ELE VERİR TALKIMI

Enteresandır. Hem iktidar yanlılarında, hem de iktidar sahiplerinde “öfkelerini yönetememe” ciddi bir sorun halini aldı. Adanalı bir çiftçinin şikayetini dinlerken, çiftçinin hazırcevap ve rahat yaklaşımı ile çileden çıkan Sayın Başbakanın gayri ihtiyari olarak sarf ettiği; “Ananı al da git!” cümlesi ile başlayan bu hastalık adeta “damlacık enfeksiyonu” gibi hızla yayılmaya devam etmektedir.
***
Bu salgından en çok etkilenen de Sn. Başbakanın sevgili yardımcısı ve en ciddi hayranı Sn.Bülent Arınç’tır. Onda, “hakaret icraatı” adeta bir “refleks halini” almıştır. “Şeyini şey ettiğimle” başlayıp “Tüüü. Size”ye uzanan süreç içinde", özellikle kendi ahlak anlayışına zemin olan “yüksek edep ve hayâ kavramlarını” diline pelesenk ederek, zavallı edepsiz muhaliflere “edep dersleri” verirken,“berduş argosu” kullanması, Sayın Arınç’ın “ahlak ve terbiye konularındaki” samimiyetini şüpheli kılmaktadır.
***
Öyle ki Sayın Arınç, son konuşmasında “uluorta yapılabilir hakaret sanatına” yeni bir boyut getirmiştir. “ERZİNCAN Cumhuriyet Başsavcısının Adliyedeki makamını polisler bastı “ diye haber yapanları, “Bunlar hep basmaya alışmışlar… Darbeye alışmışlar” diyerek, “Basmak fiilini” argoda nasıl kullanılıyorsa aynı biçimde kullanmaya özel bir itina göstermesi, “tulumbacı argosunun” da “gizli bir hayranı” olduğu izlenimi vermektedir.
***
Dahası, Meclis çatısı altında gerçekleştirdiği Sn. Meclis Başkan Vekili Gürdal Mumcu’nun odasını “basma eylemi”, akıllardadır. Şüphesiz ki, “sıradan bir insanın bir kapıyı tekmeleyerek açması” ile Meclis Başkanlığına kadar yükselmiş bir zatın, “bir odaya izinsiz girmesi” arasında hiçbir fark yoktur. Kaldı ki; her ikisi de ansızın, habersizce gerçekleştirilen bir “baskın” hareketidir ve terbiye sınırlarının dışındadır. Ve maalesef Beyefendi, bu hareketi yapmış, üstelik özür dilemekten de kaçınmıştır.

***
Sayın Arınç’ın hemen her sözünde bir hakaret, bir aşağılama vurgusu vardır. Örneğin; Başsavcı Cihaner’in tutuklanması yüzünden gözyaşı döken kızının, gazetelerde haber olmasına bile tahammül edemeyip; “İşin içine biraz gözyaşı koymak bakımından, bu savcının çocuğunun çizgi filmlerinin bile alındığını ve onun gözyaşları içinde babasını beklediğini söylemek de işin içine mizansenler koymaktır.” Diyerek, aslında “olduğu gibi görünmediğini”, yani olur olmaz akıttığı gözyaşlarına bakıp da “duyguları olduğunu” düşünmemizin yanlışlığını göstermiştir. Bakın, Arınç’ın bu sözünün üzerine, bir programda konuşan gazeteci Ece Temelkuran ne diyor: “Korkarım Bülent Bey. Siz tarihe ağlayan çocuklara bile acımayan bir nefer olarak geçeceksiniz.”
***
Evet Sayın Arınç, muhalif “yaratılanlara” neden bu kadar kızgın ve nefret dolusunuz anlayamıyorum ama size naçizane bir tavsiyem olacak. Lütfen susunuz! Yaşınızın ve halkın teveccühü olan varlığınızın gereği; size çok da yakışacağına inandığımız ağırbaşlı ve sevecen maskenizi, lütfen takınız.

