SEBEPLER ve SONUÇLAR

SEBEPLER VE SONUÇLAR

Tüm CHP örgütünün yanında olmasına rağmen Sn. Baykal’ın “istifayı” tercih etmesi, kurultayda aday olmayacağını, üstelik kurultaya dahi gelmeyeceğini açıkça ifade etmesi hiç dikkate alınmadı. Ve… Kemal Kılıçdaroğlu’nun CHP Genel Başkanlığına aday olması ile birlikte kıyamet koptu. Başta Genel Başkan Yardımcısı Yılmaz Ateş olmak üzere, partili partisiz bir çok kişi, görevi "parti politikalarını belirlemek" olan genel sekreter Ender Sav’ı ve Kılıçdaroğlu’nu hedef aldı. “Baykal’ın oluru alınmadan” yapılan bu adaylık eylemi ağır eleştirilere uğradı. Şaşırtıcıdır, tüm bu gelişmeler kendi tercihleri sonucu ortaya çıkmasına rağmen, Sayın Baykal bile kırgın olduğunu duyurdu.

***

Hadi Sayın Baykal’ın duygusallığını anlayabiliriz de, Kemal Kılıçdaroğlu ve onu destekleyenleri “arkadan hançerlediler” gibi cümlelerle ağır bir itham altında bırakanları, anlamak zordur. Çünkü benim bildiğim kadarıyla CHP’li liderlerde “biat kültürü” yoktur. Doğal olarak parti içinde Deniz Baykal’ın egemenliğini tanımayanlar da çıkacaktır. Kaldı ki Sn. Baykal fiilen partiden ayrıldığını ilan etmiştir. Zaten geriye dönüp baktığımız zaman, CHP’de, Genel Başkanı ile ters düşmeyen bir tek lider bulamazsınız. Sn. Baykal bile parti içinde “hizipçi” olmakla şöhret kazanmıştır. Aslında halkın gözünde “bozguncu” gibi bir anlamı olan “hiziplerin” varlığı, hem partideki “edilgen eğilimleri” kırar, hem de “biat kültürünün” gelişmesini engeller. Yani "hiziplerin varlığı" partinin yaşadığını gösteren olumlu bir işaretse de, partinin ileri gelenleri bile “istifa eden liderin onayını almayanları, bozguncu” olarak nitelendiriyorsa vatandaş ne yapsın?

***

Diğer yandan, Sn. Baykal daha düne kadar, “etkin muhalefet” isteyen vatandaşın gözünde “etliye sütlüye karışmayan”, hayatından memnun bir muhalefet lideridir. Hatta Tayyip Bey’in seçilmesinden ve yükselişinden de sorumludur. Sn. Baykal’ın siyasi üslubunun yarattığı bu manzara, yine Sn. Baykal’ın yıldızını parlattığı Sn. Kılıçdaroğlu’nun önünü açmıştır. Kısacası “Kemal Kılıçdaroğlu”nun yükselişine Sn. Baykal’ın “CHP’yi iktidar yapma operasyonu” bile demek mümkündür. Çünkü, sebepler ve sonuçlar onun eseridir. Kaldı ki Kılıçdaroğlu’nun adaylığı, CHP’yi “elitlerin partisi” diye itham etmenin, demagojiden başka bir şey olmadığını da göstermiş ve en azından kendi kitlesi ile “gönülden” kucaklaşmasını sağlamıştır. Yani sonuç beklenenden çok daha olumludur. Ha “vefa” derseniz onu bir geçeceksiniz. Siyasette öyle bir kavram yoktur.

***

Yalnız bu heyecan ve coşku içinde gözden kaçan tehlikeli bir durumu da kendi içinde barındırmaktadır. CHP’nin yeni lideri Sayın Kılıçdaroğlu’na, CHP’liler “tarikat şeyhi” muamelesi yapmaktadır. Halkın içinden biri olması insanları haklı olarak sevdirmiştir de, bu aşırı ilgi Kılıçdaroğlu’nun verdiği “partinin daha demokratik bir yapıya kavuşmasını sağlayacak değişiklikleri yapma” sözünü tutmasını, geciktirmesine veya unutmasına sebep olabilir. Ayrıca “sadece partililerin yer aldığı bir kongredeki coşku” eğer iyi yönlendirilemezse, gelip geçicidir. Vatandaşın beklentisi, CHP’lileri açık oturumlarda değil, kendi sokağında, kendi mekanında görmektir. Bu coşku ancak halkla paylaşılabilirse artar. Yoksa gazetelerin yaygarası olarak kalır.

NELER YİYORMUŞUZ DA…

NELER YİYORMUŞUZ DA…

Birkaç ay önce internette “besin” olarak kullandığımız maddelerin “içerikleri” ile ilgili bir nota rastladım. İlgimi çekti ama birçok büyük firmanın adı geçtiği için, önceleri pek önemsemedim. Çünkü biliyorum ki zaman zaman firmalar özellikle interneti kullanarak birbirlerini karalarlar. Ancak, besinlerimizin etiketleri üzerine minicik harflerle yazılmış ayrıntılara dikkat edince, durumun hiç de iç açıcı olmadığını gördüm ve yazıyı paylaşmaya karar verdim. Bakalım siz ne diyeceksiniz?

***

“Ankara Sanayi Odası gıda komitesi üyesiyim ve 18 yıldır "yemek" işindeyim, öğrendiklerimi yazmaya sayfalar yetmez. Ancak bazılarını aktarırsam durumun vahameti daha iyi anlaşılır. "Soya Kıyması" adıyla satılan ürün yağı alınmış soya küspesidir. 25 Kg torbalarda kg fiyatı 1,5 TL civarındadır. Kullanırken ılık suyla ıslatılır 1 kg soya kıyması 3 kg su emer. Yani kullanım fiyatı kg da 50 krş tan aşağı olur. Hazır köftelerin tamamı soya katkılıdır. Şirin gözükmesi içinde mix kıyma, soya proteini vs. gibi farklı isimlerle ambalaj üzerine yazılmaktadır. Yani et diye soya küspesi satıp, annemin köftesi gibi aynen diye reklâm yapıyorlar.

***

Bitmedi: Bu soya zımbırtısının granül veya toz halinde, beyaz, açık kahve, koyu kahve, kırmızı, yeşil renkleri vardır.Tadı nötre yakındır. Cevizle karışıp baklavaya, kıymayla karışıp köfteye, unla karışıp ekmeğe, keke falan giriyor. “Marine kuşbaşı” diye bir et satılıyor şimdi, normal kuşbaşı etten ucuz.
Bir özel kimyasal karışım suyla ete emdiriliyor. % 20 su basılıyor ete, böylece fiyatı ucuzluyor.
Ancak bu tuzlar sizin kalp, şeker, tansiyon vs, rejimlerinize zarar verir mi bilmiyorsunuz. Yemeğe tuz atmıyorsunuz, ama başka tuzları bilmeden yiyorsunuz. Yemek şirketinizin et giriş faturalarında “mix kıyma” ve “marine kuşbaşı” var mı, bir kontrol edin bakalım.

***

“Peynir altı suyu tozu”: Adı üstünde, peynir üretiminde kalan sudan buharlaşma sonucu elde edilen toz işte. Nerede kullanılıyor? “Peynirli çizi” de peynir mi var zannediyorsunuz.Tüm bisküvi ve kek sektörünün birinci sınıf dolgu maddesi. Kg fiyatı 50 krş gibi bir şeydi. Yediğiniz bisküvi, kek, kraker vs paketlerin üzerini bir okuyun bakalım içinde şeker ve un dışında tanımadığınız kaç kalem malzeme var. Bir top keki toptancısı 15 kuruşa satıyor. Un, süt, yumurta ve yağ ile yapsanız maliyeti 50-60 kuruşu bulur. Çünkü kek değil kek benzeri kimyasal bir şey alıp yiyoruz. Paketin üzerini okuyun anlarsınız.

***

Kilosu 10-15 TL ye satılan sucukların gerçek baharatla etle mi yapıldığını mı sanıyorsunuz? Bir danadan 25–30 kg sinir çıkıyor. Sinir, 40 ⁰C’da dondurup öğütüyor ve “sinir unu” yapıyorlar sonra, basıyorlar sosise. Şarküteri ürünlerine dikkatli bakın. “%100 dana” diyor,“dana eti” demez, çünkü dananın etinden başka her şeyi içindedir. Anlayın işte. Tavukların boyun, taşlık, kanat ucu vs gibi ticari değeri olmayan her yeri kemikleriyle öğütülerek "mekanik kıyma" yapılıyor. Tüm tavuk sucuk ve salamlarında bu var. Daha neler, neler…Bütün bu işler “T.C.Tarım ve köy İşleri Bakanlığı” izni ile yapılıyor. Tamamen ve her yönüyle gıda terörünün cenneti olan yurdumuzda izinle bunlar yapılırken, siz bir de kaçak yapılanları düşünün”…Neler yiyormuşuz da, haberimiz yok… Hem de devletin izniyle..

ÖZLEMSİZ, KANAATKAR ve “MUTLUYUZ”

ÖZLEMSİZ, KANAATKAR ve “MUTLUYUZ”

Türkiye İstatistik Kurumunun yayınladığı “Yaşam memnuniyeti anketi” sonuçlarına bakınca ülkem insanının, %57 sinin mutlu, %31 inin orta mutlu kalanının ise mutsuz olduğunu duyunca şaşırmadım desem yalan olur. Hele, hele elde edilen verilerden, “okur yazarlık oranı arttıkça, yaşam memnuniyeti de artıyor” tespitinin yapılmış olması, ya deneklerin, ya da anketörlerin bilinçli seçiminden kaynaklandığını çağrıştırıyor olsa da, “İnanmak istiyorum!” demezsem yalan olur. Yoksa biz, hakikaten mutlu bir toplum muyuz?

***

Ne tuhaftır ki insan, bazen bildiği, hissettiği bir duyguyu anlatmakta zorluk çekiyorsa da "mutluluk" kelimesinin, “Bütün özlemlere eksiksiz ve sürekli olarak ulaşılmaktan duyulan kıvanç durumunu”, “bilinci dolduran tam bir doygunluk durumunu” ve de “istek ve eğilimlerin tam bir uyumu ve doygunluğu” cümleleri ile ifade edildiğini öğrenince, bu “mutluluk” tanımlamalarının, bizim gibi sıradan insanların yaşadığı “mutluluklarla” hiç mi hiç, alakası olmadığını fark ediyor. Çünkü bizim insanımızın özlemleri ve hasretleri o kadar çoktur ki, “bütün özlemlere eksiksiz ve sürekli ulaşılabilme” olayı bizi aşar. Kısacası, bizim mutluluklarımız hem “verilenlerle sınırlı” hem de “süre kısıtlı”dır.

***

Öyleyse “gelip geçici” olan bu hali, daha çok yaşamayı arzu edebileceğimizi düşünerek, mutlu olmanın çarelerini araştırmaya başladım. Enteresandır, cevaba çok çabuk ulaştım. Her ne kadar mutluluğun tarifi zor olsa da, nasıl mutlu olunacağı konusunda, neredeyse dünyanın kabul ettiği, kesin bir tespit var. “Cehalet sürekli mutluluğun yegane kaynağıdır.” Ve bu tespitin, mutlu olmanın en kolay yolu olduğunun kabulü, pek de zor olmasa gerek. Dikkat edin, burada kastedilen “okur-yazar” olmamak değil, “cehalet” yani “bilgisizlik”. Sadece bildikleri ile yetinen, çevresine bakmayan, sadece kendi hayatlarını idame ettirme güdüsüne sahip insanların, “ihtiyaçları sınırlı, mutlulukları ise sınırsızdır.”

***

Düşünün, yaşamı tasavvuf felsefesinin hikayeleri ile yönlendirilmiş “bir lokma, bir hırka”, anlayışı ile yoğrulmuş insanların mutlu olmaması için bir sebep var mıdır? Onların çocukları bile “rızkları” ile doğar. İtikatları bu olunca elbette “gelecek” diye bir kaygıları da yoktur. İşte bu nedenledir ki, bizim ülkemizde yapılan kamuoyu yoklamalarında “Mutlu musunuz? Sorusunun cevabı; daima “evet”tir. Azla yetinmeye, derme çatma kulübelerde oturmaya, sadaka-fitre ile geçinmeye alıştırılmışlardır. Akşam oldu mu “duru suya bayat ekmeği”, tirit niyetine yiyip, yapılan haksızlıklara da, onların haklarını savunan insanların acı çekmesine göz yumarlar. Ve sahip oldukları, “olmayan düzenlerini” bozanlardan nefret ederler. Bugün ağlayıp, ağıtlar yaktıkları delikanlılarımızı asanlara, işkence edenlere, zalimlere, duygu sömürücülerine dün olduğu gibi bu gün de göz yumarlar ama “halkım mutludur”. Gelgelelim bu cahil mutluluğudur. Özlemsiz, kanaatkar ve süre kısıtlı. Doyasıya tadamadan…

KAZA KADER DEĞİLDİR

KAZA KADER DEĞİLDİR

“Üzüntümüz milletçe büyük. Ama bu yörenin insanları aslında bu tür olaylara alışık. Zonguldak bölgesinde bu tür olayları yıllardır yaşadık. Ben de daha önce bu ocaklara indim. 2000 metrede kardeşlerimin nasıl çalıştığını gördüm. Bu mesleğin kaderinde maalesef bu var. Bu mesleğe giren kardeşlerim bunu bilerek giriyorlar...” Yaklaşık bir yıl içinde doksana yakın “canımızı” kaybettiğimiz maden kazalarının sonuncusunun ardından Tayyip Bey’in duyunca “kerhen” söylediğini zannettiğim, taziye konuşması maalesef bu. O sırada, yerin 500 metre altında can veren 30 delikanlının naaşına henüz ulaşılamamıştı bile. “Ölüm sizin kaderiniz, yapacak bir şey yok” demek hem de, “bir gerçeği ifade ediyor” izlenimi vererek, vatandaşı kaderci bir anlayışın uşağı yapmaya kalkışmak, yanlıştır. Adama “Kardeşim Avrupa ülkelerinde niye bu kadar sık kaza olmuyor?” diye sorarlar.

***

Kaldı ki, bu tür kazaların “insanoğlunun kaderi” falan olmadığı da ortadadır. Örneğin,bir zamanlar uzun yol kaptanlarının kaderi de ikide bir kaza yapmaktan geçiyordu. Bu gün istatistikler “bölünmüş yolların” her ne kadar kazaları bitirememişse de azalttığını işaret etmektedir. Bu aynı zamanda, yolların yüksek standartta otoyol olması ile kazaların minimuma ineceğinin de bir belirtisidir. Demek ki, kazalar tamamen önlenemese de tahammül edilebilir sınırlara çekilebiliyor. Bir yıl içinde yaklaşık 90 cana mal olan 3 grizu patlaması olacağına daha az olsa fena mı olurdu? Maden ocaklarına "maliyetin yükseleceğine" falan bakmayıp yatırım yapılsaydı, kederli bakışlarla sulandırılmış kader, kısmet hikayeleri ile vatandaşı uyutma derdine düşülmezdi.

***

Maden Mühendisleri Odasının basın açıklaması ortadadır. “Kazalar incelendiğinde, madenin özelliklerine uygun olan işletme yöntemlerinin seçilmediği ve yeraltı madenciliğinde güvenli bir çalışma ortamının yaratılmasında olmazsa olmaz unsurlar olan havalandırma, tahkimat ve nakliyat projelerinden birinin veya birkaçının eksik ya da hatalı yapıldığı gözlenmektedir.” Demektedir. Meali, madenlerin eşe dosta peşkeş çekildiği, maliyeti düşürmek için de yeterli yatırımların yapılmadığıdır. Öyleyse maden işçisi alırken ince eleyip sık dokuyanların, en bilgili, güçlü kuvvetli gençlerimizi yer altına gönderirken, alınmayan insani önlemler yüzünden muhtemel bir kaza sonucu ölümü, “onların kaderi” ilan etmek, “sektördeki iş kazalarını azaltamamanın” ayıbını örter mi?

***

Sorun tespit edilebiliyorsa çözümü uzakta değildir. Ve çözümün elbette bir maliyeti vardır. Oysa bedavaya, halka seçim rüşveti olarak bedava kömür dağıtırsan, kömürü de bir şekilde bedavaya getireceksin demektir ki, sonuç olarak işte böyle ilkel yöntemlerle, kölelerin çalıştırıldığı madenler ortaya çıkar. Ve maliyetini bedavaya getirdiğini zannettiğin kömür çok ülkeye pahalıya mal olur.

ALMA MAZLUMUN AHINI

ALMA MAZLUMUN AHINI

Bir Yörük ailesinde dede sekarette yatıyor. Ha öldü ha ölecek. Tam da yaylaya çıkma vakti. Aile biraz ağırdan alsa da, “goca” nasıl olsa bugün yarın ölür diye atlar, develer çoktan yüklenmiş hazırlanmış. Gelgelelim “goca”nın ne dünyadan göçtüğü var ne de hayvan sırtında yaylaya taşınabilecek durumu. Herkes dört gözle adeta ölmesini bekliyor. Ölsün, ölsün ki bir an önce yaylaya çıkalım. Her yıl dört gözle beklediğimiz hasretini çektiğimiz dağlara yaylalarımıza kavuşalım. Goca durumunun farkında, o da “yaylaya göçün” heyecanını, hasretini ve ivediliğini hissediyor olmalı ki, yavaş yavaş gözlerini açıyor başında bekleyen oğluna zar zor fısıldıyor “Gömün beni.”… “Yörüğün ölümü bu kadar olur.”
***
Gocanın oğlanlar ne yaptı bilmiyorum da, amaca ulaşmak için her şey mübah mıdır? Tayyip Bey, ''Eşlerine ihanet edenleri biz hiç bir zaman bu toplumun içinde kalkıp da mağdur olarak göremeyiz, mağdur olarak da kimseye gösteremeyiz, böyle bir gayretin içinde olamayız'' derken, silahını atmış, teslim olmuş bir askeri alnından vurmuş olmuyor mu? Dahası da var, Bayındır’da yaptığı konuşmada kaset skandalıyla ilgili olarak, yine Baykal’ı kastederek “Parlamentoya gelip gittiği yok. Biz orada anayasa ile uğraşırken o başka yerlerdeydi” demesi, hangi insani değerlere tutturulabilir ki?Son derece yakışıksız olan bu tür monologlar, miting meydanlarını adeta “gıybet meydanlarına” döndürmüştür.
***
Sayın Başbakan “Zaten Anayasa Mahkemesi, biliyorsunuz ismi de CHP anlayışıyla adeta değişmiş duruma getirildi. Yani öyle bir hale getirildi ki Anayasa Mahkemesi ana muhalefet açısından, ben öyle diyorum, ana muhalefet Mahkemesi haline getirdi CHP orayı” diyerek, Başbakanı olduğu Türkiye Cumhuriyetinin en saygın kurumunun yani Anayasa Mahkemesinin bile taraflı olduğunu ima edecek kadar yüksek bir “tekebbür” içindedir.... Artık “birey”miş, “kurum”muş hiçbir önemi kalmadı. Her gün, belli kurumlara ya da muhalefetin eski liderine yeni bir karalama, aşağılama, hakaret sıradanlaştı. Hem de toplumun bir kısmının da olsa, değer verdiğini, inandığını güvendiğini bildiği halde.
***
Oysa yükselmek için başkalarının cesetlerini çiğnemek bizim geleneklerimize terstir... Bizim insan hak ve özgürlüklerinden, demokrasiden anlayışımız, ölümünün eşiğindeki Yörük “goca”sının, ölüm anlayışından farklı olmalıdır. İşimize geldiği kadar “demokrat”, işimize geldiği kadar “ insan hak ve özgürlüklerine saygılı” olmak diye bir durum yoktur. Kaldı ki, mazlumun ahını almamak lazım …

KADINA ŞİDDET ve TOPLUMSAL AHLAK

KADINA ŞİDDET ve TOPLUMSAL AHLAK

Ülkemizde zaten ender rastlanan kadın milletvekillerinden birinin özel yaşantısına “destursuz” girilip, derhal suçlandığını, “sükut ikrardan sayılır” denilip, hayatının “fil girmiş zücaciye dükkanına” çevrildiğini, görünce, özellikle kadınlarımıza daha büyük haksızlık yaptığımızı düşünmeye başladım. Çünkü toplumumuzda erkeklerin sosyal hayatına toplumsal toleransın çok fazla olduğunu görmek için gözlerimizin bile olmasına gerek yok. Kendiliğinden, bilerek isteyerek ve belki de planlayarak istifa eden 72 yaşındaki Baykal’ın evinin önünde kendini açlığa mahkum eden “CHP’nin mecalsiz gençlerinin”, karın gurultuları bile bize bunu anlatıyor.

***

Ülkemizde 2008 yılına kadar, bırakın “toplumda kadına yönelik şiddeti”, “kadına aile içi şiddetin” bile enine boyuna araştırıldığını gösteren doğru düzgün bir veri, neredeyse yoktur. Düşünebiliyor musunuz, ancak 2008 de hayata geçirilen bir proje ile Türkiye genelinde kadına yönelik aile içi şiddetin yaygınlığı, türleri, nedenleri ve sonuçları hakkında ayrıntılı bilgi edinilebilmiştir…Konuya verilen önemin de teyit edeceği gibi, elde edilen verilerle ulaşılan “gerçekler” korkunçtur.

***

Araştırma, en az bir kez evlenmiş kadınların %26 ile %57’sinin, eşi veya birlikte olduğu kişi tarafından fiziksel veya cinsel şiddete maruz bırakıldığını göstermektedir.. Şiddet yaşayan her 4 kadından biri “yaralandıklarını” ifade etmişlerdir. Ayrıca şiddet gören kadınların sağlık durumlarının şiddet görmeyenlere göre iki kat daha kötüdür, üç kat daha fazla oranda intiharı düşünmüşler ve dört kat daha fazla oranda intihara teşebbüs ettikleri ortaya çıkmıştır. Her 10 kadından biri, “gebeliği süresince de dayak yediğini” ifade etmiştir. Şiddet yaşayan kadınların neredeyse yarısı görüşme yapılmadan önce hiç kimseye yaşadıklarını anlatmamıştır… Kadına şiddet de “toplumsal ahlak” kavramının önemli bir kriteri olduğuna göre, durum ortadadır.

***

Kısacası Baykal’a isnat edilen suçlamada adı bile geçmeyen Anayasanın 20 ve 21. maddeleri “Kadına şiddet” söz konusu oldu mu, devreye giriyor. “Özel hayatın ve aile hayatının gizliliğine dokunulamaz.” ve “Kimsenin konutuna dokunulamaz”. Öyleyse, aile içi problemlere biz karışamayız, denilerek “Kadına şiddet” duymamazlıktan geliniyor… Maalesef durum budur ve yukarıdaki verilerin “ahlak kavramına” tutunacağı bir yeri olmadığı gibi bu durumda, Anayasa ile halkına verdiği güvenceleri yerine getirmeyen, ya da işine geldiği gibi yorumlayan devletin, yöneticilerinin de “fikir beyan etmeye” hakları yoktur.

KIRILMAZ GÖNLÜMÜN ZİNCİRLERİ

KIRILMAZ GÖNLÜMÜN ZİNCİRLERİ

“Dizilir ard arda kelimeler

Bir sevda şiiri olur, dökülür dilimden

Öyle bir zaman

Ve öyle bir aşk ki;

Başka bir şey gelmez elimden...”

Her sabah; seni görürsem uyanırım

Ben seni, ayak seslerinden tanırım.

Sen, kapıdan girince gelir

Yaşantıma bahar,

Ve bir kıvılcım çakar,

Yaşam kaldığı yerden başlar.

Bir yavuklu türküsü

Bir sevda masalı

Bir aşk şiiridir bu.

Güneşin doğuşu

Güllerin açışı

Ve bir bahar sabahıdır bu.

Kırılmaz gönlümün zincirleri

Seni görmezsem eğer,

Tomurcukta kalır sevdalarım

Açamaz, solar gider…

mmetelik

HADİ CANIM SENDE !

HADİ CANIM SENDE !

Önce Mustafa Sarıgül’ün Deniz Baykal’a süikast yaptıracağının ihbar edildiği haberi, ekranda patladı. Duyanlar inanamadı. Nasıl olurdu da; iddialı bir şekilde parti olmaya çalışan, seçimlere hazırlanan, Türkiye Değişim Hareketi'nin Lideri böyle bir girişimde bulunabilirdi. Üstelik yaklaşık bir ay önce yapılan bu “isimsiz ihbarla” ilgili herhangi bir “ciddi” işlem de yapılmamıştı. Oysa, bizim ülkemizde ne isimsiz, ne asılsız ihbarlar ciddiye alınmış, ne gözaltılar yapılmıştı. Bu olayda ise, henüz hangi mahkemenin davaya bakacağı bile belli değildi. Hatta davanın yeni bir “mahkemeler arası yetki savaşı” çıkarmak üzere olduğu dedikoduları yayılmaya başlamıştı.

***

Çok sürmedi. Hemen hemen aynı günlerde, “askerlere ağır hakaret içeren” bir köşe yazısı yayınladığı için, oldukça yüklü bir para cezasına çarptırılan, “malum” bir gazetenin internet sitesi yaklaşık “yarım saatliğine” Deniz Baykal’ın istifasına sebep olan kaseti yayınladı. Yediği ceza yüzünden zaten ağır bir yükün altında olan “yandaşlığı tescilli gazete” yine ve hiç de çekinmeden insanların “özeline girdi” ve onları maddi, daha da ağırı manevi zarara uğrattı. Hem de hiç endişe etmeden, sanki olaya şahit olmuş gibi… Hükümetin internetteki yayını “derhal durdurdum” falan demesi ise yemin ederim hikayedir. Yayınlanmadan önce engel olamıyorsan masal anlatma. Zaten neden engel olacaksın ki? Eğer böyle bir kaset varsa, her zaman başa beladır. Belki de böyle ortaya çıkması çok daha iyi oldu. Önemli olan, ilgililerin görevlerini savsaklamayıp, “insanların özel hayatlarına girerek, yaşantılarını zehir edenleri” ortaya çıkartmasıdır.

***
Aradan uzunca bir zaman geçse de, Deniz Baykal'a suikast yapılacağı haberini veren elektronik postanın atıldığı bilgisayarın IP numarasının belirlenmesi ile birlikte operasyon başlatıldı. Önce, asılsız ihbarın Kocaeli'nin Gölcük ilçesine bağlı Halıdere Mahallesi'ndeki bir internet kafeden yapıldığı ve elektronik postayı, 13 yaşındaki Ercan T. adlı çocuğun “televizyonda gördüğü haberlerden etkilenerek attığı” falan yazıldı. Yersen… Bir süre sonra suçlunun 27 yaşındaki Şeref Kasap isimli bir genç olduğu ve borcunu ödemeyen bir akrabasından intikam almak için bu ihbarı düzenlediği hikaye edildi... Artık, neden Deniz Baykal ve Mustafa Sarıgül adını kullandı da örneğin bu işleri daha çok ciddiye alan “birilerinin” adını kullanmadı, bilemeyiz. Günahı vebali üstüne olsun! İnandık…

***

Gelelim kaset iddialarına, haberlerde pek yer almıyor ama, CHP Adana Milletvekili Tacidar Seyhan, CHP Genel Başkanlığından istifa eden Deniz Baykal'a ait olduğu ileri sürülen görüntülerde iki ayrı kadın figürünün kullanıldığını ve oradaki şahısların hiçbir zaman aynı ortamda bulunmadıklarını söyledi. Bir çok teknik açıklamanın ardından. Çok daha da önemli bir cümle sarf etti. “Çekim biçiminden kurumsal araçlar tarafından yapıldığını düşünüyorum. Bu sistem sadece onlarda var. Bu birisinin yerleştirdiği hafızalı kamera değil… Bu bir araç teşkilatıdır. Eğer bu tür araçlar kişilerin elinde dolaşıyorsa ve bunlar ülkeye şahısların elinde giremiyorsa, buradaki işlemin kurumsal işlem olduğunu düşünebiliriz.”

***

Yani tam tamına bilinçli bir komplodan bahsediliyor. Doğru veya yanlış. Bu kuşku içimizi kemiriyor. Çünkü ard arda patlayan iki olayla, Türkiye solunun yükselen iki yıldızı birbirine kırdırılmış, gündem yepyeni iki polemikle alt üst olmuş, Anayasa değişikliği ve referandum konuları üzerine odaklanmış olan CHP’nin dikkati dağıtılmıştır. Bunun yanında iki dost olmasalar da selamlaşan iki siyasi hareket, kanlı bıçaklı olmuştur. Tüm bu olanlar 13 yaşındaki bir çocuk veya 27 yaşındaki bir gencin ya da rekor düzeyde tazminat ödemeye mahküm edilmiş can çekişen bir gazetenin başının altından mı çıkmaktadır?... Hadi canım sen de!

YENİ POLEMİK KONUMUZ “BAYKAL”

YENİ POLEMİK KONUMUZ “BAYKAL”

Deniz Baykal, 1938 doğumlu, avukat, CHP’nin kurucularından ve Genel Başkanı idi. Dış işleri bakanlığı, Tabii Kaynaklar ve Enerji Bakanlığı ve Maliye Bakanlığı yaptı. 12 Eylül 1980 Askeri darbesinin siyaset yasağı koyduğu kalburüstü siyasetçilerdendi. “Siyasi yasaklı olmasına rağmen siyasi faaliyetler gösterdiği” için bir süre Zincirbozan’da gözaltında tutuldu. 1995’de, “seçime gitme” koşulu ile kurduğu DYP-CHP koalisyon hükümetinde Başbakan Yardımcılığı yaptı… Neticede ülkemizin ender yetiştirdiği değerli siyaset adamlarından biri, partili partisiz herkesin değer verdiği, saygın bir insan. “İstifa etmenin, onurlu insanların bir mücadele şekli”olduğuna alıştırılmamış insanımızın şaşkınlığı geçince, hiç şüphe yok ki halk, onu ve bu onurlu davranışı daha iyi anlayacaktır. Malum bizim insanımız, “elindeki değerin kıymetini”, kaybetmeden anlayamaz.

***

Her neyse, iddiaya en olumsuz açıdan baksak bile sorun “insani ve vicdani”dir. Çünkü “zina” bizzati AKP hükümeti tarafından suç olmaktan çıkarılmıştır. Deniz Baykal böyle bir iddianın “faili” olsa bile, kamuoyu hassasiyetini göz önüne alarak “istifa etmiş” gereğini yapmıştır. Dolayısıyla olaya “bıyık altından gülenlerin” buna bir “kabahat”miş yaklaşıp, “böyle bir ilişkiyi inkar edemiyor” falan deyip, “suçlu” ilan etmek, “olayı gözü ile görmemiş insanlar” için en azından “günahtır”. Devleti yönetenler madem bu olayın gerçekleştiğine inanıyorlar, nağme yapmayı bırakıp, “hangi örgütün, hangi kaynaklardan kuvvet alarak, evlerin yatak odalarına kadar girip, böyle iğrenç bir komployu düzenlemeye cesaret edebildiğini” ortaya çıkarmalıdır. Kimler talep etmiş, o kameraları kimler yerleştirmiş, yönlendirmiş ya da görüntüleri kimler çekmiştir? İşte esasen, cevap verilmesi gereken sorular bunlardır? Yoksa 72 yaşınadaki bir adamla 55 yaşındaki bir kadının özel hayatı kimseyi ilgilendirmez…

***

Tabii bir de madalyonun arka yüzü var. Diyelim ki, Sayın Baykal “aldırış etmeyip” istifa etmemiş de olabilirdi. Bu durumda, referandum ve ardından gelecek seçimlerde CHP’nin meydanlarda “istifa etmeyen genel başkanı ile birlikte” düşürüleceği durumu tahmin edebiliyor musunuz? Olay bir satranç oyununa dönmüştür. Herkes doğru hamleleri yapmak zorundadır. Sayın Baykal belki yanlış bir hamle ile bu duruma düşmüştür ama, yeni hamlesi son derece doğrudur ve sıra iktidardadır. İktidarın doğru hamlesi “sadece ve sadece olayı çözmesi” olacaktır. Evlerimizin ta yatak odalarına kadar girip, her davranışımızı, her telefon konuşmamızı kontrol altına almak isteyenler kimlerdir? Bugün Baykal’a yarın size, bu tehlikeli oyuna bir son vermek gerekmez mi?

POLEMİKLERLE UYUTULURKEN

POLEMİKLERLE UYUTULURKEN

Başbakan Danışmanı Yalçın Akdoğan’ın yani Sayın Başbakanın konuşmalarını hazırlayan ekibi yöneten şahsın açıklamalarını okuyunca zaten tespit edilmiş olan bir konuda ne kadar haklı olduğumuz ortaya çıktı. Şu “gündemi değiştirmek için polemik yaratma meselesi.” Başbakan, zaman zaman, belirlediği bir konuda, bu sekiz on kişilik ekibin hazırladığı metin doğrultusunda konuşup, “polemik” yani toplumda “sert tartışmalar” başlatıyormuş. Bazen “polemik” kamuoyu tarafından bir kişiye eleştiri gibi algılanabiliyormuş. Örneğin, bir Ulusal Kahramanımızı yani, İsmet İnönü’yü “Hitler’e” benzetmesinde olduğu gibi.

***

Demek ki; kamuoyunun önem verdiği, vicdanını sızlattığı örneğin, her gün birkaç şehidin verildiği bir son zamanlarda, “Kim daha faşist” ya da, Anayasa değişikliği ile ilgili Anayasa Mahkemesinin kapısına dayanmış “Baykal’la ilgili” çeşitli polemik konularını ortaya atıp, toplumun dikkatini dağıtmak gerekiyormuş. Acaba bu davranış biçiminin en hafif anlamı “kamuoyunu aldatmak, inancını istismar etmek” değil midir? Silivri’de iki yıldır süren davada (Ergenekon Davası) henüz suçu sabit görülen kimse olmadığına göre, muhalif insanların sesini kesmek, tutuklananların feryatlarını bastırmak amacı ile ard arda yeni “darbe hikayeleri” ortaya sürülüp, yeni gözaltlılarla gündem değiştirilmiş, yeni polemik konuları yaratılmış olabilir mi? Bir yıl önce gerçekleşmiş olmasına rağmen, bu güne kadar kamuoyunun dikkatinden kaçırılmış “Siirt-Pervari’de çocukların karıştığı tecavüz ve cinayet vahşetinin” birdenbire ve her zaman olduğu gibi, “basın yolu ile” ortaya çıkartılmasının “Kayseri ve diğer illerde kaybolan ve bulunamayan çocuklar” konusunun kamuoyu dikkatinden kaçırılması, amacını taşıyor olabilir mi?

***

Hâle bakın!.. Vatandaş “büyüyen ülke masalları” ile avutulup, “polemikler'le” uyutulurken, bir avuç rantiyecinin rantı, her gün katlanıyor. Şimdi kurucularının adı Hitler gibi bir cani ile birlikte anılmaya çalışılan Cumhuriyetin, bin bir güçlükle “yoktan var ettiği” kurumlar, bankalar, uluslar arası şirketlere satılıyor. Yüz binlerce insanın işini aşını kaybetmesine sebep olacak özelleştirmeler, yok pahasına yapılıyor. Ekmekten ete, sebzeden akaryakıta acımasızca yapılan zamlar yetmezmiş gibi, bir de ülke, 486 milyar dolarlık bir borç batağına itiliyor. Resmi rakamlara göre halkın yüzde 80'i yoksulluk sınırının, yüzde 15'i açlık sınırının altında bir gelire mahkûm edilmişken, bizim liderlerimiz neyi tartışıyor? Düşünün de, vatandaşın ne hallere düşürüldüğünü anlayın.

mmetelik

HE-MAN / GÜÇ BENDE !

HE-MAN / GÜÇ BENDE !

Daha önce de ifade ettik, bizim değer verip, peşine düştüğümüz bir çok büyüğümüz, ya duygularını ifade etmekte zorluk çekiyor ya da ağızlarından çıkanı kulakları duymuyor. O kadar ki, Pervari’de bir sene önce gerçekleşen “gerçek bir vahşeti”, sanki orada devlet yokmuş gibi “kendi aralarında” hallettiklerini falan ifade eden bir Belediye Başkanı çıkabiliyor. Hadi o Belediye Başkanı dedik, ya milletvekillerine ne demeli ? Naklen yayınlanan meclis toplantılarında bile, konuşmalarını herkesin dinleyebileceğini bildikleri halde, birbirlerine hakaret etmekten çekinmiyorlar. Birbirlerine hitap ederken kullandıkları aşağılamanın en basiti, “izansız” yani “yontulmamış, görgüsüz, cahil, patavatsız”. Neden? Çünkü sıkıştıkları zaman duygularını ifade edecek “küfürden başka” kelime bilmiyorlar ki ! Adeta esiri olduğumuz, seçim sisteminin “kucağında”, başımıza gelip dikilmişler.

***

Olayın vahameti ortadadır. En yetkilisinden en yetkisizine kadar önüne gelen, önüne geldiği yerde, olur olmaz, üstelik temsil ettiği insanlara olan sorumluluklarını hiç akıllarına getirmeden, “saçma sapan” konuşmakta, kendi “sapkın fikirlerini” ilan etmektedir. Örneğin bir büyüğümüz “Bu ordu ile savaşa bile gidilmez” anlamındaki bir cümleyi, sırf kendi egosunu tatmin etmek, hitap ettiği seçmenine, “gücün daima kendisinde kalacağı” mesajını vermek için kolayca sarf edebilmektedir. Kısacası, kendi seçmeninin düşüncesine bile saygısı yoktur. Dile getirdiği “nevi şahsına münhasır” düşüncelerine itiraz edenleri, azarlayıp, hakaret edip susturmasına rağmen, itibarından zerre yitirmemesi ise Anadolu’nun cefakar halkının yüzyıllar boyunca gördüğü, baskı ve zulmün kazandırdığı hoşgörüden olsa gerek.

***

En son yaşadığımız örnek ise daha da düşündürücüdür. 23 Nisanda adet olduğu üzere, sembolik olarak koltuğunu bir kız öğrenciye bırakırken Sayın Başbakanın “Yetki senin asarsın da kesersin de” demesi, belki de diktacı tutumunun beklenmedik bir tezahürü idi. Düşünün artık, “daha çok demokrasi, daha çok adalet” diye yırtınan, Anayasa dahil her mercinin kendilerine haksızlık yaptığını iddia edenler bile bu anlayışta ise, vatandaş “Allah’a emanet” demektir. Aslında pek kızmamak da gerekir. Büyüklerimizin, omuzlarına basarak yükseldiği, sıkıntıya soktukça, daha da kendine bağlanan bunca insanı görünce, oturdukları makamlarda “He-man/ Güç bende !“ haleti ruhiyesi içinde olmaları doğaldır.

***

En garip olanı ise, ne “tanımadığımız insanları seçmemize sebep olan Seçim Kanunu” ne “ %10’luk seçim barajı” ne “parti içi demokrasi sorunu”dur. En garip olan basının, neredeyse tamamının bu konuşmayı “atlamış” olması, yani doğal karşılaması ve hatta kabullenmesidir.