BOŞUNA OKUYORSUNUZ.

BAŞBAKAN Recep Tayyip Erdoğan, Dokuz Eylül Üniversitesi'nin (DEÜ) yeni akademik yılı açılış töreninde yaptığı konuşmada “…2010 yılından itibaren pozitif büyümeye geçileceğini öne sürerek, “Vaatlerimizi açıkladık krizin sona ermesiyle gençlerin işsizlik kaygısı azalacak.” Deyip umutlandırırken, “Gençler bakınız; her üniversiteyi bitiren veya tüm halk iş sahibi olur diye bir kural yok…” Diyerek de “Okuyalım mı diye, bana mı sordunuz?” mesajı veriyor. Dolayısıyla her zaman yaptığı gibi, bir taraftan kaşıkla umut dağıtırken diğer taraftan sapı ile gözümüzü çıkarmaya devam ediyor.
Aslına bakarsanız Sn. Büyüğüm her zaman olduğu gibi doğru söylüyor. “Her üniversiteyi bitirenin iş sahibi olması diye bir kural yoktur.” Bizim canımızı sıkan, bu ülkede, “Fakir fukaranın garip gurabanın hakkını yedirmem” diye siyaset sahnesine çıkıp halkın teveccühünü kazananların, bugün uyguladıkları ekonomik ve politik tutumlar yüzünden, garip gurabanın “yoksulluktan kurtulmasının” tek yolu olan “çocuklarını okutup, iş güç sahibi yapma umudunu” da söndürmeleridir.
Tüketici bir toplum yaratarak “ekonominin canlanacağı” veya özelleştirmeden elde edilecek gelirlerle, “ülkenin kalkınacağı” düşüncesindeki mirasyedi zihniyetlerin, bugün olduğu gibi vatandaşına “İstediğin kadar eğitim al, sonuçta senin çalışacağın üreteceğin bir alan kalmayacak ki.” demesi doğaldır. Çünkü teknolojik ve bilimsel gelişim modellerin olmasa olmazı, “belli aşamalarda bazı rolleri doğrudan kamu kurumlarına yüklemekten” vaz geçip, eldekileri satıp savar, özel sektörden medet umarsan, ancak montaj sanayi gelişir ve ürettiğiniz mala, ucuz işgücünüzden başka bir değer katamazsınız. Şu durumda ülkede böyle bir ekonomik anlayış olduğuna göre, yüksek eğitim alan çocuklarımıza, Türkiye için bitme şansı hiç olmayan ekonomik krizlerin sonu gelince lokantalarda bulaşıkçı olarak mı, iş vereceksiniz?
Bir taraftan her şehre, ders görecek binası bile yokken yüksek okullar açıp, daha çok öğrencinin üniversitelere girmesi için kontenjanlar arttırılırken amaç; mezun olduktan sonra işsiz kalan gençleri, okurken aldıkları devlet kredileri yüzünden devlete borçlandırıp, daha baştan “kapının kulu” yapmak mıdır? Her konuşmasında çok çocukluluğu savunan hükümet mensuplarının, iş bulma umutlarını her gün törpüledikleri ana babalardan “üç çocuk” istemeye hakları var mıdır?
Seçilen gelişim modeli şimdiki gibi, ucuz işgücüne dayalı olunca tabii ki çok sayıda çocuk, çok sayıda bedava çalışan işçi demektir. Hele bir de bunlar, iyi kötü eğitilmiş, eğitilirken devlete borçlandırılmışlarsa, aileleri fakirleştirilmiş, burunları sürtülmüşse, daha ne ister bu emek soyguncusu zalim mirasyedi zihniyet. Anlaşılan boşuna okuyorsunuz. Büyüklerimizi örnek alıp başka yollar denemelisiniz…

REFERANDUM; DIŞI DA, İÇİ DE, BİZİ YAKAR.

REFERANDUM; DIŞI DA, İÇİ DE, BİZİ YAKAR.

Latince kökenli olan Referandum kelimesi genelde bir yasanın kabulü veya çok önemli bazı konularda halkın iradesini belirlemek amacıyla yapılan oylamadır. Referandumlar halkın iradesini, yürütmeye doğrudan yansıtması ile her ne kadar, demokrasi'nin güzel bir örneği olarak kabul edilse de, demokrasilerin “kültürlü toplumların yönetim şekli” olduğunu da unutmamak gerekir. Öyleyse “referandumlar önemlidir, önemlidir de”, demokrasiyi herkesin farklı algıladığı bizim gibi toplumlarda “referandumda ne sorulacağı ve referanduma ne kadar ihtiyaç olduğunun tespiti, çok daha önemlidir.”

Bu günlerde tartışmaya açılan “referandum” ile ilgili tüm girişimlerin, siviller hazırlayınca sanki tüm yanlışlarından arınacak bir Anayasa’nın yapılmasını kolaylaştıracak eylemlerin önünü açma hazırlığı olduğu malumdur. Özellikle, “değiştirilemez ve değiştirilmesi dahi teklif edilemez olduğu” 4. madde ile vurgulanmış, T.C. Anayasasının ilk üç maddesinin de “yeri ve zamanı gelince” ellenebilmesine olanak sağlayacak düzenlemeler hedeftedir. Bugün ağzını açanın “30 yıllık darbe ürünü Anayasa” diyerek küçümsediği 1982 Anayasasının da bir zamanlar bir referandum ile yürürlüğe girdiği unutulmamalıdır. Üstelik, bu Anayasaya göre belirlenen, fakat kağıt üstünde kalan, uygulanmayan, esnetilen yasa hükümleri ve mahkeme kararlarını hatırlarsak, “Babayasa” yapsan ne olacak. Kaldı ki, Anayasanın değişmesini isteyen hukuk adamı ve siyasetçilerde, anayasa yapacak kadar bilgi birikimi ve uzak görüş olsa bile, tartışma ve uzlaşma geleneği yoktur.

Bakınız, Türkiye’de ilk referandum, 27 Mayıs 1960 askeri müdahalesinin ardından 1961 Anayasası için yapıldı. 9 Temmuz halkoylaması ile 1961 Anayasası, % 61.7 "evet" oyuyla kabul edildi. Türkiye ikinci kez 1980 askeri müdahalesinin ardından hazırlanan 1982 Anayasası için 7 Kasım 1982’de referanduma gitti. Halkoylamasına, 18 milyon 885 bin 488 seçmen katıldı. 17 milyon 215 bin 559 seçmen "kabul" (yüzde 91.37), 1982 Anayasası, sonuçların açıklanmasıyla 9 Kasım 1982’de yürürlüğe girdi. Halkın iradesi ise işte irade… %91,37 kabul oyu, daha ne olsun? Eğer önceki referandumlarda aldatıldıysak, bu kez daha da kısa bir dönem tartışmaya açılacak olan konularda, yeniden aldatılmayacağımızı kim garanti edebilir. Eminim ki; “referandumcu uyanıklar”, okumayan, araştırmayan, tartışmayan halkımızı, Abdi İPEKÇİ’nin tetikçisi bir meczubu Ankara Caddelerinde eskortlarla tur attıran basiretsiz yöneticilerimizi ve bir katili “kahraman” yapan medyamızı gördükçe; “referanduma sunarak” kafaya koydukları operasyonları yönetmenin çok daha kolay olacağını, çok iyi biliyordur. Demek ki, halkın her verdiği kararın, doğru olup olmayacağı da tartışılmalıdır.Kaldı ki, kültürlü olduğunu inkar edemeyeceğimiz bir toplum olan, İsviçre’de yapılan referandum sonucunda % 57,5 çoğunlukla “camilere minare yapılması”, yani en basitinden Müslümanların ibadethanelerini istedikleri gibi düzenleyebilme özgürlükleri engellenmiştir. Demek ki sadece kültürlü olmak da yetmiyor, başka etkenler de referandumun sonucunu etkileyebiliyor. Öyleyse, öyle her konuyu halka sunma eyleminin pek de masum bir davranış olacağı söylenemez.

Malum Nasrettin Hoca’nın bir kuş hikayesi vardır. Hoca bir gün yolda kanadı kırık bir leylek bulur. Bakar, bakar… Kuş desen kuş ama hiç de kuşa pek benzemiyor. Biraz bacaklarından biraz gagasından keser, şöyle geriye çekilir, bir bakış atar ve “Hah şimdi kuşa benzedin.” Der. Der de, leylek çoktan “leylekler cennetini” boylamıştır. Neticede “referandum “ iyidir iyidir de… Bakarsın dışı da, içi de, bizi yakar….

SADECE İKRAR YETMEZ

Geçtiğimiz hafta, İçişleri Bakanı Sn. Beşir ATALAY yaptığı yaptığı bir basın toplantısında; “Demokratik açılım sürecinde yürütülen çalışmaların birinci hedefi terörün sona erdirilmesi, ikincisi de demokratik standardın yükseltilmesi, temel hak ve özgürlüklerin genişletilmesidir. Bu hedeflerin gerçekleşmesi sonunda tarih boyunca kader birliği yapmış millet, bütün fertleriyle daha huzurlu, güvenli, özgür bir ülkede yaşayacak… Türkiye’ye dönük terör, daima dışarıdan destek görmüştür… Türkiye, güçlü bir ülke ve uluslararası alanda bu gücünü, terör desteklerini bitirmek için sonuna kadar kullandı, kullanıyor, kullanacak. Türkiye terörü artık taşımayacaktır, bunun için çalışıyoruz.” diye başlayan uzun ve düzgün, herkesin inanmak isteyeceği, toplumu “pamuk helvasına” çevirecek bir konuşma yaptı. Her ne kadar sözlerinin “hayret uyandırıcı ve somut” bir içeriği yoksa da, en azından umut verci olduğunu söyleyebiliriz.

Konuşmada etnik kökenler dikkate alınmadan, birlik ve beraberlik vurgulanıp, kader birliği yapmış bir toplumdan bahsediliyordu. Velhasılı Türk Ulusunun “sessiz çoğunluğu” dikkate alınmıştı. Demek ki istenince oluyormuş. Yani, ulusu oluşturan fertlerin etnik kökenlerine bakmadan da bazı tespitler yapılıp, herkes için yararlı olabileceği farzedilen çalışmalar ortaya konabiliyormuş.

Sn Bakanın konuşmasındaki en ilgiç kısım ise, yukarıdaki cümlelerinden sonra gelen ve “Kınayıcıların kınamasından, felaket tellallarının korku senaryolarından çekinmeden, cesaretle, ciddiyetle problemlerin üzerine gittik, bundan sonra da gitmeye devam edeceğiz…” dediği cümledeki, “kınayıcıların ve felaket tellallarının” bahse konu olan senaryoları neden ürettiklerini hala anlamamış olmasıydı. Halâ, “yukarılardan sıkıp”, “Evet yanlışımızı gördük, bu memlekette Kürt sorunu değil, bireysel hak ve özgürlüklerin geliştirilmeye, kurumların, kuruluşların, halkın, demokrasi ve insan hakları konusunda eğitilmeye ihtiyacı vardır” diyememesi, inandırıcılığını azaltmıyor mu?

Öte yandan, yasalar çıkartılarak yapılan olumlu çalışmaların, bir süre sonra tozlu raflarda kalma ihtimalini de unutmamak gerekir. Çünkü bugün yasaları canının istediği gibi esneten bir zihniyet ortada iken, meselâ; memleketi hem irticanın odağı olup hem de iktidarda kalabilen bir parti yönetiyorsa, “dokunulmazlık” denen kalkanla, suç zanlısı milletvekilleri rahatça dolaşıyorsa, ya da en yüksek düzeydeki bürokrat “hukuğun arkasından dolaşıverir istediğimizi yaparız” diyebiliyorsa, çıkartılacak ve kağıt üzerinde kalacak yasalara ne kadar bel bağlayabiliriz? Bunun da sorgulanması gerekmez mi? Bu durumda “kınayıcı ve felaket tellâlı" sıfatına mahkum edilen muhalif görüşlerin haklılık ihtimalleri yok mudur? Demek ki doğruları söyleyebilmek için önce yanlışları ikrar etmemiz yetmez, düzeltmek ve terar etmemek de gerekir. Gelgelelim vatandaş o kadar umutsuz ki, lafta kalacak da olsa “iyi şeyler” duymaya da ihtiyacı var!

ABARTMAYIN! ARTIK KİMSE İNANMIYOR!

ABARTMAYIN!
ARTIK KİMSE İNANMIYOR!
Şimdi de “Balyoz harekât planı” vizyona girdi.
Baktık ki Leyla Mansur korkmuş garibim. Ne yapsın gidip şikayetçi olmuş. Oysa senaryolara da alışkındır. Şimdi oturup sonucu bekleyecek… Acaba kim hazırladı, neden hazırladı, kim söyledi de hazırladı, neden uygulanmadı? Daha neler neler…
Ha hazırlayan belli imiş, 1. Ordu eski Komutanı Çetin Doğan ve arkadaşları. Sözüm ona ayrıntılı bir plan hazırlamışlar. Tam 5000 sayfa yazışmalar, ıslak imzalar hepsi dört dörtlük. Peki darbe yapıp iktidarı ele geçirmek için yapılacak hazırlık çalışmaları nelermiş; “Fatih ve Beyazıt Camilerinde Cuma namazı sırasında bomba patlatmak, Ege’de Türk savaş uçağı düşürmek, stadyumları hapishaneye çevirmek,ülkeyi yandaş gazeteciler ve iş adamları aracılığı ile ekonomik ve politik alanlarda sabote etmek, halkı kışkırtmak, fail meçhuller yaratmak daha neler neler...” Terör, kaos, katliam…
Bütün bunlar, ülkede darbe yapmaya elverişli zemin hazırlamak içinmiş…Malum darbe dediğin bir kişi ile yapılmaz. Hele hele, 2002 de adı bile duyulmamış gariban bir hukukçu Süheyl BATUM’la, işsiz gazeteci Yılmaz ÖZDİL’e bel bağladıysan hiç yapılmaz. Mesele, bu belgeleri hazırlayan odakların ortaya çıkması için TSK’nın “Arınç’a suikast” gibi safsatalarla engellenmemesi ve mahkeme başvurularının bir an evvel sonuçlandırılmasıdır. Gerisi gelir hatta toplumun huzurunu bozan bu odaklar, TSK içinde olsa bile.
Dahası da var, acaba “Bu planı hazırladığı “ iddia edilenler içinde bu hazırlıkları kabul edebilecek bir kişi çıkar mı? Çıktı diyelim bu planı uygulayacaklar arasında, karşı çıkacak vicdan sahibi bir kişi çıkmaz mı? Hepsi de cani mi bunların. Bir ülkenin başına geçmek için bunlara değer mi? Kaldı ki; TSK, “ Böyle bir Ulusal Güvenlik Senaryosu olduğunu ve giderek tırmanan bir gerginlik dönemini kapsayan bir senaryo içinde eğitim amaçlı uygulandığını söylüyor, peki böyle bir uygulamanın dünyada benzeri var mı? Var…İnanmazsan git ABD’ye bak. İkiz kuleler halâ tam olarak çözülemeyen bir terör saldırısının kurbanı değil mi? Böyle imkansız sanılan bir saldırı gerçek olmadı mı? Demek ki bazı imkansız denilen senaryolar gerçekleşebiliyor, hoşumuza gitmese de. Hatta Kozmik Odada daha ne senaryolar vardı bir Allah, bir de inceleyen Hakim bilir.
Uzatmayalım. Böyle bir çalışmanın 1. Ordu eski komutanı Çetin Doğan’ın da açıkladığı gibi “iç tehdit olarak değerlendirilen bölücü ve irticai gelişmelerin EMASYA (emniyet ve asayiş) planları çerçevesinde ele alınması” elbette muhtemeldir ve bu planlamalara ihtiyaç vardır. Çünkü bu ülkede, Anayasa mahkemesinin hem, “irticai faaliyetlerin odağı ilan ettiği” hem de “iktidarda bıraktığı” bir parti ortada iken, bu faaliyetlere karşı da, devletin güvenlik güçlerinin bir planının olması gerekmez mi? Kaldı ki; 17 Ağustos 1999 depreminde, 2003’de İstanbul HSBC havaya uçurulduğunda, her türden afete hazırlıksız yakalanmanın cezasını, toplumsal bir paranoyaya girerek çekmedik mi?
Öyleyse, bölücü odakların piyasaya sürdüğü her yazılı belgeye atıfta bulunup “darbe” damgası vurmaktan, abartmaktan vaz geçin, yoksa size de kimse inanmayacak…

ZAMMIZI DA YAPTILAR !

İki gün öncesi bu mutlu haberi haberini Sn. Bakandan almıştık.
Emekli maaşlarına öyle güzel bir zam geliyordu ki, bu zamları açıklama şerefi Başbakana bırakılmıştı. Gel de sevinme. Neyse; aradan güç de olsa iki gün daha geçti. “Sıradan” emekliler, buruk bir mutlulukla, Başbakanlarının “müjdeli zam” haberini vereceği “icraatın içinden”i beklemeye başladı… Ve nihayet beklenen an geldi…
Sayın Büyüğüm, vatandaşın gözlerinin içine baka baka ve emeklilerin, “öz evladı” olmadığının bilincinde, sıradan bir üvey baba şefkatiyle üstelik, emekçinin ve emeklinin çektiği çilenin en masum müsebbibi edasıyla; saf, temiz, bigünah bakışlar atarak, seyredenlerin gözlerinin içine baka, baka ikna gücünden emin, kendine özgü vurguları ile “tek atışlara” başladı.
Nedense, neresi olduğu pek de iyi anlaşılmayan eli ayağı, oldukça düzgün görünen bir ülkenin gelişim öyküsünü anlatıyordu. Ve birazdan maaşlara yapılacak müthiş zamları açıklayacaktı. O ana kadar heyecanla oğuşturulan emekli elleri, Sayın Büyüğü, şöyle bir güzel alkışlamak için, göbeklerin hemen hizasında pozisyon bile almışlardı.
Gelgelelim, göz kapakları dayanmıyor ki, laf uzadıkça uzayıp, konuşma ninni makamına dönüştükçe, kalıtsal “uyuma ve uyuşma sendromu” devreye girdi, göz kapakları düştü. Ve zavallı emekli, kısa bir şekerlemenin esiri olmuşken…
Zamlar açıklandı. 2010 yılının hemen başında emekli aylıklarını yeniden belirlediklerini belirten Sayın Büyüğümüz, “hde vefanın bir göstergesi olarak ücretleri ciddi oranda artırdıklarını” söyledi. Bakın… Ahde vefa diyor yani “Sanki aç bırakma sözü vermiş gibi verdiği sözlere sadık kaldığını” bu yüzden bu zamların yapıldığını söylüyor. Ve devam ediyor; “Bu artışın 7 milyon 327 bin 800 emekliyi kapsıyor. (Yani masraf çok diyor.) Bu iyileştirmeyle emeklilerimizin aylıklarında ilk 6 ay için en az 63 lira, en çok 101 lira artış olacak. Yılın tamamında ise emekli maaşlarına en az 74 lira, en çok 172 lira artış yapıyoruz. 601 lira olan en düşük SSK emeklisi aylığı bu yeni artışla 683 liraya, en düşük tarım SSK emekli aylığı 403 liradan 480 liraya, en düşük esnaf emekli aylığı 476 liradan 555 liraya ve en düşük Bağ-Kur tarım emeklisi aylığı da 306 liradan 380 liraya çıkıyor."Tam tamına 380 TL, hem de zamlı. Şimdi size soruyorum Sayın Büyüğüm; Geçen bayram kapınızın önünde veya yolda karşılaştığınız çocuklara toplam kaç lira dağıttınız?
Yıllarca çalışıp, devletinin koyduğu kurallarla emekli olan, yurdunu emeği ile sırtında yükseltip bu günlere getiren bir emeklinin kendi torunlarına senin dağıttığın bayram harçlığının, binde birini dağıtma hakkı yok mu? Eğer varsa bana söyler misin, sıradan emekliye reva gördüğün toplamda 13 lira yevmiye ile bu olur mu?”
Aslında sizi anlıyoruz. Ne de olsa devletin gelirleri, babanızdan miras kaldı. Öyle çar çur edemezsiniz. Zaten emekli dediğin “öz evladınız” değil ya! Hem, her isteyenin maaşı geçinecek kadar arttırılırsa, Ramazan Çadırlarına kim gidecek, bayram veya seçim paketleri kime dağıtılacak, belediyelerin aşevlerindeki kuyruklara kim girecek! Kim karın tokluğuna çalışmaya razı olacak! Kim işverenin maaşı istediği zaman dağıtmasına gözyumacak! Belli ki bu nimetleri kaçırmayalım diye bu kadar koyabildiniz.

GAZZE İSYANI BOŞA DEGİL

GAZZE İSYANI BOŞA DEGİL

Geçmişi de sorunlarla dolu olan ve 1950 de ilan edilen bir ateşkes hattı ile sınırları belirlenen Gazze Şeridi, 1967’deki, 6 gün savaşları sonunda Mısır’dan İsrail’e geçti. Fakat mücadele devam etti. Neticede, 1993 yılında şehir yönetimini Filistin Ulusal Yönetimi devraldı. Bilindiği gibi 2007 yılında da Hamas, aylar süren çatışmalar sonucu şehri El Fetih’den teslim aldı. Bölge, o tarihten beri İsrail’in sistematik saldırıları ve ekonomik ambargoları ile abluka altında tutulmaktadır.

Gazze Şeridi, yaklaşık 360 kilometrekarelik bir bölgedir.Geçim kaynağı tarım ve hayvancılıktır. Akdeniz kıyı şeridi boyunca uzanan ve Mısır sınırında sonlanan bölgedeki, yerleşim alanlarının en büyüğü kuzeydeki Gazze şehri olduğundan Gazze Şeridi olarak bilinir. Diğer yerleşim bölgeleri, kuzeyden güneye sırasıyla Deir Al Balah, Han Yunus ve Mısır sınırındaki Refah’dır ve Refah, Mısır’a açılan tek sınır kapısıdır. İşte bu daracık bölgede, ihtiyaçlarını sadece kazdıkları tüneller aracılığı ile Mısır’dan kaçak olarak sağlayabilen, yaklaşık bir buçuk milyon insan yaşamaktadır. Gazze Şeridi, ABD’ye göre, geleceği Filistinlilerle görüşülerek belirlenecek bir bölgedir. Dünya ise genellikle burayı İsrail’in bir bölgesi olarak bilir.

İsrail, yüzde ellisi hiçbir altyapısı olmayan sekiz mülteci kampında yaşayan bölge halkına, yıllardır sürdürdüğü ambargo ve sistematik saldırılar yüzünden, adeta “toplama kampı yaşamı” sürdürtmektedir. Yani Gazze şeridi aslında, gerçek bir insanlık ayıbıdır.

Bu noktada şu tespiti yapmak gerekir. Bozuk bir saatin bile günde iki defa doğru zamanı gösterdiği gibi Sn. Büyüğüm de bazen doğru şeyler söyleyebiliyor. Özellikle konu Ortadoğu olunca. Çünkü artık burada yapılan haksızlıkların, insan haklarına saldırıların örtülmesi mümkün değil, hele hele seçim arifesine girildiği şu günlerde.

Malum ilk atraksiyon, başı boş, içi boş bırakılan açılımda nelerin olamayacağını sanki bu güne kadar hiç kimse telaffuz etmemiş gibi; bir taraftan fırçalayıp, diğer taraftan masum ve mazlumu oynayarak açıklamıştı. Şimdi de İsrail’e sataşarak, Davos’da söylenen ve pirim yapan meşhur “ One minutes” i topluma hatırlatmak istiyor.

Her şeye rağmen bu karşı çıkışa, bu isyana katılmamak elde değil.

“İsrail nükleer silah varlığını kabul ediyor, bunu kullandı da. Kitlesel imha silahı, fosfor bombasını da kullandı. Kimse fosfor bombasının kitle imha silahı olmadığını söyleyemez, bana konuşuyor diyorsunuz, nasıl konuşmam, şimdi ne oldu da Gazze’yi bombaladınız, yine mi size füze atıyorlar…” Belki de Sayın Büyüğümün bu güne kadar telaffuz ettiği en içten ve gerçekçi olduğuna inandığım sözler bunlar.

Geçmişte zulüm gördüğü, cefa çektiği, soykırıma uğradığı her fırsatta dile getirilen İsrail halkının bu zulme göz yumması, ülkeyi yönetenlerin bu insanlık ayıbına başvurması dünya kamuoyunda “zulme uğramışlar” olarak lanse edilen İsrail ve halkına duyulan sempatiyi sürekli tüketmekte hatta artık Gazze’de yapılan zulmü, Hitler’in yaptığı soykırımdan pek de farklı görmemektedir.