MASALLARLA UYUTULUP MASALLARLA BÜYÜTÜLÜYORUZ

Geçenlerde Sn. Başbakanım, TL’ye “haysiyet” kazandırdık falan derken bir de “ eskiden bir milyona tuvalete gidiyorduk” diye örnek vermişti… Ben de bu eylemin, şimdi daha ucuza geldiğini zannedip Antalya’da bir tuvalete girdim. Ücret 1 TL … Hani paramızın bir değeri, bir itibarı vardı. Hepsi masal, eskiden asgari ücret 546 milyon lira idi, şimdi 546 lira. İtibar dahil.
Ekmek beş yüz bindi, şimdi elli kuruş. Köylü halâ “beş yüz” diyor. Demek ki değişen bir şey olmamış. Olsa önce “Çarıklı erkân” kabul ederdi.
Düşünün Yunanistan’dan pamuk ithal eden bir ülke. Neymiş çok ihtiyaç varmış. Ne yapalım?
Üretmeyelim. Çiftçimiz karun gibi oldu ya dışardan alıverelim gitsin.
Aslında ne demek bu; “Bir tarım planımız yok.”
Eti, Almanlardan bile paha yiyen bir ülkeyiz. Neden, çünkü, “bir hayvancılık politikamız yok”.
Kullanamadığımız gaz için, Ruslara para ödüyoruz.
Çünkü gazı stoklayacak depomuz olmadığı gibi, ne kadar kullanabileceğimizi bırakın hesaplamayı, tahmin edecek uzmanımız bile yok.
Dünyanın en pahalı akaryakıtını biz kullanıyoruz, etini, ekmeğini biz yiyoruz.
İşsizlikte, yoksullukta rekor kırıyoruz ama milleti “bölünmüş yollarla” avutup, özelleştirme denen “acube” ile milli servetlerimizi yabancı sermayeye peşkeş çekiyoruz.
***
Tarım ülkesiydik, montaj yapıp sanayi ülkesi olduk diye sevinirken “teknolojik esir” olmuşuz haberimiz yok. Neymiş, küreselleşecek-mişiz, AB’ye girince müreffeh, uygar, zengin, güçlü olacak-mışız. Garip… Adamlar soyup soğana çevirmek varken, neden durdukları yerden güçlü bir ülke yaratsın? Kaldı ki; İngiltere yabancı öğrencilerin haftalık çalışma saatlerini azalta azalta 10 saate düşürdü. Düşünün başkaları, nerelerden tasarruf edip kendi vatandaşını koruyor. Ülkesinde okuyan yabancı çocuklara bile fazladan vereceği bir dilim ekmeği çok görüyor. Biz ne yapıyoruz… Tekel işçileri ortada… Kendi vatandaşımızı süründürüyoruz.
***
Bakın, Avrupa Birliği Ekonomi Bakanlar Kurulu Başkanı Jean-Claude Juncker, son günlerde ekonomik krizin pençesine düşen Yunanistan, İspanya ve Portekiz'in, Avrupa'nın istikrarı için bir risk oluşturduğunu söylüyor. 294 milyar Euro toplam borcu bulunan Yunanistan’da, bu krizi atlatabilmek için kamuda çalışanların maaşlarının dondurulması, petrol vergilerinin artırılması ve emeklilik yaşının yükseltilmesi gibi çözümler üretilmiş.
Neden? Çünkü, aşırı borçlandırılınca ayarları kaçmış. Yani; “tüketim toplumu” olmanın cezasını çekiyorlar. Kimin gibi? Aynen bizim gibi. Bizim borçların da 550 milyar Dolara gelip dayandığı söyleniyor. Tek farkımız kişi başına düşen borç daha az, fakat hükümetimiz azimli, yetişiriz… Bizde yıllardır uygulanan yukarıdaki önlemlerle de, Yunanistan kurtulacakmış. Biz halâ “küresel sermayenin” kucağından kalkamadığımıza göre, Yunanistan’ın durumu da pek iç açıcı olmasa gerek.
Hülasa, öyle AB’ye falan girmekle “köşe dönülseydi” on milyon nüfuslu Yunanistan bu hale düşmezdi. Bakmayın siz AB’ye bel bağlayanlara, hepsi hayal aleminde. Bizim gibi, eğitimde ve üretimde ulusal stratejilerini "hava durumuna" göre belirleyen ülkeler, hangi birliğin içinde olursa olsun, sonu hüsrandır. "Hovarda mirasyediler" misali. Masallarla uyutulup, masallarla büyütülüyoruz.

BİRİ BİZİ İŞLETİYOR 2

BİRİ BİZİ İŞLETİYOR 2
Şimdiye kadar TC tarihinde bu tür bir olay gerçekleşmediği için Erzincan Cumhuriyet Başsavcısı İlhan Cihaner ile Erzurum özel yetkili Savcısı Osman Şanal arasında geçen olayları kavranmamış ne olduğunu anlamamış olabilirsiniz. Aslında meselenin özeti şu:
Erzincan savcısı ilde faaliyetlerini arttıran, bazı tarikatlar hakkında önce yasal bir "araştırma", suç işlendiğine dair kanaat hâsıl olunca da "soruşturma" başlatıyor. Bu kapsamda bazı baskınlar yapılarak birçok kişi gözaltına alınıyor. Kısacası adli makamların, irticai faaliyetlere karşı gerçekleştirdiği sıradan bir çalışmayı hayata geçiriyor.
***
Bu sırada Erzurum özel yetkili Savcısı Osman Şanal’a "isimsiz" bir ihbar mektubu geliyor. Bu mektupta, soruşturma başlatılan tarikatlardan biri olan İsmailağa Cemaatinin silahlı bir yapılanma içinde olduğu ihbar ediliyor. Bu durumda doğal olarak sadece adı değişen “Özel Yetkili Mahkeme” yani DGM Savcısı Osman Şanal, “silahlı örgüt” ihbarı yapıldığı için dava dosyalarının Erzurum Özel Yetkili Mahkemeye gönderilmesini istiyor. O güne kadar yaptığı çalışmalar sırasında silah veya silahlı bir eylemle ilgili hiçbir bilgiye ulaşamayan Erzincan Başsavcısı önceleri bu talebe karşı çıkıp itiraz ediyor. Daha sonra olayı, Adalet Bakanının Başkanı olduğundan habersiz olduğu kanaatine vardığımız HSYK’a aksettiriyor ve sadece İsmailağa tarikatının dosyasını Erzurum’a gönderiyor, diğer iki tarikatın dosyasını ise alıkoyuyor. Özellikle Gülen Cemaatine ait dosyaların Erzincan'da kalması Erzurum Özel Yetkili Savcısının canını sıkmış olacak ki iş uzuyor.
***
Dava açılan tarikatların silahla bir işi olmadığı defalarca ifade edilmesine rağmen ille de davayı Erzurum’a taşıyan Özel Yetkili Savcı Osman Şanal bir süre sonra “Gelen ihbar asılsızmış” diyerek, bu konu ile ilgili elinde ne kadar dava varsa beraat ettiriyor. Dosyaları kapatıyor. İrticai faaliyet gösterdiği belgelenen şahısları salıveriyor. Ancak nedendir bilinmez (!) işi bitirmiyor.Dosyaların tamamını Erzurum’a göndermeyen, hatta iddialara göre Sayın Cemil Çiçek’in “tutuklu tarikat mensuplarını serbest bırak” uyarılarına kulak asmayan Erzincan ili Başsavcısı Cihaner hakkında, "hiçbir zaman ve hiçbir şekilde karşılaşmadığı Albay Dursun Çiçek’in" hazırladığı iddia edilen “İrtica ile Mücadele Eylem Planı’nı Erzincan’da uygulamaya soktu” iddiasıyla soruşturma başlatıyor. Böylece Erzincan’ın birinci sınıf Cumhuriyet Başsavcısı İlhan Cihaner’i Ergenekon davası ile ilişkilendirerek, adliyedeki makam odasını ve evini polise arattırıp, gönderilmeyen dosyalara el koyduruyor kendini de tutklattırıyor.
***
Bu arada şaşırtıcı olan, olayın gelişiminden başından beri haberdar olan Adalet Bakanlığının sergilediği vurdumduymazlıkla, ülkede yeni bir gerilimin doğmasını adeta teşvik etmesidir. HSYK’nın Özel yetkili Savcı Osman Şanal ve diğerlerinden özel yetkilerinin geri alınması ile ilgili zamanlamanın, ne kadar doğru olduğunu bilemem. Ancak bildiğim, Adalet Bakanı’nın Müsteşarı haklı bir sebebe dayanmamışsa ve üstelik Bakanın haberi yoksa bu kararı imzalayamaz. Öyleyse Bakanın canlı yayına çıkıp da “ HSYK’nın kararıyla şok olmuş” havasına girmesi nasıl bir hikâyedir? Ayrıca Adalet Bakanlığı kararı savcılara tebliğ etmiş ve kararı uygulatmışsa, üstelik bu mesele iki aydır HSYK’nın gündeminde ise, mesele nedir? Neden hükümet taraf olmuştur? Yetkilerini aşmış bir savcıya, o özel yetkileri veren kurumun (HSYK), verdiği özel yetkileri geri alması neden sorun olmuştur? Yoksa yine birileri, bizi işletiyor mu?

