Sn. İçişleri Bakanımız DTP’li vekiller ile görüştükten sonra “Türkiye büyük bir ülke. Kendimize güvenelim, kendi sorunlarımızı kendimiz çözeceğiz yeter ki özgüvenimiz olsun” gibi cümlelerle sözümona demokrasi adına ne kadar önemli bir iş yaptıklarını vurguladı. Bu açıklamaları okuyunca, Sn. Bakanımın, Türklerle Kürtler arasında bir sorun varmış da, bunu tarzı ve töresi gereği “aşiretler arası kan davası” boyutunda ele aldığı hissine kapıldım. Bakan değil sanki, Allah rahmet eylesin, Diyarbakır’lı kasap Sait Şanlı. Kan davası güden aşiretler arasında arabuluculuk yapıp olayı çözecek, güven ve itidal istiyor. O konuştu ya, şak şakçıları hemen devreye giriyor, medya çalkalanıyor. Yok şehit anası, dağda kalmış eşkıyanın evine “baş sağlığına” gitmişmiş, yok beyaz tülbent takmışmış bir sürü, AKP ve yeni ortağı DTP eli ile gerçekleşen pandomin. Bu “eylemde birlik”telik, eşkıya ve uzantılarının “özgürlük harekatına”, hükümetin de “demokratik açılım” ile ayak uydurduğunu göstermiyor mu?
Bu durumda anlaşılıyor ki; konu saptırılıyor “terör” sorununun bu noktaya çekilmesinde dış güçlerin etkisi unutuluyor ve sadece Kürt halkıyla Türklerin bir problemi varmış çizgisine getiriliyor. Oysa yok böyle bir şey. Biz zaten bir aileyiz ve öyle kalmak zorundayız. Defalarca yazıldı üniter devleti yönetenlerin görevi, farklılıkları yumuşatmak ve ulusu oluşturan değişik grupları ortak paydada buluşturmak için demokrasinin bütün gereklerini sırası geldikçe uygulamaya koymaktır. Sevr antlaşmasının reddi hayalleri yıkılan batının sahneye koyduğu, yeni oyunların icraatını engelleyebilecek tek ve doğru tespit budur. Devleti yönetenlerin, demokratik açılım vs. kılıfı ile farklılıkları daha da derinleşmek, kurumlaştırmak gibi saçma sapan bir görevi yoktur.
Kaldı ki; belediye başkanıyken veya daha önceleri , bilemiyorum; siyasette din ve demokrasi kavramlarının yeri ve anlamı hakkındaki fikri; “Peki nasıl bir demokrasi? Bu demokrasi araç mı olacak amaç mı olacak işte bu tartışmaya açılmalıdır. Bize göre demokrasi hiçbir zaman amaç olmamıştır, ilmi noktada ele alındığı zaman araç olduğu görülür.Bu medeniyet inanıyorum ki 21. Asırda İslam medeniyetini öne geçtiği bir asır olacaktır. Bu yeni medeniyetin, İslam medeniyetinin onurlu yükselişine katkıda bulunamayanlar zillet içerisinde kalmaya mahkum olacaktır” olan Sayın Büyüğümün “Demokratik açılım” adını verdiği ve ne olduğu henüz “ima” safhasında olan pakette kullanacağı tahmin edilen en önemli argümanlar ve yorumları, bu söyleminde mevcuttur. Bu sözlerden anlaşılan odur ki; bugün demokrasiyi, amaç ve ideallerine ulaşmak için bir “araç” olarak gören odakların, işbirliği yapmaları söz konusudur. Gerisi işin hikayesidir. Derler ya, dervişin fikri ne ise zikri de olurmuş. Gelgelelim bizim dervişler utangaç, ne açık bir zikirleri , ne de dillendirdikleri bir fikirleri var.
Diğer yandan daha da garip olan muhalefet partilerinin tutumudur. CHP ve MHP’nin haklı nedenlerle olsa bile, AKP’nin görüşme talebini reddetmesi en azından demokrasi adına yanlıştır. Çünkü görüşme talep edenler en azından seçimle iş başına gelmiş vekillerdir. Ayrıca madem ki, bir fikrin var bunu bir kez daha tekrarlamanın ne zararı olur. Şunu herkes kabul etmelidir ki, bir problem varsa, ki var “Terör”, kiminle konuşulduğu kadar, ne konuştuğunuz ne önerdiğiniz de önemlidir. Oysa şimdi muhalefet diyalogsuzluğunun cezası olarak, gölge ile yumruklaşmakta, bunu fırsat bilen iktidar ise halkın dili ile muhalefete duman attırmaktadır.
