Bugün yaşananlara baktığımız zaman “iktidarın akıllarını kaybettirdiğini” düşündüğüm politikacılar yüzünden, 30 yıllık bir dönem içinde ülkenin başına gelen, dünkü ve bu günkü olayların benzerliğine bakıp da şaşmamak mümkün değil.
Dün yani, 1980 ağustosunda Ankara’da Sıhhiye Toros sokakta oturuyordum. Ankara’nın tam da göbeğinde ancak özellikle gece işten dönerken korkardım. Çünkü sokaklarda terör kol geziyordu, mal ve can güvenliği sıfırdı. Şehirlerde kurtarılmış bölgeler, ülkede “neci” olduğu belli iller vardı. Mecliste her parti ayrı telden çalıyordu, Cumhurbaşkanı seçimi bile sonuçlandırılamamıştı. Necmettin Hoca Konya’da, hilafet bayrağını çekmiş kendi havasında Kudüs Mitingi düzenlerken, her türden bütçe açığı “Evren” gibi genişliyor, işsizlik, kıtlık, her kesimden çeşit çeşit protesto gösterileri ve tabii her şerefsizden beklenen Bayrağa ve Atatürk’e yapılan saldırılar ortalığı alt üst ediyordu… Sanki seferberlik ilan edilmiş gibi çay, şeker, tüp, her şey ama her şey için için kuyruk vardı. Demirel “Ülke 70 sente muhtaç” özlü sözünü işte bu günlerde yumurtlamıştı. İşçiler, memurlar, öğretmenler bırakın sağı solu, kendi aralarında bile birbirine düşman fraksiyonlara bölünmüştü. Hatta Emniyet Teşkilatı personelince kurulmuş olan polis derneği bile, Pol-Bir ve Pol-Der yani faşist ve komünist diye ikiye ayrılmıştı. Yine o günlerde, siyasi cinayetlerin sayısı günlük olarak TRT den duyurulur, günde kaç cinayet işleneceğine dair neredeyse iddiaya girilirdi. Kimse kolay kolay misafirliğe gitmez, giderse de muhakkak bir tanıdık onu otobüs durağından alıp eve öyle getirirdi. Geceleri sokağa çıkmak, alış veriş yapmak diye bir sorun yoktu, çünkü para bulsan mal bulamazdın.
***
Bugüne dönünce de pek farklı şeyler gördüğümüz söylenemez. Değişen bazı şeyler tabii ki var fakat dünya da, bu geçen 30 yıllık süreçte az değişmedi. Bakın bugün de işsizlik, yoksulluk diz boyu. İktidar toplum düzeninde kendi kitle örgütlerini oluşturmuş ve hakim kılmış. Hırsızlık, fuhuş, cinayet, kundakçılık, akla gelecek her türden suç, tavan yapmış. Meclisteki bütün partiler kavgalı, dağdaki terörist, meclis kürsüsüne çıkmış İmralı'dan gelecek emri bekliyor. Sağ, sol kavgalarının yerini alacak dümen çoktan tezgahlanmış, ama alınan bir önlem yok. Teröristler geceleri ve bir çok şehri işgal etmiş, polisin bunlara karşı eli kolu bağlanmış, ordu aciz, mahkemeler “hukuku dolaşarak” iş yapan bürokratlar yüzünden, töhmet altında bırakılmış. Toplum lime lime dağılmış, herkes trene bakar gibi, sonu ne olacak diye seyrediyor.
Her türden bütçe açığı vatandaşın malı, emeği, parası gasp edilerek kapatılmaya çalışılıyor. Örneğin Tekel işçisinin önce fabrikası satılıyor ardından, maaşı 500 TL’ye indirilip özlük hakları elinden alınıyor. İtiraz edip, eylem yaptı diye Ankara’nın göbeğinde işkenceye çekiliyor. Eczacılar malımız, paramız gasp ediliyor deyip eylem yapınca devletle olan sözleşmeleri iptal ediliyor. İtfaiyeciler eylem yaptı diye buz gibi havada suya gömüyor. İşten çıkarılan arkadaşlarını korumak için eylem yapan Demiryolu işçilerine garez bu kez, çok daha fazlası işten çıkartılıyor, kimseye “derdiniz ne” diye sorulmuyor, demir bir yumrukla dövülüyor, sindiriliyor.
Bir zamanlar her türlü darboğazdan çıkabileceğimizin umudu olan “Yastık altı stoklarımız” çoktan “yorgan altı” olmuş, bu gün yine geceleri sokağa çıkmak, mangal gibi yürek istiyor. Yine alış veriş yapmak diye bir sorunumuz yok, çünkü bu kez de, ithal mal çok, ama para nanay. Acı, yoksulluk, haksızlık, düzenbazlık, ahlaksızlık alıştıra alıştıra topluma dağıtılmış, hem de, hepsi yasal, hepsi demokratik, hepsi de daha çok demokrasi aşkına. Ve tüm bunlar olurken bir Sayın Büyüğümüz Konya’da Şeb-i aruz törenlerinde karşısındaki seçkin kitleye, “Zengin yoksulun halinden anlarsa yoksulluk hafifler. Acılar paylaşıldıkça azalır. Mutluluk paylaşıldıkça çoğalır. Refah dayanışma ile kalıcı hale gelir. Dünyayı ve hayatı güzelleştiren, çatışmalar asla değildir…” diye başlayan masallarla milleti avutmaya ve göz yaşı döktürmeye devam ediyor.
