KILIÇTAROĞLU'nun FARKI

Uzlaşma tanımaz tavır ve tutumu yüzünden yıllarca eleştirilen Sn. Başbakana haksızlık yaptığını düşünenler dikkat ederse, ana muhalefetin o zamanlar başı olan Sn. Deniz Baykal’ın “uzlaşmadan uzak tavırlarının” da eleştirildiğini hemen fark edebilirler. O da aynı şiddette olmasa da, tabii ki eleştiriliyordu fakat gerçekten arada gözden kaçmayacak “ince bir fark” vardı. Çünkü vatandaş, iktidarı “oğlan evi” olarak kabul ederken, muhalefeti ise “kız evi” gibi düşünür. Adam iktidara gelince uygulamaya koyacağı fikirlerini, görüşlerini kolay kolay paylaşmak ister mi? Öyleyse naz yapacak, sen eğer gerçek bir demokratsan işbirliği için gerekeni yapacaksın.

***

Hani “ortak akıl” denilip durulan şey var ya işte böyle doğacak. Herkes bu günkü gibi kendi bildiğini okumaya devam ederse ortak akıl yerine ortak akılsızlık hüküm sürer. İktidar bu günkü gibi, en basitinden bazı “Kürtçülerin” yasal yollarla meclise girmesine, yine yasalar çerçevesinde engel olamamışsa ve bugün mecliste bir parti adı altında temsil ediliyorlarsa “oturup açık açık talepleri dinlenmeli” ve bir “ortak akıl” üretilerek “bu toprağın çocuklarının telef edilmesinin” önüne geçilmelidir. Bunun için hiçbir partinin kendini naza çekmeye hakkı yoktur. Çünkü “devekuşu” gibi başını kuma gömmekle, problemler ortadan kalkmıyor. Ve maalesef “Kürtçülük sorunu” tutarsız tavırları yüzünden, bizzat bu hükümet tarafından kördüğüme çevrilmiştir.

***

İşte bu ortamda yani iş “uzlaşmaya” gelince, herkesin neredeyse "Bu kadar bedelden, direnişten sonra eğer Başbakan Erdoğan, ABD, Kürt halkının diz çökeceğini, mücadelesinden vazgeçeceğini sanıyorlarsa avuçlarını yalarlar" diye konuşarak “iyi bir iş yaptığını sanan” paranoyak vekil Emine Ayna’ya döndüğü ortamda, CHP’nin yeni lideri Sayın Kemal Kılıçtaroğlu’nun “uzlaşmacı tavrı” yüreklere su serpmektedir. Vatandaşın talebi, sayın Kılıçtaroğlu’nun bu uzlaşmacı tavrını devam ettirirken, başkalarının tavırlarını tekrarlamaktan kaçınmasıdır. Kısacası oturup konuşmalı ve uzlaşmalıyız…

STK’nın ÇAĞRILARI DİKKATE ALINMALIDIR

Cumhurbaşkanı Abdullah Gül’ün başkanlığında Çankaya Köşkü’nde yapılan zirveden sonra, Irak sınırında tamamen profesyonel birliklerin görev yapmasının sağlanması için hazırlıklara başlandı. PKK’nın saldırılarına maruz kalan bölgelerdeki üslere yerleştirilecek bu özel timlerin, büyük bir bölümünün Türk Silahlı Kuvvetlerinden, bir kısmının da Emniyet Genel Müdürlüğü personelinden oluşturulacağı malum..
***
Hani şu, daha dün “faili meçhuller” de dahil pek çok yasa dışı olayla suçlanmış, katlettikleri iddia edilen cesetlerin “asit kuyularında” arandığı özel birlikler. Şu anda zaten bir kısmı “kırsalda” görev yapan bu birliklerde görev alan ve işini, “yasalar çerçevesinde” yapanlarının bile bir süre sonra yeniden suçlanmayacağını, bugün olduğu gibi nefes almalarının bile suç olduğu iddia edilip tutuklanmayacaklarını kim iddia edebilir? Adamları “öldürme güdüsü” ile sınırlara sal, dağlarda teröristler gibi yaşamaları, pusu kurmaları için görev ver, sonra suçla, tutukla, süründür…Üstelik “suçun bireysel” olduğunu bile bile, kurumun tamamını dağıt, suçla, görevden al…Bu şartlarda acaba yeniden görev verilmesi düşünülen bu birlikler, “verimli” olabilecek midir?
***
Zaten Özel Timlerle bile, “arap saçına” çevrilmiş “sorunda”, yeni mevziler kazanılması bugün çok daha güçtür. Sorunun sadece askeri önlemlerle çözüleceğini düşünmek ise tam bir “şaşkınlıktır”. Çünkü bu formülde, ne İmralı’daki terörist başının örgütüne verdiği talimatlarının önüne geçilebilmesi, ne de PKK’nın sınırlarımız içindeki, hatta meclisimizdeki işbirlikçileri vardır. Böyle olunca, Irak sınırını tutmak neredeyse önemini kaybetmiştir. Çünkü açılımın yarattığı fırsatlarla içerideki işbirlikçiler güçlenmiş, örgütlenmiş ve yeni faaliyet alanları kazanmışlardır. Dolayısıyla askeri gücün arttığı alanları işbirlikçileri sayesinde anında öğrenip, farklı terör yöntemlerini, farklı bölgelerde denemektedirler. Dolayısıyla sadece askeri yöntemlerin sonuç almak için yeterli olmayacağı açıktır. Ancak vazgeçilmesi de mümkün değildir.
***
Öyleyse öncelikle içeride, özellikle siyasiler ve sivil toplum örgütlerinin “ortak bir çözüm” üretmesinin zamanı gelmiştir. Böyle “Kürtçü terörle herkesin kabul edebileceği bir mücadele stratejisi” ha dedin mi oluşacak bir şey değildir. Ancak yapılması gereken ilk işin, şu ya da bu şekilde iktidarın muhalefetle bir araya gelmesi ve ortak bir fikrin üretilmesi olduğu açıktır. Kaldı ki, bu günlerde Sivil Toplum Kuruluşları (STK) da, silahsızlanma ve eylemsizlik çağrıları yapmaktadır. Bunların bir kısmı TSK’nın da silah bırakmasını isteyecek kadar hayal aleminde yaşasa da, STK’nın bu çağrılarına, "teröre ve teröriste ödün vermeden" kulak vermek gerekir. Bu saatten sonra “Kürtçülük” sorununun çözümünün, sadece bir “uzlaşma” sonucu doğabileceği açıktır. Bunun dışında teşebbüs edilecek ve sorunu daha kolay çözecek gibi gözüken yolların “demokrasimize” çok büyük zararlar vereceği aşikardır.

DEVLETİN VALİSİ

Bu bir gazete haberi, sizlerin gözünden kaçmış olabileceğini düşünerek özetliyorum; “Fethullah Gülen’in Onursal Başkanlığı’nı yaptığı Gazeteciler ve Yazarlar Vakfı’nca düzenlenen Abant Platformunda, Kırklareli Valisi Cengiz Aydoğdu, “DP’nin 1950’de iktidara geldiğinde CHP’yi kapatıp, İnönü’yü de tarihteki huzurlu yere göndermemiş olması en büyük talihsizliktir” diyor. Sayın Vali, “Merkeziyetçilik aracı olarak idari vesayet” başlıklı konuşmasında, harf devrimini de işaret ederek, “Türkiye 1920’li yıllarda hafızasını kaybetti. 1684’de kilise bir bildiri yayınlamış. Biz İngiltere’ye gittiğimizde bu bildiriyi okuduğumuzda anladık. Ama Merzifonlu Karamustafa Paşa’nın Viyana’dan merkeze gönderdiği arizayı (dilekçe, rapor) aramızda kaç kişi okuyabilir, okuyabilse kaç kişi anlayabilir” demiştir. Bu yalan yanlış kurduğu cümlelerin aslında “cemaate bağlılığını bildirmekten” başka bir anlamı yoktur da, biz yine de bir açalım. Malum “bir musibet bin nasihatten iyidir.”

***

Bir kere Sayın Vali bomboş konuşmaktadır. Çünkü, adama sorarlar Ey Sayın Vali, DP’nin İnönü’yü “tarihteki huzurlu yere” göndermesini istemen ile, 27 mayıs darbesinin Menderes’i “o huzurlu yere” göndermesi arasında bir fark mı var? Sence İnönü’den kurtulmak da en az Menderes’e reva görülenler kadar yanlış, demokrasi ve insanlık dışı olmayacak mıydı? Üstelik de bunu bir “parti”den bekliyor olman “zihninin bulandığını” göstermiyor mu? Şahsi çıkar ve iktidara hoş görünme adına, böyle bir makama erişen hangi insan, bu kadar “şaşkınlaşabilir”? Hele hele “ülkede yaşayan herkesi” kucaklaması gereken bir insanın buna hakkı var mıdır? Taraf olduğunu “bu kadar net” beyan eden bir şahsın böyle bir makamı işgal ediyor olması doğru mudur?

***

Kaldı ki sayın Vali’nin söylemindeki hatalar bu kadar da değil. Osmanlı topraklarını sadece İstanbul’dan ibaret sanan Sayın Vali’nin, Osmanlının 623 yıl hüküm sürdüğü Anadolu’da, kaç eseri olduğundan haberi var mı acaba? Osmanlı, Anadolu insanı dünya nimetlerini tatsın diye, bu topraklarda hangi tiyatroları, hangi sarayları, hangi hamamları, çarşıları, kütüphaneleri, matbaaları yaptırmıştır. “Anadolu insanını”, İstanbul’da yaşayan “aslını unutmuş” bir avuç seçkinin “Barbar insanlar” olarak aşağıladığını hiç duymuş mudur? İstanbul’a bile matbaa 1726 da girdiğine göre, 1684 yılında Anadolu’da kaç kitabın bırakın basılmayı, yazıldığı hakkında bir fikriniz var mı? Siz devletin valisisiniz. Bu soruların cevaplarını bilmeden konuşursanız ayıp olur. Ağzınızdan çıkan her kelimenin bir ağırlığı, anlamı olmalıdır.

***

Ülkeler “Cumhuriyet”le de yönetilse, her eğitim sistemi kendi içinde maalesef böyle “çürükleri” yetiştirir. Bu güne kadar bizim eğitim sistemimiz de bu “çürükleri” fazlası ile yetiştirmişti. Bu insanlar devletin her kademesinde görev de almışlardı, ancak hiçbir dönemde bugünkü kadar pervasız, olmamışlardı. Bunun altından “sivil darbenin tamamlandığı” ya da “tamamlanmak üzere olduğu” anlamını çıkarabilir miyiz?