Bu arada Sayın Büyüklerimin, “Bedeli ne olursa olsun” , her türlü argümanın kullanılarak demokratik açılımın gerçekleşeceğini söylemeleri ise bizi zaten şaşırtmamıştır. Çünkü bu günden bellidir ki, bedeli ödeyecek olanlar, bir ayakları ABD’de olanlar değil , bu ülkeden başka yurdu, sığınacak yuvası olmayan, sıradan vatandaşlar ve onların evlatlarıdır. Kaldı ki, bir ülkede, bir iktidarın kendi vatandaşları için bu güne kadar esirgenen özgürlükleri, üniter devlet modelinin kaldırabileceği ölçülerde uygulamaya geçmesi için bir bedel ödemesine de gereksinim yoktur. Devletin vatandaşına karşı olan vazifelerini yapması yeterlidir.
Bu durumda anlaşılıyor ki; konu saptırılıyor “terör” sorununun bu noktaya çekilmesinde dış güçlerin etkisi unutuluyor ve sadece Kürt halkıyla Türklerin bir problemi varmış çizgisine getiriliyor. Oysa yok böyle bir şey. Biz zaten bir aileyiz ve öyle kalmak zorundayız. Defalarca yazıldı üniter devleti yönetenlerin görevi, farklılıkları yumuşatmak ve ulusu oluşturan değişik grupları ortak paydada buluşturmak için demokrasinin bütün gereklerini sırası geldikçe uygulamaya koymaktır. Sevr antlaşmasının reddi hayalleri yıkılan batının sahneye koyduğu, yeni oyunların icraatını engelleyebilecek tek ve doğru tespit budur. Devleti yönetenlerin, demokratik açılım vs. kılıfı ile farklılıkları daha da derinleşmek, kurumlaştırmak gibi saçma sapan bir görevi yoktur.
Kaldı ki; belediye başkanıyken veya daha önceleri , bilemiyorum; siyasette din ve demokrasi kavramlarının yeri ve anlamı hakkındaki fikri; “Peki nasıl bir demokrasi? Bu demokrasi araç mı olacak amaç mı olacak işte bu tartışmaya açılmalıdır. Bize göre demokrasi hiçbir zaman amaç olmamıştır, ilmi noktada ele alındığı zaman araç olduğu görülür.Bu medeniyet inanıyorum ki 21. Asırda İslam medeniyetini öne geçtiği bir asır olacaktır. Bu yeni medeniyetin, İslam medeniyetinin onurlu yükselişine katkıda bulunamayanlar zillet içerisinde kalmaya mahkum olacaktır” olan Sayın Büyüğümün “Demokratik açılım” adını verdiği ve ne olduğu henüz “ima” safhasında olan pakette kullanacağı tahmin edilen en önemli argümanlar ve yorumları, bu söyleminde mevcuttur. Bu sözlerden anlaşılan odur ki; bugün demokrasiyi, amaç ve ideallerine ulaşmak için bir “araç” olarak gören odakların, işbirliği yapmaları söz konusudur. Gerisi işin hikayesidir. Derler ya, dervişin fikri ne ise zikri de olurmuş. Gelgelelim bizim dervişler utangaç, ne açık bir zikirleri , ne de dillendirdikleri bir fikirleri var.
Diğer yandan daha da garip olan muhalefet partilerinin tutumudur. CHP ve MHP’nin haklı nedenlerle olsa bile, AKP’nin görüşme talebini reddetmesi en azından demokrasi adına yanlıştır. Çünkü görüşme talep edenler en azından seçimle iş başına gelmiş vekillerdir. Ayrıca madem ki, bir fikrin var bunu bir kez daha tekrarlamanın ne zararı olur. Şunu herkes kabul etmelidir ki, bir problem varsa, ki var “Terör”, kiminle konuşulduğu kadar, ne konuştuğunuz ne önerdiğiniz de önemlidir. Oysa şimdi muhalefet diyalogsuzluğunun cezası olarak, gölge ile yumruklaşmakta, bunu fırsat bilen iktidar ise halkın dili ile muhalefete duman attırmaktadır.
Bu arada Sayın Büyüklerimin, “Bedeli ne olursa olsun” , her türlü argümanın kullanılarak demokratik açılımın gerçekleşeceğini söylemeleri ise bizi zaten şaşırtmamıştır. Çünkü bu günden bellidir ki, bedeli ödeyecek olanlar, bir ayakları ABD’de olanlar değil , bu ülkeden başka yurdu, sığınacak yuvası olmayan, sıradan vatandaşlar ve onların evlatlarıdır. Kaldı ki, bir ülkede, bir iktidarın kendi vatandaşları için bu güne kadar esirgenen özgürlükleri, üniter devlet modelinin kaldırabileceği ölçülerde uygulamaya geçmesi için bir bedel ödemesine de gereksinim yoktur. Devletin vatandaşına karşı olan vazifelerini yapması yeterlidir.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder