EĞİTİMİN TEMEL İLKELERİ Mİ DEĞİŞTİ ?

“Eğitim kurumları dil, ırk, cinsiyet ve din ayrımı gözetilmeksizin herkese açıktır. Eğitimde hiçbir kişiye, aileye, zümreye veya sınıfa imtiyaz tanınamaz… Eğitim sistemimizin her derece ve türü ile ilgili ders programlarının hazırlanıp uygulanmasında ve her türlü eğitim faaliyetlerinde Atatürk inkılâp ve ilkeleri ve Anayasa’da ifadesini bulmuş olan Atatürk milliyetçiliği temel olarak alınır. Eğitim kurumlarında Anayasa’da ifadesini bulan Atatürk milliyetçiliğine aykırı siyasî ve ideolojik telkinler yapılmasına ve bu nitelikteki günlük siyasî olay ve tartışmalara karışılmasına hiçbir şekilde meydan verilmez. Eğitimde kadın, erkek herkese fırsat ve imkân eşitliği sağlanır. Maddî imkânlardan yoksun başarılı öğrencilerin en yüksek eğitim kademelerine kadar öğrenim görmelerini sağlamak amacıyla parasız yatılılık, burs, kredi ve başka yollarla gerekli yardımlar yapılır.(Yani öğrenciler, tarikat, cemaat yurtlarına ve burslarına muhtaç edilmez veya kredi diye verilen üç kuruşu yetersiz bulan öğrencileri marizlememek gerekir.) Fertlerin genel ve meslekî eğitimlerinin hayat boyunca devam etmesi esastır. Gençlerin eğitimi yanında, hayata ve iş alanlarına olumlu bir şekilde uymalarına yardımcı olmak üzere, yetişkinlerin sürekli eğitimini sağlamak için gerekli tedbirleri almak da bir eğitim görevidir. Millî eğitimin gelişmesi iktisadî, sosyal ve kültürel kalkınma hedeflerine uygun olarak, eğitim-insan gücü- istihdam ilişkileri alınmak suretiyle, sanayileşme ve tarımda modernleşmede gerekli teknolojik gelişmeyi sağlayacak meslekî ve teknik eğitime ağırlık verecek biçimde planlanır ve gerçekleştirilir. (Yani aklına gelen İmam Hatip Okulu açamazmış) Millî eğitimin amaçları yalnız resmî ve özel eğitim kurumlarında değil, aynı zamanda evde, çevrede, iş yerlerinde, her yerde ve her fırsatta gerçekleştirilmeye çalışılır.” Duy da inanma… Daha neler, neler…
Yukarıya haziran 1983 yılında yeniden düzenlenip yürürlüğe giren Türk Milli Eğitiminin temel ilkelerinin bazı maddelerinden alıntılar yaptım ki, bu memlekette ikide bir eleştirilen Milli Eğitim politikalarının amaç, ilke, yasa, yönetmelik tanımaz siyasilerin elinde ne hale düştüğünü daha net görelim.
Temel ilke dendiği zaman, topluma teorik ve uygulama faaliyetlerinde yani pratikte, yol gösteren genel hareket (dayanak) noktaları anlaşılır. Örneğin cumhuriyetimizin temellerini oluşturan Atatürk İlkeleri dendiği zaman, temel ilkeler olarak Cumhuriyetçilik, Milliyetçilik, Halkçılık, Laiklik, Devletçilik ve İnkılapçılık anlaşılırken, egemenliği halkın kullanması, ulusal birlik ve ülke bütünlüğü, ulusal bağımsızlık, yurtta ve dünyada barış yanlısı tutum, çağdaşlık, insan sevgisi temel ilkeleri destekleyen ve etkisini genişleten, bütünleyen ilkeler olarak ortaya çıkar.
Yani Türkiye’de ülkeyi yönetmeye adaysan, bu ilkeler doğrultusunda politikalar belirleyerek tüm faaliyetlerinde bunlara uyacaksın demektir. Ve Cumhuriyetin kurulduğu günden beri, tüm siyasi iktidarlar sözüm ona, Atatürk ilkeleri ışığında kuruldu; bu ülke çocukları da, sözüm ona Milli eğitimin temel ilkeleri, doğrultusunda Cumhuriyetin okullarında eğitildi…
