VAR MI YANLIŞ BİR ŞEY?

Deniz Feneri soruşturmasında aralarında eski RTÜk Başkanı Zahid Akman ve Kanal 7 yöneticilerinin tutuklanmasının ardından HSYK, soruşturmayı yürüten savcılar hakkında inceleme başlatmıştı… Az gelmiş olacak ki, bu inceleme devam ederken Ankara Cumhuriyet Başsavcısı, davaya bakan Başsavcı’nın yerine, HSYK Yedek üyesi Harun Kodalak’ı getirdi. Maalesef bu görev değişikliği, öteden beri bu davanın bir şekilde “kazasız belasız sonuçlandırılacağı” fikrinde olanları haklı çıkarmaktadır. Kaldı ki iktidarın bir çok konuya “kolayca müdahil olabileceğini” gösteren başka düzenlemeler de var… Bu düzenlemelerin neler olduğunu Cumhuriyet Gazetesi yazarı, sosyolog Emre Kongar, yazdığı “Yeni anayasaya gerek kaldı mı?” başlıklı makalede şöyle özetlemiş.

***

“AKP, Meclis’te yaptığı düzenlemelerle ve referandumlarla çoktan kendi anayasasını yaptı ve yürürlüğe koydu bile. Bugünlerde son rötuşları yapıyor kalan tortuları da temizliyor: Son kararlarla özerk ve yarı özerk kurumların bu niteliklerine de son verildi. Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Kurulları kaldırıldı, Kültür Varlıkları, Kültür ve Turizm Bakanlığı’na; yeni oluşturulacak Tabiat Varlıkları ise Çevre ve Şehircilik Bakanlığı’na bağlandı. Doğrudan bakanların denetim ve yönetimine verilen kurumlar şunlar: BilgiTeknolojileri ve İletişim Kurumu (BTK) Radyo ve Televizyon Üst Kurulu (RTÜK) Sermaye Piyasası Kurulu (SPK) Tasarruf Mevduatı Sigorta Fonu (TMSF) Enerji Piyasası Düzenleme Kurumu (EPDK) Bankacılık Düzenleme ve Denetleme Kurumu (BDDK) Kamu İhale Kurumu (KİK) Rekabet Kurumu (RK),Tütün ve Alkol Piyasası Düzenleme Kurumu (TAPDK). Böylece elli yıldan beri çeşitli biçimlerde kurulmuş olan ve devam ettirilen özerk ve yarı özerk kurumlardan arta kalanlar da bitirildi.

***

Anayasalar neleri düzenler? Yasamay. Yürütmeyi. Yargıyı. Bireylerin temel hak ve özgürlüklerini. Devletin görevlerini. Ve benzeri temel konuları. Oysa hemen hemen bütün bu konular AKP tarafından değiştirildi, yeniden düzenlendi ve uygulamaya geçildi bile: Yasama organı zaten AKP’nin tam denetiminde. Yürütme yeni esaslara bağlandı: Cumhurbaşkanlarını halk seçecek. Bakanlıklar yeniden düzenlendi… Bakan yardımcılıkları kuruldu… Sivil ve askeri bürokrasi baştan sona yenilendi… Özerk, yarı özerk kurumlar tümüyle ortadan kaldırıldı. Yargı, üstelik de referandumla, bütünüyle siyasal iktidara bağımlı hale getirildi. Yüksek yargı organları yeniden iktidarın isteğine göre düzenlendi… İktidarın hoşuna gitmeyen kararlara imza atan yargıçlar görevden alınıyor… Savcılar zaten polisten gelen raporları hemen hemen aynıyla mahkemeye sunuyor, hoşa gitmeyenler ise derhal tayin yiyor… Adalet Bakanı ne derse o oluyor!