MEMUR AÇILIMINA AZ KALDI

Halen Başbakanlıkta bulunan ve kamu çalışanları sendikalarına dahi gösterilmeyen yeni kanun tasarısıyla memurların yaklaşık 1.3 milyonunun, iş güvencesi tamamen kalkıyor. Sosyal güvenlik müşaviri Ali TEZEL'in haberine göre artık memurlar da özel iş yerlerinde olduğu gibi, amirleri tarafından “yeterli görülmezlerse” işsiz kalabilecekler. Ülkemizde Mart 2010 ayı itibarıyla 2 milyon 233 bin 661 olan memur sayısı, tarihinin en düşük seviyesindedir. Çok sayıda memur, emekli olarak veya istifa ederek ayrıldığı halde, devlet memur almamakta “taşeronlarla” iş yapmayı tercih etmektedir. Nüfus bakımından bize benzer ülkeler olan Fransa ve Almanya’da nüfusun yüzde 8-10’u kadar memur-kamu görevlisi iken, ülkemizde nüfusun sadece yüzde 3’ü kadar memur kalmıştır.

***

Evet! Kamu memur almak yerine taşeronlaşmayı tercih etmektedir. Boşalan memur kadrolarını doldurmak yerine AKP hükümeti işi, taşeronlara ve ihaleyle “yüklenici firmalara” yani müteahhitlere verir olmuştur. Bir çok iş taşeronlara yaptırılmaktadır, hatta iş o boyutlara varmıştır ki devlet hastanelerinde bile taşeron şirketler üzerine kayıtlı asgari ücretle hemşire çalıştırılmaktadır. Kamuda memurların, hizmetlilerin, işçilerin yapacağı pek çok iş özel sektöre ihale edilmektedir. Mesela, mutfak, temizlik, güvenlik, ulaştırma işleri, ihaleyle özel sektöre verilmektedir. Hatta iş o raddeye vardırılmıştır ki, askeri birliklerde bile mutfaklar kaldırılmış, bunun yerine yemek şirketlerinden yemek alımına başlanmıştır.

***

Yeni tasarıya göre; Kamudaki genel müdür yardımcılıkları ve şube müdürleri kadrosu kaldırılıyor. Genel müdür ve hemen altında daire başkanları ve bunların altlarında da uzmanların olacağı bir yapılanmaya gidiliyor. Bu idari kadroların dışındakilerin memuriyetine son verilip sözleşmeli hale getiriliyor. Böylece memurların “iş güvencesi” ortadan kalkıyor ve sözleşme sonunda yeterli görülmeyen veya disiplin suçu işleyenlerin işlerine son verilmesi uygulaması getiriliyor. Sözleşmeli hale getirilen memurlara sendikaları aracılığıyla toplu görüşme hakkı veriliyor. Fakat bir anlam ifade etmiyor çünkü, halen yapıldığı gibi kamu görevlilerinin sendikaları toplantı masasına çağrılacak, dilek ve temennileri alındıktan sonra masadan gönderilecekler, sonra da siyasi iktidar kararını verecek. Karar uygun görülmezse Uzlaştırma Kurulu’na götürülecek ve kurulun kararları da kesin olacak. Yani dostlar görüşmede görsün gibi bir şey. Özetlersek, memurları özelleştiriyorlar, öyle yaygara edildiği gibi toplusözleşme ve grev hakkı falan da getirilmiyor.

***

Tasarıyla bazı makyaj düzenlemeler de getirilmiş. Bunlar;1- Babalık izni 3 günden,10 güne çıkarılıyor. 2- Halen 2 çocuk için çocuk parası verilmekteydi. Şimdi, her çocuk için para verilecek. 3- Bazı memurlara yılda bir kere verilen giyecek yardımı da ayni değil nakdi olacak. 4- Emeklilere, emekliliklerini geçirecekleri yere gitmeleri için verilen para 500 TL’den 750 TL’ye çıkarılacak. Sonuç olarak; zamanında yasalaştırılamayan “Kamu Yönetimi Reformu ve Kamu Yönetimi Temel Kanunu Tasarısı”nın küçük bir versiyonu olan 22 maddelik bahsi geçen kanun tasarısının asıl amacı, 1- Hizmetlerin özelleştirilmesi odaklıdır.2- Önce merkezden yerele, sonra da yerelden özel sektöre işler devredilecektir. 3- Sosyal devletten vazgeçilecektir. 4-Hizmet Ticaret Genel Anlaşması (GATS) ile uluslararası sermayeye taahhüt ettiği bütün alanlardan çekilecektir. Türkiye’yi pazar haline getirecektir. Allah sonumuzu hayırlı etsin.

“29. KÜRT İSYANI” İSE OHAL AZ GELİR

BDP Grup Başkanvekili Bengi Yıldız, Hakkâri’nin Şemdinli İlçesi'nde 8 askerin şehit olduğu 14 askerinde yaralandığı PKK'lı teröristlerin saldırısını değerlendirirken, eğer yeni darbe planlarını ortaya çıkarmaktan vakitleri varsa Cumhuriyetin savcılarının da dikkate alması gereken bazı açıklamalarda bulundu. Yıldız, "10-20-100 bin insan daha öldürseniz, 10 bin insan daha cezaevine tıksanız, bir milletvekili değil BDP'nin 20 milletvekilini de öldürseniz, tüm belediye başkanlarını öldürüp cezaevine atsanız, bu sorunun şiddet yöntemiyle baskıyla zulümle çözemeyeceksiniz (!)" dedi. Yıldız, "Kürtlerde meşhur bir deyim vardır. 'Biz boş testiyi dolu testiye çarparız' bizim kaybedecek bir şeyimiz yok. Varsın testisi dolu olanlar düşünsün" diyerek de sözlerini bitirdi… AB kriterlerinin, uluslar arası sermayenin, demokrasi havarilerinin ve boşboğaz politikacıların desteğinden emin, attıkça attı… Nasıl olsa arayan soran yok.

***

Nitekim TBMM Başkanı Sn. Mehmet Ali Şahin’in “Bugün verdiğimiz şehitlerimizle ilgili Genelkurmaydan tatmin edici bir açıklama bekliyorum” cümlesi, “terörle mücadeleyi silahlı kuvvetlere ihale etmiş” bir anlayışı ifade etmiyor mu? TBMM Başkanının bile demokrasiyi sindiremediği, sıkışınca “cevapları” silahlı kuvvetlerden beklediği bir memlekette ağzı olan konuşmaz mı? Nerede kaldı “siyasi otorite”, nerede kaldı askeri, “darbelerle, suikastlarla, faili meçhullerle” suçlamanız. Genelkurmaydan şehitler için tatmin edici bir açıklama bekleyeceğinize, memleketin başı olarak “tatmin edici” önlemleri alın da, kınalı kuzularımız sizin adına demokrasi dediğiniz “garabete” kurban gidip durmasınlar… Hiç uzatmayalım, öyle “evet terör devam ediyor ama biz demokratik açılıma devem edeceğiz” ya da bir zamanlar ifade edildiği gibi “güzel şeyler olacak” lafları ile “siyasi otorite” bu işten sıyrılamaz. İktidar, bu güne kadar enerjisini, devletin en güven duyulan kurumlarını yıpratmak için harcamayıp, ülkenin olmazsa olmaz sorunlarını “birleştirici ve bütünleştirici politikaları tercih ederek”, çözmeye gayret etseydi, bugün Sayın Başbakan dokuz “kınalı kuzunun” şehit olduğu Gediktepe sınır karakolundan, ufuktaki PKK kamplarını, kum torbaları ardından, biçare bakışlarla izlemeyecekti.

***

Sayın Başbakanın “Hangi güçler adına ‘taşeronluk’ yaptığı yakından bilinen” diye tanımladığı, terör örgütü PKK‘nın, “hangi güçler adına taşeronluk yaptığı” eğer bir şekilde, bu güne kadar vatandaştan saklanmışsa, içi dışı farklı politikalar izleniyor, kısacası birilerinin çıkarı uğruna, “taşlar bağlanıp, köpekler serbest bırakılmış” demektir. Bunca yıldır yüzlerce şehit veren Türk Halkı, ne uğruna evlatlarını feda ettiğini bizzat, bu cümleyi sarf eden Sayın Başbakanın ağzından öğrenmelidir. İşin içinde başka bir ülke yoksa ve Sayın Başbakan, BDP’lilerin bilinen, kışkırtıcı ifadelerinden dolayı, PKK-BDP ilişkisini bu şekilde değerlendiriyorsa, durum çok daha vahim demektir. Bu durumda mecliste de temsil edilen bir kesimin “silahlı başkaldırısı” söz konusudur ve bu durumda bu güne kadar hiç kulak vermediği muhalefeti dinlemeli ve “olağanüstü hal” ilan edilmelidir. Çünkü BDP Grup Başkanvekili Bengi Yıldız son olayları açık ve net olarak “29.Kürt isyanı” olarak nitelendirmiştir ve isyanların nasıl bastırılması gerektiği de malumdur. Aksi halde, kimsenin ne olduğunu bilmediği bir “açılım” uğruna bu milletin kaç gün daha “kınalı kuzularını” feda edeceği iyi düşünülmelidir.

KAYBOLAN ÇOCUKLARIMIZIN KADERİ NE OLACAK!

“Mavi Marmara’nın hesabı sorulmalıdır” isimli makalemde, dokuz vatandaşımızın ölmesinin “sorumsuz sorumluların” gözleri önünde gerçekleşmiş bir facia olduğunu, insanımızı, göz göre göre ölüme gönderenlerin bu hesabı vermeleri gerektiğini ifade ederken, İsrail’i haklı gösterecek tek kelime etmemiş olmama rağmen bazı aklı evveller, sapık fikirlerini sapık kelimelerle ifade ederek insanı taciz etmekten geri kalmıyor. Yine ifade ediyorum “hayati tehlike” insanın kendi tercihi bile olsa, devletin güvenlik güçleri buna izin veremez. Aksi halde intihar etmek isteyenler için, Boğaz Köprüsü trablene dönerdi.
***
Devletin Mavi Marmara’daki vurdumduymaz tutumu ile Gazze olayı ayrı ayrı ele alınmalıdır. Vatandaşımızın göz göre göre ölüme gönderilmesi başka bir şeydir, Gazze’deki zulmün duyurulması ve dünya kamuoyunun desteğinin sağlanması bambaşka bir şeydir. Gazze’deki zulmün dünyaya duyurulması için bizim vatandaşlarımızın ölmesine gerek yoktur. Hatta isteyerek ölüme gidecek zihniyette olsalar bile… Kaldı ki, İsrail’in zulmünü bilmeyen de müdahale eden de yoktur. Zaten, Filistin Kurtuluş Örgütü bile, ambargonun kaldırılmasının Hamas’ı güçlendireceğini öne sürüp ambargonun kaldırılmasını istemiyorsa, İsrail ile görüşmelerde bizi ara bulucu olarak kabul etmiyorsa ve hatta yardım gemilerinin uğrak yeri olarak Kıbrıs Rum kesimi limanlarını tercih ediyorsa, “kraldan daha çok kralcı olmanın” bize hiçbir faydası olmaz. Kaldı ki devletin resmi yardım kurumu Kızılay, Gazze'ye şakır şakır yardımlarımızı taşımaktadır.
***
BAŞBAKAN Recep Tayyip Erdoğan’ın Konya’da yaptığı son konuşmada söyledikleri bu anlamda gariptir. Ve Sayın Başbakanın başımıza sardığı yeni bir sorundan nemalanma gayreti içinde olduğu hissedilmektedir. Sayın Başbakan, aynı zamanda “Kudüs’ün kaderi, İstanbul’un kaderinden, Gazze’nin kaderi Ankara’nın kaderinden, Ramallah’ın, Refah’ın, Hanyunus’un, Beytüllahim’in kaderi Konya’nın kaderinden ayrı değildir” derken ne hayaller kurduğunu bilemeyiz. Ancak bildiğimiz bir şey var ki, bizler yani sıradan vatandaşları Sn. Başbakandan çok şey beklemiyoruz. Ramallah’ın, Refah’ın, Hanyunus’un, Beytüllahim’in, Gazze’nin kaderini düşünmeyi bir kaç gün bıraksın da Cumhurbaşkanı Sn. Abdullah Gül’ün memleketi Kayseri’den neredeyse bir sene önce kaybolup giden be hala bulunamayan üç çocuğumuzun “yazgısı” ne imiş ona bakıversin.
***
Evet Türk Ulusunda vicdan vardır, acıma duyguları gelişmiştir de, önce kendini koruması gerektiğini de bilir. Çok değil daha üç beş sene önce “Amerika’nın Irak’a hayırlı bir müdahalede bulunacağını” beyan edip, tezkerenin Meclisten geçirilmesi için can atanların, yani Irak’ta gerçekleşen “yüzbinlerce kişinin katliamına” ülkeyi ortak etmeye çalışanların, bu gün kalkıp da Gazze’deki zulmü diline dolamaları, sıradan vatandaşa pek de inandırıcı gelmemektedir. Sonuç olarak, onu bunu bırakalım da, önce şu Kayseri’de kaybolan çocuklarımızın başlarına ne gelmiş ona bakalım…

BİZE "HİNDİ" DERLERKEN

Üniversiteler, TSK, Yargı, Yargı kararları, Kürt Açılımı, Romen açılımı, vs derken, Sayın Başbakan bir şeyleri düzeltme adına açıldıkça açılıyor ve farkında mı bilemiyorum ama birçok sıradan vatandaşını üzüntüye boğmaya devam ediyor. Geçen haftanın başında, bu kez adı Arap açılımı olmasa da benzeri, yeni bir polemik konusuna imza attı. Geçen salı yaptığı grup toplantısında, “Bizim Arap ülkeleriyle ilişkilerimiz ne zaman yakınlaşsa, belli bir propaganda kampanyası başlatılıyor. Arap turistlere basın yoluyla ırkçılık yapıldığını da gördük. Affedersiniz, bu ülkede köpeğine “Arap ismi takanlar, Arap, Arap, Arap, diye çağıranlar oldu.” Diyerek yine akıl almaz bir polemik konusu daha yarattı. Oysa benim bildiğim kadarıyla bu milletin hiç de öyle “bir ırkı aşağılama gibi” bir kompleksi yoktur. Eğer karşısındaki, birazcık insanlıktan nasibini almışsa, bağrına basar. Arap’mış, Acem’miş, Yunan’mış, Rus’muş bakmaz. Eski defterleri hiç mi hiç açmaz…

***

Eminim ki birçoğumuzun, o eski, “tek katlı, bahçeli evlerde yaşanılan” dönemde, bahçelerinde “Arap, Co, Toto” gibi isimler verdiği bir köpeği olmuştur. Şimdi olduğu gibi bizim çocukluğumuzda da, evdeki evcil hayvanların ismini genellikle evin çocukları verirdi. Benim köpeğimin adı da “Toto” idi ve çok sonraları, rahmetli Toto Karaca’nın adını duyunca, Toto’nun aynı zamanda bir insan ismi olduğunu anlayınca çok şaşırmıştım. Ancak eminim ki, siyah bir köpeğim olsaydı, adı da garanti “Arap” olurdu ve bu kadar şaşırtmazdım. Çünkü Anadolu insanı “siyah” kelimesi yerine çoğunlukla ya “kara” ya da “arap” der. Halk arasında, “Kara” sıfat olarak “Arap” ise isim olarak daha sık kullanılır… Kaldı ki, bir köpeği severken “Gel oğlum!” falan diyorsak, biz “ köpek babası” mı oluyoruz… Bu ne biçim bir alınganlıktır.

***

Diğer taraftan bütün dünya bizi “Türkiye” yerine, “Turkey yani hindi” anlamına gelen bir kelime ile anıyorsa “karalar mı bağlamalıyız.” “Arap” kelimesi için bu kadar hassas davranan Sayın Başbakan acaba, dünyada Turkey yerine “Türkiye” kelimesini geçerli kılmak için, bu güne kadar hangi girişimlerde bulunmuştur? Öte yandan, konu ile pek alakası yok ama, şu gerçek de unutulmamalıdır. Özellikle Arap yarımadası ve Orta Doğu’da yaşayan Araplar;1. Dünya savaşı sırasında İngilizler ve Fransızlarla aynı safta yer alıp, Anadolu topraklarını işgal edilmesine, Türk Halkına zulmedilmesine yardımcı olmamışlar mıdır? Onca yıl Osmanlının el üstünde tuttuğu, yüzlerce eser bıraktığı, kutsal topraklarda, Osmanlı askerlerinin çektiği çileleri bir kenara bıraksak bile, bu gün, kutsal topraklarda neredeyse bir tek Osmanlı-Türk eseri bırakılmadığı ortadayken ve üstelik bize ”hindi” derlerken bu Arap hayranlığı da nereden çıktı?

FERGUSON FACİASI

Bir zamanlar York Düşesi Ferguson Türkiye'de Sosyal Hizmetler ve Çocuk Esirgeme Kurumuna (SHÇEK) bağlı bir iyileştirme merkezinde, gizli kamerayla çekimler yapıp "ayıbımızla" bizi dünyaya rezil ettiği zaman, ilk etepda şaşırıp panikleyen yetkililer, ilk eleştirileri pişkinliğe vurup geçiştirdikten sonra, o zamanlar Kadın ve Aileden Sorumlu Devlet Bakanı olan Sn. Nimet Çubukçu’nun talebi doğrultusunda, Ankara Cumhuriyet Başsavcılığı bir soruşturma bile başlatmıştı. Bugün Milli Eğitim Bakanı olan Sn. Çubukçu gazetelerde “İngiltere Kraliyet ailesinin eski gelini Sarah Ferguson’un rüşvet aldığı” haberlerini görünce “sığınacak yeni bir liman bulduğu için” çok mutlu olmuş olacak ki, “O zaman da bu işi para için yapıyordu” dedi. Böyle bir iş için parayı kimin, neden vereceği “meçhuldür” de, her halde Sn. Bakanım, “fırsat bu fırsat, pürü pak olmak için fırsat çıkmışken yararlanalım” havasında…
***
O dönem Ferguson’un çocuk bakım evlerinde yaptığı gizli çekimlerle ilgili olarak hukuk mücadelesi başlatan Çubukçu, Ferguson’un rüşvet alırken görüntülerinin yayınlanmasının ardından yaşananları bir gazetede şöyle değerlendiriyor: “Buna ilahi adalet denir. Kamuoyuna ‘merhametli leydi’ görüntüsü veren Ferguson’un balonu söndü. Uluslararası hukuk kurallarını çiğneyerek, çocukları istismar eden gizli görüntüleri yayınladığı zaman, ben derdimi anlatmakta zorluk çekmiştim. Çocukların ahı tuttu.” Demiş.. Ha bu arada gazete, “bilindiği gibi açılan davalardan sonra, Ferguson’un avukatlarının Türkiye’ye yaptığı uzlaşma talepleri geri çevrilmişti” hatırlatmasını da yapıyor ki, duyan da yetkilileri “iftiraya uğramış zavallılar zannetsin”. Pes valla.
***
Oysa uzlaşma talebi, ne görüntülerin sahte, ne de fotomontaj falan olduğu içindi. İzinsiz çekimlerin yapıldığı ve haber için küçük yaştaki çocukların düşürüldüğü “yürekleri parçalayan” durumunun istismar edilmesi Ferguson’u zor durumda bırakmıştı.. Yoksa çekimler gerçekti ve rezalet ortadaydı. Aslında o çekimlerden yıllarca önce, Darülşafaka’dan tutun da yetiştirme yurtlarına kadar, aklınıza gelebilecek her türden sosyal hizmet kurumunda çocuklara, yaşlılara, düşkünlere, muhtaçlara, reva gördüğümüz çile, çektirdiğimiz eziyet, sıkıntı, az mı dile getirilmişti? Mahsun Kırmızıgül’ün o günlerde vizyona giren “Beyaz Melek” filmi bile yetkililerin aklına “kendine bağlı bulunan sosyal hizmet kurumlarını” şöyle bir gezip görmeyi getirmediyse, başımıza gelenler azdır bile…
***
Maalesef o günlerde bu kurumlara bir çeki düzen vermek, aklı başında eğitimli insanlara bu kurumları teslim etmek için henüz hiç bir şey yapılmamıştı ki. O rezalet “geliyorum diye diye” ortaya çıktı. Ama görüyoruz ki, bir nusubet bin nasihatten iyiymiş. O güne kadar, “ne iş yaptıklarının” farkına olmayanlar, görevlerini ihmal edenler ancak “yarattıkları rezaleti” televizyonda seyredince uyanabildiler. Sonuç mu, “rüşvetçi de olsa” Ferguson’a kimsesiz çocuklarımız adına bir teşekkür borçluyuz. O “yasa dışı çekimler” olmasaydı “yetiştirme yurtlarındaki yasa dışılık” devam ediyor olacaktı. Bugün bu kurumlar ne durumdadır, bilmiyorum ancak o günlerden çok daha iyi durumda oldukları duyumları alıyorum ve seviniyorum. Temennimiz yeni bir “Ferguson faciası” yaşamamaktır.

PROMASYON ZAMMI İLE SEVİNDİRMEK

Zaten yetersiz kalan emekli maaşları arasında, büyük farklılıklarının olması "nasıl yönetildiğimizin" en önemli emaresidir. Milletvekilleri, yüksek bürokratlar gibi özel emeklilerin varlığından vaz geçtik, üniversite mezunu, en yüksek derecede yıllarca görev yapıp emekli olmuş bir öğretmenin aldığı ikramiyeyi ve maaşı, ilkokul mezunu, bir devlet kurumunda çalışan işçi ile kıyaslarsanız ortaya işçi lehine “akıllara zarar” bir fark çıkar. Her tür dengesizliğin kol gezdiği ülkemizde emekliler, “işleri tıkırında” büyüklerimizin, “emekli maaşlarının dengeleneceğini” falan gevelemesi ile tam da mest olmuştu ki, beklemedikleri bir “müjde (!)” de Sayın Çalışma Bakanından geldi.
***
Bir gazete, bu güzel haberi “ballandıra ballandıra” şöyle yazıyor.“Çalışma Bakanı Ömer Dinçer, maaş promosyonlarının % 70'inin emekliye verileceğini açıkladı. Bankalara yatan maaşları karşılığında bankalardan promosyon almayı bekleyen emekliye, Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanı Ömer Dinçer'den müjdeli haber geldi. Emekli Bir-Sen heyeti ile görüşen Bakan Dinçer, promosyon talebini yerinde bularak yetkililere talimat verdi. Bankaların ödeyeceği maaş promosyonunun tıpkı memurlarda olduğu gibi yüzde 70'inin emekliye verilmesini isteyen Dinçer, yüzde 30'un ise SGK'ya kalması gerektiğini söyledi. Dinçer, gerekli düzenlemelerin yapılması için Emekli Bir-Sen heyetinin yanında ilgili bürokratlarına talimat verdi.” Allah razı olsun…
***
Ve… Bu haberi gazete tam 4 paragrafta tekrarlıyor. Sanki "onur" duyulacak bir durum gibi, ballandıra ballandıra anlatıyor. Oysa neresinden bakarsanız bakın, ayıbın daniskası. Neden mi? Çünkü devlet bu güne kadar, memurlara dağıttığı promasyon payını, daha zor durumdaki emeklisinden esirgemiştir. Hak ettiği emekli ikramiyesi zorla, bir hafta bazen de daha fazla "malum banka" tarafından alıkonulan, maaşını istediği zaman çekemeyen, maaş kuyruklarında sapır sapır dökülen emekliye, bankanın; bu eziyetleri çektirmesi karşılığı verdiği promasyon payına bu güne kadar "el koyduysan" bunun adı “ayıp”tır. Üstelik emekliye aylık 5-10 TL arası zam yaparken, buradan gelecek 20-25 lirasına el koymak ise, bu ayıbın “daniskası”dır.. Ondan sonra, Sayın Bakan talimat vermişmiş de bürokratlar hemen gereğini yapacakmış da, falan filan.
***
Şu hale bakın, dünyanın 16. büyük ekonomisine sahip, iktidar sahiplerinin “bir elinin yağda bir elinin balda” olduğu koskoca Türkiye Cumhuriyeti, onu omuzlarında bu günlere getiren emeklisini, bankaların vereceği promasyonların %70 ini dağıtarak sevindirecekmiş. Dünyanın dört bir yanına yardım eli uzatan, Gazze’ye yardım götüreceğim derken, dünyayı birbirine katan TC’nin, kendi yoksullarına karşı tutumu budur. “ Promasyon zammı ile sevindirmek.” Nasıl olsa, insanları biçare bırakan zihniyetlerin hüküm sürdüğü bu ülkede, daha emekliliğin ne olduğunu anlayamayıp, emekli maaşını “devletin sadaka fitresi” zanneden, emeklileri üç kuruş zamla geçiştirmeye alıştırdınız. Ne diyeyim… Allah sizi bildiği gibi yapsın.

HAKARA MAKARA

“Nükleer takas antlaşması” hani şu, İran’la Batı arasında sayemizde gerçekleşen ve İran’ın şimdilik düşük seviyede zenginleştirebildiği 1200 kilo uranyumun, 120 kilo geliştirilmiş uranyumla değiştirilmesini taahhüt eden antlaşma. Batı ile İran arasındaki “nükleer” sorunun İran lehine ertelenmesinde arabulucu bir rol üstlenmemizin bize bir faydası olacağını, mesela ithal ettiğimiz İran gazının artık karda kışta kesintiye uğramayacağını veya bundan sonra İran'la uluslararası ortamlarda “kanka” olacağımızı düşünüyorsanız, daha çok beklersiniz. Elin oğlu yakaladı mı kanınızı iliğinizi emmeden bırakmaz.
***
Malum, özellikle Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyinin daimi üyesi ABD, İngiltere, Fransa, Çin, Rusya ve Almanya ( yani 5-1 ülkeleri) İran’ın, BM’nin denetiminden uzak, “nükleer çalışmalarına” karşılar. Özellikle ABD’nin talebi ile bir BM kararı çıkartılıyor ve İran’ın nükleer çalışmaları sınırlandırılıyor. Ancak İran bu sınırlandırmalara pek aldırmıyor. Bunun üzerine ABD’nin başı çektiği bir grup, BM’den çıkarmayı umdukları ekonomik ambargo kararı ile İran üzerinde sıkı bir baskı kurmak isterken, Çin ve Rusya’nın buna pek de sıcak bakmadığını gören “Dünyayı kurtaran adamlar” devreye giriyor. Böylece bize ne faydası olacağı meçhul “Nükleer antlaşma”, İran, Brezilya ve Türkiye arasında imzalanıyor. Bu güne kadar BM’in kararlarına karşı sert bir tavır sergileyen İran, bu antlaşma ile bir noktada dünya kamuoyu huzurunda rahatlıyor. Üstelik işlerini bir süre daha istediği gibi yürütmesine olanak sağlanmış oluyor ki, bu durum komşumuz ABD ile aramızda “soğuklukla” falan ifade edilemeyecek problemlerin, doğacağının işaretlerini veriyor.
***
Bu antlaşmaya göre İran’ın düşük seviyede zenginleştirilmiş uranyumunu 11 ay emanete alacaktır. Oysa bizim bu uranyumu saklayıp saklayamayacağımız bile meçhuldür. Çünkü 1960’lı yıllarda Türkiye Atom Enerjisi Kurumunun Küçükçekmece gölü kıyısında kurup devreye soktuğu, tarihi mekanın işimizi görüp görmeyeceği şüphelidir. Kaldı ki takas, 11 ay sonra taraflar arasında bir problem çıkmazsa gerçekleşecekmiş. Geçenlerde gazeteci Fatih Çekirge, Davutoğlu’na şöyle bir soru soruyor. “Antlaşmaya göre taraflardan birisi anlaşmayı bozarsa Türkiye 1200 kilo uranyumu derhal İran’a teslim edecek. Diyelim bir anlaşmazlık çıktı ve taraflar birbirlerini suçladı. Türkiye uranyumu İran’a kolayca teslim edebilir mi? Yani ABD buna izin verir mi?” Dedik ya elin oğlu tuttu mu bırakmaz hele hele ABD hiç bırakmaz, işin yoksa uğraş dur.
***
Eh riskleri göze alamıyorsan, “Bıraktıkları yerde otlarsın” diyenler de çıkabilir, bu tespit bir dereceye kadar doğrudur da. Ancak tarafların, “antlaşmayı bozmak” için gösterdiği “eğilim” riski arttırmaktadır. Sonuçta dünya barışına hizmet ediyoruz diye avucumuza pimi çekilmiş bir “nükleer problem” tutuşturulursa hiç şaşmayın. Kaldı ki Orta Doğu’da iplerin kimlerin elinde olduğu ve ne gibi engellerle karşılaşacağımız ortadadır. Bu sorunlarla baş etmek için, uluslar arası alemde sırtımızı dayayacağımız bir blok da olmadığına göre, bu antlaşma olsa olsa “hakara makara” dır.

MAVİ MARMARA'nın HESABI SORULMALIDIR

Dünyada gözü dönmüş ucubelerin bir şekilde iktidarda olduğu ve çeşitli şekillerde rüştlerini ispat edebilmek için birçok masumun canını yaktığı onlarca ülke vardır. Ve ne yazık ki bunların en korkuncu, geçmişte çektiği acıların hesabını “masumlardan” soran “sıkı dostumuz” İsrail’dir. Ancak bu gerçek, Mavi Marmara gemisinde can veren insanların hesabını sadece İsrail’in “sapkın yöneticilerinin” vermesi gerektiğini göstermez. İHH’ dan tutun da gemi kaptanına, masum bir çocuğu bu olaya alet eden çarkçıbaşına, olayı umursamayan yöneticilere ve olayın bu şekilde gelişmesine müsaade eden siyasilere kadar, herkes bu “kayıp canların” hesabını vermelidir. Bu en az İsrail’in cezalandırılması kadar önemlidir. Çünkü insanlarımız, "kim hangi mazereti uydurursa uydursun", yöneticilerimizin aymazlığı yüzünden, göz göre göre “intihar bombacılarına” çevrilmiştir.
***
Başa dönersek, bir kere Mavi Marmara uluslar arası sularda yolcu ve yük taşıyabilecek nitelikte bir gemi olmadığı üzerinde yoğun bir eleştiriler vardır. Geminin İstanbul Deniz Otobüsleri AŞ’den satın alındığı ve üstelik Türk Limanlarına kayıtlı olmadığı düşünülürse bu görüşün haklığı ortaya çıkar. Çünkü bir kere İDO’nun seferleri boğazda gerçekleşiyor ve eksikleri var ki bunu gizlemek ve açık denizlere çıkabilmek için, İHH gemiye Komor Adaları bayrağı asıyor. Böylece onu bir Türk gemisi olmaktan çıkarıyor. Öte yandan bir gemi kaptanı, “uluslar arası sularda” karar verebilecek tek yetkilidir. Öyleyse ve “İsrailli korsanlar” yapacakları eylemi duyurmuşken, hadi rotasını değiştirmedi, en azından bir operasyonla karşı karşıya kalınırsa “eylemsiz kalma” kararını hayata geçirtemez miydi? Hele hele gemide küçücük, masum, büyüklerinin ne halt ettiğinden habersiz, TC vatandaşı bir yavru varken.
***
Diğer yandan İHH “Rotamız Filistin yükümüz insani yardım” sloganı ile malzeme toplamaya başlar başlamaz İsrail’in yapacağı eşkıyalığı duyurmadığını da söyleyemeyiz. Devletimizin bu gün feryat eden yöneticileri acaba bu gemiye binen insanları “İsrail’in takınacağı tavırla ilgili olarak” uyarmış mıdır? Bu güne kadar aklınıza gelebilecek her türlü “uluslar arası hukuku” ihlal eden İsrail’in bu çılgınlığı da yapabileceğini tahmin etmek çok mu zordur. Risk ortada iken, neden Mısır üzerinden taşınması için çare aranmamıştır.

***

Bir başka ve çok önemli soru da şudur: Bu yardım çalışmasını devlet, İHH ile birlikte mi organize etmiştir? Eğer öyleyse ve devlet bu rota üzerinden, bu yabancı bayraklı gemi ile bu yardımı Gazze’ye ulaştırmayı aklına koyduysa, gemideki vatandaşlarını korumak için “askeri önlemleri” niçin almamıştır? Yoksa iktidarın Mavi Marmara’yı “sahiplenme arzusu” olayların bu şekilde gelişmesinden sonra mı doğmuştur? Maalesef daha yüzlerce soru sorabiliriz ve maalesef hiçbiri için de yaşanan bu acı olayı açıklayacak bir cevap almak mümkün değildir. Kaldı ki, İshak Alaton ve Fettullah Gülen’in açıklamalarına bakınca vurdumduymazlığın sadece İsrail’den değil Türk yetkililerden de kaynaklandığı ortadadır.
***
Gelgelelim bu hataların hiç biri İsrail’in yaptığı korsanlığı haklı göstermez. Türkiye artık tepkisini bu güne kadar gösterdiği “sözde tepkilerin” dışına çıkarmalıdır. Bir taraftan İsrail Cumhurbaşkanına “Siz insan öldürmeyi iyi bilirsiniz” derken, ortak askeri tatbikatlarla “insan öldürmenin tekniğini” beraber geliştirmeye çalışırsak, Sn Büyüklerimin "attığı postalar da" döktüğü gözyaşları da hikâye olarak kalır.