Evet demek ki amaçlanan hedeflere ulaşmanın yolu belirlenen ilkeler doğrultusunda hareket etmektir. Hedef belli, ilkeler belirlenmiş ise söyler misiniz, bir bakan ne iş yapar? Yapılan işlerin belirlenen ilkelere uygunluğunu denetlemez mi? Peki bu durumda eski bir Milli Eğitim bakanının çıkıp da "Sabah okula gidip akşam dönen, mesai bitince öğrenci ile ilişkisini kesen devlet memuru zihniyetindeki öğretmenlerle olmuyor. Öğretmenlerin iyi eğitilmesi ile başlamak lazım önce" demesi uygun mudur? Bunu herhangi bir vatandaştan duysak mesele olmaz ama Türk Milli Eğitimini yıllarca yöneten birinin, görev yaptığını zannettiğimiz dönemde yapabildiği sadece, bu tespit ise, bu çok acıdır. Milli Eğitim Bakanlarının işi mazeret üretmek değildir, onların görevi yukarıda belirtilen ilkeler doğrultusunda gereğini yapmaktır. Yani, eğitilmiş, Milli eğitimin ilke ve amaçlarını kendine şiar edinmiş işinin erbabı insanların işin başına getirilmesini, yoksa bu insanların yetişmesini sağlamaktır. Ona teslim ettiğimiz yavrular, sığırcık yavrusu değildir, ülkemizin geleceğidir. Eğitmek için eğitilmemiş, niteliksiz kişilerin eline çocuklarımızı teslim ederken hiç mi vicdanın sızlamadı mı?
Okullara “misyon- vizyon-toplam kalite yönetimi- proje” gibi kavramlarının girmesi, derslerde teknolojik ürün kullanımının artması tabii ki iyidir, ancak bu ülkenin ihtiyacı, sadece fiziki anlamdaki gelişmelere değildir. Biliyor musunuz bu ülkede her yüz cep telefonu kullananın ancak elli ikisi telefonu ile mesaj çekebiliyor, telefonun diğer fonksiyonlarını bilenler ise sadece yüzde on ikisi. Görülen şu ki; son model teknolojiyi kullananların, eğitimlerinin de son model olması gerekir. Peki bu eğitimi verecekler nasıl olmalıdır? Bugün bile, hiç araştırıldı mı, öğretmenleri geçelim; idari kadronuzun dahi, yüzde kaçı aktif bilgisayar kullanıcısıdır, kaç tanesi yabancı dil bilmektedir, kaç tanesinin Türkçesi düzgündür?Bu ülkenin iyi istatistik verilere olduğu kadar, iyi yetişmiş vatandaşa da ihtiyacı vardır. Sayın bakanımız, Bakanlığı döneminde merak edip de bir kere bile “Milli Eğitimin temel ilkelerini” okumuş olsaydı, bugün, kendini eleştirmesi ve öğretmenleri bu ilkeleri ve toplumun ihtiyaçlarını doğrultusunda eğitemediklerini, onlara kendilerini geliştirmeleri için yeterli olanakları sağlamadıklarını, idari kadroların yetenek ve diplomalarına göre değil dayılarının siyasi iktidarlar üzerindeki etkisine göre atandıklarını, farklı siyasi düşüncede olanları da ard arda idari soruşturmalar geçirterek boğduklarını söylemesi ve özeleştiri yapması gerekirdi.
Ne acıdır ki bugün, bu ülkede üniversitelerin verdiği diplomaların bile hiçbir önemi yoktur. Devlet kendi üniversitesinin verdiği diplomayı zelil etmektedir. KPSS sınavını başaramayan hiçbir Allah kulu devlet memuru olamamasına rağmen dayısı olanlar ise hala öncelikle ve açıktan atanmaktadır, üstelik sadece sınava girmeleri onlar için yeterlidir. Ve maalesef eğitim kadrolarının donanımlı olmasının da hiçbir değeri yoktur. Milli Eğitimin kendi kadrolarında bile, birçok uzman yani donanımlı öğretmen sadece sınıflarda ders verebilirken, uzmanlık sınavlarında; yaptığı on iki Türkçe sorusundan, on tanesine yanlış cevap verenler uzman öğretmenlerin amiri durumundadır. Kısacası siyaset bu camiada bile, eğitimin kurdu olmuş, ehliyetli, uzman personelini , kendi siyasi ve iktisadi emelleri uğruna harcamaktadır.
Evet, şimdi de her iktidar döneminde olduğu gibi değişen bir şey yoktur. Öğrencileri UNESCO ve Avrupa’nın Pisa projesine veya AB destekli projelere katmak önemli bir şeydir ama o projelere katılacak öğrencileri ve o öğrencileri yetiştirecek yetenekli öğretmenleri seçip bulmak, kendi projelerimizi üretmek, daha da önemlidir. Zamanında köy enstitülerinde yetişen idealist öğretmenler bugün binlerce dönün araziye kurulu pırıl pırıl üniversitelerde yetişmiyorsa, eğitim-öğretim lime lime dökülüyorsa, bunun sebebi, oturdukları makamlara kök salan idarecilerle (!), işlerinin gereğini bilmeyen, üstelik öğrenemeyen, yeteneksiz, liyakatsiz yöneticilerdir. İşini bilenler ise maalesef Türk Milli Eğitiminin temel ilkelerine değil de, elinde nalıncı keseri ile yıllarca kendi ilke ve idealleri için hizmet edip sonra sistemi otomatiğe bağlayıp dinlenmeye çekilenlerdir.