***

Bireyin temel hak ve özgürlükleri yeniden düzenlendi: Artık insanlar önce hapsediliyor, sonra yargılanıyor…Yargılanırken de aleyhteki suçlamaların bir bölümü ne sanıklara ne de avukatlarına bildiriliyor…İmzasız ihbarlarla, gizli tanıklık kurumu ile isteyenler, istediklerini içeri attırabiliyor…Özel yetkili mahkemeler, özel yargılamalarla adaleti sağlıyor…Pankart açmak bile örgütlü terör suçu haline getirildi…Medya çeşitli biçimlerde susturuldu…Gazeteciler, yazarlar, generaller, subaylar, siviller, Türk ve Kürt politikacılar, milletvekilleri hapiste…Yeni anayasaya ne gerek var ki…Şunun şurasında gül gibi geçinip gidiyoruz işte… İnsan hakları dorukta… Medya özgürlüğünde Amerika’nın bile ilerisindeyiz… Terörle mücadele son derece başarılı… Kürt sorunu diye bir sorun zaten çözüldü, artık yok… Durum bundan iyi olabilir mi ki? Dilerim “Yeni anayasa yapıyoruz” diye bu güzelim huzur ve istikrar ortamını da bozmazlar!”

***

Bakın bağımsız olduğu söylenen yargı, yaşlı, hasta, üstelik de milletvekili demeden Mehmet Haberal’ın tutukluluk kararını ısrarla kaldırmazken, Trabzonspor Başkanının yurtdışına çıkış yasağını, dava sonuçlanmadan, sadece Şampiyonlar Liğinin “0 tölerans” ilkesine uymak için anında kaldırdı… Var mı yazılanlarda yanlış bir şey?

GEL DE KISKANMA

Öncesini hatırlamam da, 1960’lı yıllarda bu memlekette esnaf, herhangi bir vakitte camiye veya kısa süreliğine bir işi çıkıp da bir yere gidiyorsa çoğunlukla kapısının önüne bir sandalye koyar bazen de en yakınındaki dükkana “Komşu dükkana bakıver” deyip giderdi. Bugün de bu alışkanlığın yaşandığı Anadolu kasabaları, köyleri olduğunu biliyorum… Gelgelelim şehirlerde durum vahim. Deprem, sel gibi büyük afetlerde “ölü soyucuların” sırf yağma için o bölgelere akın ettiğini, bileziklerini almak için cesetlerin ellerini kestiklerini, trafik kazalarında bile yardım bahanesi ile ortalıkta dolaşanların çoğunun kazazedelerin kıymetli neyi varsa götürdüğünü, en azından duymuşsunuzdur. Maalesef bizim ülkemizde bırakın bu tür yaratıkların yaptıklarını, insanlara yardım amacı ile kurulan, anlı şanlı kurumların bile soysuzlaştığını, kitleleri soyduğunu gördük…

***

Tabii; depremzedelere verilmek üzere “bağışlanan” deprem evlerini, depremzedelere vermekten kaçınan bir devlet, “örtülü ödenek” adı altında tüyü bitmedik yetimlerin hakkını babasının malı gibi harcayan veya Afrika’ya yardım muhabbeti ile “ekonomiyi kurtarmak” için fakir fukaranın soyulmasına ön ayak olan, “mirasyedi” devlet büyüklerimiz oldukça, vatandaşların arasından da böyle “kanıbozukların çıkması” kimsecikleri şaşırtmamalıdır… Baştan aşağı deforme olmuşuz… Bizim toplumumuzun bir zamanlar tüm insanlığa örnek olmuş ne kadar töresi varsa gözümüzün önünde hızla yozlaşıp soysuzlaşırken, henüz insanlığın ölmediğini anlatan olağandışı bir olaydan haberiniz olsun istedim… Hoş bizim ülkemizden değil ama, ne yapalım?

***

Yaşadıkları deprem ve tsunamiden bu yana “Japon Halkı”, 48 milyon dolardan fazla nakit parayı ve içlerinde toplam olarak 30 milyon dolar para bulunan binlerce kasayı yetkililere teslim etmiş. Böylece, deprem ve ardından gelen tsunamide kaybedildiği bildirilen 78 milyon dolar, felaket mağdurlarına iade edilebilecekmiş. Tüm bu miktar, “Japon Halkının yıkıntılar arasında bulduğu ve kendisinin olmadığı için harcamayıp bir kenarda beklettiği paranın biraraya gelmiş hali”. Bunca acıyı yaşamış ve tam anlamı ile her şeyimi kaybetmiş bir durumda iken “Ben olsam bulduğum parayı teslim eder miydim?" diye kendimi sorgulayınca, üstelik “ülkedeki herkesin” aynı anda, aynı davranışı gösterdiği göz önüne alınırsa daha da hayranlık verici bir durum ortaya çıkmıyor mu?

Gel de kıskanma…

LAİSİZM BİR KENARA İTİLİNCE

Huzuru ve barışı tercih etmişiz… Ve ta işin başında, bizim Cumhuriyetimizin “millî dayanışma ve adalet anlayışı içinde, insan haklarına saygılı, Atatürk milliyetçiliğine bağlı, demokratik, lâik ve sosyal bir hukuk devleti olmasına karar vermişiz… Bu nedenle; demokratik, lâik ve sosyal bir hukuk devleti “olma çabası içindeki” Türkiye Cumhuriyetinde sosyal politikalar; ulusu oluşturan vatandaşların birbirini, etnik köken ve inanç farklılığı gözetmeden kucaklaması ve asla birbirlerinin “vatanseverliğinden” şüphe etmemesi üzerine idi… Bu ülkede hiç kimse bir diğerinin inancını, etnik kökenini sorgulamazdı. Fikirlerini beğenmese bile saygı duyardı… Siyasetçi bile olsa hiçbir kimse, Türkiye Cumhuriyetine ve kurumlarına özellikle de Silahlı Kuvvetlerine saygısızlık edemezdi. Ve tabii hiçbir Allah’ın kulu, Şanlı Ordumuzu, düşman ordusu gibi görmezdi… Ta ki bu zamana kadar…

***

Peki ne oldu da bugün her şey alt üst olmaya başladı. “Daha çok demokrasi” ve “Demokratik açılım” sloganları arasında “ne güme” gitti de bu günleri yaşıyoruz? Cevap ortada… Bu ülkede ne zaman “laisizm bir kenara itilip”, dini motifler ön plana çıkartıldıysa sorunlar pıtırak gibi çoğalıp, çözümsüz hale geldi. Bakınız İmam Hatip Okulları ile ortaya çıkartılıp, türban meselesi ile körüklenen din tacirliği, dindar bir Cumhurbaşkanı talebi ile tavan yapınca, laisizmde “insanların dinini özgürce yaşayamadığı” feryatları duyulmaya başladı. İşin garibi kendi halinde insanlar bile bu feryatların haklılığına inandı… Ve… Devlet sosyal politikalarında, toplumu birleştirecek, bütünleştirecek çimento olarak; bireysel hak ve özgürlükler yerine “din kardeşliğini” tercih etmeye başladı.

***

Gel gelelim unutulan bir şey vardı. Bu türden yani din veya ırk motifli sosyo-politik yaklaşımlar insanı, “insan olarak değil”, soyuna, boyuna, rengine, dinine hatta aynı dinin mezheplerine göre değerlendiriyordu. Bu anlayışın toplumlar üzerindeki etkisini anlamak içinse hiç de uzaklara bakmaya gerek yoktur. Fokur fokur kaynayan, çatışan, yoksullaşan, açlık çeken ülkelere bakarak bir fikir edinebiliriz. Laisizme kafasına göre bir anlam kazandırmak isteyen, pişkin siyasetçiler “Kimse karşısına din diye laikliği oturtmasın” deyince artık ayakta alkışlanıyor. Oysa; keşke oturtabilseydik de, herkes hem ibadetini özgürce yapabilse, hem de bir arada, kardeşçe yaşamaya devam edebilseydi…

İKİ BAYRAM ARASI KURŞUN SIKILIR MI?

“Vatandaşı gereksiz, saçma sapan yazışmalarla, sahte istatistik verilerle, masallarla, ninnilerle avutma, mazeret üretme ve de sıkışınca azarlama” eylemlerinin tamamı halk arasında “Kırk dereden su getiriyorlar” deyimi ile özetlenir. Ne zaman bu tür davranışlar sergilenmeye başlarsa, altından “çapanoğlu” çıkacağına inanılır. TBMM’ne “devamsızlık” yapan milletvekillerinin tespit edilememesi” böyle bir şeydir, Meclis Başkanının bir düğmeye basarak öğrenebileceği bir sonuç acaba neden bilinmezlere karışıyor? Anlaşılacağı gibi bu icraat hiç de muteber gözükmüyor… Gelgelelim bu davranış biçimi bu günlerde moda halini aldı… Çözümsüzlük artık moda! Nasıl mı?

***

Anlatayım… İmralı’daki “çocuk katili teröristbaşının” talimatı ile kurulan DTK’nın, bizzat Genel Başkan Yardımcısı ve Van vekili Aysel Tuğluk’un, BDP'li milletvekilleri ve Belediye Başkanlarının katılımıyla yaptıkları bir toplantının ardından ilan ettiği ''Demokratik Özerklik'' metni nihayet, Diyarbakır Cumhuriyet Başsavcılığınca incelemeye alıyor. Ve Demokratik Toplum Kongresi hakkında Diyarbakır Valiliği’nden bilgi istiyor. Cevap: ''Böyle bir kuruluş veya dernek bulunmamaktadır.'' Hayda; işte “Kırk dereden su getirme” denen şey tam da budur… Şimdi soralım bakalım; daha dün ilçelere sandık kurup DTK’ya delege seçimi yapılmadı mı? Bu toplantıları, Kanarya Sevenler Derneği mi düzenledi? Medyada yüzlerce haber, makale işkembe-i kübradan mı yazıldı. Diyarbakır Valiliğinin ve tabii güvenlik güçlerinin DTK’dan haberi nasıl olmaz? Bu durumda, ya Valilik “kırk dereden su getirip” yargıyı oyalıyor ya da Savcılık cevabını bildiği bir soruyu Valiliğe sorarak halkı uyutup, meseleyi yargıya aksetmiş gibi gösteriyor… Yollardaki maket trafik polisi arabaları gibi.

***

Dahası da var… Şehit edilen, esir alınan askerlerimiz, sivil memurlarımız, savcımız dağlarda esaret altında ve ölüm korkusu ile tutsak edilmişken, “kırk dereden su getiren” Usta; “Kardeşlerim şu mübarek ramazan ayında maalesef yavrularımız şehit ediliyor ve yavrularımızı şehit eden bu bölücü terör örgütüne karşı, bizler şu anda bu mübarek ay vesilesiyle sabırla devam ediyoruz. Ama unutmayın bizim medeniyetimizin geçmişinde, o cehalet döneminde bile kimse kimseye kurşun atmaz, kan dökmezdi… Daha dün 3 tane yavrumuzu şehit ettiler. Bakınız, unutmayın artık yine açık söylüyorum, bıçak kemiğe dayanmıştır diyorum…”dedi… Anlaşılan o ki; teröristlerin mübarek günlere falan aldırmadan kurdukları pusularda, çocuklarımızı şehit vermeye, ramazan ayı boyunca devam edeceğiz… Malum “cehalet döneminde” değiliz… Ramazanda kurşun sıkmayız… Peki iki bayram arası… Onu da ulemaya mı danışacağız?

***

Bu günlere, bu masallarla, ninnilerle geldik… Suriye’de, Libya’da, Mısır’da halkın sesine kulak verenler PKK terörü karşısında çaresiz… “… bu bölücü terör örgütüne karşı, bizler şu anda bu mübarek ay vesilesiyle sabırla devam ediyoruz” diyor… Madem bıçak kemiğe dayandı, gereği neyse yapın. Hani “men dakka dukka” idi yani eden bulurdu… Bu durumda yani çocuklarımız her gün pusuya düşürülüp avlanırken, bizim pusu atmamız, mücadele yöntemleri arasından çıkartılmışsa, “mübarek günler geçsin” demek, mazeretlerin en saçmasıdır... 96 yıl önce de Çanakkale Savaşları Ramazana denk gelmedi mi? Onlar da oruç ağızları ile savaşıp şehit olmadı mı? Bu günkü şehitlerimizin ne farkı var? Bu adamların düşmandan farkı ne? Bırakın artık bu milleti oyalamayı madem ki “güç sizde”; gereğini yapın…

DURMAK YOK DOKUNMAYA DEVAM…

AKP’nin Bursa Milletvekili Hüseyin Şahin, bir süre önce Ankara’ya gelip kendisini ziyaret eden partililere bir teşekkür yemeği verdi. Şahin partililerin ziyaretinden dolayı büyük mutluluk duyduğunu söyleyerek, "Gelen arkadaşlarla birlikte sayın Başbakanımızla 5 dakikalığına bile olsa sohbet etmek imkanı bulduk. Arkadaşlarım Sayın Başbakanımıza yakinen sorular sordular, elini sıktılar. Sayın Başbakanımıza dokunmak bile inanın bence ibadettir. Ben bunu söylüyorum" dedi… Parti “merkezinden yoklanarak” yani liderin taktiri ile adaylığı kabul gören, üstelik de vekil seçilenlerin “dalkavukluğunu” çok görmemek gerekir de bu kadarına da pes doğrusu… Dokunmak ibadetten sayılıyorsa, herkes bir dokunabilseydi bari…

***

Sayın Vekilin bu methiyesini duyunca Montesguieu’nun: “Dalkavukluğun sağladığı çıkar, dürüstlüğün kazandırdığı faydadan daha fazla olursa o ülke batar.” Sözü aklıma geldi. Tabii 1689–1755 yılları arasında yaşamış bu düşünürün sözlerine kulak asar mısınız, asmaz mısınız onu bilmem. Ancak bazı ilginç tespitlerin yazmak istiyorum. Mesela; Montesguieu diyor ki: Despotizm büyük devletlere, sıcak iklimlere uygun düşer ve korkuya dayanır… Ne soğuk ne de sıcak olan bir iklimin hüküm sürdüğü, orta büyüklükteki devletlere uygun düşen yönetim biçimi ise monarşidir; söz konusu yönetim biçimi, şan ve şerefe dayanır… Yani monarşi; bir anlamda “ilahi bir güçle” donanmış tekerklik’tir ki; bu gücü de o insanoğluna, onu tabulaştırarak yine insanoğlu insanlar verir.

***

Demokrasiyi sindirmiş, gerçek demokratların iş başında olduğu ülkelerde pek duyulmayan, bu tür sözlerin ifade ettiği anlam; bizim gibi kozmopolit toplumlarda görecelidir. Yani kişiden kişiye değişir. Gelgelelim da şunu inkar edemeyiz… Bir ülkede toplumun %50’si demokrasiyi ancak “bir otoritenin hükmü altında” yaşayabileceği kanısında ise; “demokrasi varmış” rolü yapanların uydurduğu seçim sistemleri ile seçilenlerin, “seçmeye muktedir olanlara” gösterdikleri “kulluğa dönüşmüş” olağanüstü saygı, yaşadığımız “ileri demokrasi” periyodunda bile Montesguieu’nun iki yüz elli yıl önceki yargısını henüz yıkamadığımızı gösterir... Bir ülkede hala, okumuş yazmış, koca koca adamlar “lidere dokunmayı” ibadetten sayıyorsa az bile… Durmak yok dokunmaya devam...

ESAD’ın REFORMLARI BİZE LAZIM

Başbakan Tayyip Erdoğan, geçenlerde yaptığı bir konuşmada Ahmet Davutoğlu’nun Suriye Devlet Başkanı Esad ile görüşmeye gideceğini söyleyerek; “Halkınızın üzerine kurşun yağdırarak kimi sevindiriyorsunuz? …Bugüne kadar birçok şeyi acaba halledebilir miyiz, söylenenler yerini bulur mu diye çok sabrettik. Artık burada da sabrın son anlarına geldik…” …“Suriye konusunu dış sorun olarak görmüyoruz. Suriye meselesi bizim bir iç meselemizdir. Akrabalık, tarih, kültür bağlarımız var. Dolayısıyla burada olanlar, bitenler asla bizim seyirci kalmamızı fırsat vermez. Tam aksine oradaki sesleri duymak zorundayız, duyuyoruz ve gereğini yapmak zorundayız… ”, dedi. Artık gereği ne ise…

***

Bu sözler size neyi çağrıştırıyor bilemiyorum ama Ustanın komşularla “sıfır soruncu” yaklaşımının ABD’nin Ortadoğu politikasına kurban gittiğini rahatlıkla söyleyebiliriz. Öte yandan; Kandil’e müdahaleyi aklından bile geçirmeyen Ustanın, nedendir bilinmez sanki ABD, AB ve Rusya ile ağız birliği etmiş gibi “sabrın sonuna geldik” falan demesi, “habis bir sorunun” daha yolda olduğunu gösteriyor. Bağımsız yargının da katkıları ile TSK’nin komuta kademesi, Sn. Arınç’ın tam da arzu ettiği gibi yani artık “savaşa girilebilecek” kıvama geldiğine göre, ABD’nin uygun göreceği bir zamanda Suriye’ye askeri müdahaleye alet olabileceğimiz “şüphesi” doğrusu insanı huzursuz ediyor…

***

Öte yandan Usta’nın bu çıkışmasına Esad’ın başdanışmanı Bouthina Şaban; “Türkiye Dışişleri Bakanı Ahmet Davutoğlu Suriye’ye sert bir mesaj iletmeye geliyorsa, kendisi daha da sert ve kararlı bir yanıtla karşılaşır” dedi… Şaban, bizdeki PKK ve benzeri terörist grupların uyguladığı şiddeti kastederek, Türkiye’nin, Suriye’deki silahlı terör gruplarının güvenlik güçlerine ve sivil halka yönelttiği şiddeti, işlediği cinayetleri kınamadığını vurguladı… Bu cevaptan Türkiye kadar, “Esad meşruiyetini kaybetti” diyen ABD yönetimi ile, “Esad acilen reform yapmalı yoksa sonu kötü olacak” diyen, en yakın dostu Rusya’nın Devlet Başkanı Medvedev de hoşlanmayacaktır. Bu tutumu ile “rest çekecek” gibi görünen Esad, herhalde Mısır’ın eski Cumhurbaşkanı Hüsnü Mübarek’in durumunu bizlerden daha iyi biliyordur.

***

Hele hele Suriye’ye muhtemel bir müdahaleden İsrail’in ne kadar mutlu olacağını düşünürsek, duyulan kuşkuların hiç de boş olmadığı, eninde sonunda tam da planlandığı gibi Büyük Ortadoğu Projesinin bir parçasının daha hayata geçirileceği sonucu çıkıyor. Esad’ın en azından Türkiye’nin desteğini kapabilmesi ve bu işten “hafif yaralı” olarak kurtulabilmesi için “reformları ve geniş kapsamlı affı” acilen hayata geçirmesi gerekmektedir. Çünkü bir zamanlar Usta’nın, varlığını ikrar ettiği Kürt Sorununa artık “böyle bir sorun yoktur” diyebilmesi için bu şarttır. Yoksa, Türkiye Cumhuriyeti ve Suriye Arasında yapılan “Hükümlülerin Nakline Dair Milletlerarası Anlaşmanın” hiçbir anlamı kalmaz ve tabii müdahale kaçınılmaz olur… Çünkü Esad’ın söz verdiği reformların ve çıkaracağı genel af ondan çok bize lazım. Bilmem anlatabildim mi?

USTALAR KİN GÜTMEZ

“İnternet Andıcı” diye anılan dava; Ergenekon ismi ile anılan soruşturma sırasında bazı asker ve sivil memurların örgütlenerek kurdukları internet siteleri ile, soruşturmaya ve hükümete “karşı propaganda” yaptıkları iddiaları için başlatılan soruşturmadır. Bu soruşturmanın belgeleri arasında Albay Dursun Çiçek’in de içinde bulunduğu 8 kişinin altına imzasını attığı bir belge var ve bu belgeye şimdiye kadar hiç kimse hiçbir zaman itiraz etmedi... Albay Çiçek’in itirazı “İrticayla mücadele eylem planı” altındaki imzanın kendisine ait olmadığı gibi “ıslak imza” da olmadığınaydı. Albay Çiçek suçlu bulunur bulunmaz. Her ne kadar aklım ve mantığım “irtica ile mücadelenin suç olabileceğini” bir türlü kabul etmiyorsa da artık yasalarımız suç kabul ediyorsa kim ne diyebilir. Herkes cezasını çeksin… Tabii cezayı sadece “suçlu olanlar” çeksin…

***

“Albay Dursun Çiçek itiraf etti!” manşetleri ile verilen haberi görünce yine bir masalla, Çiçek Ailesine yapılanların ne kadar “münasip” olduğunun halka anlatılmaya çalışıldığı düşüncesine ulaşmam hiç de uzun sürmedi. Peki “yalaka takımı” niye böyle bir manşeti uygun bulmuştu, halka yutturmak istediği neydi? Olayı duymuşsunuzdur… Albay Çiçek'in eşi Gülşen hanım, eşi tutuklanmadan önce “Çiftçinin dostu bir bankanın” Ankara Yenişehir'de bulunan en büyük şubesinin müdürlüğünü yürütüyormuş. Eşi tutuklandıktan sonra eşine yakın olabilmek için İstanbul’a tayin isteyince, yöneticileri onu "deneyimli ve başarılı banka müdürü olduğu için Ardahan-Hanak Şubesine müdür olarak atamayı” münasip buluyor… İşte yalaka takımı bu taraflı ve sahte manşetlerle henüz “zanlı” olsa bile insanın “soyunu sopunu topyekün cezalandırma uygulamasının” ne kadar “isabetli” olduğunu halka yutturmak istiyor.

***

Ne de olsa bir zamanlar çok mübarek bir zat; “Bu askerle iyi ki savaşa girmemişiz” demişti… Madem işe yaramıyorlar “kendini içeri tıkalım gitsin, eşini de sürelim gitsin”… Olur mu? Bu mübarek ramazan günlerinde bol bol gözyaşı döküp, fakir fukarayı baş tacı eden alicenap büyüklerimizden bu zulmü önlemeleri bekledik, bekledik, bekledik… Hala da umutluyuz, çünkü gerektiğinde Ustalıklarını gösterdiklerini de gördük… Örnek mi?

***

Malum Genelkurmay Başkanı Org Koşaner, “173'ü muvazzaf 250 general/amiral, subay, astsubay ve uzman jandarma çavuş hürriyetlerinden yoksun bulunuyor. Tutuklanmaların evrensel hukuk kaidelerine, hakka, adalete ve vicdani değerlere uygun yapıldığını kabul etmek mümkün değil. Haklarında henüz hiçbir kesin yargı kararı bulunmamasına rağmen, tutuklu 14 general/amiral ile 58 albay, YAŞ'ta değerlendirmeye girme hakkını kaybetmiş ve peşinen cezalandırılmışlardır.” diyerek “emekliliğini istemişti !” Diğer üç komutanın emekliklerini istemelerinin nedeni meçhule karışsa da biz, demokrasinin d’si, eğer siyasi iktidara karşı isen görevinden istifa eder “siyasi alanda” mücadelene devam edersin der; deyip geçebiliriz. Darbe yapacak değillerdi ya!..

***

İşte böyle bir durumda bazı “kraldan çok kralcı” akbabalardan farklı olarak; “Ustalar” olayı, alışılmışın dışında, afra tafra yapmadan, umulmadık bir olgunluk içinde karşıladı. Bu davranışın; halkın vereceği tepkiden korkularak değil de, “demokrasiye olan inancın gereği” olarak yapıldığına inanabilmemiz için ise iktidardan beklenen “zanlıların soyunu sopunu cezalandırma” uygulamasına, “kin gütme, öç alma” saçmalıklarına dur demesidir… Ustalar kin gütmez… Buna Dursun Çiçek’in eşinin tayin sorununu çözerek başlayabilir…

İŞ TAMAM; ARTIK “MİLLİCİ”YİZ

“Güneydoğu Anadolu Bölgesi’nde bir seçim oldu biliyor musunuz?” diye soruyor… Odatv.com’da yazan Mehmet Yiğittürk… Çocuk katili teröristbaşının İmralı Kont’luğuna yükseltilmesinden sonra verdiği talimatla kurulan Demokratik Toplum Kongresi, genel kurul için il, ilçe, köy ve mahallelerden delege seçti. Sandık kurdu…Oy topladı… Arabalara yüklenen seçim sandıkları köyleri dolaştırdı. Acaba devletin, alenen yapılan bu seçimden haberi oldu mu? Seçim kimin emri ile ve hangi yasal dayanak ile yapıldı? Balyoz veya Ergenekon davalarında”, hadi onlar siyasi dava diyelim “Şike davasında” bir tek telefon görüşmesinin izini süren polisler, savcılar neredeydi? Orada yapılan sadece seçim değil, devlet egemenliğinin yok edilmesiydi… Bu egemenliği korumak hükümetin görevi değil mi? Evet… Tabii ki görevi olmasına görevi de, artık “atıp tutmaktan” başka yapılacak fazla bir şey yok, iş tamam…

****

T.B.M.M.’nin 04/06/2003 tarihli oturumunda görüşülen, Türkiye Cumhuriyeti adına 15 Ağustos 2000 tarihinde New York’ta imzalanan fakat sakıncaları görülerek, sümen altında tutulan, Birleşmiş Milletler “Ekonomik, Sosyal ve Kültürel Haklara İlişkin Uluslararası Sözleşme”nin, onaylanması hakkındaki 4867 ve 4868 no’lu yasalara, bir tek “İstanbul Barosu” itiraz etti ve mecliste “kabul edilip” Cumhurbaşkanlığının onayına sunulduğu anlaşılınca, 13.06.2003 tarihli yazılı açıklaması ile bu yasaların “Türkiye'nin menfaatlerine uygun olmadığını” gerekçeleri ile açıkladı… Dedi ki; “İkiz yasalar” adı verilen bu yasalarla; Devletin saygı göstermeyi taahhüt ettiği bu maddelerde “ayrılmayı” da kapsayacak şekilde “kendi kaderini tayin hakkı” tanınanlar; uluslar değil, “halk’lardır”. Böylece, ülke bütünlüğünü tehdit eden eylemler “uluslararası güvenceye” kavuşturulur. Aman ha!.. Peki ne oldu? Kimse kulak asmadı…

***

Bu kadarla da kalmadı… Bu kez de; 9 Nisan 2009 tarihinde Şam'da imzalanan “Türkiye Cumhuriyeti ve Suriye Arasında Hükümlülerin Nakline Dair Milletlerarası Anlaşma”, Bakanlar Kurulu'nca 26/4/2011 tarihinde onaylandı… Bakın bu antlaşmanın bazı satırlarında şunlar yazıyor: “… Hüküm devletinde verilen ceza, yerine getiren Devletin mevzuatında öngörülmemiş ise bu Devlet, mahkeme karan veya idari bir karar ile bu cezayı aynı nitelikteki, bir suç için kendi kanunu tarafından öngörülen bir ceza veya tedbire dönüştürebilecektir. Bu ceza veya tedbir, niteliği ve süresi itibariyle yerine getirilecek hükümde öngörülen ceza ile mümkün olduğu ölçüde uyumlu olacaktır… Yalnızca hüküm Devleti hükmün yeniden incelenmesi için yapılacak herhangi bir başvuru hakkında karar verme yetkisine sahip olacaktır… Hükmün infazı amacıyla nakledilen hükümlü, infaz edilen mahkumiyetine konu suç nedeniyle yargılanamaz veya mahkum edilemez. Yerine getiren Devlet, hüküm Devleti tarafından hükmün uygulanır olmadığı ya da cezanın indirilmesi sonucunu doğurabilecek herhangi bir karar veya tedbiri bildirir bildirmez, hükmün infazını sona erdirecektir.

***

Peki bu ne demek oluyor? Yani deniyor ki; ey Kandil’deki teröristler, yakında Suriye’de “baba aflar” çıkacak. Gidin sessiz sedasız teslim olun aftan yararlanıp efendi efendi memleketinize dönün. Hadi be! Olur mu öyle şey diye bilirsiniz… Oldu da bitti bile.. Sen zannediyor musun ki; düne kadar açılım üstüne açılım yapanlar, halkların arasındaki farklılıkları derinleştirip “kangren” edenler boşuna mı “millici kisvesine” bürünüp eksen değiştiriyor? DTK Genel Başkan Yardımcısı ve milletvekili Aysel Tuğluk’un “Kürtler bu saatten sonra kaybetmez, kaybettirecek güce sahiptir'' demesi hiç de kulak arkası edilecek bir laf değildir… Artık dayanacakları dağ gibi yasalar ve antlaşmalar olduğunun onlar da farkına vardı. Sözün özü: Hepimize geçmiş olsun, iş bitti…