SIRADAN BİR İNSAN GİBİ

Sayın Hocamız Prof. Ali Demirsoy her zamanki duruşu ile yine hepimizin yürekten paylaştığı gelgelelim bir şekilde seslendiremediği duygularımızın tercümanı olmuş… Bu yüzden Kıymetli Öğretmenimizin isyanını köşemizin elverdiği ölçülerde paylaşmak istiyorum…

“16.10.2012 tarihinde tanık olduğum bir merasimde, bu toplumun ulaşmış olduğu kimliğin artık benim kimliğimle aynı olamayacak kadar farklılaştığını anladım. Eğer siz, toplumun yaklaşımını ve anlayışını anlayamıyorsanız; ya siz, o toplumun bir bireyi olmaktan uzaklaşmışsınızdır ya da o toplum, sizin içinde rahat hareket edemeyeceğiniz ya da benimseyemeyeceğiniz kadar değişmiş demektir. Tanık olduğum şu sürecin üzerinde, ön yargılarınızı bir tarafa bırakarak bir insan olarak, ama sadece bir insan olarak düşünmenizi istiyorum.

Prof. Dr. Fatih Hilmioğlu, Hacettepe Üniversitesi Tıp Fakültesi mezunu, Almanya’da ve Hacettepe Üniversitesinde dâhiliye uzmanı olmuş, başhekimlik, dekanlık yapmış ve İnönü Üniversitesinde Gastroenteroloji kliniğini kurmuş ve iki dönem İnönü Üniversitesi Rektörlüğünü yapmıştır…  Tanıdığımız Prof. Dr. Fatih Hilmioğlu, cumhuriyete, laikliğe, bilimsel düşünceye sözde değil özde inanmış ve sahip çıkmış bir meslektaşımızdı... Şu anda çeşitli suçlamalarla Silivri Cezaevinde, yaklaşık 4 yıldan bu yana tutuklu olarak yatmaktadır ve bilebildiğimiz kadarıyla da ağır seyreden karaciğer kanserinden dolayı yaşamı tehdit altındadır. Eğer varsa, suçunun ne olduğunu, bağımsız, hukuka ve adalete saygılı, insan haklarını ön planda tutan yüce mahkemelerimiz kuşkusuz kanıtlarıyla birlikte bu topluma kararlarıyla duyuracaklardır. Yargılama aşamasındaki bir davaya fikir beyan etmenin, görüş açıklamanın ve serzenişte bulunmanın hukuka aykırı olacağını bildiğim için bu konuyu burada kapatmalıyım.

Prof. Dr. Fatih Hilmioğlu’nun iki oğlu vardı. Biri şu anda Amerika’da eğitimdeymiş, diğeri Emir; benim de yakinden tanıdığım yakışıklı, saygılı, yüzünden güzellik akan, aydınlık yüzlü bir gençti ve Başkent Üniversitesi Hukuk Fakültesinde üçüncü sınıfta okuyordu. Her hafta sonu yalnız kalan anasını, babasını görmek üzere Silivri’ye götürüyor, onunla iki gün kalarak geri dönüyordu. 13.10.2012 tarihinde çok kötü bir trafik kazasında yaşamını yitirdi. Emir’in cenaze ve defin törenine birçok insan gibi ben de katıldım. Benzer durumlarda yaşanan hüzün doğal olarak bu törenlerde de yaşandı… Ancak bu süreçte yer alanların acıklı durumları, çizilen bu tabloya yerleştirildiğinde, belki de dünyanın en kahredici, üzücü ve düşündürücü bir sahnesi sahnelenmiş oldu.

Dünya güzeli oğlunu yitiren bir ananın dramını bütün çıplaklığıyla görüyorduk. Belki, onu, kendisi bir hekim olan kocası teselli edebilecekti; acılarını bir nebze de olsa dindirebilecekti Gözlerimiz kocanın üzerindeydi. Ancak kocayı, yanında, arkasında, önünde, -her halde- yıllarca kucağına almış, sevmiş, öpmüş, koklamış yavrusunu son seyahatinde yalnız bırakarak kaçmasın diye en az görebildiğimiz 6 kolluk görevlisi çembere almıştı. Zaten 4 yıl tutukluluk ve ağır hastalığı nedeniyle neredeyse bitme aşamasına gelmişti. Bir zamanların saygın doktoru, saygı yöneticisi Prof. Dr. Fatih Hilmoğlu’nun gözlerindeki -çok az kimsenin anladığını düşündüğüm- acı ifade birçoğumuzun kalbine kurşun gibi oturdu. Hiç kimseye, yaşayan oğluna, üzüntülerin en büyüğünü yaşayan eşine bile yardım edecek durumda değildi. Belli ki sadece bir töreni yerine getirmek için izinli çıkmıştı.

Yasalar nereye kadar izin veriyor, nasıl veriyor bilemem; hukukçu değilim. Ancak Prof. Dr. Fatih Hilmoğlu’nun geniş bir koruma çemberi içinde Ankara’ya getirilip, evinde kalmasına izin verilmeden, geceyi Sincan Cezaevinde geçirmek, defin töreninin ardından (aynı gün mezarlıkta bu tören yaklaşık saat 16.00’da bitti) saat 19.00’da 4 yıldır tutuklu olduğu Silivride’ki koğuşuna götürülmek üzere izin verilmiş. Yani evinde çocuğunun ruhuna okunacak duaya bile âmin diyecek şans tanınmamıştı. Eşiyle birlikte yıllarca yavruları üşümesin diye yorganını örttükleri odaya, son bir defa birlikte bu yorganı katlamak için bir şans bile tanınmadı. Sanki Silivri kaçıyordu.

Bu yazıyı kaleme alırken ananın mezarı başındaki yok oluşunu, babanın gözlerindeki acı ifadeyi, bu durumu toplumun bir kara bahtı olarak görerek gözlerinden sicim gibi yaş boşanan insanları bir türlü unutamıyorum. Anayasanın bile sık sık çiğnendiği bir ülkede, bir ailenin tarif edilemez bir acısına merhem olmamayı neden en katı yasalara bağlıyoruz? Biz bu kadar mı insanlık duygularımızdan uzaklaştık? Eve ulaştığımda her şeyimle bütünleştiğimi düşündüğüm bu toplumun artık tarif edilen bir üyesi olmadığımı anladım. Bu kadar kin, bu kadar garez, bu kadar acımasızlık, bu kadar gaddarlık benim mensup olacağım topluluk olamaz. Eğer geleneğimiz buna izin veriyorsa, ben bu gelenekten değilim, eğer kültürümüz buna izin veriyorsa ben bu kültürden değilim, eğer milli duygularımız buna izin veriyorsa, ben bu milletten değilim, eğer dinimiz buna için veriyorsa ben bu dinden değilim…”  diyor… Belki de, fasulye gibi konuşmayan düşünmeyen “benzer bireyler” yetiştirmeyi hedeflemiş ve hala “demokratik ve laik bir hukuk devleti” olduğu söylenen bizim ülkemiz Türkiye Cumhuriyetinde, Fazıl Say’ın “halkın benimsediği dini değerleri aşağıladığı” gerekçesi ile yani sadece fikrini söylediği için yargılandığını hiç düşünmeden. Sadece yüreğinin sesini dinleyerek… Sıradan bir insan gibi… 

BAZILARI İNSAN GİBİ GÖRÜNÜR DE...

Nedense bazıları mesela; isyanları değerlendirirken hiç ağaların, beylerin, aşiret reislerinin, “biat etmek zorunda kalacak adam” üretimini önleyebilecek tek güç olan “devlete”  karşı, sırf kendi çıkarları için kayıtsız şartsız hâkimi oldukları aşiretlerinin “çaresiz mensuplarını” ayaklandırdıklarından, bölgelerindeki insanları zorla dağa kaldırdıklarından, mağaralarda yaşamaya zorladıklarından hiç bahsetmez. Yine yakın zamanda Hakkâri Uludere’de 35 kaçakçının öldürüldüğü hava operasyonunu eleştirilirken dünyanın hangi ülkesinde olursa olsun, sınırdan başıboş geçişin ve de kaçakçılığın normal hallerden sayılamayacağından hiç bahsetmez. Görmezden gelirler. Nalıncı keseri gibi her durumundan kendileri için bir pay çıkarmayı pek bilirler… Oysa ortada yapılan bir yanlış varsa düzeltmek adına, olayı sadece kendi pencerenden süzemezsin.

 ***

Aksi halde; Van’da görev yapan arkadaşı “arkasından sinsice yaklaşan bir şerefsiz tarafından ensesine kurşun sıkılarak”  şehit edilen, Diyarbakır Emniyet Müdürünün durumuna düşersin… Şöyle demiş beyefendi… “Bir terörist öldüğünde ağlamayan insan değildir.” İlk bakışta doğru bir söze benzemekle beraber son zamanlarda terörün hedefi haline gelen topluluğun üstelik de görevi  “terör ile mücadele” olan bir topluluğun başındaki amirin duygularını bu şekilde dışa vurması akıl alacak şey değildir… Zaten; bir yerlerinden açılım icat edip, Şanlı Ordumuzun şerefli komutanlarını adeta ölüme mahkûm eden de, Tunceli- Pülümür yolunda yolu kesen PKK’lı teröristlerle çatışıp birini öldüren diğerini yaralayan polis memuru hakkında suç duyurusunda bulunan da bu mantık değil midir? Yeter ki birinin taraftarı, sempatizanı olmayalım, yalakalıkta sınır tanımayız… Hele hele bir de çıkarımız varsa demeyin gitsin…

***

Elbette, bir insanın eceliyle ölümü dahi üzücüdür. Gelgelelim üzülebilmemiz için ölenin “insanlık vasıflarını” yitirmemiş olması gerekir. Yoksa yol kesip, karakol, lojman basıp, suçları sadece işini yapmak olan askeri, polisi, öğretmeni, mühendisi kurşuna dizen, dağa kaldıran, okullarımızı, şantiyelerimizi kundaklayan, bombalı tuzaklarla öğrencilerimizi, keleş kurşunları ile bebelerimizi, hatta devlet yanlısı diye kendi kardeşlerini katleden bir terörist geberse neyine acıyacağız!  Su testisi suyolunda kırılırmış… Bir insanın; bu tür yaratıkları insan sayması ve ölümlerinde yüreğinin yanması  için ya, hayal âleminde yaşayan bir zavallı, ya verilen talimata uygun tavırlar geliştiren bir çaresiz, ya da bu tür mesajlarla görev yapacağı yerde “terörü lafla önleyip” rahat edeceğini zanneden bir saf olmalı…  Diyeceğim bazıları insan gibi görünür de pek insanlıkla alakaları yoktur…

BİZDE BU EVLAT ACISI

Beklenildiği gibi MHP’nin “işbirlikçi muhalif” tutumunun katkısı ile Suriye Tezkeresi TBMM’den geçti. Aslında “Yaşadığımız coğrafyada böyle bir tezkerenin iktidarın elinde bulunması gerekir miydi?” Diye sorarsanız, elbette cevabım “evet” olacaktı…  Gelgelelim “özel durumlar özel davranışları” gerektirir. Başımızda başkalarının başlattığı bir oyunda rol almaya bu kadar hevesli bir iktidar varsa bu izni vermeden önce çok iyi düşünmek gerekirdi… Kaldı ki, tezkere dediğin “iki ucu kirli bir sopaya benzer” hangi tarafını tutarsan tut, pislik sana bulaşır.

***

Özellikle bir tezkereyi “tehdit” amacı ile çıkartıyor ve bunu “Biz savaş meraklısı değiliz ancak savaştan da uzak değiliz, Türkiye’nin sabrını sınamayın!” sözleri ile muhatabına duyuruyorsan, sopanın bir ucuna çoktan yapışmışsın demektir. Yarın sınırlarımızdaki yerleşkelere  Esed’in veya Türkiye’yi savaşın içine fiilen çekebilmek için ÖSO veya destekçilerinin ateşlediği bombalar düşmeye başlarsa, yani Türkiye’nin sabrı; kafamıza çuval geçiren ABD ya da Kuzey Irak’tan dalan PKK kadar olmasa da sınanırsa, “Türkiye’nin saygınlığına halel gelmesin” diye savaş mı ilan edeceğiz? Diyeceğim “tezkere” gereklidir de “bizde evlat acısı, onlarda da bu kuyruk acısı varken” olmaması, olmasından daha hayırlıdır.

***

Bu tür durumlarda zaten hakkın olan, tercih edeceğin bir yöntemle “misillemeyi” yapabilecek ve uluslar arası alanda haklarını arayabilecek bir gücün varsa, tezkere başa beladır ve işin garibi bu dert sadece iktidarı ilgilendirmez… Çünkü çıkacak bir savaşta ölecek olanlar sadece tezkereye onay verenler değildir. Dolayısıyla “ret” oyları sadece olumsuzluk ifade etmesi açısından değil, aynı zamanda halkın büyük bir kısmının hatta olumlu oy veren AKP ve MHP’li vekilleri seçenlerin de dahil olduğu büyük bir kitlenin, özellikle de benzer etnik kökeni ve benzer dini inançları olan bir halkla savaşa karşı olduğunu anlatması açısından da bakmak gerekir.  Kim kendi çocukları düşen bombalarla öldü diye karşı köyde yaşayan akrabalarının çocuklarının da aynı şekilde ölmesini ister ki!

***

Uzun lafın kısası, eğer tarafını ta başından belirlediğin bir savaşın kıyısında isen tezkereden önce yapman gereken pek çok şey, alman gereken birçok önlem vardır. Ve tabii bunların en elzem olanı da devletin güvencesinde olan kendi halkının can güvenliğini sağlamak için ne yaptığındır. Yoksa misilleme amacı ile başka köyleri bombalayıp başka canları yakmak bir çözüm üretmez… Hele hele “bizde evlat acısı, onlarda da bu kuyruk acısı varken”

YALANLA İMAN AYNI YÜREKTE OLMAZ

AKP’nin 4. Olağanüstü Kongresi… 30 Eylül 2012. Yer: Ankara Spor Salonu… Dışarıda itaatkar gazeteciler tahtırevan ile içeri alınırken aykırılar; Aydınlık, Cumhuriyet, Yeniçağ, Sözcü, Özgür Gündem, Evrensel, Birgün gazeteleri ile IMC tv ve Ulusal Kanal gazetecileri kapıdan çevriliyor… Sebep, Size yassak! Neden? Siz beyefendinin sevmediği haberler yapıyorsunuz… Tesaüfe bakın ki, tam da bu sırada kürsüde konuşanlardan biri desteksiz sallıyor… “%99 Oy alsam %1’in haklarına saygı duyarım.” Hadi ya! Peki, dışarıda; kapıdan çevrilenler kim? Onlar saygıyı hak etmiyorlar mı? Farklı düşünmek, düşündüklerini yazmak, farklı fikirleri okumak ne zamandır yüz kızartıcı suç oldu? Hani; “farklı düşüncelerden yeni anlayışlar doğardı” hani; yalanla iman aynı yürekte olmazdı?

***                                                                                                               

İlkeler doğrultusunda alenen, devletin devlet olduğunu bilerek ülke çıkarlarını gözeterek herkesle bazı görüşmeler yapılabileceğini kimse inkar etmiş değilken bile, 2010 yılında, “Terör örgütü ile görüşmedik görüştüğümüzü iddia edenler şerefsizdir” derken, bu sözlerin sarf edilmesine sebep olanlar, birisinin yalan söylendiğini, vatandaşın aldatıldığını anlatmaya çalışanlar ustanın “şerefsiz” dediği aha bu gazetecilerdi… 2011 yılında beyefendinin “Biz görüşmedik devlet görüştü” sözünü eleştirenler de bunlardı. Ve bu yıl “Terör örgütü ile görüşen arkadaşı ben gönderdim sıkıntısı olan varsa bana söylesin.” Sözü İLE  “inkarı, tasvibe” getiren beyefendi, bu gazetecileri havasını bozar diye mi kongresine almadı? Hani; yalanla iman aynı yürekte olmazdı?

***

Ha; bu arada Cumhurbaşkanı bile, bu konuda AKP’nin kibirli ustalarını eleştirmek zorunda kaldı. Hiç olmazsa bu konuda, parti çıkarları deyip es geçmedi. İktidar olmadan ve olduktan sonra devamlı bu tür ayrımcılıklardan şikayetçi olanlardan özellikle de, “inanç özgürlüklerinin” kısıtlandığından bahsedenlerden olduğunu unutmadığını ve dün Genelkurmay’ın akreditasyon uygulamasına karşı çıkarken bu gün aynı duruma düşmek istemediğini gösterdi.  Belki de, bir zamanlar Hitler’in Yahudilere zulmünü kınarken, bu gün Yahudilerin Filistinlilere aynı zulmü yaptığını görmenin şaşkınlığına benzer duygular  içinde  partisini uyarma zorunluluğu hissetti. Tam da olması gerektiği gibi…

***

Çünkü; insanoğlunu diğer canlılardan ayıran en önemli unsur “zeka ve iradedir”… Ve insanlar iradeleri ile, yani insan zekasının bir takım fikir ve hükümleri birbirine bağlayarak bunlardan yeni sonuçlar çıkarttığı zihinsel bir faaliyet olan “düşünme” yetenekleri sayesinde, iyi ile kötüyü, doğru ile yanlışı ve tabii yalan ile hakikati ayırt etmeyi öğrenir.

Er ya da geç…

Durum bu olunca; hiç kimsenin, bu gün kendilerini ayılıp bayılarak, hayranlıkla izleyen kitlelerin bir gün, yaşadıkları hayal aleminden uyanıp, değişebilecek olan tavırlarını kontrol altına alması mümkün olmayacaktır. Kaldı ki; bunun işaretleri daha şimdiden görülmektedir… Dolayısıyla benzerini 1950-1960’lı yıllarda yaşadığımız “yalan dünya”, ülke tarihinde eninde sonunda bitecek olan, ceremesi ağır bir devir olarak kalmaya mahkûmdur… Yaşayanlar elbette görecek.