AĞAÇLARIMIZA SAHİP ÇIKMALIYIZ

Şehrimizin çehresinin gün geçtikçe karardığını, yeşil alanların gittikçe kaybolduğunu söyleyebiliriz. Bundan yaklaşık 40 sene önce kenarından küçük bir arığın (arık: en küçük su yolu) aktığı daracık bir cadde ile Kepez’den şehre inilirdi. Yolun iki tarafı çok sık bir Akdeniz bitki örtüsü ile kaplıydı. Yani, yolun iki tarafını, çakal zeytin, incir, böğürtlen, boynuz, asma, leylak, çilek ve daha onlarca türden,birbiri içine girmiş bitki örterdi. Ferrokrom fabrikası yine vardı fakat, yeşillikler arasında ancak, geceleri bacasından çıkan alev fark edilirdi, Vakıfların zeytinliği ise hiç fark edilmezdi o muhteşem yeşilliğin içinde. Ta dokuma fabrikasına kadar orman, Çallı kavşağına gelinceye kadar da yeşil bitki örtüsü devam ederdi.

Şimdi ise, Antalya’mızda orman ve Akdeniz bitki örtüsü gün geçtikçe gerilemektedir. Özellikle taş ocakları ve gecekonduların yaptığı tahribat yangınlardan çok fazladır. Bu iki etken, Antalya’mızın çevresindeki ormanlık alanları ve maki diye de isimlendirilen Akdeniz bitki örtüsünü mahvetmiştir. Özellikle siyasi iktidarların yandaşlarına bedavaya kiraladığı taş ocakları bırakın ormanlarımızı Termessos gibi tarihi alanları bile tehdit etmektedir. Anlaşıldığına göre Beydağları Milli Parkı'nın 822 hektarlık bölümü de Bakanlar Kurulu kararıyla park sınırı dışına çıkarılmış ve bir çok alan, taşocağı olarak tahsis edilmiş bile. Neyse, bunların yükselen kamuoyu tepkisi ile bile önlenemediğini bildiğimize göre, biz de iki satır yazı ile geçelim.

Tabii olan olmuştur esas olan bugün ne yapacağımızdır. Madem ormanlık ve yeşil alanlarımız duyarsızca ve acımasızca yok ediliyor, öyleyse daha hızlı bir şekilde ağaçlık alanlar yaratmamız gerekiyor. İşte tam da bu noktada bir önerim var. Antalya’da birçok bahçe bozulmakta yerine apartmanlar dikilmektedir. Bu ağaçların zaman zaman değerlendirildiğini biliyoruz fakat belediyelerde, parklar ve bahçeler müdürlüğünün geliştireceği bir proje kapsamında bu ağaçları, belirlenecek alanlara nakledecek bir birim kurulmalı ve artık, şehrin bir tek ağaç bile kaybetmesine izin verilmemelidir. Bunun yanında gözden kaçan başka bir ağaç kaynağı da apartman bahçelerdir. Geçenlerde bir apartmanın bahçesinden belediye görevlilerinin bizzat gelerek 8-10 yaşlarındaki 3 çınar ağacını kestiğini gördüm. Biraz daha sabredilip uygun bir zamanda, kökü ile alınıp belirlenen bir yere veya bir parka nakledilmesi çok mu zordur. Eminim ki birçok apartman bazı ağaçların sökülüp başka yere dikileceğini bilse daha doğrusu ağaçlarının odun olmayacağını bilse, sıkışık düzende ektirip de, şimdi ne yapacağını bilmediği pek çok ağacı bağışlar. Alın size yüzlerce ağaç. İster parklarında kullan istersen bahçe yap istersen orman.

Bu kadar problemin, arasında “ Bu da ne?” diyebilirsiniz. Ancak; bitkilerin araçlarımızın, fabrikalarımızın yarattığı yani bizim yarattığımız küresel ısınma ile baş edebilecek tek canlı grubunun bitkiler olduğunu düşünürsek, neden onlara daha sevecen ve korumacı olmamız gerektiği anlaşılır. Bakın daha basit bir örneğimiz daha var. Nefesinizi tutun, tutun, tutun. Ne oldu ? En sonunda nefes alma ihtiyacı duydunuz değil mi?

İşte, yaşamamız için elzem olan oksijeni, su ve zararlı karbondioksitten üretip, atmosfere verenler de bitkiler. O yüzden insanoğlu hiç olmazsa kendi iyiliği için bir tutam ota dahi sahip çıkmalıdır.