BİRİ BİZİ İŞLETİYOR 1

BİRİ BİZİ İŞLETİYOR 1

Şimdiye kadar bu milletle gırgır geçildiğinin farkındaydım da, bu kadarına da pes doğrusu. Bakın DİYARBAKIR Cumhuriyet Başsavcısı Durdu Kavak, Kandil ve Mahmur’dan gelen 34 PKK’lı ve Habur’da kurulan mahkeme için neler diyor: “Şüphelilere, TCK’nın 221’inci maddesinin 2. fıkrasındaki ‘örgütten ayrılıp geldim’ ifadesini kullandığı andan itibaren, etkin pişmanlık hakkı doğuyor. Kamuoyunda karıştırılan ise şu: ‘Pişmanız’ demediler. Maddeye göre güvenlik güçlerine teslim olduğu zaman, ‘Pişmanım’ deme şartı yoktur. ‘Ayrıldım geldim’ deyince etkin pişmanlık şartları oluşur. Yasalar, güvenlik durumunda mahkemenin başka bir yere gidebileceğine de cevaz veriyor. Mahkemenin, hâkimin gitmesi de mevzuata göre yanlış değil. Güvenlik açısından var olan sıkıntıları yaşayanlar yapılanları gayet makul buluyor. Habur’u hiç görmeyenler, oturup masa başında böyle konuşuyorlar.”
Sayın Başsavcım bunları söylüyor da, gelişen olaylara bakılırsa, sanki “biri bizi işletiyor” gibi.
Neden mi? Bir kere ortada yangın yok, zelzele yok, savaş yok, ilan edilmiş olağanüstü hal yok. Ülkede durum o kadar normalleşmiş ki, EMASYA bile iptal edilmiş. Kısacası “güvenlik berkemal” ise, “ PKK’lıları mahkemeye getirirken güvenliklerini sağlayamayız” bahanesi ile mahkemenin Habur’a taşınması garip değil mi? Her gün gazetelerde örgütten firar edip orda burada teslim olanlar için de ki onların yaşamları daha büyük bir risk altındadır, mahkemeler oradan oraya taşınıyor mu?
Diğer taraftan; Bu 34 PKK’lının hangi terörist eylemlere katıldıkları hakkında devletin elinde belge olmayabilir. Bu kabul edilebilir de, PKK’lı oldukları tutuklanmalarına yetmiyorsa bile, neden onların seçilip gönderildiğinin, bir başka değişle örgütün güvenini nasıl kazandıklarının, sorgulanması gerekmez miydi? Hadi hepsinden vaz geçtik, Sayın Başsavcıya göre salınıverme şartları oluşmuş olan bu insanların, bu kez de yasaların koruması altında siyasi faaliyetlerini sürdürmeleri, mensubu olduklarını övünerek söyledikleri PKK’nın propagandasını yapmaya devam etmeleri bu işte bir gariplik olduğunu ispat etmeye yetmiyor mu?
Kaldı ki bu PKK’lıların ifadelerinde, Ceza Yasası’ndaki “etkin pişmanlık”la ilgili 221’inci maddeden yararlandırılarak serbest bırakılabilmeleri için gereken “Biz kendi isteğimizle örgütten ayrılıp geldik” anlamında bir tek kelime olmadığı gibi adamların, “Abdullah Öcalan’ın istedi biz de barış elçisi olarak geldik, örgütten de mektup getirdik” gibi ifadeleri vardır. Dahası, yurt içinde katıldıkları her etkinliğin ardından patlak veren gösteriler ve şehirleri kasabaları terörize eden eylemler. Ta ki AKP Genel Merkezine, il ve ilçelerden “Ne bu rezalet?” telefonları yağıncaya kadar.
Birileri el ele vermiş milleti işletiyor ama bakalım sonu nereye varacak, yaşarsak göreceğiz.

İLBER HOCAYA KULAK VERİN!

İLBER HOCAYA KULAK VERİN!

Her ne kadar yorumları, “Prof. Ortaylı'dan şaşırtan iddia” başlığı ile verilmişse de, iddianın en şaşırtıcı yanı, olsa olsa yıllardır göz önünde gerçekleşen bu aymazlığın ve tahribatın önüne geçilememesidir. Gel gelelim bir fikir sahibi olabilmek için de, bu konularda İlber Hoca kadar olur mu bilmem ama “bilgi sahibi” olmak; üstelik “AB sevdası” veya “daha çok demokrasi” adı altında olmadık tezleri topluma yedirmek için palavra sıkmamak gerekir.

Neyse uzatmayalım. Topkapı Müzesi Müdürü tarihçi Prof. Dr. İlber Ortaylı, katıldığı “Türk Devleti’nin Tarihi Temelleri” konulu söyleşide; Doğu ve Güneydoğu Anadolu’da yapılan üniversite sınavlarında kopya çekildiğini böylece ehil olmayan öğrencilerin iyi üniversiteleri kazandığını, bunu Galatasaray Üniversitesinde hissettiğini açıkça beyan ediyor.

Ayrıca; Tarih şuurumuzun noksan olduğu tespitini de yapan Ortaylı, Batı toplumlarında büyük heyecanlar yaratan buluşların Türk toplumunda sıradan kabul edildiğini ifade ederek, bunun “Türklerdeki tarih şuurunun noksanlığından” kaynaklandığını öne sürdü. Her milletin kendine göre vasıfları bulunduğunu, “Bizim en önemli vasfımız da tarih yapmamız, teşkilatçı bir yapıya sahip olmamız” diye konuştu. “Bizde filozof yok, resim, musiki yok, ölmeyen tek vasıf askerlik” diyen İlber Ortaylı, konuşmasında, “Son yıllarda Türkiye’de milliyetinden utanma duygusunun, antimilitarist, asker düşmanı bir topluma doğru gidişin körüklendiğini” de iddia etti. Buna, aynı vasfa sahip olmayan Avrupa devletlerinin kışkırtmasının olmadığını söyleyemeyiz” diyen Ortaylı, şöyle konuştu: “Resim sanatı Fransa’da öldüyse, Fransa bu sanatın bütün dünyada da ölmesini ister, mimari İtalya’da öldüyse, İtalyanlar bütün dünyada mimarinin yok olmasını ister. Hiçbir kavim kendi kaybettiği vasfın başka bir kavimde devam etmesini istemez. Türk askeri sanatından, askeri toplum özelliğinden insanlar rahatsız oluyor ama ne yapalım bu Türklerin en önemli vasfı. Bizde de resim, heykel sanatı yok, musikiyle uğraşılmaz, filozof yoktur fakat ölmeyen sanatımız, vasfımız askerliktir.”

Dost acı söyler. Özellikle Doğu ve Güneydoğuda sınavlarda her türden disiplinsizliğin olduğu yıllardır, gün gibi ortadadır. Öte yandan bunun dillendirilmesi de, bir şeyi değiştirmeyecektir. Çünkü bahse konu olan Doğu ve Güneydoğu Anadolu’da birçok yerde öğretmenler baskı altındadır, korku içindedir, devletin otoritesi lime lime olduğundan bırakın sınav yapmayı, doğru dürüst bir bayrak töreni dahi yapılamamaktadır. Ve acı olan ne kadar ilgili varsa seyretmektedir. İşte bu noktada İlber Hoca’nın konuşmasındaki en çok eleştiri alan, başka bir tespiti devreye girmektedir. “Sivil siyasetin kendini geliştiremediği ortamlarda ordunun siyasete karışması kaçınılmazdır.” İlk bakışta çarpıcı gelen bu cümledeki öznenin illaki “askerin yönetime el koyması” demek olmadığını anlamak gerekir. Unutmamak gerekir ki, bu iyi eğitimli, uyanık ve bilinçli kitlenin de “demokratik çerçeve içinde de” canını adadığı Cumhuriyet için, elbette söyleyecek şeyleri vardır.

Diğer yandan tarih anlayışımız ve devamında gelen konularla ilgili olarak ise söylenecek her şey söylenmiştir de, ne demişler “Anlayana sivri sinek saz gelir, işine gelmeyene davul zurna az gelir.”

İÇLERİNDE MAĞARA ADAMI VAR

İÇLERİNDE MAĞARA ADAMI VAR

İlk bakışta, saygıdeğer, kibar ve kültürlü görünen nice toplum önderinin, akla, mantığa, toplumsal gerçeklere ve bilime ters savlar ortaya atıp, onları savunmaya çalışırken düştüğü durum karşısında, “kompleksli ve saldırgan bir mağara adamına” dönüştüğünü gördükçe, inanın en çok, onları şaşkınlıkla izleyen gençlerimiz için üzülürüm.
Geçenlerde bir panelde, Gazeteci Cüneyt Ülsever’in bir yazısında, benim de katıldığım “AKP'nin 22 Temmuz (2007) sonrası hızla sivil vesayete kaydığını, liderinin otokrat eğilimlerinin daha fazla açığa çıkmaya başladığını düşünenlerdenim.” sözü üzerine yorum yapan, yandaş gazete yazarı, konuşması sırasında Eski Türkçe olan “vesayet” kelimesine yanlış bir anlam yükleyince, Ülsever “kelimenin yanlış manada kullandığını” bir an ima etmeye kalktı. Aman Yarabbi birden kıyamet koptu. Mimiklerinden ve bakışlarından fışkıran yabani duyguların etkisi altında “Biz de üniversitede ders veriyoruz…” diye başladığı konuşmasına hiddetle devam etti. Küçücük bir kıvılcım, içindeki “mağara adamını” uyandırmıştı.
Yine başka bir panel ve iki hukuk insanı. Bir Yargıtay Onursal Cumhuriyet Başsavcısı Sabih KANADOĞLU. Diğeri ise genç, kurucu üyesi olduğu YARSAV’dan istifa edip, YARSAB’ı kuracak kadar yetenekli ve ihtiraslı bir insan. Ve maalesef onun da, muktedir olma arzusuna yenildiğini, karşısındaki insanı aşağılamak, küçük düşürmek için adeta fırsat kolladığını gördüm. Sayın Kanadoğlu’nun derin tecrübelerini hiç dikkate almadan verdiği cevaplarda, daha çok onun “hiçbir şey bilmediğini” vurgulamaya çalıştı. Tecrübeyi ve saygıyı reddetti, sıradanlaştı. Kısacası onun da içinde baş edemediği bir “mağara adamı” vardı ve maalesef o, kaybetmeyi hiç sevmiyordu.
TBMM’sinde meydana gelen son olayları da aynı çerçevede incelemek gerekir. İktidar ve yandaşlarını kızdırmaya gelmiyor. Örneğin üç sene önce Sayın Başbakanın, “eski bir bayan milletvekili aksini söylemesine rağmen” eşine yapılan ve kimsenin onaylamayacağı bir saygısızlığı, bugün “yeri ve zamanı geldi” diyerek kamuoyuna açıklaması ile, Kenan Evren’in darbe yapmak için “şartların olgunlaşmasını beklemesi” arasında, Allah aşkına ne fark vardır? Özellikle siyasi erki elinde bulunduran, güçlü bir lider; anında gerekeni yapmadığına göre, şartların olgunlaşmasını neden ve nasıl beklemiş olabileceği hakkında bir fikriniz var mı?
Diğer taraftan, Bülent ARINÇ’ın gözyaşlarına ve demagojik yaklaşımlarına alışkınız da, işine gelmediği zaman “demokrasi dışı eğilimler” de gösterebileceğini, Meclis Başkan Vekiline “racon keserek” öyle bir ispatladı ki, onun içindeki “mağara adamı”nın bırakın yaşadığını, artık zaman zaman dışarı çıkıp, tur atmaya başladığını gördük.
Örnekleri çoğaltabiliriz. Ancak bu bir şeyi değiştirmeyecektir. Çünkü “daha çok demokrasi” talebinden önce “demokrat olmayı” sindirmek gerekir. Bazı insanların geleneklerinde demokrasi anlayışı yoktur. Değiştiklerini iddia ederler ama öyle her işinize gelmeyeni cezalandırmaya, aksini söyleyeni mahkum etmeye, kalkarak demokrat olunamaz. Öyleyse önce içimizdeki “mağara adamını” eğitmemiz gerekiyor.

İYİ TAKTİK

İYİ TAKTİK

Olayların kronolojik sıralanmasına baktığımız zaman hayret etmemek mümkün değil. Ne zaman ülkede oluşan koşullar iktidarı sıkıştırmaya başlasa, derhal gündemi işgal eden daha büyük ve çarpıcı bir sorun ortaya çıkıyor. İktidar her ne kadar, zaman zaman bu durumu hafiften eleştirip “Bizi dolduruşa getiremezsiniz.” falan dese de, neticede komşularımızla nasıl “sıfır problemi ve barışı” hedeflemişse, içeride de “bunalımı ve gerilimi” hedeflenmiş pozisyonuna giriyor. Çünkü bu durumu engelleyebilecek yetki, iktidardadır.

Adamların, adeta bir dizi film havasında piyasaya sürdüğü senaryolar, bir de devletin en temel kurumlarının rol aldığı, “Kurtlar Vadisi” havasında halka sunulunca, “ortalama vatandaşın” kafası karışıyor. Nasıl karışmasın, “geçmişte gerçekleşecekmiş de kimbilir hangi nedenle pratiğe sokulamamış” onlarca darbe planı, süikast planları, kozmik odalar, bulunan mühimmatlar, asit kuyuları, faili mechuller yüzünden insanın, bu güne kadar gönül verdiği, inandığı, adaletine sığındığı kurumlara, kısacası devletine karşı yüreğinde en azından bir “kuşku” gelişiyor, umutlarını yitiriyor. Durum aynen budur. Yapılan kamuoyu araştırmaları tüm devlet kurum ve kuruluşlarına güvenin hızla düştüğünü göstermektedir.

Olayları tepeden izleyip “daha çok demokrasi” palavrası ile toplumda bu umutsuzluğun yükselmesine, aldırış etmeyen siyasal erk, demokrasi şemsiyesinin ne kadar açılması gerektiğini, “sadece hazarda değil; Allah korusun, bir savaş sırasında da ülkenin yönetilmesi gerekebileceğini varsayarak tayin edilebileceğini”, unutmuş görünüyor.

Bakınız; EMASYA protokolünün iptali, hükümetlerin yeri ve zamanı gelince askeri birlikleri “her zaman ve her yerde” kullanabileceği gerçeğini değiştirmez. Yani bir protokol sadece teferruattır. Ancak herhangibir protokolun doğru uygulanması “ondan haberdar olan basiretli yöneticilerle mümkün olabilir. Malum, “At sahibine göre kişner.”

“Amacı, bir veya birden fazla ilde çıkabilecek olaylarla ilgili olarak, valilerin isteği üzerine askeri birlik tahsis edilmesi durumunda…” diye başlayan bir protokole, ortaya çıkan bütün demokrasi karşıtı sorunları bağlamak veya iptal edilince de herşeyin düzeleceğini ima etmek ne kadar akılcıdır?

Tabii, EMASYA’nın dayandığı, “5442 sayılı il idaresi kanunu” birçok değişiklik yapılmasına rağmen hala “demokrasiye uydurulamamış da”, iktidarın ihtiyacına cevap vermiyorsa, EMASYA’dan başlayıp bu kanununu da iyice bir düzeltmek gerekir. İyi taktik.

TÜRKİYE'NİN ÇOCUKLARI

TÜRKİYE'NİN ÇOCUKLARI

Birkaç yıldır hızla artan bir biçimde, hiç de alışkın olmadığımız “çocukların kullanıldığı” birçok çirkin olayla yüzleşmek zorunda kalıyoruz. Aslında eskiden de benzer olayların gerçekleştiğini tahmin ediyorduk. İletişimin artması ile artık daha sık ve ayrıntıları ile duyulan bu tür olaylar karşısında alınan önlemlerin yetersizliği olayların zaten şok edici olan etkisini daha da derinleştirdi. Ancak, bu madalyonun sadece bir yüzü. Diğer yüzü ise , Çocuk Vakfının, 20 Kasım 2001 tarihinde hazırladığı “Risk altındaki dünya çocukları” isimli raporun “Türkiye’nin Çocukları” isimli alt başlığında kaleme alınmış tespitlerde gizli. Özetlersek: Türkiye’de 0 - 18 yaş arasındaki nüfus 27 milyon. 5 yaş altı nüfus 7 milyon. Yıllık doğum sayısı 1 milyon 400 bin. Bebek ölüm oranı binde 37'dir. Kimsesiz ve korunmaya muhtaç çocuk sayısı son 5 yılda arttı. Doğurganlık oranı doğuda yüzde 4.2, batıda ise yüzde 2'dir… Türkiye'de çocuk annelerin oranı oldukça yüksektir. 12 - 14 yaş arası evli olan kız çocuklarının sayısı 10.484'dür.

Türkiye nüfusunun yüzde 36'sı yoksuldur. Türkiye Gelir dağılımı adaletsizdir. Yeterli sosyal güvenlik ağları olmayışı yüksek işsizlik oranları ve enflasyon yüzünden başta çocuklar olmak üzere nüfusun 30 milyonu risk altındadır…Yoksul aileler ülke genelinin ancak yüzde 6 payını kullanabilmektedir ve kişi başına yıllık gelirleri ise 500 doların altındadır. Türkiye'de son 10 yılda ekonomik büyüme açısından gösterdiği gelişme kadar bile insanî gelişme alanlarında gösterecek sosyal projelere yönelememiştir.

Türkiye çocuk sağlığı alanında ulusal hedeflere ulaşmaktan uzaktır. Bağışıklama, bebek ve anne ölüm hızı yanında, kötü beslenme açısından standartlarını iyileştirmiştir fakat bu yetersizdir. Hiç aşı olmayan çocuk sayısı yüzde 4'tür. 12 - 23 aylık bebeklerin ise yalnızca yüzde 41'i aşılıdır. Türkiye'de her üç çocuktan biri sağlıklı beslenemediği için gelişme ve büyüme bozukluğu içindedir. Türkiye genelinde sağlıklı tuvaleti olmayan hane halkı yüzdesi 31'dir. Sağlıklı içme suyu olmayan hane halkı yüzdesi ise 26'dır. 7 - 13 yaş arası okula kayıtlı olmayan kız çocuk yüzdesi 31, erkek çocuk yüzdesi ise 21'dir. Türkiye'nin okullaşma oranı ilk okul, yüzde 90, orta ve dengi okul yüzde 64, lise ve dengi okul, yüzde 50, yüksek okul, yüzde 18'dir. Okullaşma oranlarında önemli bölgesel farklılıklar söz konusudur. 4 - 18 yaşları arasındaki çocuk nüfusu içinde 1 milyon 100 bin özürlü çocuk bulunuyor. Özel eğitim dahil ilköğretimden yararlanan özürlü çocuk sayısı ise 28 bindir.

Türkiye'de 6 - 18 yaş grubundaki çalışan çocuk sayısı 6 milyon sınırına dayanmıştır. Çalışan çocukların ise yüzde 30'u okula gitmiyor. Sokakta çalışan çocuk sayısında çıkartılan yasalara rağmen son 5 yılda artış olduğu gözlenmiştir. Türkiye genelinde sokak çocuklarının sayısının 6 bin olduğu tahmin ediliyor. Türkiye'de koruma altındaki çocuk sayısı 16 bin 595'dir. Çocuğa karşı işlenen suçlarda son 5 yıldaki artış yanında çocukların işlediği suçlarda da artış olmuştur.

Türkiye'de çocuk ihmali ve istismarı giderek yaygınlaşıyor. Çocuk istismarının en yüksek oranını psikolojik ve fiziksel istismar türleri oluşturuyor. Örselenen, cinsel tacize ve şiddete maruz kalan çocuklara yönelik hak ihlallerinin izlenmediği gibi çocuk istismarına yönelik projelerin uygulanmasına da başlanamıyor. Çocuklar reklâm, müzik ve gösteri dünyasında yoğun bir şekilde, ticari yaklaşımlarla da istismar ediliyor.

Durum budur… Ülkemizde “Çocuk istismarını” kolaylaştıracak her türden koşul maalesef elbirliği ile yaratılmıştır. Üstelik iktidarlar bu koşulların yaratılmasındaki en büyük etkenin, “geçim sıkıntısı” olduğunu bildiği halde aldırmamakta, kendi hazırlattıkları istatistiklerle ülkeyi cennet gibi göstermektedirler. İş işten geçmek üzeredir. Artık bu olaylardan kendimizi soyutlamamızın, kulağımızın üstüne yatıp duymamazlıktan gelmemizin ne yeri, ne de zamanıdır. Anlayacağınız bu işler öyle “3 çocuk yap!” talimatıyla bitmiyor...