anlayışları karşısında şaşırmadım desem yalan olur. Mersin’den başlayan otoyol Urfa’ya kadar bitmiş, sanırım gerisi de yakında tamamlanır. Kilis’e kadar da bölünmüş yol, gayet güzel. Yollar, parklar, bahçeler, hepsi bakımlı ve temiz. Büyükşehirlerde yol kenarlarında gördüğümüz ambalaj artıkları, pet şişeler vesaireden oluşan pislik yok. Dağda, ovada neredeyse işlenmemiş bir karış toprak yok. Kısacası bu bölgede özellikle çiftçiye verilen kredilerin boşa harcanmamış olduğunu görüyorsun, seviniyorsun, mutlu oluyorsun. Evet bu memlekette iyi ve güzel şeyler de oluyor. Ve ben gördüğüm iyilik ve güzelliklerden okurlarıma daha sık bahsetmek istiyorum ama, nerde !..

Gün geçmiyor ki bir gariplikle karşılaşmayalım.
Bakınız günler önce Milli Gazete, Başkent Üniversitesi rektörü Sayın Mehmet Haberal’ın hangi iddialarla gözaltına alındığını yazdı.“Terör Örgütü içinde faaliyet yürütme, örgüt üyesi olma, örgüte yardım etme şüphesi.”
Olaya bak… Aynı suçları misliyle işlemiş üstelik, Türkiye Cumhuriyeti kimliklerini kendi istekleriyle yakıp attıkları bilinen, ikide bir terörist başına sayın demelerinden, önderlik denen bir yerden bahsetmelerinden, tüm emareleri bir kenara attık, giydikleri askeri kıyafetten gömlek cepleri üzerine dikili kokarttan, terör örgütünün üyesi olduğu gün gibi meydanda olan adamlar, diplomatik temsilci muamelesi görüp, bando mızıka ile karşılanırken, ayaklarına koskoca Cumhuriyetin savcılarını gönderilirken, yedi dakika süren duruşmalarla “suçsuz bulunup” salıverilirken, Erol Manisalı, Mustafa Balbay, Mehmet Haberal gibi ülkenin yüzünü ağartan pırıl pırıl insanların mahpushanelerde süründürülmesinin sebebini, birileri, ben ve benim gibi düşünenlere izah edebilir mi?
Bu güne kadar ne suç işlediklerini dahi öğrenememiş bu değerlerimiz, yoksa bu teröristler için çıkartılacak affa vesile olsunlar diye mi, mahpus damlarında rehin tutulmaktadır?
Ne demiştik, güzel şeylerden bahsedecektik… Hadi oradan be !

İÇİMİZDEKİ KURTLAR

İÇİMİZDEKİ KURTLAR
Memleketin aydını, âlimi, düşünürü olduğunu zannettiğimiz ve saygımızı esirgemediğimiz insanlarının, özellikle kendilerini etnik bir grubun temsilcisi gören milletvekillerinin eylem ve söylemleriyle halkı karamsarlığa, paniğe, güvensizliğe, ortamı kaosa sürüklemeye hakkı var mıdır? Bunun için, kimi zaman küçücük çocukları ön saflara koyup devletin temsil eden, etmeyen, her şeyi taşlatarak, kimi zaman Viranşehir’de “bir çocuk kaçırma girişimi”nde olduğu gibi, sıradan bir olayı kullanarak, kimi zaman, zavallı bir kız çocuğunun teröristlerin sakladığı bir patlayıcı ile oynarken, parçalanması gibi acı bir kazayı, toplumda şok yaratıp devlete karşı kışkırtarak, kendi çıkarları için hiç düşünmeden kullanmaları hangi dini, ahlaki veya toplumsal yasa ile açıklanır.
Tabii ki hiçbir yasa ve gerekçe bu davranışları onaylamaz. Öyleyse toplumda karışıklığın, keşmekeşin, huzursuzluğun beslenmesinin yararı nedir?
Bir Kızılderili kabilesinde kabilenin ileri gelenleri Büyük Şef’e sormuşlar. “Dost ve kardeş bildiğimiz halde komşu kabilenin tahrikleri artık dayanılmaz bir hal aldı, sarı benizlilerle işbirliği yaparak, tehditler savuruyor, her türlü edepsizliği yapıyorlar hatta savaşçılarımızı tuzağa düşürüp katlediyorlar, güçlüyüz, cesuruz, gözükarayız ama nedense biz her türlü tahriği sineye çekiyoruz, bu sabır, bu metanet nereye kadar?”
Büyük Şef, çubuğundan bir nefes çekmiş, uzun uzun düşünmüş ve şunları söylemiş. ”İçimizde iki kurt ve bunlar arasında korkunç bir savaş vardır. Kurtlardan biri, öfkeyi, düşmanlığı, kıskançlığı, açgözlülüğü, bencilliği, yalanı, sahtekârlığı, kendine acımayı, küskünlüğü, kibiri, edepsizliği, çıkarı uğruna her türlü işbirliğini ve şerefsizliği temsil eder, diğeri ise; huzuru, sevgiyi, paylaşmayı, cömertliği, dinginliği, umudu, kardeşliği, dostluğu, anlayışı, merhameti ve sadakati temsil eder.”
İleri gelenler Büyük Şef’e, “Peki bu tahrik ortamında hangisi kazanacak?” diye sorarlar, cevap gayet net ve açıktır. “Hangisini beslerseniz.”
Evet… “Hangisini beslerseniz.” Ve nedendir bilinmez hep içimizdeki kötü kurdu besliyoruz.

“ÇARŞAFA DOLAŞMA” REKORU

“ÇARŞAFA DOLAŞMA” REKORU
İnanın millet olarak bir garip olduk. Bu kadar dedikodu, bu kadar yalan dolanla bir arada yaşayan, uyanık gözüküp de, bu kadar saf olan başka bir millet var mıdır bilmem. Meselâ, kendi başına dert açma denince herhalde dünyada bizim üzerimize bir ülke yoktur. Bakmayın siz dünya futbolunda, atletizminde adımızın geçmemesine, eğer bir “Saflar Olimpiyatı” yapılsın yemin olsun “Çarşafa dolaşma” rekoru kesin bizim olur.
Hani derler ya “Bülbülün çilesi dilindendir diye”, memleketi idare eden büyüklerimiz, olur olmaz konuştukça memleketin başı belâdan kurtulmuyor. Oysa; “Boğaz kırk düğüm, söz de oradan çıkar, yediğin de oradan geçer,, her düğümde doğruyu mu söylüyorum, helâlinden mi yiyorum diye durup düşünmeli derler. Derler de, bunları öğütleyenler böyle davranmayı pek sevmez. Ve nedendir bilinmez büyüklerimiz, bize hep benzer hikâyeler uydururlar. Meselâ hepsi de, yalınayak başıkabak, dağda davar güderken, sanki yolları Ankara’ya düşmüş de, Allah, “Yürü ya kulum !” demiş ve milleti gütmeye başlamışlar havasındadır. Bir zamanlar, bir Çoban Sülü’müz vardı, bugünler de, altı delik ayakkabılı fakir fukara bir köy çocuğunun nasıl Kasımpaşa’lı Kaptan olduğu efsanesi sardı ortalığı. Hem de, uluslar arası bir toplantıda hikâye edilmiş ki, bütün küffarın ağzı açık kalmış. Tabii ülkelerinde böylesine fakir aileler, böylesine acayip eğitim sistemi görmeyen diğer ülke liderleri “Vay be! Demek ki Amerikan rüyası falan hikâye imiş, esas rüyalar ülkesi Türkiye” diye şaşıp kalmışlar. Bu arada bazı anlayışsızların; “Ne memleket be Karun gibi zengin olmak için iki kıta şiir oku, birkaç hamasi hikâye uydur, şeyhinin hayır duasını al, siyasete bir atla gerisi gelir. Fabrikalara, çiftçiliğe, hayvan besiciliğine, bir şey icat etmeye, yaratmaya, üretmeye ne gerek var. İşte orası bu vatandaşın ülkesi dediklerini duyar gibi oldum. Konuştukça çarşafa dolaşma işte bu.
Geçenlerde yine bir büyüğümüz, “Yeşil kartlı sayısı bizim iktidarımız döneminde dört milyondan sekiz milyona çıktı” diye öğünüyordu, tam o sırada birisi mırıldandı, “Desenize milleti aç, sefil bıraktınız.” Yine Bursa’daki milli maç öncesi Valiliğin Azerbaycan Bayraklarının stada girişinin yasaklanması olayı var. Acaba bu yasak olmasa stada Azerbaycan Bayrağı sokmak kaç kişinin aklına gelirdi? Bir de gelse ne olurdu. Ermenistan’ın incileri mi dökülürdü? Kaldı ki, Türkiye Cumhuriyeti’nin bir partisi, her kongresinde, her mitinginde Bursa da dâhil her yerde dağdaki teröristleri temsil eden bez parçalarını dalgalandırılırken, kardeşlerimizin bayrağının stada girmesinin ne mahsuru olabilir ki? Sonuç mu? Valiliğin bu kararını duyan FIFA boş durur mu, hemen bayrak yasağını çıkarıyor. Şimdi, stada sokulan üç beş Azerbaycan Bayrağı yüzünden bir maç saha kapanması cezası yolda. Ha bu arada toplanan bayrakların çöpe atılması yüzünden Azerbaycan'la da başımız dertte. Anlayan varsa beri gelsin. Bunlar her gün şahit olduğumuz basit “çarşafa dolaşmalar”, bir de “Kürt Açılımı, Ermeni protokolü” gibi büyükleri var ki, ortalama vatandaş bunların sonunda ”Tatlı tatlı hurmalar, acı acı tırmalar” durumunun ortaya çıkacağından endişeli. Fakat kimin umurunda “İmam bildiğini okuyor.”
Ne demiştik, “Boğaz kırk düğüm” her düğümde dur düşün diye, ağzından çıkanı, kulağın da duysun, yüreğin de onaylasın diye. Allah aşkına sizin yüreğiniz, Azerbaycan Bayrağı’nın stada girmesini yasaklayan valilik kararını onaylıyor mu?

Kuzey Irak, Türkiye’nin yönetimine bırakılır da…2

Geçen yazımızda, “Kuzey Irak’ın yönetimini Türkiye’ye bırakma” ihsanının, ancak bölünmenin ilk adımı olacak “Türkiye’nin bölücübaşı ve yandaşlarının taleplerini kabul etmesi durumunda” olabileceğinden bahsetmiş ve hem Irak Kürtlerinin hem de bölücübaşı ve yandaşlarının taleplerinin benzeştiğini iddia etmiştik. Türkiye’nin bu talepleri bir şekilde kabul etmesi durumunda, Irak Merkezi Hükümetinin de, bugün Kuzey Irak’daki, yarı özerk Kürt yönetiminin Erbil ve Süleymaniye ile sınırlı etki alanının, şartlar değişse bile varlığını kabulü, hatta sınırlarını genişletmesi daha kolay ve doğal olacaktır. Çünkü “Türkiye bile kabul etmiş, daha ne olsun.”
Böylece, bölgede bu proje uygulanabilirse, adı şimdilik “özerk yönetimler” olsa bile sınırları belli, yeni bir devlet kendiliğinden şekillenecektir ki, tek eksikleri, aradaki sınırı kaldırıp bağımsızlıklarını ilan etmeleridir. Kısacası ABD kendi çıkarları uğruna anaların gözyaşına falan bakmamaktadır, Türkiye’nin bölünmesi ABD’nin çıkarları söz konusu olunca sadece bir teferruattır.
Bölge hakkında özellikle ABD yönetiminin düşüncesi budur ve bunu acilen hayata geçirmesi gerekmektedir. Çünkü enerji kaynakları üzerindeki sömürüsünü ancak bölgede müttefiklerini ve işbirlikçilerini arttırarak sürdürebilir. Evet bunun için belli ki Türkiye’ye Kuzey Irak’ı yönetmeyi önermektedir, ancak karşılığında Anadolu’da da Kuzey Irak’taki gibi yarı özerk Kürt bölgelerinin oluşturulmasını istemektedir. Çünkü petrol boru hatları ancak o zaman korunabilecek, ancak o zaman sorunsuz çalışacaktır.
Gelgelelim bu hikayenin hayata geçirilmesi o kadar kolay değildir. Yukarda saydığımız nihayi hedefler baz alınarak belirlenen Kürt taleplerinin, hiçbir Türk Hükümetinin kabul edemeyeceği bir kıratta olduğu, demokratik açılımın diğer tarafı DTP Genel Başkanı Ahmet Türk ile AKP arasındaki sert atışmalardan sezilmektedir. DTP Kürt açılımı konusunda meclisteki tek yandaşına böyle saldırıyorsa, bu AKP’nin DTP’nin taleplerinin “çok riskli” bulduğunu göstermektedir. Dolayısıyla ABD’nin senaryosu ilk açığını burada vermektedir. Ancak, bu senaryonun karşısında sadece Türkiye kaynaklı problemler yoktur. En büyük problem Irak kaynaklıdır ve görünen odur ki, Ruanda da Belçikalıların düştüğü hataya düşerek ABD’nin Irak halkları arasından, Kürt’leri birinci sınıf insan yerine koyması yüzünden bir Arap-Kürt çatışma kaçınılmazdır. Petrol gelirlerinin paylaşımındaki dengenin Iraklı Kürtler lehine bozulması ile hakları gaspedilen Iraklı Arapların, Kürtlere diş biledikleri gün gibi meydandadır. Neticede, Iraklı Kürtlerin petrol gelirlerini kendi bölgelerine harcama isteği ve nüfus yoğunluğu ile oynamaları bir Arap-Kürt çatışmasını işaret etmektedir ki, yukarıda ayrıntıları ile anlatılan oyunun sahneye konmasındaki en büyük handikaplardan biri de budur.
ABD’nin bugüne kadar sırtını okşadığı, koruduğu ve en önemli petrol bölgesini teslim ettiği Kürtler merkezi yönetimden bağımsız hareket etme eğilimindedir. Özellikle Erbil ve Süleymaniye’deki Kürt yönetimi petrol gelirlerinin %17 si ile bir devlet bütçesi büyüklüğünde bir pay alıp ABD’nin tasvip etmeyeceği bir güce kavuşmak için adımlarını sıkıştırmıştır. Bu durum ileride, ABD için potansiyel bir tehlike olarak ortadadır. Çünkü güçlenen Kürt topluluğunun müttefiklerini kendilerinin belirleme olasılığı vardır. Bu da, ABD’nin işine gelecek bir durum değildir ki bu, Türkiye’nin yıldızını parlatan önemli bir etkendir.
KDP Dış İlişkiler Sorumlusu Sefin Dizari, özellikle Kürt nüfusun bölgeye kaydırılması ve burada Kürt yoğunluğun arttırlmasının, çatışmanın en önemli sebebi olacağının farkındadır ve Baas Partisi zamanında göç ettirilen Kürtlerin geri getirildiğini söyleyerek vaziyeti idare etmeye çalışsa da, bölgede Araplarla birlikte hareket eden Türkmenler de bu durumdan son derece rahatsızdır ve fırsat kollamaktadır.
Sonuç olarak, bölgemizde bir dümen tezgahlanmakta, devleti yönetenler yeniden “Bir koyup üç alabileceklerine” ikna edilmeye çalışılmaktadır. Görünen odur ki, yöneticiler ikna olmuş fakat şartlar şimdilik olumsuzdur.Tabii bu varsayımların kesinlikle hayata geçeceğini iddia etmiyoruz. Ancak konu ile ilgili otoritelerin benzeri birçok tahmin yapıp, antitezler ve çözümler ürettiklerine inanmak istiyoruz.
Yoksa, bu kurguda olduğu gibi, sadece kendiliğindenci tutumlarla, dünya siyasetinde rol almamız veya bölgede istemediğimiz rollerden kaçmamız mümkün değildir. Bizim de bölgede sahnelenen her türden oyuna karşı, gerçek hamleler yapmamızın, iç ve dış siyasetimizi hiçbir gücün belirlemesine izin vermeyeceğimizin bir şekilde ifade edilmesi gerekir ki, inşallah esas düş kırıklığını bu konuda yaşamayız.