ANTALYA

UTANGAÇ UYGULANAN BİR EKONOMİ MODELİ

Amerika’da, Rusya’da, Fransa’da ,İngiltere’de ve aklımıza gelen hemen tüm gelişmiş ülkelerde devlet ekonomik sıkıntılarını atlatmak için kendi piyasalarına milyarlarca dolarlık nakit pompalıyor. Bu genellikle firma kurtarma operasyonları şeklinde yorumlansa da araştırıldığı zaman halka doğrudan yardımların da yapıldığı görülecektir.
Sadece ev ekonomisi bilen “ortalama vatandaşlar” olarak, geçen seçim dönemi duymuştuk “Milli ekonomi modeli”ni. O güne kadar duyduğumuz “kapitalist ve sosyalist modeller” dışında dünyada tartışılan bir model olduğundan haberimiz yoktu.
Oysa, siyasi yanını pek de bilmediğim, Prof. Dr. Haydar BAŞ her ortamda bas bas bağırıyor, anlatıyordu. “Vatandaşlık maaşı almayan tek bir vatandaş bile bırakmayacağız” diye. Bir partinin genel başkanı da olan Hoca, yaptığı açıklamalarda “Bizim dışımızda hiçbir sistem tüketim analizli bir model getiremedi” diyordu. “Milli ekonomi modeline göre, devletin halkı desteklemesi bir ekonomi kuralıdır. Devlet ayrıca, ileri teknoloji ve yüksek sermaye gerektiren sahalarda öncü ve üretici olarak piyasada yerini almalıdır. Devlet, yerli sanayinin yurt dışında rekabet edeceği maliyet ve fiyat avantajlarını kendi ihracatçısına emisyonla sağlamalıdır… Devlet aynı zamanda yerli sanayiyi korumak üzere, her türlü anti-damping uygulamalarını, gümrük ayarlamalarını yaparak kendi insanını korumalıdır. İşte Milli Ekonomi modelinin temel kaynağı bu düşüncedir Eğer sol davasında samimi ise onun yeri burasıdır. Eğer sağ da davasında samimi ise onun da yeri burasıdır. Ben bu işi yaparım. Bunda hiç kimsenin zerre kadar şüphesi olmasın” diye ortalığa toz duman attırıyor, parti gözetmeksizin çağrı yapıyordu.
Gel gelelim, seçim sonuçlarına bakarsak vatandaş bu sözlere pek de kulak asmamıştı. Bırakalım vatandaşı, ne iktidar ne de muhalefet liderliği dikkate alıp “Yahu bu adam ne diyor, bu model nedir ?” diye bir tartışma ortamı bile yaratmadı veya öyle gözüküyordu.
Fakat bir baktık ki AKP iktidara gelir gelmez, hızla utangaç bir Haydar BAŞ modeli uygulamaya başladı. Önce tüm öğrencilere bedava ders kitabı, araç gereci dağıtmaya ardından yiyecek içecek paketleri, alış-veriş çekleri, giyecek, kömür ve beyaz eşya yardımları ile bu modeli alenen ve hırsızlama bir usulle “hocadan izinsiz ve tabii bilimsellikten uzak” uygulamaya başladı. Bugün CHP, İstanbul ve Ankara Büyükşehir başkan adayları da “AB ile yapılan bir anlaşmadan doğan sebeple” bu kez “Vatandaşlık maaşı” kavramını hayata geçireceklerini taahhüt ettiler.
Peki bu gelişmeden ne anlamalıyız. Demek ki Haydar BAŞ’ın “Milli Ekonomi Modeli” dünyada uygulanan ekonomik modellere alternatif olabilme işaretleri içermektedir. Bu tespit doğrudur veya yanlıştır. Madem yola çıkılmış ve uygulama utangaç bir modda başlamış, tartışmaya açılmalı, toplanan bilimsel veriler modelin sahibi ve bu işten anlayan bilim adamlarınca, değerlendirilmeli ve bu yüzde yüz yerli malı model en azından artık ülkemizde tartışılmalıdır.
Biz bu güne kadar başarılamayan ekonomik modeller içinde çabalamaya, boğulmaya, dünyanın kölesi olmaya mecbur muyuz?

Diktacı Tutum Demokrasiyi Bozar

12 EYLÜL 1980 askeri darbesinin ardından 1983 yılında yepyeni partiler kurulmuştu bunlardan biri, silik gözüken Anavatan Partisi ve diğeri Emekli Orgeneral Turgut SUNALP ve 41 arkadaşının kurduğu heybetli Milliyetçi Demokrasi Partisi idi.
Genel başkan Turgut SUNALP, MDP’nin kuruluşundan hemen sonra, 12 Eylülün siyasi çizgisinin savunucusu olduğunu açıkladı. Böylece seçim çalışmaları başladı. Yapılan araştırmalar kesin bir şekilde efkârı umumiyenin MDP’yi benimsediğini gösteriyordu.
Seçimlerin hemen öncesinde şimdi tarihini hatırlayamadığım bir gece, zaten o güne kadar bir şekilde halkın gözünde kabul edilebilir bir yer edinen askeri hükümet adına, Sn. Kenan EVREN televizyonda halka seslendi. MDP’nin Milli Güvenlik Konseyi'nce desteklendiğini, kollandığını ve yeni dönemin iktidar partisi olarak tasarlandığını neredeyse açık açık ilan etti.
Ve… O güne kadar kamuoyu yoklamalarında açık ara önde giden MDP, 6 Kasım 1983 günü oyların ancak % 23’nü alabildi; 5'i listesindeki bağımsızlardan olmak üzere 71 milletvekilliği elde ederek ancak üçüncü parti olabildi. Peki ne oldu? MDP’yi Allah mı çarptı. Tabii ki; hayır.
Bana göre bu sonuç insanların beyinlerinde kimsenin yönlendirmesi olmadan gerçekleşen içgüdüsel bir fikir birliğinin, bir başka değişle, tepkinin, sandık başında davranışa dönüşmesinden başka bir şey değildi. Yine bana göre bu tepki ulusun, diktacı tutumdan hoşlanmadığını gösteren en büyük delildi. Görülüyor ki bu ulus, herhangi bir eylemin, baskıyla, emrivaki ile ya da oldubittiye getirerek yaptırılmasından hoşlanmıyor… O kadar!
Öyleyse Sayın Büyüklerimiz hiç alınmadan, hiç kırılmadan, toplumu germenin hiçbir yararı olmayacağını kabul etmelidir. Unutmayın ki, 2002 genel seçimlerine giren nice köklü parti barajı dahi aşamadı, bu bir tesadüf müydü ? Bunun analizi pek çok kez yapıldı ve hiç birinde de “Evet, bir tesadüftü” sonucuna ulaşılamadı. Öyleyse, Halka rağmen “halletme” diye bir mesele yoktur. Vatandaşı küçümsemek, onları çelik çomak oynayan çocuklar görüp, kafalarının basmayacağını düşünmek, üstelik halka layık görülen bu ve benzeri sıfatları meydanlarda zikretmek, kendi egonuzu tatminden öteye gitmez. Herkesin özellikle de bu memleketin yönetiminde sözü geçenler her şeyden önce uzlaşmayı, konuşup anlaşmayı öğrenmesi elzemdir. Konunun, Cumhurbaşkanı, milletvekili seçimi veya partilerin birleşmesi için liderlerin görüşmesi, olması gerekmez, uzlaşma her konuda şarttır.
Oysa, tüm görüşleri ve mevkileri temsil eden Sayın Büyüklerimiz, maalesef hala benzer hataları yaparak uzlaşma değil inatlaşma peşinde, seve seve yapmazsanız zorla yaptırırım mantığı gütmektedir. Böylece, hem iktidardaki hem de muhalefetteki Sayın Büyüklerimiz halkımıza maddi ve manevi zulüm yapmaktadır. Birbirine ağzına geleni söyleyen, birbirine küsen büyüklerimiz toplumsal gerginliği, karamsarlığı arttırmakta en önemlisi gençlerimize, çocuklarımıza kötü örnek olmaktadır. Bundan artık vazgeçmenin zaman gelmiştir. Nasıl vatandaşın hem sağcısı hem solcusu hem de futbolcusu, okey masasında buluşuyor birbirlerine eş oluyorsa, memleketi yönetmeye aday olmuş veya yöneten ağabeylerimizin de her konuda bir araya gelip konuşması, anlaşması ve memleketin hayrına olacak şekilde uzlaşması, halkımızın siz büyüklerimizden en önemli talebidir.
Üstelik; sivil, asker, sağcı, solcu, futbolcu ağabeylerimizin tamamının diktacı tutumları demokrasiyi hasta ediyor.

Not: Bu yazı 05/07/2007 tarihinde denge Haberde yayınlandı fakat daha 100 yıl yayınlanacak gibi.
Bu tutum, Adalet Bakanımız Sn.Mehmet Ali ŞAHİN'in vatandaşa "AKP'ye biat "çağrısına kadar yükseldiğine göre. mmetelik

Bireysel AR-GE eksikliği

Neyzen TEVFİK KOLAYLI Rüştiye muallimi Fethi Efendinin oğludur. 1878 de Bodrum'da doğmuş, 1953 yılında İstanbul'da vefat etmiştir.İzmir idadisinde (Bugün lise ayarında bir okul) okurken, Mevlevi dergahına da devam etti. Urla'da bir berberden ney üflemesini öğrendi. Okulu bitirmeden İstanbul'a gitti. Burada Fatih Medresesine (Bunlar da bugün orta okul ve lise ayarında eğitim veren kurumlardır.) devam etti, Galata ve Yenikapı Mevlevihanelerine takıldı. Tokadizade Şekip, Hersekli Arif Hikmet, Mehmet Akif gibi şairler ve Tamburi Cemil gibi müzisyenlerle dostluk kurdu. 1903’de Mısır’a gitti ve II. Meşrutiyet’ten sonra döndü. Zamanında şiirlerinden çok ney üflemesi, içkiye düşkünlüğü ile ünlü idi, bu yüzden pek çok kez akıl hastanelerinde tedavi gördü.
Uzatmayalım Neyzen II. Abdülhamid’e karşı yazdığı hiciv türündeki şiirlerde başarılı örnekler vermiştir. Ancak, “Neyzen'in şiirlerinde duygusal ve kişisel kırgınlıkların, öfkelerin yeri yoktur. Bu bakımdan kendinden önce gelen Nef'i ve Eşref'den ayrılır.” denir, kaynak kitaplarda. Hiç ve Azab-ı Mukaddes(Kutsal azab) isimli iki kitabının varlığı bilinir. Kaldı ki, bir polis memuru olan Mutlu Çelik, şiirin kendisine ait olduğunu ve 1994 yılında yayınladığı ‘Cevaben’ adlı kitapta yer aldığını iddia etmektedir. Bu kitabı, TBMM’de Atatürk aleyhine konuşma yapan ve bugün tarihin çöplüğünde çürüyen, eski RP Milletvekili Hasan Mezarcı’ya ve Atatürk düşmanlarına ithafen yayınladığını belirten Çelik, bir partinin şiiri Neyzen Tevfik imzasıyla poster ve kartpostal yaparak sattığını, bu tarihten itibaren şiirin Tevfik’e mal edildiğini kaydetmiştir.

Gelelim bugüne ve konumuza. Yukarıda Neyzen'in olduğu iddia edilen bir şiir var. Her ne kadar eldeki veriler bu şiirin Neyzen'e ait olmayacağını ortaya koyuyorsa da benzer mesajları yaratan ve internette yayınlayanlar gibi, ülkedeki gelişmelerden, anlayış ve yönetim değişikliklerinden kaygı duyan, duruma içten içe isyan eden birçok sağduyulu insanın olduğu bir gerçek.

Bugün yeryüzünde hakim ülke olan ABD'de dahil bir çok ülke kendisine yaldızlı bir tarih icat ederken ve olmadık değerler üretirken, bizim ülkemizde, özellikle birçok aydınımızın yanında, sahip olduğumuz gerçek değerlerin ve güzelliklerin geçtik parlatılmasından, hiçbir kıymeti harbiyesinin olmaması kimin içini acıtmıyor ki? Tabii bu durumda, isyan ettiği birçok yanlışa, sadece yüreğinden ve sessizce karşı çıkan, sıradan insanların yüreklerinin sesini özgürce duyurabilmenin tek yolu olarak gördükleri interneti kullanmaları kadar doğal bir şey yoktur.

Ancak burada doğal olmayan, düşüncelerini ve duygularını anlatabilmek için alet ettikleri materyal hakkında geçtik kapsamlı bir araştırmayı bunları, (gerçekliğinden şüphe etmemiz gereken) internet sayfalarında bile soruşturmamaktadırlar ki, işte bireysel bir Ar-Ge eksikliği budur.

Tabii ki bu anlayış, yakınmalarımızın artmasının da en temel sebebidir. Aydın diye baş tacı ettiğimiz birçok gazetecinin dedikoduları kaynak gösterdiği, birçok doktora tezinin internetten indirildiği ve bunu incelemesi araştırması gereken komisyonların birçoğunun, bu tezleri aynı yolla elde ettikleri için incelemeden kabul ettikleri, işe göre adam değil, adama iş verilen ülkemizde, duruma isyan eden bu arkadaşlarımız için, bu kadarcık ayıp bile çok fazladır. Çünkü neticede onlar da ayıplı bir konuma düşmektedirler. Ve o zaman, ikide bir al takke ver külah konuşan büyüklerimizi eleştirmeye de hakkımız olmaz. Oysa, bilgilerini, fikirlerini abartmadan, araştırarak ve bilimsel yöntemlerle ortaya koyan insanlar, daha ilgi çekici ve inandırıcı olurlar.

Peki derdimizi nasıl anlatmalıyız, nasıl olmalı. Şöyle, gazeteci, yazar Sayın Yılmaz ÖZDİL bu işin üstadı. 18 şubat 2009 Çarşamba günkü Eser-Semer isimli makalesini bakın nasıl bağlamış.
“NOT:Hani Başbakan, "Ziya Paşa'nın güzel bir lafı var, eşek ölür kalır eseri" deyip de, sonra "Pardon, pardon, eşek ölür kalır semeri, insan ölür kalır eseri" diye düzeltti ya... Aslında düzelttiği filan yok. O laf, Ziya Paşa'nın değil. Mehmet Akif Ersoy'un!”

SANAL BİR HİKAYE

“Bir ülkede

Bir Deli

Zaten bir tanecik olan kuyuya

Bir eşek ölüsü atmış.

Tabii zaten kir- pas içinde olan su

Başlamış Pis pis kokmaya, kurtlanmaya

Herkes susuzluktan kırılmaya kokudan kıvranmaya başlarken

Bin akıllı bin de danışmanı çıkmış

Bu leşi biz bu kuyudan çıkarırız amma…

Bunun için, komşu ülkenin bin kızını getirin demişler.

Ülkenin beyi evdeki karınız ne olacak demiş

Bin akıllı ile bin danışmanı

Onlar garantiden çıktı artık değiştirmek lazım demişler…

Susuz ülkenin,

Vefalı beyi, delinin de yakın arkadaşı olduğundan

Komşu ülkenin kralına gitmiş.

Kral benden Okey.

Ama bir de kızlarıma sor demiş

Beyimiz kızların odalarını başlamış tek tek dolaşmaya,

Tam bu sırada işlerin yolunda olduğunu düşünen

Bin akıllı ile bin danışmanı

El ele tutunup kuyuya inmeye başlamışlar ki;

Komşu ülkenin kralından haber gelmiş

“Nah alırsınız.”

Bir sessizlik olmuş…

Ancak bu fazla sürmemiş

Çünkü bu cevap karşısında aptallaşan

Bin akıllı ile bin danışmanı

Birbirlerinin ellerini bırakınca kuyunun içine

İyi kalite dışkı gibi yığılıp kalmışlar.

Eşek ölüsü ile göz göze gelen

Bin akıllı ile bin danışmanı

Her sıkıştıklarında yaptıkları gibi

Allah’a yalvarmaya başlamışlar ama nafile.

“Beyin verdim onu bile kullanamadınız” diyen

Yaradan da yardım etmemiş.

Böylece kuyu başka eşeklerle dolmuş.

Danışmanlarından biri de çıkıp,deliye
“Bunlar senin yüzünden oldu çeneni tut be adam.” Diyememiş,

Ülke alt üst olurken o dalgasına bakmış

Ne yazık ki

Bu eşeklerin ölülerini kimsecikler ama kimsecikler

Kuyudan çıkaramamış

O ülkenin insanları

Hiçbir şeyden habersiz saf, garip halkı bu suyu içmiş

Hastalanmış, sürünmüş, bölünmüş.

Ülkenin delisi ile beyi başka ülkelere yerleşmiş.

Yağmurlu havalarda

Pencerelerinin önüne oturup.

Neskafelerini yudumlarken bazen akıllarına

Eski ülkelerinde yaptıkları işler gelip,

“ Oh Allah bereket versin ” Derlermiş."

Valla ben de ellerin yalancısıyım.

Eski Antalya Lisesi Resimleri

ANTALYA BÜYÜKŞEHİR BELEDİYESİNE AÇIK TEŞEKKÜR

Antalya Sakarya Bulvarı, Yavuz Selim Camisi, Kepez Spor Tesisi ve El Emeği parkı ile çevrili Antalya’nın en güzel kavşaklarından olan ve bölge sakinlerinin nefes alıp dinlendikleri geniş kaldırımımızın ortasına Ekmek Büfesi konduran sayın yetkililerimize, ayrıca yol üzerindeki büfelerin, işgal ettikleri alanları devamlı olarak genişlettikleri halde buna müsaade eden görevlilere, çok teşekkür ederim.

NOT: Bütün rica ve ikazlarımıza rağmen yaklaşık 3 yıl önce bol gölge verecekleri vaadi ile caddenin güneyine diktiğiniz ne olduğu belirsiz, ağaçlarınız da diktiğiniz günkü gibi durmaktadırlar. İnşallah bir gün büyürler de gölge verirler.

ERATOSTHENES’in “çarşaf açılımı” YAKLAŞIMI

“Eratosthenes bir gün, bir gezginin yazdığı papirüsü okurken “21 haziranda, güneş tam tepede iken Asuan köyünde hiçbir eşyanın gölgesi yoktur” cümlesine takıldı. Bu nasıl olurdu?
Eratosthenes 21 haziranı bekledi ve Asuan (Bugünkü Mısır’da) köyüne gitti. Gerçekten güneş tam tepede iken yüksek objelerin gölgeleri kayboluyor, buna karşılık kuyuların dipleri aydınlanıyordu. Yani yeryüzüne dimdik inen güneş ışınlarına, köydeki objeler de dimdik duruyordu. Oysa yaşadığı İskenderiye kentinde aynı günün aynı zamanında gölgeler 7 derecelik bir açı yapıyordu. Güneş ışıkları yeryüzünün her yerine aynı şekilde indiğine göre bu durum, olsa olsa objelerin yeryüzünde konumlanmasından kaynaklanabilirdi, yani Asuan’daki eşya, söz konusu zaman aralığında güneş ışıklarına, dik, İskenderiye’deki eşya ise yamuk duruyor demekti.
Bir objenin güneş ışıklarına aynı anda, Asuan’da dik, İskenderiye’de yamuk durması ise ancak dünyanın yuvarlak olması halinde mümkün olabilirdi. "

Çalışmasının kısa bir bölümünü anlattığım Eratosthenes, MÖ:250 yıllarında bu günün üniversite mezunu bir insanının bilgisinin ancak yarısına sahip olan, milat öncesi insanının bile, bilimsel bir çalışmanın ve deneysel düşünmenin temel prensiplerini uyguladığı taktirde o günün şartlarında, “dünyanın yuvarlak oluşu, çevresinin yaklaşık 40.000 km olduğu gibi hayali bile imkansız olan” bilgilere yani o günün olmazlarına ulaşılabileceğini gösterirken; 1600’lü yıllarda yani yaklaşık 1850 yıl sonra, Galileo Galilei’yi engizisyon mahkemelerinin, “dünya dönüyor” iddiasından vazgeçmediği için hapislerde çürüttüğünü de unutmamak gerekir.
Bu iki zıt örnekden de anlaşılacağı gibi, bilimsel yöntemlere ve sonuçlarına, inanma ve katlanma olayı, devre hükmedenlerin, bilime ne kadar inandıkları, bir başka değişle dogmatik kalıplarından ne kadar uzaklaşabileceklerine bağlıdır. Orta çağda Hıristiyan dünyasında “Aristoteles ne söylerse gerçektir.” anlayışı vardı. Onun ağzından çıkan her şey kanun sayılıyordu ki, bu da dogmatik yaklaşımın bir ürünüdür. Oysa geçen zaman sürecinde görüyoruz ki, ilerleyen bilim ve teknoloji, değişmez olduğu kabul edilen birçok ortaçağ gerçeğinin, fasa fisodan başka bir şey olmadığını göstermiştir.
Yıl:2009. Peki bugün ne değişmiştir. Yaratılan tabuların yükseltilmesi uğruna, insanlar, topluluklar hatta devletler harcanmaktadır ve maalesef hâlâ her toplumsal düzeyde“ Başkanım ne söylüyorsa doğrudur” anlayışı devam etmektedir.
Enteresan olan, bugün inanılmaz bir hızla ilerleyen bilim ve teknoloji gerçeği ortada iken ve geçmişin doğruları şakır şakır çökerken, dünyada ve yurdumuzda hükmü geçen liderlerin tutumlarına, gelişen siyasi olaylara ve uluslar arası ilişkilere bakarsak, kendilerinin veya cemaatlerinin inançlarını ve dünya görüşlerini tüm toplumlara yedirmeye çalışan ve bunların yaygınlaşması için haklı nedenler ve maalesef dar alanda “mahalle baskısı”, küresel alanda “devlet baskısı” üretmeye çalışan, dogmatik, köktenci liderlerin, toplumları daha da çok etkiledikleri izlenimi doğmaktadır. Meselâ , (türban konusu) gibi inanç meselesi olarak ortaya atılan ve toplumsal enerji kaybına neden olan problemlerin topluma yararı nedir? Öyleyse “ Yararı olmayan şey anlamsızdır, bu tür tartışmalar da gereksizdir.” Tepkisinin toplumdan alınması gerekmez mi? Ne var ki, değiştirilmek istenmediği için birçok konuda stabilize kalmaya eğilimli bir yapı kazandırılacak şekilde eğitilmiş, geleneklerle yoğrulmuş toplumsal yapı ve beklentiler, bu tür pragmatik yorumlarla tatmin edilemez hale getirilmiştir.

Nitekim CHP’nin türban ve Kuran kursları açılımına gelen tepkinin temel nedeni de budur. Kendini CHP’li hissedenlerin pek çoğu, en basitinden “ takiye yapmak CHP’nin de hakkıdır” bile diyememektedir.

Çünkü bilinçli olarak dogmatik sistemlerin ağırlığı ile eğitilmiştir. Oysa bir topluluğu temsil eden partinin toplumu ilgilendiren açılımlar yapmasının ne gibi sakıncaları olabilir ki, neticede o da diğerleri gibi kozmopolitik bir yapıdadır ve bu yapıyı oluşturan bireylerin ihtiyaçlarını karşılayabilmek için kendini geliştirmesi gerekmektedir.
Görüldüğü gibi, gittikçe bilimsellikten uzaklaşan böylece medeni dünya olduğunu iddia ettikleri modern çevrede barbarlaşan toplumlar ve topluluklar, çıkarları söz konusu olduğu zaman ilkel çağlarda kaldığını düşündüğümüz “yaşamak için öldür, parçala, yok et !” moduna dönebilmekte, gözlerini kırpmadan önüne çıkan her engeli yok etmektedir ki bu engeller duruma göre Irak, Afganistan gibi bir ülke veya bir ülkedeki başka din, mezhep veya ırktan bireyler olabilmektedir.

Bunlar hikaye değildir, Asya’dan Avrupa’nın göbeğine, Afrika’dan Amerika’ya son 50 yıla bir göz gezdirildiği zaman toplumların, kabilelerin, ırkların, daha büyük ve medeni olduğunu iddia eden ülkeler tarafından en acımasız biçimde nasıl yalanıp yutulduğu, görülecektir.
Manzara maalesef budur…
Öyleyse ülkemizde ve uluslar arası ilişkilerimizde “olmazları oldurmak” istiyorsak, farklı düşüncelere, perspektiflere yer vermeyen, deneysel düşünceyi reddeden bakış açılarından bir an önce sıyrılıp, toplumsal ve toplumlararası hayatı bilimsel zeminlere çekecek eğitim projeleri üretmeli ve gecikmeden uygulamaya konulmalıdır. Kesin, son, değişmez sayılan, her türden kırmızı çizgilerin problemleri çözme kapasitelerinin ne olduğu yeniden gözden geçirilmelidir.

Son bir not:

Atatürkçü düşüncenin en belirgin özelliği, aklın ve bilimin ışığında gelişmeye açık bir yön göstermesidir. . Atatürkçü düşünceye göre "Yaşamda en gerçek yol gösterici bilim ve tekniktir. Bilim ve tekniğin dışında yol gösterici aramak, bilgisizliktir, doğru yoldan sapmaktır."

Yine Atatürk'ün şu sözleri Atatürkçülüğün bu özelliğini bütün açıklığı ile vurgulamaktadır: "Ben manevî miras olarak hiçbir nass-ı katı", hiçbir dogma, hiçbir donmuş ve kalıplaşmış kural bırakmıyorum. Benim manevî mirasım bilim ve akıldır. Benden sonra, beni benimsemek isteyenler, bu temel eksen üzerinde akıl ve bilimin rehberliğini kabul ederlerse, manevî mirasçılarım olurlar.".

ŞEHİT MONŞERLER

MEHMET BAYDAR 27 Ocak 1973 Los Angeles / ABD

Bahadır DEMİR 27 Ocak 1973 Los Angeles / ABD

DANİŞ TUNALIGİL 22 Ekim 1975 Viyana / Avusturya

İSMAİL EREZ 24 Ekim 1975 Paris / Fransa

OKTAR CİRİT 16 Şubat 1976 Beyrut / Lübnan

TAHA CARIM 9 Haziran 1977 Roma / İtalya

NECLA KUNERALP 2 Haziran 1978 Madrit / İspanya

BEŞİR BALCIOĞLU 2 Haziran 1978 Madrit / İspanya

AHMET BENLER 12 Ekim 1979 Lahey / Hollanda

YILMAZ ÇOLPAN 22 Aralık 1979 Paris / Fransa

GALİP ÖZMEN 31 Temmuz 1980 Atina / Yunanistan

NESLİHAN ÖZMEN 31 Temmuz 1980 Atina / Yunanistan

ŞARIK ARIYAK 17 Aralık 1980 Sidney / Avustralya

REŞAT MORALI 4 Mart 1981 Paris / Fransa

KEMAL ARIKAN 28 Ocak 1982 Los Angeles / ABD

ORHAN GÜNDÜZ 4 Mayıs 1982 Boston / ABD

ERKUT AKBAY 7 Haziran 1982 Lizbon / Portekiz

ATİLLA ALTIKAT 27 Ağustos 1982 Ottawa / Kanada

BORA SÜELKAN 9 Eylül 1982 Burgaz / Bulgaristan

GALİP BALKAR 9 Mart 1983 Belgrad / Yugoslavya

DURSUN AKSOY 14 Temmuz 1983 Brüksel / Belçika

ERDOĞAN ÖZEN 20 Haziran 1984 Viyana / Avusturya

EVNER ERGUN 19 Kasım 1984 Viyana / Avusturya

CAHİDE MIHÇIOĞLU 27.07.1983 Lizbon/Portekiz

IŞIK YÖNDER 28.04.1984 Tahran/İran

ERDOĞAN ÖZEN 20.06.1984 Viyana/Avusturya

Çetin GÖRGÜ 07.10.1991 Atina/Yunanistan

ÇAĞLAR YÜCEL 11.12.1993 Bağdat/Irak

Haluk SİPAHİOĞLU 07/04/1994 Atina/Yunanistan




Suçları;
sadece Türkiye Cumhuriyeti’ni temsil etmek olan ve ne yazık ki bugün uğruna şehit oldukları ülkemizi idare eden büyüklerimiz tarafından Monşerler olarak nitelendirilen, Türk dış politikasını yönlendiren (isimlerini tespit edebildiğim ve edemediğim) tüm Hariciyecilerimizi minnetle anıyor, şehit olanlarına Tanrı’dan rahmet diliyorum.
Kaldı ki AB ye girmek için vermediği ödün kalmayan iktidarın, hariciyecilerimizi “batı özentisi içinde bulunan kibarlık budalaları” şeklinde nitelendirmesi ilginçtir.