ERMENİ MESELESİNE BİR BAKIŞ
Bu gün soykırım iddialarına inanmayan biri olarak ülkede bir felaketin yaşandığını, iki tarafın da acılar çektiğini düşünüyorum. Ancak acı çekenler sadece belli etnik kökenden insanlar değildir. Anadolu topraklarında yaşayan kim varsa hepsi bir şekilde, "bir acıyı" değişik zaman dilimlerinde yaşamıştır. Bugün, “o günlere” dönüp yapılan hataları düzeltme şansımız da yok. Üstelik 1915 şartlarında Anadolu İnsanının bir kısmının, bir taraftan Çanakkale’de destan yazarken, bir kısmının da emperyalist güçlerin vaatlerine kanıp ülkesine ihanet etmesi hiç de garip değildir. Kaldı ki, bu gün Cumhuriyetin okullarında okumuş, devlet bursları ile karnını doyurmuş birçok insan, benzer bir ihanetin içindedir.
***
Ekonomisi de dâhil her şeyini, “soykırım” hikâyelerine bağlamış bir ülkenin propagandası ile baş etmeye çalışıyoruz. Hem de neredeyse 100 yıldır “yan gelip yatarak”. Yine de şanslıyız, başımıza gelenler inanın az bile. Çünkü, parmağımızı bile kıpırdatmadığımız halde bu güne kadar, Uruguay, Kıbrıs Rum Kesimi, Arjantin, Kanada, Lübnan, Rusya Yunanistan, Belçika, İtalya, Vatikan, Fransa, İsviçre, Slovakya, Hollanda, Polonya, Almanya, Venezüella Litvanya, Şili ve son olarak da İsveç yani yirmi civarında ülke Ermeni soykırımı iddialarını kabul etmiş, daha ne. Takmışız kafayı tasarıyı ABD kabul etmesin diye yıllardır uğraşıyoruz da, adamlar kafaya koymuş. Kabul edecekler bugün olmazsa yarın edecekler. Zaten eyalet bazında iş tamam, 50 eyaletten 36'sında kabul etmiş. Toplam 40 eyaletinde parlamento, senato ve vali tarafından soykırım tanınmış. Daha ne, bundan âlâ kabul mü olur. Gerisi ABD’nin ikiyüzlülüğü. Bir taraftan stratejik ortak falan diye ensemizi okşarken, işine gelmediği zaman zarp diye çuvalı kafamıza geçiriveriyor.
***
Elin adamlarına kızmaya, pek de hakkımız yok. Öyle her kabul kararından sonra büyükelçiyi çekmek de anlamsız, nasıl olsa geri göndereceksin. Eğer başka bir anlamı olsaydı yukarıda saydığım 19 ülkelerdeki elçilikleri çoktan kapatmamız gerekirdi. Ha bu arada, geçmişte bu yüzden Fransızlara uyguladığımız “ekonomik boykot” palavrasını unutmayalım. Şunu kabul edelim, Ermeniler dünyaya dertlerini daha iyi anlatmışlar o kadar. Kaldı ki biz kendi çocuklarımıza bile sorunu anlatabilmiş değiliz. Bakın daha dün, öğretim üyelerimiz ve bazı gazetecilerimiz “ Ermenilerden özür diliyorum” kampanyası başlattılar. Hem de başını Ahmet İnsel, Baskın Oran gibi profesörlerin, Ali Bayramoğlu gibi gazetecilerin ve onlarca aydının çektiği.
***
Oysa, Fransız araştırmacı Georges de Maleville “1915 Ermeni Trajedisi” adlı kitabında olayı şöyle yorumlamıştır. “ Ermeni tehciri, yalnızca askeri bölgelere yakın olan yerlerde hem askeri bölgelerin güvenliğini sağlamak hem de Ermenilerin güvenliğini sağlamak amacıyla, Tehcir Kanunu'nun çıkmasından önce başladı. Düşmana karşı sempati beslediğinden endişe edilen halkın yerlerini değiştirme fikri ilk defa Türkler tarafından değil, Ruslar tarafından 20 Nisan 1915 tarihinde bir seçenek olarak, kendi topraklarındaki Müslüman Türk azınlığa karşı ele alınmıştır...” Ermenilerden özür dileyen, bizim bilim adamlarımız, gazetecilerimiz, aydınlarımızın bu yazılara ulaşamıyor mu? Ulaşamıyorsa hiç olmazsa Özdemir İnce’nin 14/03/2010 tarihli Hürriyet gazetesindeki “Sartre, Aybar ve soykırım” isimli makalesini bir okusunlar eminim ki öğrenecekleri çok şey olacaktır. Ermeni sorununa duyarlı bu kardeşlerimiz, neden çeşitli ülkelerdeki arşivlere ulaşıp, gerçeklerin, uluslar arası, tarafsız, bir bilim kurulu tarafından ortaya çıkartılması için uğraşmıyor da “Verelim kurtulalım “anlayışı ile hareket ediyor? Anlayan varsa beri gelsin… Amerika’da yasa çıkmasın diye lobicilere verdiğimiz para ile olayı araştıracak “tarafsız bilim kurullarını” finanse etseydik belki de mesele çoktan kapanırdı.
