INŞALLAH BİZİZ !

Yüzlerce yıldır anlatılır, anlatılır bitmez. Sanki 800 sene önce değil de bugün yaşıyor gibi her sözünden ders alacağımız, övgü, yergi ve alaylarındaki inceliği, kendini hatip zanneden siyasetçilere ders olarak göstermemiz gereken bir Nasrettin Hocamız var. Tüm hikâyeleri sade, temiz ve çoğunluğu, sıradan Anadolu insanının günlük küçük çıkarlarına dayalı yaşama alışkanlığı veya anlayışının sebep olduğu zıtlıklar ve zaman zaman hocanın kendi kendine yaptığı özeleştirilerden ibarettir.

***

Hocaya yakıştırılan binlerce hikâyenin, kısacık bir insan ömrü içinde gerçekleşmiş olması tam da Nasrettin Hoca hikâyelerine yaraşır bir abartmadır ki, aslına bakarsanız, bu hikâyeler Anadolu insanının sesidir. Anadolu’nun insanının ince ve kıvrak zekâsı Nasrettin Hocanın dilinden ses bulur, feryat eder, isyan eder. Örneğin şu fıkra tam da bizi anlatmıyor mu?

***

“Nasrettin Hoca’nın eşeğinin aksiliği tutmuş, Hoca binmek istedikçe o inatlaşmış ve Hocayı çeke çeke köy meydanına kadar getirmiş. Hoca meydana geldiğini biliyor ya, etraftaki insanlara ayıp olmasın diye son bir gayretle “Ya Allah!” deyip eşeğin üzerine atlamış. Gelgelelim o hızla eşeğin üzerinde tutunamayıp tepe taklak düşmüş. Birden etrafta “eşekten düştüğünü” görenler olabileceğini düşünüp yüksek sesle “Ah… Gençlik… Ah…” demiş. Fakat bakmış ki etrafta kimse yok, “Ülen ben senin gençliğini de bilirim.” Demiş.

Tıpkı bu gün yaşadığımız hikâyeler gibi. Eğer gözetleyen varsa olay farklı algılanması sağlanmalıdır. Sanki Kuantum Fiziğinin “siyasetçi gaflarına” uyarlanmış hali gibi. Kimse fark etmeden yaptıysa sorun yok. Ama ya bir gün her şey anlaşılırsa. İşte onun için bu günden “minareyi çalanın kılıfı da hazırlaması gerek.”

***

Daha sonraları da pek çok Hoca memlekette yetiştiyse de hiç biri Nasrettin Hoca gibi müslim, gayrimüslim tüm Türk Halkını kucaklayamamıştır. Çünkü yeni yetme hocalar her ne kadar “haktan ve halktan” olduklarını ifade etseler de, halkın hayal bile edemeyeceği yerlerde ve yüksek yaşam standartlarında hayatlarını sürdürmektedirler. Nasrettin Hoca ne kadar yapıcı, birleştirici ve sıradan ise, yeni hocalarımız o kadar elit, ayrıştırıcı ve sıra dışıdır. Hoca Nasrettin zavallı bir kasabada sıradan bir yaşamın problemleri ile uğraşırken, yeni hocalarımız dünyaya hükmetme arzusu içinde yanıp tutuşmakta, kurdukları çeşitli vakıf ve derneklerle zaten fakir olan ülkemizin, tertemiz insanının soyulup soğana çevrilmesine maalesef çanak tutmaktadırlar.

***

“Bir gece hoca karısı ile konuşurken şöyle demiş:—Yarın hava yağmurlu olursa oduna, açık olursa tarlaya gideceğim… Karısı çıkışmış: Efendi inşallah de! Hoca hiddetlenmiş: —Niçin inşallah diyeyim hatun? İki işten biri mutlaka olacak, ya o, ya bu!

Ertesi sabah hava yağmurlu olduğu için, ormana gitmek üzere erkenden evden çıkmış, biraz gittikten sonra, yolda bir sipahiye rastlamış. Sipahi seslenmiş:—Bana bak baba! Filan köye nerden gidilir? Hoca’nın işi var ya ilgisiz bir tavırla cevap vermiş:—Ne bileyim yahu!.. Sipahinin bu cevaba canı sıkılmış. Bir an önce yoluna devam etmek isteyen Hocaya kamçıyla birkaç defa vurduktan sonra bağırmış:—Seni gidi hain herif seni! Bilmezsin ha! Çabuk düş önüme! Hoca bu emri yerine getirmezse başına neler geleceğini bildiğinden sipahinin önüne düşmüş ve biraz da uzakta olan, o köye kadar götürmüş. Yorgunluktan ölmüş bitmiş. Vakit de bir hayli geç olduğu için ormana gidememiş, doğruca evine gelmiş. Kapıyı çalınca karısı içerden seslenmiş:—Kim o? Hoca da suçlu suçlu karşılık vermiş:—İnşallah benim hatun, inşallah benim, aç kapıyı!”.

***

Biz de bugün, Cumhuriyetin yetiştirdiği, gözünü hırs bürümüş bazı insancıkların ağzından çıkanlara inanamayıp, “İnşallah biziz…İnşallah biziz…” demiyor muyuz?