AÇILIMZEDE ROMANLAR

Manisa’nın Selendi ilçesinde “Sigara içme yüzünden” deniyor da, tam da bilinmeyen bir nedenle bir kavga çıkıyor. Kavganın sonrasında güvenlik güçleri ifade alırken, söylentiye göre ifadesi alınan bir şahsın annesi kalp krizi geçirerek ölüyor. Bunun üzerine, o güne kadar aynı kahvede, belki de aynı masada okey oynayan Türkiye Cumhuriyeti vatandaşları birbirine giriyor. “Allah bilir” de; kendilerinin Türk kökenli olduğunu iddia eden bir kısım vatandaş, başka etnik kökenden yani “Roman” vatandaşların, evlerini, arabalarını yakıp yıkıyorlar.
Olaya Vali el koyuyor. “Durumun vahim olduğunu bu yüzden Roman vatandaşların ilçeyi “kendi istekleri ile” terk etmelerinin, hayırlarına olacağını, yoksa evleri, arabaları yakılan bu vatandaşları devletin koruyamayacağını” (!) söylemiş olmalı ki, yaklaşık otuz kişilik bir grup vatandaş korkarak, bu öneriyi kabul ediyor. Önce Gördes’e gönderiliyorlar, ancak oraya da kabul edilmiyorlar sonunda Salihli’de uygun bir yer bulunuyor.
Kısacası bu vatandaşlar Selendi’den sürülüyor yani “tehcir”. Özetlersek, devleti yönetenlerde “yasalar çerçevesinde görevlerini ifa etme, problemlerle baş etme” basireti olmadığından, bu vatandaşlarımız yerlerinden yurtlarından sürülüyorlar. Olay bu…
Hatırlarsınız geçenlerde de Roman çalıştayını yapmış olan Devlet Bakanımız, “Olayı, kitlesel olaylar şeklinde takdim etmek doğru değil. Bireysel bir olayın bu noktaya gelmesini, olayı sanki toplumun belli kesimine dönük bir rahatsızlık varmış gibi takdim etmek haksızlık olur inancındayım” diyerek geçiştirmeye bakmakta, suçluların yasalar önündeki durumlarından hiç söz etmemektedir.
Öte yandan, Roman Kültürü Araştırma ve Dayanışma Derneği Başkanı Cemil Akmaca açıklamasında: "Manisa'da Yaşanan Tatsız Olaylar Hakkında Son günlerde göründüğü kadarıyla Romanlar ve diğer vatandaşlar karşı karşıya getirilmiş görüntüsü verilmeye çalışılan bazı ırkçı saldırılar yaşanmaktadır… Ortalığı bulandırmak isteyen kişiler olduğu ortadadır. İki bine yakın kişinin bir anda toplanıp ırkçı sloganlar atması bizleri rahatsız etmiştir. Devletimizden insanlarımızı linç edecek kadar ileri derecede terör kullanan kişilerin yakalanıp yargı önüne çıkarılmasını talep ediyoruz.”Diyerek Devletlerine olan güvenlerini ve dile getirmektedirler.
Şimdi lütfen herkes kendine sorsun, bu güne kadar bu ülkede en fazla haksızlığa uğramış, etnik grubu farklı Türk vatandaşları kimlerdir? Onları şimdiye kadar göçebe kılan, iş, ekmek, huzur sağlamayan devlet yöneticilerinin, yaptıkları çalıştayın ertesinde onları yerinden yurdundan edecek bir tehcir kararı alması doğru mudur? Türkiye Cumhuriyetinde suçlu bile olsa, böyle sıradan bir olayda vatandaşlarımızın, böyle bir göçe nasıl zorlanması normal midir? Her Türk vatandaşı gibi Romanların da Anayasadaki temel hak ve hürriyetlerden eşitlik ve sosyal adalet gereklerince yararlanarak, medeniyet ve hukuk düzeni içinde onurlu bir hayat sürdürmesi, maddi ve manevi varlığını geliştirmesi hakkı değil midir? Devletin görevleri arasında bu vatandaşların can güvenliğini güvence altında tutmak yok mudur? Yarın bir gün, herhangi bir ilçede, benzer bir olay sonunda başka etnik kökenlere sahip vatandaşlar, Örneğin Türk kökenli vatandaşlar, yerlerinden yurtlarından sürgün mü edilecektir?
Yok çalıştaydı, yok açılımdı derken, ortaya çıka çıka bu “sürgün” mü çıktı?
Ha bu arada, kavga, kalkışma, çatışma, güvenlik güçleri, jandarma, vali, haksızlık, sürgün, ölüm aklınıza ne gelirse, bu olayda da mevcut. Lakin, bu kadar zaman geçmesine rağmen
“Hepimiz Ermeniyiz” pankartları ile ta Taksim’den Galata Köprüsüne kadar dizilen kitle örgütlerinden, gündelikçi aydınlardan tık yok! Ne oldu yoksa“Çingenelik” karizmanızı mı çiziyor?

SEÇİMLER YAKLAŞIYOR YA!

Her ne kadar, son günlerde Sayın Büyüklerimin, açılım karşıtları duysun diye, büyük harflerle yazıp altını da çizdikleri laflarla, birlikten beraberlikten bahsetmeye başlaması, açılımcılara da “bireysel hak ve özgürlüklerle” ilgili düzeltmeler yapıyoruz babından “selam çakmaları”. Başbakanın da video konferans sistemi ile katıldığı, AKP’li Kocaeli Büyükşehir Belediyesince, öğrencilere 26000 dizüstü bilgisayarın dağıtımı ile “hediye kampanyalarının” başlaması. "Mazlum ve mağdur" rollerinin sahnelerde sıkça oynanmaya başlaması, seçimlerin yaklaştığı hakkında net bir fikir vermiyorsa da, aslında “Seçimler yaklaşıyor” lafı, bahanem.

Esas söylemek istediğim Türkiye’deki seçim sandıkları ve oy kullanılan kabinlerin durumu. Avrupa ülkelerini bırakın, seçimlerini televizyon haberlerinde izlediğim hiçbir ülkede tahta sandıklar kullanılmıyor. Atılan zarfın görülebildiği plastik veya başka dayanıklı bir maddeden imal edilmiş “saydam” kutular kullanılıyor.
Oysa bizde, tahta seçim sandıkları belki de daha ucuza üretildiğinden, Cezaevi atölyelerinde, cinayet suçlularının da aralarında bulunduğu hükümlüler tarafından üretiliyor. Yani zaten hamurunda zorbalık var… İşçilik olmadığı gibi, imalatında kullanılan malzeme de zaten, bilmem kaçıncı sınıf kereste olduğundan, “sandık” olarak bile kalitesiz olacağı daha baştan garanti. Üstüne üstlük bu sandıklar bir de, seçimde kullanılmak üzere getirildiği merkezlerden, kirin pasın içinde aylarca bekledikten sonra toplanır ve bir dahaki seçime kadar, üzerinde biriken katman katman toz ve pislikle getirip tekrar kullanılmak üzere teslim edilir. Eh oy verme işlemi, genellikle okulların sınıflarında gerçekleştiğinden, işi başından aşkın idareciler ve olmayan okul hizmetlileri sandıkları temizlemek şöyle dursun, kırılıp dökülmesine bakmadan adeta sınıflara atar. Eğer sandık başkanı bir gün önceden gelip sınıfı düzenlerken sandığı da temizleyip tamir ederse ne alâ, yoksa kırık, dökük bir seçim sandığı ile oy verme işlemi yapılır ki; bu aynı zamanda “demokrasi” ye verdiğimiz değerin de bir ifadesidir.
Kaldı ki bu sandıklarla ilgili bir çok efsane de vardır. Ve en çok bilineni içinde önceden atılmış oyların bulunmasıdır. Tabii bu biraz zordur fakat, sandık şeffaf olmadığından, seçimin sonucunun da şeffaflığı üzerinde tartışma,neden olmasın? Öyleyse öncelikle “demokrasi aşkına” şeffaflığı ve saydamlığı ön plana çıkaracak, seçimin güvenirliğini arttıracak, seçim sandıkları için gerekli bir çalışmanın yapılmasını hasretle bekliyoruz.
Ha… Bu arada; acaba bu 26000 dizüstü bilgisayarın bedelini, Kocaeli Belediyesi kendi bütçesinden mi karşılanıyor?

BİR İSTİFANIN ANATOMİSİ

AKP’den istifa eden Elazığ milletvekili Fevzi İşbaşaran’ın duyurmak için basın toplantısı bile yaptığı şikayetlerinin, kamuoyu tarafından pek dikkate alındığını sanmıyorum. Oysa, İşbaşaran’ın yaptığı basın toplantısında ifade ettiği sözler, pek yenilir yutulur gibi de değildi. Ne hikmetse aradan geçen bu kadar zamana kadar kimseden bir itiraz gelmediğine göre herhalde gerçeklik payı olsa gerek. Malum “Suküt ikrardan sayılır.”
İstifasının ardından, geçtiğimiz günlerde yeni bir demeç veren İşbaşaran, dünden bu yana evinin etrafında sivil polislerin dolaştığını söyleyerek, kendisinin ve ailesinin can ve mal güvenliğinin kalmadığını da ifade etmektedir. İşbaşaran “Buradan bütün dünyaya, bütün demokratik ülkelere sesleniyorum, AB üyesi ülkelerin büyükelçilerine sesleniyorum; sesimiz kısıldı. Susturuluyoruz. Şantaj yapılıyor. Ölümle tehdit ediliyoruz. Ailemin ve benim can güvenliğim kalmadı. Eğer benim başıma bir şey gelirse, bunun sorumlusu Tayyip Erdoğan`dır.” Demektedir. İşbaşaran, önceki basın toplantısında da, “Parti içi demokrasinin işlemediği, benim gibi fikrini ifade eden milletvekillerini şantaj ve tehdit ile susturulmaya çalışıldığı bir partide milletvekili olarak görevimi sürdürmem imkansız hale gelmiştir. Bu nedenle mensubu bulunduğum Adalet ve Kalkınma Partisinden istifa ediyorum.” diye ağır bir suçlama ile birlikte istifasını açıklamıştı.
Peki neden? Hakkında “uyuşturucu kaçakçılığı iddiaları olanlar bile parti içinde yer bulurken” “polise hakaret etti” diye parti disiplin kuruluna verilen bir milletvekilinin, “yaptığı yanlışı ikrar edip özür dileyeceğine”, partiden atılacağının tespitini yapıp, istifasını açıklarken yaptığı bu suçlamalar şaşırtıcı değil midir?
Malum, olayın birkaç gün öncesinde Ankara’nın göbeğinde Tekel işçileri uzunca süreceği belli bir direnişe başlamış, büyük illerimizde ve güneydoğuda DTP’nin kapanması ile ortalık karışmışken, Arınç’a süikast olayı patlak verdi. Böyle bir şeyin “Şuuyu, vukuundan beter” olduğu bellidir. Ve iyi yönetilmiş böyle bir iddia, biraz riskler taşısa da, özellikle politik yaşamda devamlı pirim kaynağıdır ki, bir politikacı için “Bundan iyisi Şam’da kayısıdır.” Tabii olayın bu kısmı bizi pek ilgilendirmez ancak araştırmaların Kozmik Odalara kadar uzanmasına bakılırsa iddiaya ilişkin ön araştırma, kesinlikle iyi yönetilmektedir.
İşte ülkenin garip serüvenlere sürüklendiği bu yaşadığımız günlerin öncesinde, Fevzi İşbaşaran henüz AKP milletvekili ve bir açıklama yapıyor ve burada bir varsayımdan bahsediyor. “Ona göre, bu suikast ihbarı, Emniyette daha üst bir makama tayin bekleyen bir amire bağlı grubun, hükümetle askerin arasını açma ve bu durumdan pay alma, çalışması.” Açıklamasında, mantıklı daha pek çok ayrıntı var ama özet olarak bu. Ardından muhalefetin dillendirdiği, aynı anda Genelkurmaya, “bir köstebekle ilgili”, polise de, “suikast girişimi ile ilgili” yapılan ve askerlerle polisi, “aynı anda, aynı yerde” karşıkarşıya getiren ihbarları baz alırsak, resmen ülkeye yapılan bir süikast olduğu açık olan ve sadece belli bir politik çevreye yarar sağlaması muhtemel olan bu iddia, İşbaşaran’ın yaptığı son açıklamaları haklı çıkarmıyor mu? Öyleyse, İşbaşaran “daha çok demokrasi” sloganını şiar edinmiş olan partisinden; olur olmaz, partisinin onaylamadığı, belki de büyüklerinin bilgisi olduğu konulardaki alternatif görüşleri ve tespitleri yüzünden sepetlenmiş olmasın. Bugün olayların gelişimine, Genel Kurmayı ziyaretlere, manşet olan resimlere bakılırsa iddialarda gerçeklik payının yüksek olduğunu söyleyebiliriz.

İŞTE…DEVAMI GELDİ !

Sn. Başbakan ne söylerse söylesin, bir hukuk devletinde zaten hükümetin emrindeki, hangi kurumu ziyaret ederse etsin, başta belli bir politikacının, yıpratıcı imaları olmak üzere, ortalıkta bu kadar anti propaganda yapan odak varken ve yasal takibe uğramazken; örneğin, kozmik odayı inceleyen hakimin “zehirlenirim korkusu ile” askerin yemeğini bile yemediği uydurmasından tutun da, zaten mühürsüz olan askeri araç plakalarının, “sahte” olduğu izlenimini vermek için çabalayanların gerine gerine gezdiği, her fırsatta; neredeyse tüm hukuk dışı olayların odağı olarak, varlığımızın teminatı TSK’nin gösterilmeye çalışıldığı, kısacası “taşların bağlandığı, itlerin ise serbestçe dolaştığı” bu ülkede, daha başımıza neler gelir, bizleri kimler idare eder Allah bilir.
Malum bazı partiler irticanın, bazıları terörün odağı oldu ya. Öyleyse halktan, bu partilerin toplam oyundan daha çok güven oyu alan ve görevi yasalarla belirlenen TSK’nin da bir şekilde karalanması, gözden düşürülmesi gerekiyor. Aslında bütün çaba bunun için. Hedef belli “vatandaşın güvendiği dağları aşındırmak.” Mehmet Haberal gibi bilim adamlarından bile şüphe edilen bir ortamın yaratıldığı ülkemizde, kendisini “son derece güvenilir, şüphe duyulması imkansız, pür-i pak” zanneden, hem densiz hem de sulu gözlü büyüğümüzün, TSK söz konusu olunca, toplumda paranoya yaratan hezeyanları, hiç de hoş değildir ve maalesef “ilk” de değildir. Sayın Başbakanımın, sıradan bir kurumu ziyaretinden farkı de olmayan Genelkurmay ziyaretlerini manşetlere taşıyacağına, özellikle bu şahsın paranoya kokan hezeyanlarını kontrol altına alması gerektiğini tembih etmesi, yeterlidir.
Diğer yandan, şu unutmamalıdır ki, demokratik bir ülkede yaşamak istiyorsan “o senin demokrasi dediğin şeyi koruyacak” ve “halk adına ve yasalarla sınırlanan oranda demokrat olmayan” bir kuvvete ihtiyacın vardır. Eğer devletin, öz varlığını koruyacak böyle bir gücü yoksa ya da, iktidar bu gücü yönetmeye değil de sahip olmaya adaysa, ortaya işte böyle başıbozuk bir manzara çıkar. Kaldı ki, ülkemizde bu güne kadar askerle, hükümetler arasında çıkan tüm problemlerin sebebi basiretsiz, yönetme kabiliyeti olmayan, kukla siyasilerdir.
Ve tabii bu ortamdan yararlanmak isteyen bölücüler ve işgalcilere böyle zamanlarda gün doğar. Ve maalesef provokasyonların sonu gelmez. Kaldı ki, PKK’nın “Şehirlerde kaos yaratırım” tehdidi hala akıllardadır. Şu son olaya bakalım.
Hangi ülkede hangi kargo şirketine giderseniz gidin, 16 adet kaleşinkof mermisini öyle 2 adet zarfın içine katıp, bir hakim, bir savcı adına, o ülkenin başkentinden postaya veremezsin. Şirket zaten gönderilecek maddeyi kendi zarfına, görevlinin gözü önünde koyduruyor. Onu da geçelim, küçücük bir bakkal dükkanına kamera zorunlu iken, koca kargo şirketinde kameranın bulunmaması, üstelik bulunmadığının tespit edilmesi ve oradan gönderilmesi normal midir? Orada kamera olmadığını kim bilebilir ki, siz gittiğiniz dükkanlardaki kameraların yerini bulabiliyor musunuz? Kısacası, eğer bir ülkede, geliyorum diye bas bas bağıran böyle bir tehdit, daha tasarı halindeyken, yetkililer tarafından engellenemiyorsa, sizce, ekranlarda böbürlene böbürlene yalan yanlış bir dünya bir hikaye anlatan sorumluların bu halktan özür dileyip istifa etmesi gerekmiyor mu?
Kim ne derse desin, bu kadar ipnotize olmuş, tepkisiz, başına gelen her nüsübeti tevekkül ile kabul eden, saf insanın, bir arada yaşadığı bu ülkede, çekeceğimiz çile keşke bu son olayla bitmiş olsa.

TEBRİKLER BAŞARDINIZ !

Genel Kurmay Başkanlığının internet sitesinde 2010 yılının ilk günü yayınlanan bir bildirinin normal şartlarda olsa olsa “yeni yıl kutlama mesajı” olması gerekirdi ama bakın ne yazıyor;
“TARİH : 01 Ocak 2010 SAAT: 14:50 NO: BN - 01 / 10
1. Bugünkü bazı medya organlarında dün bir hakimi takip ettiğinden şüphe edilen iki aracın durdurularak arandığı, bu araçların askeri ve içindeki şahısların da askeri personel olduğu haberlerine yer verilmiştir.
2. Olayın cereyan tarzı aşağıdaki şekilde olmuştur;
a. 31 Aralık 2009 saat 12:30 civarında, Uğur MUMCU caddesinde birbirinden bağımsız olarak idari görevle seyir halinde olan beyaz renkli iki ayrı askeri araç polisler tarafından durdurulmuştur.
b. Durdurulan bu araçların askeri araç olduğunun anlaşılması üzerine olay yerine Merkez Komutanlığı ekipleri çağrılmıştır.
c. Söz konusu araçlar ve içindeki personel, durdurma ve arama kararını veren Cumhuriyet Savcısının isteği üzerine saat 14:00 civarında Ankara Merkez Komutanlığına götürülmüşlerdir.
ç. Burada Cumhuriyet Savcısı tarafından yapılan tespitlerde;
(1) Araçlardan birisinin Deniz Kuvvetleri Komutanlığına ait olduğu ve içinde iki şoför er ile bir uzman çavuş aşçının bulunduğu,
(2) Diğer aracın ise, Garnizon Komutanlığına ait olduğu ve içinde iki şoför (biri onbaşı biri er), bir elektrik teknisyeni er ve bir marangoz erin bulunduğu anlaşılmıştır.
3. İlgili Cumhuriyet Savcısı tarafından yapılan inceleme sonucunda, söz konusu askeri personel dün gece saat 22:00 civarında serbest bırakılmıştır.
4. Olayın, bir şüphe üzerine yapılan ihbar ve bu ihbara yönelik olarak icra edilen bir uygulama olduğu anlaşılmış ise de, son günlerde yaşananların, kişileri ve toplumu ne hale getirdiğini göstermesi bakımından önemli olduğu düşünülmektedir.
5. Konuya ilişkin olarak gerekli işlemler başlatılmıştır.
Kamuoyuna saygı ile duyurulur.”
Rüzgara göre yön değiştiren bir kısım medya ve onların “kısa dönem aydınları” ile her türlü melanete odak olmuş kibirli düzenbazlar: Tebrik ederiz, başardınız… “Önce Vatan” iradesi ışığında, tüm varlığı ile vatan topraklarını korumayı, canından bile değerli gören askerlerimize kuşku ile bakanların sayısını, istediğiniz oranda olmasa da oldukça arttırdınız. Bu arada bando mızıka ile karşılanan teröristlerin, vatan hainlerinin, köstebeklerin, ajanların rahat rahat çalışabilmeleri için uygun ortamları sağladınız. “Devletin tüm kurumlarına el koyma” amacına ulaşmak üzere önemli adımlar attınız.
Yasadışı dinlemenin, insanın gözünün içine baka baka yalan söylemenin, kalpazanlığın, ispiyonculuğun, ahlaksızlığın, hırsızlığın, düzenbazlığın, hele hele sahte duygusallığın ve gözyaşlarının pirim yaptığı, cehaletin, vurdumduymazlığın, çıkarcılığın kader, emeksiz, yorulmadan elde etmenin “geçim dünyası” sayıldığı bir topluma bu yapılanlar az bile gelir… Devamını bekliyoruz!

4C NEDİR?

Ankara’da, sesleri sadece Sıhhiye ve Kızılay’dan duyulan, yüzlerce işçi “sadece ekmeği ve çocuklarının geleceği için” haklı bir direniş içinde. Ve maalesef en yakınlarındaki Ankaralıların bile doğru dürüst desteğini alabilmiş değil. O kadar insan son derece haklı oldukları bir konuda Ankara’nın “deriyi çatlayan gece ayazında”bile, çırpınıyor çırpınmasına da ancak dayak yedikleri, itilip kakıldıkları zaman televizyonlarda halka bu onurlu mücadelelerini bir nebze anlatabiliyorlar.
Tekel işçileri, 15 gündür Ankara'da her türlü hükümet engeline ve zor kış koşullarına rağmen direniyor. Neden direniyorlar? Yanıtları, 4C'li olmayacağız. Pekin nedir bu 4C.
Yasa şöyle: 657 sayılı devlet memurları kanununda Kamu hizmetlerinde memurlar, sözleşmeli personel, geçici personel A, B ve C fıkralarıyla tanımlanıyor. A fıkrasında kadrolu devlet memurları B fıkrasında Sözleşmeli personel, C fıkrasında da geçici personel tanımlanıyor. “C) Geçici Personel: Bir yıldan az süreli veya mevsimlik hizmet olduğuna Devlet Personel Başkanlığının ve Maliye Bakanlığının görüşlerine dayanılarak Bakanlar Kurulunca karar verilen görevlerde ve belirtilen ücret ve adet sınırları içinde sözleşme ile çalıştırılan ve işçi sayılmayan kimselerdir.” Dikkat ederseniz özelleştirmelerden dolayı başka kamu kurumlarına yerleştirilecek, örneğin 15 yıllık işçiye Geçici personel statüsü getiriliyor.
Yukarıdaki kanun maddesinden de anlaşılacağı gibi, C statüsünü tanımlayan ilk koşul bir yıldan az süreli veya mevsimlik hizmet olması. Üstelik bu göreve devam edebilmesi için her yıl Bakanlar Kurulu'nun karar vermesi gerekiyor. Kısacası bunca yıl işçi olarak çalışan, ailesini geçindirebilecek kazancı ve sosyal hakları güç bela elde eden Tekel işçileri, kurumları özelleştirilince, birden bire kazandıkları hakları ellerinden alınıyor ve hatta normal çalışma saatleri dışında veya tatil günlerinde yapacağı çalışmalar karşılığında bile herhangi bir ek ücret ödenmiyor, yoksulluğa, köleliğe mahkum ediliyor. İşte mesele budur.
Özele inersek, Tekel işçileri için bu maddenin uygulanmasının anlamı şu: Bu maddeye göre çalışan bir işçi en çok 10 ay çalışacak. Bu en yüksek süre. Gerçekte ise bir yıl içinde çalışılan ay sayısı 4'e kadar düşebiliyor. Peki maaş ne kadar? Tamı tamına 630 TL. İşte Tekel işçilerinin kabul etmediği koşullar bunlar. Kaldı ki, bu güne kadar özelleştirilen işyerlerinde pek çok işçi, 4C kapsamına bile alınmadı. Kapı dışarı edildi. Malum, işsiz kalan işçi sayısının 4C nin de katkılarıyla, 2009’un şubat ayında 3 milyon 250 binlere yükseldiğini Türkiye İstatistik Kurumu açıklamıştı.
Muhalefetin gövde gösterisi şeklinde yaptığı ziyaretlerle, Türk-İş’in dağıttığı kumanyalarla Tekel işçilerini mağduriyetlerinin önlenemeyeceği bir gerçektir. Öyleyse, vicdan sahibi iktidar yanlılarının da bir an önce, her evli çifte 3 çocuk önerip, kan, ter ve emeğin sömürüsü üzerinde yükselen bir ülke hayal edenleri, bir şekilde ikaz etmeleri ve iç barışın sağlanması yolunda Tekel işçilerinin mücadelesine böylece diğer 4C mağdurlarına destek vermeleri, en içten dileğimizdir.

KÖSTEBEĞİN ÜLKEYE SUİKASTI

Her durumda demokrasiden, hukuktan bahseden medyanın günlerdir, sorumsuzca Kozmik Oda diye anılan Ankara Seferberlik Bölge Başkanlığında, bir soruşturma gereği, bazı gizli belge ve bilgilerin incelenmesi olayını, “Ordunun etkisizleştirilmesi” “Ordu ile hesaplaşma” veya “devlet içindeki gizli örgütlenmeleri ortaya çıkaracak bir eylem” olarak lanse etmesinin, yani TSK gibi milletinin gönlünde taht kurmuş bir kurumu "şüpheli",ilan etmesinin amacı nedir? Kaldı ki, pek çok biriminin olduğunu bildiğimiz TSK’nin, bir o kadar da Kozmik Odası olduğu malumdur ve bu oda da, o odalardan sadece biridir. Bilindiği kadarıyla her şey, yasal prosedür içinde gerçekleştiğine göre bu tantanaya gerek var mıdır? Bir hukuk devletinde, esasen hükümetin uhdesi altındaki belgelerin incelenmesine, yine hükümetin emrindeki askerin izin vermemesi mümkün müdür?
Ha, bu güne kadar gerek duyulmayan böyle bir incelemenin sebebi tabii ki üzücüdür. Ancak şu dönemde, “iktidarın masum ve münezzeh olduğunu teyit edecek” bir neden ortaya çıkınca bile değil, fakat “Arınç’a suikast” Deniz Baykal’ın ağzından, “Arınç’ın köstebekle görüşmesine” dönüşünce, bu araştırmanın genişletilmesi zorunlu hale gelmiştir ve artık, muhakkak ki trıçkadan bazı gözaltılar da olacaktır. Kısacası araştırma hiçbir engelle karşılaşılmadan beklenildiği gibi gerçekleşmektedir. Burada ilginç olan, daha çok demokrasi talepleri ile ekranları titreten, dönemim muteber “kısa dönem aydınları”, PKK’nın bile değiştiğini iddia ederken, TSK yani kendi askeri söz konusu olunca,“intikam” duygusuna kapılmasıdır.
Peki ne oldu da, inceleme için ilk gidenlere izin verilmedi veya böyle dalga dalga aramalar yapılıyor? Diyebilirsiniz. Mesele şudur; Devlet sırrı niteliğindeki bu belgeleri kapsayan bu birimlerde inceleme ve araştırma faaliyeti 5271 sayılı Ceza Muhakemesi kanunun 125. maddesi ile düzenleniyor. Ve buralarda bu tür çalışmalar Hakim tarafından bizzat yapılabilmektedir. Yani, bu belgelerin bulunduğu birime girmek için mahkeme kararı yetmemektedir, dolayısıyla oraya inceleme için ilk ulaşanlar arasında inceleme ile görevlendirilmiş bir Hakim olmadığı için de içeri girememişlerdir. Daha sonra Hakim Kadir KAYAN görevlendirilmesi ile problem aşılmıştır. Bu kez de belgelerin fotokopilerinin, kopyalarının alınamayacağı problemi ortaya çıkmıştır. Bu durumda doğal olarak Hakim tüm çalışmalarını orada yapabilecektir, zaman zaman dinleneceğine, başka işlerini de yapacağına göre belki de daha günlerce evrakların arasında ne olduğunu şimdilik bilmediğimiz bir konudaki araştırmasını günlerce sürdürecek defalarca Karargaha gidip gelecektir .
Kozmik Oda diye adlandırılan bu birimi, “mahalle kütüphanesi” gibi düşünüp yorumlamak, içinde hata yapanların da bulunması muhtemel olan kurumları topyekun reddetmek, karalamak, o kurumlara yürekten bağlı milyonlarca vatandaşı yalan yanlış bilgilerle, yormak, üzmek, sözde demokrasi havariliğini kimseye bırakmayan bu “kısa dönem aydınlara” ve yönettikleri medya organlarına bile, yakışmamaktadır. Ülkemizde demokrasi bütün kurum ve kuralları ile işleyecek ve işletilecekse, herkes bu tür olaylara alışmalıdır. Ülkenin tek hakimi vardır, o da bu gün iktidarda olan hükümettir, bunun için beklentilerimize cevap verecek yönetim kabiliyetini göstermesi şart değildir. Seçimleri kazanmış, parlamentoda çoğunluğu elde etmiş olması yeterlidir.
Gelgelelim bu hakikat ortayken bile hükümetin hala, kurumlarının 1980 öncesinden daha tehlikeli biçimde tahrip edilmesine göz yumması anlaşılır gibi değildir.