Bu gün soykırım iddialarına inanmayan biri olarak ülkede bir felaketin yaşandığını, iki tarafın da acılar çektiğini düşünüyorum. Ancak acı çekenler sadece belli etnik kökenden insanlar değildir. Anadolu topraklarında yaşayan kim varsa hepsi bir şekilde, "bir acıyı" değişik zaman dilimlerinde yaşamıştır. Bugün, “o günlere” dönüp yapılan hataları düzeltme şansımız da yok. Üstelik 1915 şartlarında Anadolu İnsanının bir kısmının, bir taraftan Çanakkale’de destan yazarken, bir kısmının da emperyalist güçlerin vaatlerine kanıp ülkesine ihanet etmesi hiç de garip değildir. Kaldı ki, bu gün Cumhuriyetin okullarında okumuş, devlet bursları ile karnını doyurmuş birçok insan, benzer bir ihanetin içindedir.
***
Ekonomisi de dâhil her şeyini, “soykırım” hikâyelerine bağlamış bir ülkenin propagandası ile baş etmeye çalışıyoruz. Hem de neredeyse 100 yıldır “yan gelip yatarak”. Yine de şanslıyız, başımıza gelenler inanın az bile. Çünkü, parmağımızı bile kıpırdatmadığımız halde bu güne kadar, Uruguay, Kıbrıs Rum Kesimi, Arjantin, Kanada, Lübnan, Rusya Yunanistan, Belçika, İtalya, Vatikan, Fransa, İsviçre, Slovakya, Hollanda, Polonya, Almanya, Venezüella Litvanya, Şili ve son olarak da İsveç yani yirmi civarında ülke Ermeni soykırımı iddialarını kabul etmiş, daha ne. Takmışız kafayı tasarıyı ABD kabul etmesin diye yıllardır uğraşıyoruz da, adamlar kafaya koymuş. Kabul edecekler bugün olmazsa yarın edecekler. Zaten eyalet bazında iş tamam, 50 eyaletten 36'sında kabul etmiş. Toplam 40 eyaletinde parlamento, senato ve vali tarafından soykırım tanınmış. Daha ne, bundan âlâ kabul mü olur. Gerisi ABD’nin ikiyüzlülüğü. Bir taraftan stratejik ortak falan diye ensemizi okşarken, işine gelmediği zaman zarp diye çuvalı kafamıza geçiriveriyor.
***
Elin adamlarına kızmaya, pek de hakkımız yok. Öyle her kabul kararından sonra büyükelçiyi çekmek de anlamsız, nasıl olsa geri göndereceksin. Eğer başka bir anlamı olsaydı yukarıda saydığım 19 ülkelerdeki elçilikleri çoktan kapatmamız gerekirdi. Ha bu arada, geçmişte bu yüzden Fransızlara uyguladığımız “ekonomik boykot” palavrasını unutmayalım. Şunu kabul edelim, Ermeniler dünyaya dertlerini daha iyi anlatmışlar o kadar. Kaldı ki biz kendi çocuklarımıza bile sorunu anlatabilmiş değiliz. Bakın daha dün, öğretim üyelerimiz ve bazı gazetecilerimiz “ Ermenilerden özür diliyorum” kampanyası başlattılar. Hem de başını Ahmet İnsel, Baskın Oran gibi profesörlerin, Ali Bayramoğlu gibi gazetecilerin ve onlarca aydının çektiği.
***
Oysa, Fransız araştırmacı Georges de Maleville “1915 Ermeni Trajedisi” adlı kitabında olayı şöyle yorumlamıştır. “ Ermeni tehciri, yalnızca askeri bölgelere yakın olan yerlerde hem askeri bölgelerin güvenliğini sağlamak hem de Ermenilerin güvenliğini sağlamak amacıyla, Tehcir Kanunu'nun çıkmasından önce başladı. Düşmana karşı sempati beslediğinden endişe edilen halkın yerlerini değiştirme fikri ilk defa Türkler tarafından değil, Ruslar tarafından 20 Nisan 1915 tarihinde bir seçenek olarak, kendi topraklarındaki Müslüman Türk azınlığa karşı ele alınmıştır...” Ermenilerden özür dileyen, bizim bilim adamlarımız, gazetecilerimiz, aydınlarımızın bu yazılara ulaşamıyor mu? Ulaşamıyorsa hiç olmazsa Özdemir İnce’nin 14/03/2010 tarihli Hürriyet gazetesindeki “Sartre, Aybar ve soykırım” isimli makalesini bir okusunlar eminim ki öğrenecekleri çok şey olacaktır. Ermeni sorununa duyarlı bu kardeşlerimiz, neden çeşitli ülkelerdeki arşivlere ulaşıp, gerçeklerin, uluslar arası, tarafsız, bir bilim kurulu tarafından ortaya çıkartılması için uğraşmıyor da “Verelim kurtulalım “anlayışı ile hareket ediyor? Anlayan varsa beri gelsin… Amerika’da yasa çıkmasın diye lobicilere verdiğimiz para ile olayı araştıracak “tarafsız bilim kurullarını” finanse etseydik belki de mesele çoktan kapanırdı.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder