DEPREM GERÇEĞİ ve İPTAL EDİLEN CUMHURİYET

Bir kere yatıp kalkıp şükretmeliyiz ki;  deprem gündüz vakti gerçekleşti…  Havalar güzeldi ve günlerden pazardı… Yani çoğu insan “güzel bir tatil gününün tadını çıkarıyordu” ve daha da önemlisi okullar, resmi daireler kapalıydı.  Allah korusun deprem, pazar değil de pazartesi günü olsaydı, belki de hala, depremde dümdüz olan okulların altında kalan ve henüz kurtarılamamış, binlerce çocuğumuzdan ve öğretmenimizden bahsediyor olacaktık…  Peki, şimdiki kayıplarımız. Az mı? Hayır… Şimdiye kadar 600’den fazla kayıp verdik. Bunlardan şimdilik 65’i öğretmen. Henüz 40 öğretmene de ulaşılamamış. Öldüler mi yoksa, bunalıma girip bölgeyi terk mi ettiler,  Bakan dâhil kimse bilmiyor… Zaten anlaşıldığı kadarıyla Sn. Bakanın öğretmenin ne kaybolanına ve de sağ olanına kafa yorduğu falan da yok…  “Van için tek yürek”  isimli yardım kampanyasında sağ olsun depremde kaybettiğimiz kır çiçekleri kadar saf ve temiz, yürekleri hizmet aşkı ile yanan öğretmenlerimizi “anmadı bile!”. Yazıklar olsun. Biz de onu şimdiden unuttuk gitti bile!

***

Gelelim esasa… Türkiye’de bir “deprem gerçeği” olduğunu tespit etmemiş bir tek hükümet dahi hatırlamıyorum. Bu yüzden  “geçici” deprem vergisi bile koydular.  Gel gelelim bu millet; ne madrabaz müteahhitlerden, ne de parayı görünce “Olmaz, olmaz kafanı yorma!” diyen yetkililerden kurtulabildi. Ve enteresandır, buna “halkın gerçek temsilcisi” olduğu ile öğünen AKP iktidarı da katıldı ve prensip olarak ülkeyi “bakkal dükkânı” gibi yönetmeyi tercih edince de “deprem gerçeğine” o da aldırmadı…  Deprem vergisini deprem bölgelerindeki binaların dayanıklılığını arttırmak için kullanacağına, TV’lerde göğüslerini gere gere “bölünmüş yollar yaptırıyoruz” diye hava atmayı tercih etti. Ve bu gün “depremin bıraktığı enkazların altında kaldı.” Hala enkazlar kaldırılamadı… Bu ne anlama geliyor, anlayabiliyor musunuz?

***

Gel gör ki, kim araya kim sora… Muhalefet dersen,  yine iş işten geçtikten sonra uyandı. Bunların da spor kulüplerinin başkanlarından farkı yok. Hani onlar da “spor küpleri yönetmeliğini” okumadan, alel acele kulis yapıp kabul ettirmiş ardından da, başları yönetmelik gereği, derde girince ağlamaya başlamışlardı ya! Aynen öyle…  Bu kadar zamandır, deprem vergisi diye 20 ile 40 milyar dolar civarında bir paranın halkın cebinden alındığının fakat bu iş için kullanılmadığının, ancak bugün farkına varmış olmaları, “vekillerimizin” de aslına benzediğini göstermiyor mu? Ancak herkes bize benzemiyor… 1995 de meydana gelen Kobe depreminde 6200 kişi öldükten sonra;  Mart 2011’de Japonya’da gerçekleşen 8,9 şiddetindeki deprem de dâhil,  ( ülkeyi vuran tusunamiden ölenler dışında)   bu güne kadar meydan gelen onlarca, hem de 7’nin üzerindeki depremde, kalp krizinden ölenler de dâhil toplam ölü sayısı 70 civarında…

***

Oysa biz 17 Ağustos 1999 Gölcük depreminde kaybettiğimiz 20.000’den fazla insanımıza rağmen öyle kalın kafalı imişiz ki, bir b.k anlamamışız. Kaldı ki bu bölge daha 1977de depremi yaşadı…  Özeti: Ölüm davulla zurnayla geldi, kimse aldırış etmedi.  Elbirliği ile çocuklarımızı her zamanki ihmalciliğimize, vurdumduymazlığımıza, kaderciliğimizle kurban ettik, oldubitti… Ne de olsa “beraber yürüyoruz bölünmüş yollarda”, evlatlarımızı mezarlıklara taşımak için… Bugün Cumhuriyetin 88. Yılı… Gelgelelim kutlayamıyoruz bile… “Ortadoğu’ya hükmetmeye kalkan” hükümetin, mücadele etmekte yetersiz kaldığı terörün ve depremin bütün öcünü değerini bilemediği “Cumhuriyet’ten” alması makuldür.

KEŞKE ZALİMLER ZULÜMLERİNİN FARKINA VARABİLSEYDİ

Arap âleminin belki de ülkesine en saygılı olanı idi, Kaddafi…  Aslında ülkesinin doğal kaynaklarını batılı kan emicilere “soydurmamasının” cezasını, “Esirgeyen ve bağışlayan yüce Yaradan’ın adını haykıran kendi halkının ondan daha da kanlı elleriyle linç edilerek çekerken, yaralı diktatörün cesedinin yerlerde sürünmesi yüreğinizi sızlatmadı mı? Hangi insan “zalim” de olsa böylesine bir “zulme” layıktır ki?  Hani demokrasi “mazlumların” rejimi idi? Eğer insanlar hem de “demokrasi adına”, bu tabloyu yaratacak kadar zulme bulaşabiliyorsa o zaman Kaddafi’ye “halkına zulüm yapan zalim” yaftası vurmak haksızlık olmaz mı?

***

Aslında “Bu dünya kimseye kalmaz” deyip geçebilirdik… Fakat Kaddafi söz konusu olunca, “tarih” işin hiç de öyle olmadığını söylüyor. Mesela, 1996 da Erbakan’ın Libya ziyaretinde, Türkiye'nin Nato üyesi olmasından tutun da, İsrail ile o zamanlar iyi olan ilişkilerimize, hatta  “PKK ağzı” ile Kürtçülük yapmaya kadar her tahriki yapıp, ağzına geleni söylemesine fena bozulmuştuk. Aslında Kaddafi’nin “sıradışı bir tutum” sergileyebileceği beklenen bir şeydi de, koskoca Türkiye Cumhuriyetinin Başbakanının üç kuruşluk ticari bir anlaşma için gösterdiği aciziyet yüreğimizi yakmıştı… Yani Kaddafi’den çok rahmetli Erbakan’ın “kibarlığı” canımızı sıkmıştı… Kaddafi’ye kırılmak, düşmanlık duymak içimizden gelmiyordu. Bugünkü gibi…  

***

‎Çünkü bir sebebi vardı…  1974 Kıbrıs Barış Harekâtında neredeyse tüm dünyayı karşımıza almışken, Kaddafi’nin “Türkiye yanlısı tutumu”  bir efsanedir…  Türk Silahlı Kuvvetleri adaya başarılı bir çıkarma yapmıştı. Bunu hazmedemeyen Yunanistan ayaktaydı. Türk-Yunan savaşı her an patlayabilirdi. ABD, Yunanistan’ın hamisi olarak her zamanki gibi yine karşımızda idi.  Türk silahlı kuvvetleri hazırdı ama ciddi silah eksikliği ve ambargo vardı.  Türkiye, İran ve Irak’a silah için başvurdu. İran biraz oyaladı, sonra uyduruk bazı malzemeler gönderdi. Irak ise “Sizin istedikleriniz bizde yok. Ama Libya’da var” dedi. Libya’ya müracaat edildi. Libya, Kaddafi’nin kapatıp el koyduğu ABD üssünde bol miktarda silah ve malzeme bulunduğunu ve bunları gönderebileceklerini bildirdi. Ve kısa bir süre içinde, ücret dahi “kabul etmeden” tamamını Türkiye’ye verdi... Evet… O dönemde hiçbir ülkenin yapamadığını yaptı Kaddafi…

***

Bugün artık Libya’da Kaddafi yok… Türkiye’ye ABD’nin koyduğu bir ambargo da yok… Şimdi Libya’da Ulusal Geçiş Konseyi iş başında. İlk icraatı da, 4 kadınla evlenmeyi serbest bırakması oldu… Bu gidişle Libya’ya demokrasinin gelmesi şüpheli ama ABD’li petrol, maden çıkarma şirketleri, bankalar, fast food, süpermarket zincirlerinin geleceği kesin.  Bize gelince;  bakmayın siz esas ders alması gerekenlerin “bir fincan kahvenin 40 yıl hatırı vardır” demeyip de,  “Kaddafi'nin ölümü tüm zalimlere ders olsun" demesine…  Keşke zalimler zulümlerinin farkına varabilseydi…

GEL DE İSYAN ETME!

Ayrıntıları öğrendikçe yüreğimizin daha da çok yandığını söylemeden edemeyeceğim… Yüzlerce kişi, ağır silahlarla ve sekiz ayrı hedefi aynı anda vuruluyor. Evlatlarımız uykudayken lanet olası teröre kurban gidiyor… Sonra vatandaştan itidal, sabır, sukûnet bekleniyor… Bebek katili İmralı’da bey gibi yaşarken, millete Arap Baharında açan “kanlı çiçeklerinden” sadece biri, Kaddafi’nin linç edilmesi ile falan avutup “memleketin girdiği ekonomik kriz”unutturulabilir de, üç günde verdiğimiz 35 şehitle “bizim linçimiz”, nasıl unutturulacak? Yanlış anlaşılmasın bizim hiçbir siyasi parti veya duruşla bir problemimiz yok… Ben ve benim gibi düşünenlerin isyanı, iktidarın yanlış tutumu ile “terör örgütünün, legal hale getirilmesinedir.” Böylece toplumun düşünsel kaosa girmesine çanak tutulmasınadır.. Bizim itirazımız, terör örgütüne açık açık destek verenlerin meclise girmesinde bir beis görülmezken, 24 şehidin verildiği gün, “bir tuğamiral’i” tutuklayacak kadar kendini bilmezlerin tutumunadır... Bizim itirazımız, milletin vekllleri içeride tutulurken, “fırsat bu fırsat deyip” Deniz Feneri davası tutuklularının tahliye edilmesinedir…   

***

Aslında hiç de haksız değiliz. Kendi elimizle düştüğümüz bu kaosu yaşıyoruz. Bakın, “açılımdı, ileri demokrasiydi” deyip terör örgütünün “legalleştirilmesi” çalışmaları sürerken, Genel Kurmayın “kozmik odasının aranması” ile  başlayan,  “askeri itibarsızlaştırma” faaliyetine göz yumuldu. Bir çok komutan, özellikle Türk adet ve gelenekleri ile hiç de bağdaşmayacak şekilde derdest edilerek tutuklandı. Bu da yetmemiş gibi, sınır boylarındaki birliklere  giden “terörist olduğundan emin olmadan ateş etmeyin” emirleri ile “gündüz külahlı gece silahlıların”  işleri kolaylaştırıldı. “2005 te yapılan düzenlemelerle “askerin insan odaklı istihbarat üretmesi” de suç haline getirildi… Böylece askerin, yerli halktan istihbarat için yararlanması bizzat devlet tarafından engellenmiş oldu. Üstelik hareketli, arazide yatıp kalkan, pusu kuran, gerilla gibi yaşayan birlikler “açılım” muhabbetine, “batı aferim desin” diye feda edildi. Sonuç;  askerin eli kolu bağlandı, bölge halkı vatan hainlerinin oyuncağı oldu. Gel de isyan etme.

***

Durum böyle olunca acı son kaçınılmazdır ve bunun yegane sorumlusu, bu gün muhalefete “çözüm için öneride bulunmuyorlar” diye sitem eden beyefendilerdir. Bakın bugüne kadar bu kadar şehit verdik. Şuraya yazıyorum. Bölgede askeri hereket yavaşlasın, ortalık bir sakinleşsin yine aynı acılarla yüz yüze kalacağız. Çünkü anlaşılan o ki, bölgedeki “istihbarat faaliyetlerimiz” SIFIR’ın bile altındadır… Bölgedeki bazı birlikleri, daha dün Cumhurbaşkanı ziyaret etmişti… Ziyareti gizli tutulsa da elbette bir istihbarat taraması yapılmıştır. Söylentilere göre 200 ile 800 arasındaki teröristin sınırlarımızdan geçişinden, “tesadüfen bile olsa” bir ize rastlanmamış olması size garip gelmiyor mu? 200 kişi sınırdan kimseden habersizce geçiyor 1,5 saat  sınırlarımızın içinde yürüyor, hedeflerine ulaşıyor, saldırıyor… Sonra işte şuradan girdiler şöyle yaptılar, böyle yaptılar…Ne bu? İstihbarat mı?

***

Düşünün bir kere en az 200 kişi… 200‘ü bir arada girmeyebilirler ama bunlar madem ağır silahlar da taşıyorlar azından 15-20 kişi ve birkaç katırdan oluşan gruplar halinde olmalılar. Bunlar ancak Zap suyunu takip edip Çukurca’ya kadar gelebilirlermiş ki, biz bu güzergahı öğrenip sizlere aktarabildiğimize göre, eğer kaldıysa devletin istihbarat birimlerinin bilmemesi ve o güzergah üzerinde gereken önlemleri almaması ayıptır. Ha, “teröristlerle ile biz bu işi  konuşarak hallediyoruz”modundalar ise onu da bilemeyiz...Ne demiştik? Gel de isyan etme!

BUGÜN 19 EKİM…HABUR'un YILDÖNÜMÜ

17 ekim 2011… Bitlis Güroymak’ta PKK’lı teröristlerin polis aracına düzenlediği bombalı saldırıda 5 polis şehit oldu, bir bebek ile birlikte 3 sivil vatandaş yaşamını yitirdi. Üç kişi de yaralandı… Ustalar olayın ardından Bitlis Valisi’nden bilgi aldı. Dokuz yıldır memleketi tek başına yöneten Usta “…gözünü kan bürümüş örgüt militanlarının, Güroymak'ta da sokaktaki 4 yaşındaki masum yavruya kastetmeleri, ‘nasıl bir panik ve çaresizlik içinde olduklarını’ göstermesi bakımından son derece manidardır…” Deyip meseleyi halletmişti de; ben merak ediyorum… Hangi panik, hangi çaresizlik? Daha dün sınır boyundaki karakolları ziyarete giden Sayın Cumhurbaşkanının karakollara yapacağı ziyareti devlet açıklayabilmiş miydi? Hayır…Sakın bu gizlilik kendi vatan topraklarımızda Cumhurbaşkanımızın dahi “güvenliğinin olmadığını” ifade ediyor olmasın…

***

19 Ekim 2009… Habur… PKK’lı teröristler kahramanlar gibi, ayaklarına gönderilen kanun adamlarının gösterdiği şefkatle, davullarla, zurnalarla karşılandı… Doğru siyaset üretemeyip, kahraman, fedakar vatan evlatlarını Silivri’de rehin tutup, sivilleşeceğiz, demokrasimizi güçlendireceğiz, açılım yapacağız diye hikaye yazanların, bu rezalete “Güzel şeyler oluyor” diyenlerin bu gün ancak “gizlice gidebildikleri” sınır boyunda bir yer Habur… Dünyanın neresinde hangi siyaset kurumu, hem farklı etnik kökenden gelen vatandaşları arasındaki “farklılıkları derinleştirilmeye” çalışıp, hem de “birlikte yaşamayı” devam ettirebilme adına, Habur’daki gibi aptalca bir çözüm üretmiştir? Bu rezaletin suç ortakları, halkının “imanından ve sabrından” yararlanıp şimdiye kadar “derdine dermen olamamışsa” hiç olmazsa şimdi, hatasını düzeltmenin, ortak bir fikir üretmenin yolunu bulmalıdır.

 ***

Bugün 19 Ekim 2011… Habur’un yıl dönümü… Ustanın teröristlerin çaresizliğinden bahsettiği dakikalarda meğer hainler pusularında hazır bekliyorlarmış… Ve yine “Hakkari'nin Çukurca İlçesi merkezindeki güvenlik birimleriyle, sınırdaki askeri birliğe PKK'lı teröristler ağır silahlarla eş zamanlı saldırı düzenledi… 24 asker şehit, 18 asker yaralı.”  Yüzlerce çaresiz panik içinde(!)terörist “eş zamanlı” olarak hem ilçe merkezine, hem de sınırdaki askeri birliklere saldırıyor… İstihbarat rezaleti ortada iken, Ustalar yine aynı teraneyi terennüm ediyorlar… “Aziz milletim. Sarıkamış, Çanakkale, Kurtuluş savaşı… Şehitlere rahmet. İntikamımız çok büyük olacak. Sözün bittiği yer. vs. vs.” Şatafatlı fakat boş laflar. Bu sözler maalesef ölenleri geri getirmiyor, kolunu bacağını kaybedenlere, kalan ömründe el ayak olmuyor. Bırakın artık bu insanları mugalata yapıp oyalamayı. Bırakın bu insanların  tertemiz inançlarını, saf duygularını sömürmeyi. Bırakın artık halkımızı; polisimizin, askerimizin lanet olası teröre kurban gitmesine alıştırmayı. Asker de, polis de ölmek için değil evlatlarına daha iyi bir gelecek yaratabilmek için bu meslekleri seçiyor. Siyasi iradenin yani devletin görevi onları yaşatacak çözümleri üretmektir…

***

Dün çocuktuk… Büyüklerimiz bizi masallarla, hikayelerle uyuturlardı. Bu gün büyüdük, hatta bir ayağımız çukurda ama bu kez de Suriye’de, Libya’da, Filistin’de, Somali’de arslan, kaplan, kartal, şahin, atmaca kesilenlerin masallarıyla avunuyoruz… Hala aynı dümen… İntikamımız çok acı olacakmış...

YARGIÇ BİLE ADALETTEN ŞÜPHE EDİYORSA

Mahkemelerimizde zaten nesilden nesile miras kalan davalar varken bir de göz göre göre kamu vicdanını yaralayan kararlar alınıyorsa bu durum, ülkede “yargının adaleti” yok diyenleri maalesef haklı çıkarmaktadır. Bu güne kadar olduğu gibi bugün de, genel anlamı içinde tüm sistem, iktidarın yani otoritenin güdümündedir. Dün olduğu gibi bugün de, iktidarların “misilleme davalarında” şüpheliler bile, çıkarıldıkları onlarca duruşmadan sonra “delilleri karartabilirler” gibi, uydurma nedenlerle yıllarca kodeste tutulabilmektedir. Nitekim bu durum Usta eseri “İleri demokraside” daha güçlü ve organize bir nizamda devam etmektedir… Bu duruma zaman zaman isyan eden vicdan sahibi “itaatsız hukukçuların” durumu ise suç isnat edilen vatandaşlardan bin beterdir… Mesela; 162 sanıklı 1. balyoz davasında tahliye kararını oy çokluğu ile reddeden İstanbul 11. Ağır Ceza Mahkemesi Başkanı Akçay  9 sayfalık muhalefet şerhi ile adalete isyan etti… Peki ne olmuş da isyan etmiş kendi ifadelerinden okuyalım…

***

 “Kamuoyuna mal olmuş bu davalar nedeniyle yazmış olduğum muhalefet şerhlerinden dolayı bulunduğumuz adliyede, birçok meslektaşım selam vermeyi dahi kesmiştir. Bunun gibi, daha önce verilen yakalama kararlarının kaldırılmasına ilişkin karardan sonra ‘Sizin de dangalak bir kararınız gelecek’ diyen hakim dahi mevcuttur. Yine mahkememiz üyelerinin nezaket kurallarını aşan tutum ve davranışlar içerisine girdikleri ve işi en sonunda “başkanla” konuşmama aşamasına getirdikleri görülmüş olup bu hususların da kamuoyunca bilinmesinde yarar olduğu görüşündeyim.” Dedi. Özetlersek Mahkeme Başkanı Akçay, kararları nedeniyle “mahalle baskısı” görmüş adliyede yalnız bırakılarak emekliliğe zorlanmıştır. Peki, suçu neydi?

***

Mesela “İmamın Ordusu” kitabının taslakları yüzünden Ergenekon’dan tutuklanan Ahmet Şık’ın tahliyesinin ret kararına “muhalefet şerhi” koymuş ve “Tek faaliyetleri kitap yazmak. Kitap yazarken yardım alınabilir. Kimse düşüncelerinden dolayı cezalandırılamaz. Delil karartma ihtimali de yok.” Demişti… Balyoz sanığı Milletvekili Engin Alan’la ilgili muhalefet şerhinde ise 2007 seçimleri sonrasında tahliye edilen, terör örgütü üyeliği ile yargılanan BDP’li bir vekili kastederek, “bu milletvekilinin, Balyoz davasına bakan aynı mahkemece serbest bırakıldığını” hatırlatmış, “tahliye edilen bu kişiye atılı suç, ülkeyi bölmek isteyen PKK örgüt üyeliğidir… Tahliye talebi reddedilen diğer sanık ise askerdir. Görevi bu örgütle mücadele etmektir. Mahkeme uygulamaları, uygulamaları yapan kişilere göre değişmez. Hukuk ne ise herkese eşit olarak uygulanması gerekir. Önceki tahliyeyi veren başka heyet olup ben heyet olarak aynı görüşte değilim demek ve aynı konumdaki insanlara eşit muamele yapmamak hukuk ile bağdaşmaz. Yaparsanız yasalara göre değil, bana göre (yani adamına göre) diye hukuk yapıldığını gösterir. Bana göre diyen hukuk olmaz.” Demişti…

***

Yurttaşları düzmece sebeplerle tutuklayıp, “parasız eğitim istiyoruz” diye pankart açan gencecik çocuklarımıza “terörist” muamelesi yapanlar, hem suç isnat edip hem de “suçlu olmadıklarını” ispat edemedikleri için, aylarca içeri tıkanlar bu düzenin “kraldan çok kralcı” uşaklarıdır. Bunlar sayesinde bu ülkede hukuksuzluk kol gezmektedir. Artık telefon dinlemeleri, zalimce suçlamalar, sahte belgelere dayalı tutuklamalar, seri olarak üretilen düzmece ihtilal ve suikast hikayeleri, zulüm,  koruma, kollama, örtbas etme, sıradanlaştı. İnsanların yaşam hakkının gaspı pahasına, hak-hukuk gözetmeden, üstelik “halk adına” verilmiş kararlar yargıçları bile, adaletin varlığından şüpheye düşüyorsa, bizim kaygılanmamız boşuna mıdır?

OKUYUN DA YARIN “BİLMİYORDUK” DEMEYİN

Bizim insanımız öyle her yazılanı okumaz. Biraz kariyer biraz karizma arar.Araştırıp, öğrenip yazdıklarını bildiği halde köşe yazarlarının yazılarını pek kazımaz. Bu yazılara bakar bakmaz, sanki kendisi çok okuyup, çok araştırıyormuş gibi  yazı başlığından içeriğine kadar “ne var ne yok” eleştirir. Tabii bizim yazıların başına gelen daha da felaket… Okuyan yok ki, eleştiren olsun. Gelgelelim bu pek önemsenmeyen yazılar genellikle “öncelikle öğrenmeye, mümkünse öğretmeye ve gerekirse eğitmeye gönül vermiş, çoğu emekli eğitim neferleri” tarafından kaleme alınmaktadır. Şimdi okuyacağınız yazıyı ise bu işin “erbabı” kaleme almış. Dr. Cüneyt Ülsever. 1951 Ankara doğumlu. Robert Kolejini ardından Boğaziçi Üniversitesini bitirdi. Johns Hopkins Üniversitesi’nde uluslararası ilişkiler, Colombia Üniversitesi’nde iktisat alanında yüksek lisans yaptı. Harvard Üniversitesi’nde ise İnsan Kaynakları Ekonomisi konusunda doktora yaptı. Şöyle yazmış Sn. Ülsever….

***

“Kendimi artık Bolu Dağı’ndan muazzam bir hızla aşağı inen freni patlamış bir otobüsün içinde hissediyorum. Şöför çapsız, muavin aciz, yolcuların gözleri yerlerinden fırlamış, herkes birbirine bakıp duruyor. Bazıları halen ne olduğunu anlamış değil. Otobüsün yarısı ne olacağını hissediyor ama hiçbir şey yapamayacağını da biliyor. Onlar “son”un ne olduğunu görüyorlar, sadece mukedderatın hangi virajda tecelli edeceğinden emin değiller. Öte yanda, yolculardan bazıları da, sanki onlar aynı otobüste değillermiş gibi, “her şey iyi olacak, her şey iyi olacak!”, diyerek züğürt tesellisi üfürüyorlar. Hatta, bazı yüzsüzler şöförü cılız çıkan seslerle uyaranları bile azarlıyor. “Sen sus, o ne yaptığını bilir!”, diye zılgıt atıyorlar.

 ***

Seçimlerden önce de yazdım. Seçimden AKP iktidarı çıkacak ama tek başına Anayasa’yı değiştirecek sandalye sayısı kazanamayacak diye tahminde bulundum. Yine seçimden önce, AKP+BDP oylarının Anayasa’yı değiştirmeye yeterli sayıya ulaşacağını da tahmin etmiştim. O günlerde de yazdığım gibi; bindiğimiz alamet giderek artan hızla “sivil Anayasa” söylemi adı altında üç hedefe yönlenmiş vaziyette: Yeni Anayasa: 1)Ülke genelinde Başkanlık sistemini hayata geçirecek.  2)Merkezde yürütme tek bir kişinin elinde toplanırken, yerel yönetimleri de güçlendirecek (demokratik özerklik). Ayrıca aynı Anayasa geçici bir madde ile: 3)Genel af getirecek.- Silivri Davaları’nda yargılananlar ile PKK’lılar aynı anda affa uğrayacaklar.- Bir ilave tahminimi daha belirteyim: Hukuken ihtiyaç olmasa bile yukarıda sıraladığım üç unsuru içeren yeni Anayasa bir referandumla  halkın onayına sunulacak.

 ***

 Bu Anayasa’ya BDP’li seçmen demokratik özerklik maddeleri gereği (Kürtlerin merkez yönetimi ele geçirmek gibi bir talepleri olmadığı için Başkanlık Sistemi onları ilgilendirmeyecek), AKP’liler Recep Tayyip Erdoğan Başkanlık Sistemi istediği için “evet” oyu verecekler. Dahası, bu iki grup dışında kalan, hem AKP’ye, hem de BDP(PKK)’ye karşı olanlar da Silivri Sanıklarını kurtarmak için, tümüyle olmasa da, önemli oranda “evet” diyecekler. Ortaya öyle bir karışık salata konacak ki herkes “karşı olduğumuz maddeler var ama yine de evet” noktasında birleşecek. BDP’liler ve AKP’liler gıcık oldukları Ergenekoncuları, yine AKP’li ve ayrıca CHP ve MHP’liler nefret ettikleri PKK’lıları affedecekler!  AKP’liler “demokratik özerklik” neyisin nesidir diye bozuk atacaklar ama Başkanlık Sistemine gönül bağlayacaklar. CHP ve MHP’liler hem Başkanlık sistemine, hem demokratik özerkliğe ateş püskürecekler ama böyle bir Anayasa’ya “hayır” demenin Silivri’deki İntikam Tutuklamalarının devamı anlamına geleceğini bildikleri için itiraz seslerini ancak cılız çıkarabilecekler. Silivri’de yatan suçsuzlar “biz af istemiyoruz, biz davaların devamını istiyoruz, biz aklanmak istiyoruz!”, diye bağırsalar da, onların dışarıdaki canları; içerdekiler işkence hayatından kurtulacağı, eşlerine, oğullarına, babalarına evde nihayet bir tas sıcak çorba içirebilecekleri için sessiz sakin sevinecekler. Silivri’deki gerçek suçlular ve eli kanlı PKK’lılar da “oh be nihayet yırttık!”, diyerek göbek atacaklar.

***

 Bir akşam tek adam (muhtemelen 2014’de) TV’ye çıkacak ve millete teşekkür edecek! “Ben Anayasa değişikliğini referanduma gerek kalmayacak oy çokluğu ile TBMM’den geçirdim ama bir de aziz milletimin onayını almak istedim. Siz bana şimdilik 5 yıl, inşallah 5 yıl sonra da bir 5 yıl daha (toplam 10 yıl) ülkeyi tek başıma yönetmem için yetki verdiniz/vereceksiniz.  Milli irade önümüzdeki 10 yıl sizlerin özgürce aldığınız kararla şahsen bana devredilmiştir. Hepinize minnettarım”, diyecek. “Otokrasiler genellikle milli irade tarafından kurulur” sözü bir kez daha tarihe geçecek! Dr. Cüneyt Ülsever

***

İşte böyle yazıyor bu işin erbabı da… Şimdiden okuyun öğrenin de yarın biz yanıldık, bilemedik deyip, “yetmez ama evetçilerin” durumuna düşmeyin…

YARGIYA GÜVEN: BU RAKAMLAR BİR ŞEYLER FISILDIYOR

Erzurum’un Ödük Vadisine hidroelektrik santrali yapımı sırasında meydana gelen olayları ve kolluğun vatandaşa gösterdiği “şefkati” yazı fazla uzamasın diye kısa kesmiştik… Çünkü vatandaşa,  yargının da, onun kararlarını korumakla görevli kolluğun da “adalet” kavramına “Fransız olduklarını” anlatmak için uzatmaya gerek yoktu… Lakin gelişen olaylar maalesef yeniden Erzurum’un Ödük Vadisine dönmemizi gerektirdi… Malum, vatandaşın protestosu, iş makinelerinin geri gönderilmesi ve Jandarma Komutanının, kendisine vurmak isteyen yaşlı bir kadına “Vur teyzeciğim sen benim annem sayılırsın” demesi  ile tatlıya bağlandığını zannetmiştik. Gelgelelim hiç de öyle olmamış… “kindar devlet” eylemcilerin yaptıklarını yanlarına kâr bırakmamış. Göz altına alınan 15 kişiye 250 TL para cezası kesilmiş. 18 yaşına girmemiş bir genç kızımız hariç. Peki, bu kızımız “paçayı kurtarmış” mı?

***

Hayır… HES eylemi sırasında gözaltına alınanlar arasında bulunan 17 yaşındaki bu genç kız hakkında  Tortum Sulh Ceza Mahkemesi ilginç bir ceza veriyor… Önce; eyleme katılan ve aralarında “ninesinin” de bulunduğu, yaklaşık 200 kişi ile “ilişki kurmasını yani konuşmasını bile yasaklanıyor”. Etrafında konuşacak kimsenin kalmadığı anlaşılınca avukatının yaptığı itiraz üzerine cezası,  “protestocu 13 kişiyle ilişki kurmaması” şeklinde sınırlandırıldı. Bu cezanın “Çocuk Koruma Kanununa” dayanılarak verildiği söylenmektedir de, 18 yaşından küçük çocukların haklarının korunmasını hedefleyen bu kanunun, temel ilkelerinin  böyle bir garipliğe izin verip vermediği şüphelidir.

***

Çünkü bu yasanın temel ilkeleri çocuğun, yaşama, gelişme, korunma haklarının güvence altına alınmasını, çocuğun esenliğinin gözetilmesini,  herhangi bir nedenle ayrımcılığa tâbi tutulmamasını, çocuk hakkında karar verilirken insan haklarına dayalı, adil, etkili ve süratli bir usûl izlenmesini, soruşturma ve kovuşturma sürecinde çocuğun durumuna uygun “özel ihtimam gösterilmesini”, kararların alınmasında ve uygulanmasında, çocuğun yaşına ve “gelişimine uygun eğitimini ve öğrenimini, kişiliğini ve toplumsal sorumluluğunu geliştirmesinin desteklenmesini,” daha da önemlisi çocuklar hakkında yürütülen işlemlerde, yargılamada ve kararların yerine getirilmesinde “kimliğinin başkaları tarafından belirlenememesine” yönelik önlemler alınması gerektiğini söyler.

***

Açın gazeteleri bakın. Bırakın gerisini çocuğun ismi, boy boy resimleri ortaya dökülmüş. Komşusu ile arkadaşıyla görüşmesini engelleyen kararı veren yargı, bu çocuğun dünyaya “afişe olmasını” engelleyememiş.  Sonra; büyüklerimiz sallıyor, “Yargının adaletli davranmadığı yönünde yaygın bir kanaat oluşursa, toplum vicdanında kapanması zor yaralar açılır ve güven duygusu kaybolurmuş…” Hangi güven… Yazarları, gazetecileri, üniversite hocalarını, askerleri ne olduğu belirsiz suçlamalarla, sadece “suçsuz olduklarını ispat edemedikleri için” tutuklayan, TBMM’si Başkanlığının “dokunulmazlıkları olduğunu” bildirmesine rağmen, halen vekillerimizi içeride tutmaya devam eden, 17 yaşındaki vatandaşa “herkesin kolaylıkla yönlendirebileceği bir alık” muamelesi yaparken, 19 yaşına gelince “askere” alan da,  21 yaşına gelince “silah ruhsatı” veren de bu hukuk, bu yargı değil mi? Hangi güven, ne kanaati? 
***
Bakın istatistiklere ne demek istediğimi anlayacaksınız… Hükümet: %64,6 –Anayasa Mahkemesi: %64.4 –Mahkemeler: %64.1– Bakanlıklar:%64 (***Konsensus Araştırma ve Danışmanlık şirketinin  Mart 2011 tarihleri arasında HaberTürk için yaptığı araştırma sonuçlarından) Rakamların dili size de bir şeyler fısıldıyor mu?

KOLLUK UYGULATMAZ, VATANDAŞ SAVUNAMAZSA

1 Ekim 2011 Cumartesi… TBMM’nin açılış konuşması. Cumhurbaşkanı Abdullah GÜL; “Yargının adaletli davranmadığı yönünde yaygın bir kanaat oluşursa, toplum vicdanında kapanması zor yaralar açılır ve güven duygusu kaybolur.” Dedi.

***

15 gün kadar öncesi… Eylül 2011… Trabzon’un Çaykara ilçesine bağlı Karaçam beldesinin, Solaklı deresi ve Erzurum’un Tortum İlçesi’ne bağlı Bağbaşı beldesinin Ödük Vadisi… Buralar devleti yönetenlerin, her zamanki ihmalciliği ile “HES’lerin inşaat ve işletme sırasında ya da sonrasında doğal çevreye, görünen ya da potansiyel, olumlu ya da olumsuz etkilerinin neler olabileceğine” dair çoktan hazırlanmış olması gereken ÇED raporlarının olup olmadığına dahi aldırmadan ihalesini yaptığı “doğa harikası” alanlardan ikisi… Yöre halkının “her hukuk devletinde olduğu” gibi itirazı üzerine mahkeme, yapılması kararlaştırılan bu Hidroelektrik Santrallerinin “yapımını durdurma” kararı veriyor… Ve buralarda mahkeme kararlarının uygulanmasını sağlamak zorunda olan kolluk kuvvetleri ile yine mahkeme kararına dayanarak, işin durdurulmasını isteyen vatandaş “nedendir bilinmez”, karşı karşıya geliyor…

***

Trabzon’da; vatandaşın itirazı üzerine mahkeme, çevrenin ve doğal yaşamın korunmasını bir kamu hakkı olarak görüp, HES inşaatının durdurulmasına, yapılacak barajın doğal yaşama zarar verip vermeyeceğinin, bu işin erbapları tarafından incelenmesine karar veriyor… Gelgelelim, kolluk encümen kararlarının, ancak mahkemenin koyduğu şartlar yerine getirilince uygulanması gerektiğini göz ardı edip, mahkeme kararını hiçe sayıyor… Mahkeme bırakın “insanın incinmesini”, doğaya verilecek zararı düşünüp karar verirken, kolluğun adeta gözü dönmüş… Dağ başına gönderilmelerinin yegane sebebi olarak bu protestocuları gören “kolluğun” yani polis ve jandarmanın, onları  “insan” olarak görüp görmediği bile şüpheli…Ve olan oluyor… Sonuç: Trabzon’da  6 vatandaş gözaltına alıyor… Bunlardan 3’ü “başka bir mahkeme tarafından” tutuklanıyor. Mahkeme bile, “mahkeme kararını” hiçe sayıp baraj inşaatına devam edenlere bir şey yapmıyor ama hukuku ve doğayı savunanları tutuklayıp hapse atılıyor.

***

Erzurum’da da, benzer olaylar vuku buluyor… İhaleyi alan firma aldığı belediye encümen kararına istinaden iş makinelerini dereye sokuyor. Yani belediyenin de kolluktan bir farkı yok, mahkemeyi tanımıyor, kararı umursamıyor… Bu durumda, kolluk kuvvetlerinin gelip makineleri durdurması ve mahkeme kararını hiçe sayanlar hakkında işlem yapması gerekirken, devletin neredeyse bütün görevlileri mahkeme kararının çiğnenmesine seyirci kalıyor. Duyarlı vatandaşlar ise mahkeme kararına sahip çıkmak için inşaat alanına gelerek bu durumu protesto etmek suçu ile, itiliyor, kakılıyor, nezarete atılıp mahkum ediliyor… Her halde doğa katliamına engel olmaya çalışmanın bu ülkedeki ödülü bu… Sizce bu işte bir gariplik yok mu? Bu mahkeme kararlarını kolluk uygulamayacak, vatandaş savunamayacaksa, bu kararlar niye veriliyor. Laf olsun diye mi?

***

15 gün sonra… 28 ağustos 2007 de Cumhurbaşkanı seçilen Sayın Abdullah GÜL, 1 Ekim 2011 Cumartesi günü; TBMM’nin açılış konuşmasında “Yargının adaletli davranmadığı yönünde yaygın bir kanaat oluşursa, toplum vicdanında kapanması zor yaralar açılır ve güven duygusu kaybolur.”Dedi... Doğru söze ne diyelim…