“ÇARŞAFA DOLAŞMA” REKORU
İnanın millet olarak bir garip olduk. Bu kadar dedikodu, bu kadar yalan dolanla bir arada yaşayan, uyanık gözüküp de, bu kadar saf olan başka bir millet var mıdır bilmem. Meselâ, kendi başına dert açma denince herhalde dünyada bizim üzerimize bir ülke yoktur. Bakmayın siz dünya futbolunda, atletizminde adımızın geçmemesine, eğer bir “Saflar Olimpiyatı” yapılsın yemin olsun “Çarşafa dolaşma” rekoru kesin bizim olur.
Hani derler ya “Bülbülün çilesi dilindendir diye”, memleketi idare eden büyüklerimiz, olur olmaz konuştukça memleketin başı belâdan kurtulmuyor. Oysa; “Boğaz kırk düğüm, söz de oradan çıkar, yediğin de oradan geçer,, her düğümde doğruyu mu söylüyorum, helâlinden mi yiyorum diye durup düşünmeli derler. Derler de, bunları öğütleyenler böyle davranmayı pek sevmez. Ve nedendir bilinmez büyüklerimiz, bize hep benzer hikâyeler uydururlar. Meselâ hepsi de, yalınayak başıkabak, dağda davar güderken, sanki yolları Ankara’ya düşmüş de, Allah, “Yürü ya kulum !” demiş ve milleti gütmeye başlamışlar havasındadır. Bir zamanlar, bir Çoban Sülü’müz vardı, bugünler de, altı delik ayakkabılı fakir fukara bir köy çocuğunun nasıl Kasımpaşa’lı Kaptan olduğu efsanesi sardı ortalığı. Hem de, uluslar arası bir toplantıda hikâye edilmiş ki, bütün küffarın ağzı açık kalmış. Tabii ülkelerinde böylesine fakir aileler, böylesine acayip eğitim sistemi görmeyen diğer ülke liderleri “Vay be! Demek ki Amerikan rüyası falan hikâye imiş, esas rüyalar ülkesi Türkiye” diye şaşıp kalmışlar. Bu arada bazı anlayışsızların; “Ne memleket be Karun gibi zengin olmak için iki kıta şiir oku, birkaç hamasi hikâye uydur, şeyhinin hayır duasını al, siyasete bir atla gerisi gelir. Fabrikalara, çiftçiliğe, hayvan besiciliğine, bir şey icat etmeye, yaratmaya, üretmeye ne gerek var. İşte orası bu vatandaşın ülkesi dediklerini duyar gibi oldum. Konuştukça çarşafa dolaşma işte bu.
Geçenlerde yine bir büyüğümüz, “Yeşil kartlı sayısı bizim iktidarımız döneminde dört milyondan sekiz milyona çıktı” diye öğünüyordu, tam o sırada birisi mırıldandı, “Desenize milleti aç, sefil bıraktınız.” Yine Bursa’daki milli maç öncesi Valiliğin Azerbaycan Bayraklarının stada girişinin yasaklanması olayı var. Acaba bu yasak olmasa stada Azerbaycan Bayrağı sokmak kaç kişinin aklına gelirdi? Bir de gelse ne olurdu. Ermenistan’ın incileri mi dökülürdü? Kaldı ki, Türkiye Cumhuriyeti’nin bir partisi, her kongresinde, her mitinginde Bursa da dâhil her yerde dağdaki teröristleri temsil eden bez parçalarını dalgalandırılırken, kardeşlerimizin bayrağının stada girmesinin ne mahsuru olabilir ki? Sonuç mu? Valiliğin bu kararını duyan FIFA boş durur mu, hemen bayrak yasağını çıkarıyor. Şimdi, stada sokulan üç beş Azerbaycan Bayrağı yüzünden bir maç saha kapanması cezası yolda. Ha bu arada toplanan bayrakların çöpe atılması yüzünden Azerbaycan'la da başımız dertte. Anlayan varsa beri gelsin. Bunlar her gün şahit olduğumuz basit “çarşafa dolaşmalar”, bir de “Kürt Açılımı, Ermeni protokolü” gibi büyükleri var ki, ortalama vatandaş bunların sonunda ”Tatlı tatlı hurmalar, acı acı tırmalar” durumunun ortaya çıkacağından endişeli. Fakat kimin umurunda “İmam bildiğini okuyor.”
Ne demiştik, “Boğaz kırk düğüm” her düğümde dur düşün diye, ağzından çıkanı, kulağın da duysun, yüreğin de onaylasın diye. Allah aşkına sizin yüreğiniz, Azerbaycan Bayrağı’nın stada girmesini yasaklayan valilik kararını onaylıyor mu?
İnanın millet olarak bir garip olduk. Bu kadar dedikodu, bu kadar yalan dolanla bir arada yaşayan, uyanık gözüküp de, bu kadar saf olan başka bir millet var mıdır bilmem. Meselâ, kendi başına dert açma denince herhalde dünyada bizim üzerimize bir ülke yoktur. Bakmayın siz dünya futbolunda, atletizminde adımızın geçmemesine, eğer bir “Saflar Olimpiyatı” yapılsın yemin olsun “Çarşafa dolaşma” rekoru kesin bizim olur.
Hani derler ya “Bülbülün çilesi dilindendir diye”, memleketi idare eden büyüklerimiz, olur olmaz konuştukça memleketin başı belâdan kurtulmuyor. Oysa; “Boğaz kırk düğüm, söz de oradan çıkar, yediğin de oradan geçer,, her düğümde doğruyu mu söylüyorum, helâlinden mi yiyorum diye durup düşünmeli derler. Derler de, bunları öğütleyenler böyle davranmayı pek sevmez. Ve nedendir bilinmez büyüklerimiz, bize hep benzer hikâyeler uydururlar. Meselâ hepsi de, yalınayak başıkabak, dağda davar güderken, sanki yolları Ankara’ya düşmüş de, Allah, “Yürü ya kulum !” demiş ve milleti gütmeye başlamışlar havasındadır. Bir zamanlar, bir Çoban Sülü’müz vardı, bugünler de, altı delik ayakkabılı fakir fukara bir köy çocuğunun nasıl Kasımpaşa’lı Kaptan olduğu efsanesi sardı ortalığı. Hem de, uluslar arası bir toplantıda hikâye edilmiş ki, bütün küffarın ağzı açık kalmış. Tabii ülkelerinde böylesine fakir aileler, böylesine acayip eğitim sistemi görmeyen diğer ülke liderleri “Vay be! Demek ki Amerikan rüyası falan hikâye imiş, esas rüyalar ülkesi Türkiye” diye şaşıp kalmışlar. Bu arada bazı anlayışsızların; “Ne memleket be Karun gibi zengin olmak için iki kıta şiir oku, birkaç hamasi hikâye uydur, şeyhinin hayır duasını al, siyasete bir atla gerisi gelir. Fabrikalara, çiftçiliğe, hayvan besiciliğine, bir şey icat etmeye, yaratmaya, üretmeye ne gerek var. İşte orası bu vatandaşın ülkesi dediklerini duyar gibi oldum. Konuştukça çarşafa dolaşma işte bu.
Geçenlerde yine bir büyüğümüz, “Yeşil kartlı sayısı bizim iktidarımız döneminde dört milyondan sekiz milyona çıktı” diye öğünüyordu, tam o sırada birisi mırıldandı, “Desenize milleti aç, sefil bıraktınız.” Yine Bursa’daki milli maç öncesi Valiliğin Azerbaycan Bayraklarının stada girişinin yasaklanması olayı var. Acaba bu yasak olmasa stada Azerbaycan Bayrağı sokmak kaç kişinin aklına gelirdi? Bir de gelse ne olurdu. Ermenistan’ın incileri mi dökülürdü? Kaldı ki, Türkiye Cumhuriyeti’nin bir partisi, her kongresinde, her mitinginde Bursa da dâhil her yerde dağdaki teröristleri temsil eden bez parçalarını dalgalandırılırken, kardeşlerimizin bayrağının stada girmesinin ne mahsuru olabilir ki? Sonuç mu? Valiliğin bu kararını duyan FIFA boş durur mu, hemen bayrak yasağını çıkarıyor. Şimdi, stada sokulan üç beş Azerbaycan Bayrağı yüzünden bir maç saha kapanması cezası yolda. Ha bu arada toplanan bayrakların çöpe atılması yüzünden Azerbaycan'la da başımız dertte. Anlayan varsa beri gelsin. Bunlar her gün şahit olduğumuz basit “çarşafa dolaşmalar”, bir de “Kürt Açılımı, Ermeni protokolü” gibi büyükleri var ki, ortalama vatandaş bunların sonunda ”Tatlı tatlı hurmalar, acı acı tırmalar” durumunun ortaya çıkacağından endişeli. Fakat kimin umurunda “İmam bildiğini okuyor.”
Ne demiştik, “Boğaz kırk düğüm” her düğümde dur düşün diye, ağzından çıkanı, kulağın da duysun, yüreğin de onaylasın diye. Allah aşkına sizin yüreğiniz, Azerbaycan Bayrağı’nın stada girmesini yasaklayan valilik kararını onaylıyor mu?
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder