Tam da efendimiz ve şerîklerinin “Soma’da ölümlerine göz yumduğu 301 madenci” üzerinden, “mukadderat- kader-kısmet” ayakları ile
“büyüklerine
inanıp, sorgusuz sualsiz biat edenlerin”, başka bir değişle bu fani dünyada
“mal gibi dolaşmayı, yaşamak”
zannedenlerin, “Allah’ın sevgili kulu”
olduğu fikrini, madencilerden sonra “nafakasına
göz diktiği” köy sakinlerine de kakalamak üzereyken, Giresun’un Espiye ilçesinde kurulan haftalık pazarda kendi
ürettikleri lahana, kıvırcık, maydanoz, yeşil soğan, tohum ve fidelerini satan
köylülere, İl Gıda ve Hayvancılık Müdürlüğü’nden gelen ekiplerce “fidelerin ve tohumların satışının yasak”
olduğu tebliğ edilince köylüler apışıp kaldı. Çünkü, bu hengame arasında
5553 sayılı Tohumculuk yasası taaa 2006 da yürürlüğe girmişti de bizim “çarıklı erkânın” haberi olmamıştı…
Çaktırmadan yasayı çıkar, bir süre sonra uygula ki itiraz edemesinler… İşte “Büyükşehir Yasası” da aynı mantıkla
uygulamaya girecek. Yani şehirli olmanın dayanılmaz ağırlığı özümün omzuna, yavaş
yavaş, sindire, sindire yüklenecek…
***
Fark etmişsinizdir; bu yasa ile Büyükşehirlerdeki
16 bin köyün tüzel kişiliği yok edildi. Türkiye’de ne kadar “köylü” varsa, yasa gereği bir kalemde “kentli” yapıldı. Bu yasa ile 14 ilin daha büyükşehir belediyesi
statüsüne geçtiği göz önüne alınırsa toplam 30 ilde, belde ve köylerin ilçe belediyelerine mahalle
olarak katılmasıyla kentli oranı % 90’ın üzerine
çıkıverdi… Memlekette köylü kalmadı. Neden? Çünkü köyler,
köy ayaklı aileler, aileler arası ekonomik ve sosyal dayanışma bitirilmek
isteniyor? Antalya-Adana-Mersin
gibi illerde hemen fark edeceğiniz gibi tarımda “endüstriyel dev ölçekli işletmelere” geniş imkânlar
sağlanarak, küçük ve orta ölçekli tarım işletmeleriyle
yapılan ile aile çiftçiliği, bir başka
deyişle “köylü çiftçiliği” yavaş
yavaş çökertiliyor. Bu şekilde özellikle
topraksız köylünün kentler göçüp “Züğürt
Ağa’ya” dönüşmesi isteniyor ki; yoksullaşan Özümüz’ün denetimi daha kolay ve problemsiz olsun… Olay bu…
***
Büyükşehir
yasası ile köylerde şu gelişmeler yaşanacak…
Köylerin, meraların, sulak alanların ve
tarlaların iskâna açılması mümkün hale
getiriliyor.
Orman köylerinin kentsel ranta açılması
kolaylaşıyor, yabancılara toprak satışının önü
açılıyor.
Köyler; taşınır ve taşınmazları ile varsa
personel sayısını ilçe belediyesine çoktan bildirdi bile.
Köylerde, tarım/köylü işletmeleri dâhil her
türlü esnaf işletmeleri ruhsat almak zorunda bırakılıyor.
Yaklaşık 3;5 yıl sonra kapınıza emlak vergisi, belediye
vergileri, harç ve katılım makbuzları dayanacak.
Belediye hizmetlerine ulaşmak daha da
zorlaşacak ve pahalılaşacak.
Yasa ile köylü kendi yaşam alanı üzerindeki tüm
yönetim haklarını kaybetti.
Köy alanlarının rantı belediyelere aktarılıyor.
Köylüler ücretsiz eriştiği altyapı hizmetleri
için bedel ödemek zorunda bırakılıyor.
Ve yine bu yasa ile… Küçük ve orta ölçekli
işletmeler üretim dışına itiliyor.
***
Yerel seçimler “özümüzü” uyandırmadan tamamlandığına göre artık yasa uygulanmaya
başlayabilir. Şeftası yapıldı bile… İlçelerde Tarım
ve Hayvancılık Müdürlükleri tarafından köy muhtarlıklarına iletilmek üzere
hazırlanan yazılarla, yerleşim
alanlarına yakın bölgelerde hayvancılık yapılmasının “umumi
hıfzıssıhha kararı” gereğince
yasaklandığı bildirildi. Buna göre ilçe merkezi, belde ve köylerdeki ahır,
ağıl ve kümesler ivedi olarak
ortadan kaldırılacak. Şimdi soruyu
yeniden soralım: Aile çiftçiliği yapan, az sayıda ineği, koyunu, keçisi ve tavuğu
olan ve geçimini bunlarla sağlayan köylüler ne yapacak? Kaldı ki bu
daha başlangıç. Şimdilerde pek etliye sütlüye dokunulmuyor olabilir ama bu
dokunulmayacak demek değildir. Sarı öküzü teslim ettiysen yavaş yavaş sürüden
vaz geçecek, teslim olacaksın…