Dün yani, 1980 ağustosunda Ankara’da Sıhhiye Toros sokakta oturuyordum. Ankara’nın tam da göbeğinde ancak özellikle gece işten dönerken korkardım. Çünkü sokaklarda terör kol geziyordu, mal ve can güvenliği sıfırdı. Şehirlerde kurtarılmış bölgeler, ülkede “neci” olduğu belli iller vardı. Mecliste her parti ayrı telden çalıyordu, Cumhurbaşkanı seçimi bile sonuçlandırılamamıştı. Necmettin Hoca Konya’da, hilafet bayrağını çekmiş kendi havasında Kudüs Mitingi düzenlerken, her türden bütçe açığı “Evren” gibi genişliyor, işsizlik, kıtlık, her kesimden çeşit çeşit protesto gösterileri ve tabii her şerefsizden beklenen Bayrağa ve Atatürk’e yapılan saldırılar ortalığı alt üst ediyordu… Sanki seferberlik ilan edilmiş gibi çay, şeker, tüp, her şey ama her şey için için kuyruk vardı. Demirel “Ülke 70 sente muhtaç” özlü sözünü işte bu günlerde yumurtlamıştı. İşçiler, memurlar, öğretmenler bırakın sağı solu, kendi aralarında bile birbirine düşman fraksiyonlara bölünmüştü. Hatta Emniyet Teşkilatı personelince kurulmuş olan polis derneği bile, Pol-Bir ve Pol-Der yani faşist ve komünist diye ikiye ayrılmıştı. Yine o günlerde, siyasi cinayetlerin sayısı günlük olarak TRT den duyurulur, günde kaç cinayet işleneceğine dair neredeyse iddiaya girilirdi. Kimse kolay kolay misafirliğe gitmez, giderse de muhakkak bir tanıdık onu otobüs durağından alıp eve öyle getirirdi. Geceleri sokağa çıkmak, alış veriş yapmak diye bir sorun yoktu, çünkü para bulsan mal bulamazdın.
***
Bugüne dönünce de pek farklı şeyler gördüğümüz söylenemez. Değişen bazı şeyler tabii ki var fakat dünya da, bu geçen 30 yıllık süreçte az değişmedi. Bakın bugün de işsizlik, yoksulluk diz boyu. İktidar toplum düzeninde kendi kitle örgütlerini oluşturmuş ve hakim kılmış. Hırsızlık, fuhuş, cinayet, kundakçılık, akla gelecek her türden suç, tavan yapmış. Meclisteki bütün partiler kavgalı, dağdaki terörist, meclis kürsüsüne çıkmış İmralı'dan gelecek emri bekliyor. Sağ, sol kavgalarının yerini alacak dümen çoktan tezgahlanmış, ama alınan bir önlem yok. Teröristler geceleri ve bir çok şehri işgal etmiş, polisin bunlara karşı eli kolu bağlanmış, ordu aciz, mahkemeler “hukuku dolaşarak” iş yapan bürokratlar yüzünden, töhmet altında bırakılmış. Toplum lime lime dağılmış, herkes trene bakar gibi, sonu ne olacak diye seyrediyor.
Her türden bütçe açığı vatandaşın malı, emeği, parası gasp edilerek kapatılmaya çalışılıyor. Örneğin Tekel işçisinin önce fabrikası satılıyor ardından, maaşı 500 TL’ye indirilip özlük hakları elinden alınıyor. İtiraz edip, eylem yaptı diye Ankara’nın göbeğinde işkenceye çekiliyor. Eczacılar malımız, paramız gasp ediliyor deyip eylem yapınca devletle olan sözleşmeleri iptal ediliyor. İtfaiyeciler eylem yaptı diye buz gibi havada suya gömüyor. İşten çıkarılan arkadaşlarını korumak için eylem yapan Demiryolu işçilerine garez bu kez, çok daha fazlası işten çıkartılıyor, kimseye “derdiniz ne” diye sorulmuyor, demir bir yumrukla dövülüyor, sindiriliyor.
Bir zamanlar her türlü darboğazdan çıkabileceğimizin umudu olan “Yastık altı stoklarımız” çoktan “yorgan altı” olmuş, bu gün yine geceleri sokağa çıkmak, mangal gibi yürek istiyor. Yine alış veriş yapmak diye bir sorunumuz yok, çünkü bu kez de, ithal mal çok, ama para nanay. Acı, yoksulluk, haksızlık, düzenbazlık, ahlaksızlık alıştıra alıştıra topluma dağıtılmış, hem de, hepsi yasal, hepsi demokratik, hepsi de daha çok demokrasi aşkına. Ve tüm bunlar olurken bir Sayın Büyüğümüz Konya’da Şeb-i aruz törenlerinde karşısındaki seçkin kitleye, “Zengin yoksulun halinden anlarsa yoksulluk hafifler. Acılar paylaşıldıkça azalır. Mutluluk paylaşıldıkça çoğalır. Refah dayanışma ile kalıcı hale gelir. Dünyayı ve hayatı güzelleştiren, çatışmalar asla değildir…” diye başlayan masallarla milleti avutmaya ve göz yaşı döktürmeye devam ediyor.