Olağan şeyler…Takma Kafanı

Maliye bakanlığı Muhasebat Genel Müdürlüğü verilerine göre, Ocak-Haziran döneminde bütçeden 124 milyar 831 milyon lira harcama yapılmış, yani gider bu. Buna karşılık bütçe gelirleri de 101 milyar 626 milyon lira olarak gerçekleşmiş. Sonuç: Bütçe açığı 6 aylık dönemde, 2 milyar 521 milyon TL olmuş. Tabii devlete seçim sırasında elektriksiz köylere buzdolabı, çamaşır makinesi dağıtın diye talimatı vatandaş vermediği için olaya pek kulak asmadı. Bunlar normal, “olağan şey”lerdi.
Ardından Akaryakıta litre başına ortalama %7,5 ‘luk fahiş bir zam yapıldı. Böylece 100 Tl lik benzin alan vatandaş devlete 67 lira vergi verirken, Sigorta emeklisine tam tamına 11 TL 62 kuruş, Bağkur emeklilerine ise sadece 5TL zam yapan devletimiz, satılan her 3 litre benzinin ÖTV’si ile 1 Bağkur emeklisinin maaş farkını, anında vatandaştan alıyor. Sadece 3 litre benzin. Yani devlet, onu omuzlarında yükselten, yücelten emeklilerine anca bu kadarını yani sadakayı münasip görüyor. Gel gör ki; ne benzin alandan, ne de üç kuruş zam alandan bir ses var. Vatandaşın sanki pili bitmiş.
Üretmeyen, mirasyedi toplumların kaderidir bu. Yani horlanmak, aşağılanmak, akla gelebilecek her konuda ayrışmak (bölünmek), ötelenmek, ötekileştirilmek olağan şeylerdir. Kaldı ki üretkenliği sadece “3 çocuk yapma” olarak algılayıp, “doğacak çocukların karınlarının nasıl doyacağını, “ücretlere zam yaparken asla düşünmeyenler”; her gün başka bir fitne, başka bir problem üreterek, topluma karamsarlık, ümitsizlik aşılayıp, insanların yaratıcı yanlarını köreltilip, toplumu umutsuzluğa ve kaderciliğe mahkum ediyorlar.
Oysa; ancak çalışan, üreten, artı değer yaratan toplumlar başarılı, mutlu olur ve iyi yaşarlar. Etrafınızı bir araştırın, üzerinde “Türk Malı” yazan pek çok malın ülke dışında üretilip ülkemizde pazarlandığını göreceksiniz. Bir çok malın montajı dahi, “adı şanlı, yeryüzünde nam yapmış, büyük firmalar” tarafından Çin’de ya da benzeri ülkelerde yaptırılmaktadır. “Üretmiyorsan kazanamazsın, kazanmıyorsan sahip alamazsın, sahip olamazsan da veremezsin” basit formülünden hareket edersek, sonucun emekliye 5 TL zam olacağı ülkemiz için olağan şeylerdendir? Çünkü ülkelerin düzgün mali bilançoları, ancak ülke insanının üretimi ile elde edilen artı değerlerin eseridir. Mirasyedi aileler gibi, atadan kalan malları satarak, yaratıldığı zannedilen değerlerin bir sonu vardır ve maalesef bizim için artık kuyunun dibi görünmek üzeredir? Bir gün ekonomik değeri olan varlıklarımıza talep kalmayınca, yani ülke elden ayaktan düşünce başımıza gelecekleri düşünmek bile istemiyorum.
Öte yandan, bu sorunları kökünden çözecek olan “çalışma hayatı ve üretim faaliyetleri“ ile ilgili problemler, bilinçli olarak ülke gündemine getirilmemekte, ekonomik krize çözüm üretmek için, ne işçi ne de işveren muhatap alınmaktadır. Toplum, yok değdi geçti, yok teğet geçti, muhabbeti ile oyalanmakta, ortaya atılan eften püften düzmece problemlerle, zaten olmayan toplumsal reaksiyonlar, “ayrıştırılarak ve ötekileştirilerek” eritilmekte, toplumun tüm birikimlerinin tükenmesi, elden ayaktan düşmesi sağlanmaya çalışılmaktadır ki; bir ülkede bir yıl içinde sadece tekstil ve hazır giyim alanında 8594 işyeri, imalathane, fabrika kapanmış ve 200 bin kişi işsiz kalmış da, toplumdan demokratik bir tepki dahi görülmüyorsa başardıkları bile söylenebilir. Bunlar olağan şeyler…Takma kafanı.

Yaratıkların eline düşen demokrasi

“Demokrasi” çok önemli bir kavramdır. Ancak şeriat kurallarının olduğu gibi demokrasinin de kimlerin eli ile işletileceği çok daha önemlidir. Üstelik demokrasinin kimlerin elinde ne hale düştüğünü ve düşebileceğini gösteren en çirkin örnekleri, Yüce Rabbim adeta gözümüze sokuyor, “Anlayın, anlayın” diye de kim anlayacak!

Irak’ta, ABD’nin demokratik çalışmalarını bir kenara koyalım, orası bize uzak anlayamadık diyelim. Seçim öncesi demokratik talepleri uğruna güneydoğu illerine Başbakanı sokmamak için nümayiş yapan, İstanbul’da her fırsatta işyerlerini, arabaları, Türk bayrağı asılı evleri en azından taşlayanların yaptıkları da, daha dün Topkapı Sarayında, “İçeride şarap içiyor şerefsizler” diye bağırarak, peşine taktığı geri zekalılar ile İdil Biret konserini basmaya kalkan ve isminde, maalesef “kahraman, yürekli, evliya” gibi bütün güzel sıfatları kullanan ilkel varlıkların yaptıkları da, “demokrasi” adınadır.

Bunların elinde demokrasinin boynunun nasıl kopartılacağını anlıyor musunuz? İşin garibi her zaman olduğu gibi gene adı belli ve gazete olduğunu iddia eden “provokatif zımbırtı” bu ayaklanmada yine baş rollerde, demokrasi adına, gereksiz, yalan, yanlış ihbarlarla, insanları tahrik etmeye, devam ediyor. Konu ile ilgili ocağın genel başkan yardımcısının da akıllara zarar bir açıklaması var. Şöyle diyor Sayın Başkan “ Topkapı sarayında bir etkinlik olduğunu ve bir şarap firmasının şarap sunduğunu öğreniyorlar. Arkadaşlarımız bu nedenle gidip bakıyorlar (mübarekler sanki rejimi korumakla görevli İran halk milisi) orası kutsal emanetlerin bulunduğu önemli bir mekan. Arkadaşlarımıza bu yanlış geliyor ( Mübarekler bu kez Türk Ceza Kanunu) Demokratik bir tepki veriyorlar ( ! ) Bu haklı bir hareket.”

Neresini düzeltelim. Adam hem söylüyor hem de her söylediğinin doğru olduğuna inanıyor. Üstelik demokrasi adına. Gelgelelim bizim demokrasi anlayışımızda, bu tür yayının, davranışın caydırıcı bir cezası yok. Bu tür tahriklerden sonra, örneğin Sivas’ta ölen öldüğü ile kalır, yapan yaptığı ile utanmadan sıkılmadan yaşar.

Oysa özgürlüklerin başkasının özgürlüğünü tehdit ettiği noktaya kadar olduğunu kabul eden bir toplum olsaydık, demokrasi anlayışımız ne güzel olurdu.

Türk’ün dünyada Türk dostu bile yoktur?

Tarihçilere göre; ilk Türk devletini kuran Hun Türkleri ile aynı soydan olduklarına inanan Uygur’ların esas yurtları bugün Moğolistan Cumhuriyetinin bulunduğu bölgedir. Kökenleri milattan önceki çağlara kadar inen Uygurlar, küçük disiplinli, göçebe fakat adına yakışır, gerçekten uygar bir Türk topluluğudur. Siyasi birlik kurma sorununu bugün olduğu gibi eski çağlarda da yaşayan Uygurlar, uzun yıllar Göktürklere bağlı olarak yaşadılar. Bu sırada, çoğunlukla Buddha’cılığı kabul eden Uygurlar, Göktürk Devleti yıkıldıktan sonra din kardeşleri Çinlilerin hakimiyeti altına girdiler. Geçen süreç içinde, uygulanan Çin işkencesine defalarca isyan etmelerine rağmen o gün bu gündür Çin, yönetimi altındaki tüm toplumların olduğu gibi Uygurların da kanını sülük gibi emmeye devam etmektedir.
Çinlilerin Doğu Türkistan’da yaşayan Türkler üzerindeki baskısının, öyle bizim gibi az çok medeni dünyada yaşayan insanların anlayabileceği türden olmadığını iyi anlatmak gerekir. Son olaylarla ilgili olarak, Doğu Türkistan (Sincan Uygur özerk bölgesi) kaynaklı bilgiler şöyle “ 26 haziranda Guangdong eyaletinde bir oyuncak fabrikasında, Doğu Türkistan’dan zorla alınarak, karın tokluğuna çalıştırılmak üzere bu fabrikaya götürülen 18-25 yaşlarındaki genç kızlara tecavüz edilmeye kalkışılmıştır.”
Görüldüğü gibi baştan aşağı insanlık suçları ile dolu ve insan haklarına aykırı, üstelik kışkırtıcı bu davranışlardan özellikle tecavüz girişimini protesto eden Doğu Türkistanlıların üzerine Devlet güçleri yanında Çinli halk da ellerine geçirdikleri sopalar ve palalarla yürümüş, onlarca Uygur Türkünü katletmişler, evlerini, işyerlerini yakmışlar, devlet güçleri de bu duruma göz yummuştur. Bu durum İran’da seçim sonrası meydana gelen olaylara çok benzemesine rağmen sonucu çok daha acıdır, gel gelelim dünyanın verdiği tepki İran’daki olaylara verilen tepkini binde biri bile değildir.
Medeni dünyanın, büyümesini ve dünya ekonomisindeki yükselişini alkışladığı Çin’in, ucuz iş gücünü nasıl temin ettiğini bilmemesi hayret uyandırıcıdır. Ülkemizde her durumda azınlıkların sözcülüğünü yapan sözüm ona medeni ülkelerin, Çin’de alenen gerçekleşen bu en basitinden insan hakları ihlâline, gerçekte asimilâsyona göz yumması garip değil midir? Bir zamanlar 1878 Berlin antlaşmasında Ermenileri “iyiler”, Kürtleri ve Çerkez’leri “kötüler” ilan eden ve Ermeni Devleti kurma adına, ülkeyi ırklarına göre ayıran iki yüzlü batı yani bu günkü AB, ne olduysa bugün her üniter devlette olduğu gibi “farklılıkları yumuşatmak, ulusu oluşturan değişik grupları ortak paydada buluşturmak”, üzere yapılan kabul edilebilir entegrasyon çalışmalarını dahi en şiddetli biçimde eleştirirken, Çin’de Türk kökenli halklara karşı uygulanan asimilâsyona ve insan ticaretine neden duyarsız kalmaktadır? Yoksa Çin’de bedavaya ürettirdiği markaları başka ülkelere kat kat fiyatlarla satmalarının getirdiği tatlı kâr, İnsan Hakları Evrensel Beyannamesini rafa mı kaldırtmıştır? Sayın Başbakana “Biz Davos’daki tavrınızı çok taktir ettik. Televizyonda konuşmanızı izleyen Ruslar sizi alkışladı.” Diyerek güya ezilenlerin yanında olduğunu ifade eden Rus Ortodoks patriği Krill nereye kaybolmuştur? Dünya barışını sağlayacak lider imajı ile piyasaya arz edilen ABD başkanı Obama, Michael Jackson’ın beklenmeyen ölümü ile şoka girdiği için mi sessidir?
Türkiye Cumhurbaşkanının ziyaretinin hemen ertesinde başlayan bu olayları, protesto eden üniversite öğrencilerinin bile, üzerine ateş açarak onlarcasının öldürüldüğü Çin’e karşı, bizim ülke olarak protestomuz bir iki yürüyüş ve birkaç cılız haykırıştan ibaret mi kalacaktır? Filistin halkına yapılan zulme karşı çıktığı için methiyeler düzülen Sayın Davos Fatihi, Doğu Türkistan’da Uygur Türklerine yapılan zulümden habersiz midir yoksa kendini Orta Asya’ya pek yakın hissetmemekte midir? Ha…Tepki vermek için Çin’den alacağımız kredilerin onaylanmasını bekliyorsa onu da göreceğiz .

Ben saydım 39 oldu. Ha gayret

“Başbakan ya bizimle görüşecek, ya PKK ile , ya aydınlarla (!) ya da Öcalan’la (sayını da var)” Bunu söyleyen bir Partinin genel başkan yardımcısı ve milletvekili ama aslında kimin vekili olduğu da belli. Bu ülkenin birliğini beraberliğini korumak için, Türk milletinin önünde yemin eden bu insanlar, terör örgütünü temsil ettiklerini alenen beyan ettikleri halde, ülkenin birliğini beraberliğini sağlamak her şeyden önce vazifesi olan, bir tek Allah kulundan tık yok. “Söz var ,eylem yok” anlayışındalar.

Ne diyelim..Demek ki örgüt üyesi olmak suç değilmiş. Ya da örgüt “Ergenekon” değilmiş.

Gelelim teröristle savaşanlara, her gün şehit verenlere; ortaya bir fotokopi atılıyor, rivayet muhtelif ama belgenin aslı yok. Tamam, bağımsız yargıda hesabı sorulsun. Biz de canı gönülden istiyoruz…Fakat ortada belge falan yok. Bu ülkede celallenenin, kafasına göre yorum yapanın sayısına bakılıp adalet dağıtılacaksa vay halimize. Oysa bizim bildiğimiz,“Bağımsız yargı da, adalet de herkese lazımdı.”

Tepki önemlidir ancak, neye tepki verdiğiniz daha da önemlidir. Ülkenin polisi, MİT’i var ama belgenin aslı yok. Lafa geldi mi mangalda kül bırakmayan, 780.000 kilometre karelik Türkiye Cumhuriyetinde denize dökülmüş mermileri, gömülmüş boş lav silahlarını bile bulanlar, belgenin aslını bulamıyorlar. Gerek de yok zaten suçlu hazır. Adam hem yazmış hem imzayı çakmış hem de dalga dalga tutuklamalar sürerken kesik baş cinayeti sanığı gibi tüymemiş. Salak ya! Hiç araştırmıyorlar bile, bu fotokopiden belge olur mu diye? Direk piyasaya sürüyorlar. Tabii amaç belli, esasen bağcıyı pataklayacağız. Esasında "O bağcı, sen yolcu" ya…Hadi neyse.

Fotokopiye dönelim, yazan geziyor. Üzerine bir de tarih ekleyip haber yapıp yayınlayan geziyor, fırsatı bulmuşken, bu vesile ile devletin direği her türlü kurumu yerden yere vuranlar geziyor. Albay sürünüyor. Albay ya…Önce askeri yargıda sürünüyor. Sonuç malum…Fakat birileri tatmin olmuyor…Ardından belki de, o birilerinin taktiri dikkate alınarak albay, sivil yargıda sürünüyor. Bu bağımsız , bağlantısız, ilgisiz, ilintisiz olanı. Önce tutuklanıyor, sayın büyüklerimize ayıp olmasın diye herhalde. Fakat ortada belge yok…Sonra, tahliye kararı. Malum; kitap aynı ise, er geç sonuç da aynı olacak.

Belgeyi piyasaya sürenler yine tatmin olmuyor. Dün askeri yargıya inanmayanlar bu kez sivil yargıya inanmıyor. Ve; abrakadabra falan filan…Ayıp…Peki kim yargılasın istersiniz ? Siz mi yargılayacaksınız? İnsaf yahu! Abrakadabrayla belgenin aslını sizin kaybetmediğinizi nerden bileceğiz?

Sen “saman altından su yürütüp” “Nasıl olsa köşeyi döndüm, darbe olursa tüyerim” diye her haltı karıştır, memleketi allak bullak et, her türlü alçaklığa göz yum, her türlü madrabazlığı yap, Evren’in değimi ile “darbeye uygun zemini yarat” sonra tüy.

Yok öyle şey!

Bu belgeyi yazanlar da,

Piyasaya sürenler de,

“Uygun zeminleri” yaratan madrabazlar da

Bundan yararlananlar da, hesabını vermelidir…

Bu işin peşi, bırakılmamalıdır…

Ha bu arada: İkide bir “darbe, darbe” diye inleyenler,

Bir şeyi kırk defa söylersen olur derler ya.

Bak ben saydım…Otuz dokuz oldu. Ha gayret !

Antalya'da cazibe merkezleri oluşturulmalıdır.

Muhakkak ki belediyelerin bünyesinde şehircilik ve şehirde ekonomiyi olumlu etkileyecek cazibe merkezleri yaratabilme konusunda deneyimli, başarılı pek çok görevli vardır. Ancak korkarım ki, Antalya’da yaratılabilmiş tek cazibe merkezi, eski Şarampol Caddesinin trafiğe kapalı kısmıdır... Bu tespiti yaparken, bir an için haksızlık yaptığım düşünülebilir gelgelelim, cazibe merkezleri sadece görsel özellikleri olan yer demek değildir. İnsanların hem gezip görmek hem de alışveriş yapmak için tercih ettikleri yer demektir. Örneğin Isparta ve Gaziantep çarşısına baktığımız zaman ne demek istediğim net olarak anlaşılır. İnanın Gaziantep çarşısında gezinen insanların düşürdükleri para bile, oradaki esnafı ihya eder. Diğer taraftan İstanbul Bağdat Caddesi aslında hiçbir özelliği olmayan herhangi bir caddedir. Ancak belediyenin bu cadde üzerinde her vesile ile düzenlediği etkinlikler, kaldırım düzenlemeleri, bakımlı binalar, iyi markalar ve yönlendirme bu caddeyi bir cazibe merkezi haline getirmiştir.

Antalya’da hafif raylı sitemin geçtiği meydan kavşağından itibaren, eski sigorta hastanesine kadar olan bölgenin toplu taşıma araçlarına kapatılması ile başlayan ve yol boyu yeniden düzenlenip, alış veriş ve dinlence mekanları ile yeni bir cazibe merkezi oluşturulması, raylı sisteminin esnaf üzerindeki negatif etkisini kaldırabilir. Kaldı ki; bakımlı binalarla, parklarla ve havuzlarla desteklenmiş, geniş ticari bulvarların hem şehri güzelleştirdiği hem de kentin ticari performansını artırdığı bilimsel bir gerçektir. Bu günlerde akşamları bedava konan servislerle vatandaşı şehir merkezine taşımak, şehirde hareketi ve dolayısıyla ticareti arttırmak açısından olumlu fakat yetersizdir. Çünkü Antalyalı tarihi şehrin dar sınırlarına çekilmeye çalışılmaktadır. Oysa yeni alanlar da yaratılmalıdır.

Tabii şehrimizde bu türden bazı çalışmaların ve projelerin olduğunu da biliyoruz. Kepez Belediye Başkanının seçim bildirgesinde yer alan projeleri arasında Baraj mahallesindeki Düden suyunun bölge içinde kanallar açılarak dolaştırılması ve etrafının park ve bahçelerle düzenlenmesi Antalya’nın kaybedilen güzelliklerinin geri alınması bağlamında desteklenmesi ve acilen hayata geçirilmesi gereken bir projedir. Eskişehir, zavallı Porsuk Çayı ile bunu başarmış ve olağanüstü bir cazibe merkezi oluşturmuştur. Konyaaltı Belediyesinin de benzer konuda umut verici çalışmalarını gözlemlemekteyiz. Muratpaşa Belediyesinin Değirmenönü Caddesi ve benzeri çalışmaları kayda değerdir. Ancak bu düzenlemelerin, kamu ve sivil toplum kuruluşlarının desteği sağlanmadığı için, cazibe merkezi haline gelmesine yetmediği, düşüncesindeyim. Oysa bu tür girişim alanları, her türlü sosyal faaliyete açık olmalı ve bu faaliyetlerin gerçekleşmesi için ilgili birimler, özellikle sivil toplum kuruluşlarını teşvik etmelidir.

Oysa bizdeki anlayış sadece restore etme anlamı taşımaktadır. Cazibe merkezleri ise daha çok ticari anlamda talep edilen mekanlardan oluşan alanlardır. Kısacası değerlerimize sahip çıkmak başka şeydir , onu halkın talep edeceği bir hale getirmek ve öyle tutmak ise süreklilik isteyen bambaşka bir şeydir. Örneğin Antalya hayvanat bahçesinin yolunu bilen neredeyse yoktur oysa Ankara Atatürk Orman Çiftliği ve Gaziantep hayvanat bahçesi adeta para basmaktadır. Buraları başarılı kılan; devamlı değişim ve talep edilebilirliğin, işi bilen kadrolar tarafından sağlanması ve kamu ve sivil toplum kuruluşlarının işin içine adeta çekilmesidir.

Bu noktada elimizde yetişmiş fakat işini yapamayan binlerce üniversite mezunu gencimiz için de olanaklar vardır. Konu ile ilgili branşlardan mezun gençlerin belirlenecek merkezlerde inovasyonu sağlamak ve cazibe merkezleri oluşturmak için önce belediye olanakları ile çalışmaları, daha sonra bu bölgelerin kalkındırılması ile elde edilecek gelirlerle finanse edilmeleri olası bir durum gibi gözükmektedir. Bu tür önerilerin benim gibi DÜZ MANTIK, bu işin ehli olmayanlar tarafından yapılmasının tabii ki bazı olumsuz yanları vardır. Fakat üzerinde çalışılırsa uzmanların elinde mutlaka bir anlam kazanacaktır. Fikirlere anlam kazandıranlar, onu hayata geçirenlerdir.

UFAK TEFEK AYRINTILAR

Sanırım beş yıl kadar önce idi. Sakarya Bulvarının kaldırımlarına akasya benzeri ağaçlar dikilecekti. Büyükşehir Belediyesi ilgililerinden Atatürk Mahallesi sakinleri olarak bir talebimiz oldu. Kaldırımlara dikilen bu ağaçların yerine turunç gibi bölgemizde çok bulunan ve o sıralarda hızla katledilen portakal bahçelerinden çıkan güzelim ağaçların dikilmesini istemiştik. Sağ olsun, ulaştığımız sorumlu, ilgili birim müdürüne telefon etti ve talebimiz iletildi. Gelen cevapta o ağaçların çok hızlı büyüdükleri ve çok gölge yaptıkları için tercih edildikleri, söylendi ve gönlümüzü alacak birkaç sözle uğurlandık.

O günden bu güne, o ağaçların gelişimini takip ederim. Boyları hala ekildiği günkü kadar yaprakları ise ne yalan söyleyeyim aritmetik dizi halinde olsa bile artıyor. Buna da şükür, çünkü dikilirlerken de ikaz ettiğimiz gibi yeterli derinliğe gömülmeyen ve görevlilerin işlerini doğru yapmadığı için doğru dürüst sulanmayan bu ağaçlar, cinsi ne olursa olsun gelişme zorluğu çekmektedir.

Oysa biz bu talebimizi yaparken, ne hızlı büyüyen ne de bol yaprak üreten ağaçlar istiyorduk derdimizi anlatamamıştık. Zaten bulvardan yaya geçen birey sayısı, en çok kullanılan kısmında bile saatte ortalama ya ondur ya da yirmi, ağaçlar erken büyüse ne olur , üç sene geç gölge yapsa ne olur? Biz sadece, sökülen portakal bahçelerinden çıkan ağaçların değerlendirilmesini, odun olmamasını istiyorduk ama yapacak bir şey yoktu.

Neyse beni en çok üzen ise, talebimizin kulak ardı edilmesi değil, 2007 yılında okuduğum bir makale idi. Bu makalede, İzmit Büyükşehir belediyesinin yaptığı çalışmalar arasında, yaprak döken ağaçların ana caddelerden sökülerek şehir dışına taşınması, yerlerine yaprak dökmeyen ağaçların dikilmesi, böylece yağmur suyu tahliye ızgaralarının ve kanallarının tıkanmasının önleneceği, bir süre sonra belediyenin buraları temizlemek için harcanan para ve enerji açısından kâra geçeceğini falan yazıyordu.

Tabii biz, bulvarımıza turunçgil ağaçlarının dikilmesini isterken, yaprak dökmeyen ağaçların böyle bir yararı olabileceğini akıl edememiştik. Şaşırtıcı olan ise o sıralarda bu işten sorumlu olanların bunları düşünememesi ve daha işe başlarken yanlış başlamalarıdır. Antalya’mızda şehircilik açısından pek çok yanlış yapıldığını söylemek için ulemadan olmaya gerek yoktur. Şöyle baktığınız zaman onlarca hata saymak mümkündür, üstelik bu hataların, hemen düzeltilmesi de mümkün görülmemektedir. Madem ki bu hatalar geçmişteki yerel yönetimler tarafından yapılmış ve bu gün sorun olarak ortadadır bu hatalardan ders alıp tekrarını önlememiz gerekmez mi?

Bu gün bakıyoruz yine değişen bir şey yok. Bir ara ekilen sokak kauçukları yerine yaprak döken, ekim ve sulama hatalarına toleransı az, ağaçlar dikilmeye devam ediliyor. Önerilerimin hataları olsa bile olsa, zeytin, turunç, muşmula, sokak kauçuğu gibi şehrimizin ikliminde yetiştirilmesi son derece kolay, yaprak dökmeyen ağaçlar dururken neden çınar, akasya gibi yaprak döken ağaçlar ekilmektedir? Mısır’dan gelen binlerce palmiye ve hurmanın Antalya’ya bir faydası olmaz, bizi sıradan bir Arap kenti haline getirir o kadar. Oysa modern şehirler fiziki çehrelerini kendi değerleri çizgisinde yaratırlar ve o değerleri pazarladıkları ölçüde başarılı olurlar.

Ufak tefek ayrıntılar şehir yaşamında önemlidir.