İç ve dış bazı odaklar tarafından, devletin zulmü altında , inim inim inlemiş mazlum ve mağdur durumda olduğu iddia edilen bir etnik grubun, geçmişte gerçekleştiğini hikaye ettiği, bazı olayların izlerini ortaya çıkarmak ve dünya kamuoyunda zaten “Barbar”a çıkmış namımıza nam katmak için, tam bir Osmanlı zihniyeti ile hareket eden büyüklerimiz, (Bilirsiniz Osmanlıda da Anadolu’nun gerçek sahibi Türk toplulukları denince barbar, cahil topluluklar anlaşılırdı) medya eşliğinde kazılar başlatıp, su kuyularında, asit kuyularında , karakol bahçelerinde, zamanın güvenlik kuvvetleri tarafından kaybedildiği ileri sürülen insanların izlerini aramaktadır.
Kaybolanların tamamının belli bir etnik kökene mensup olduğu sık sık vurgulanıp, bu ülkede haksızlığın sadece onlara yapıldığı tezinden hareketle, ülkeyi etnik kimliğine göre sınıflandırma çabası içindeki bu odakların, gariban, yoksul, işbirlikçileri çaresiz ve baskı altında da olsa, dağa gönderip heder ettiği binlerce evladının akıbetini, son çare olarak gördüğü devletten “daha çok demokrasi talebi adı altında” sormaktadır. Aslında A açılımı B açılımı diye adlandırılan açılımlara destek veren, iki arada bir derede kalmış gariban, çilekeş halkın bu açılımlardan anladığı şudur: Eşkıyanın elinde rehin kalmış evlatlarına kavuşma umudu.
Çünkü onlar da bilmektedir ki, vatandaşının ve toplumun refah, huzur ve mutluluğunu sağlamak, kişisel temel hak ve hürriyetlerini, sosyal hukuk devleti ilkeleri ile bağdaşmayacak surette sınırlayan siyasal, ekonomik ve sosyal engelleri kaldırmak, insanların maddi ve manevi varlıklarının gelişmesi için gereğini yapmak devletin görevidir ve bu güne kadar salla başı al maaşı kılıklı yönetimler bu görevlerini malesef layığı ile yerine getirmemiştir. Evet işte bu bölücü takımı ve destekçileri devletin bu güne kadarki vurdumduymazlığından bu gün, dünya kamuoyu önünde yararlanmanın fırsatını bulmuş ve ellerindeki rehinelerin verdiği güçle bunu değerlendirmektedir. ABD ve AB politikalarına göbekten bağlı, milli bir politika üretemeyen büyüklerimiz de malesef olayların girdabına kapılmış gitmektedir. Çünkü neredeyse bu güne kadar her iktidar kendi küçük çıkarları ve idealleri için memleketin büyük menfaatlerinden vazgeçmektedir. Her şartta uygulayacağı milli bir politikası olmayan devletlerde gelenek budur, göze kulağa hoş gelen günlük pragmatik yaklaşımlar. Yani “Allah kerim” politikası.
Devletin ihmali ve yöneticilerin vurdumduymazlığı karşısında, Lozan Barış antlaşmasından daha dört yıl sonra İngiltere, Fransa ve Taşnak Ermenileri ile birlikte Türkiye Cumhuriyetini düşman ilan eden ve hala yürürlükteki Taşnak – Hoybun antlaşmasını imzalayan bu odakların, her durumda ve fırsatta ortaya çıkıp oyunlarını sahnelemeleri doğal değil midir? Bu oyunları teşhir etmek yasal çerçevede gereğini yapmak devletin vazifesi değil midir? Örneğin, her durumda ortaya çıkan ve yakınlarının kayıp olduğunu iddia eden aileler sorgulanmış mıdır? Neden bu kayıp olma olayları hep yoksul ailelerin başına gelmektedir? Ekonomik durumları iyi olan ailelerin aynı etnik kökenden gelmelerine rağmen çocukları neden kaybolmamaktadır? Bir çok milletvekilinin akrabası nasıl olup da dağlarda eşkıyalık yapmaktadır? Dağda gezen ağa çocukları kaç genci beraberinde götürmüştür? Ve en önemlisi bu gencecik insanların işi, aşı olsaydı dağa çıkar mıydı? Her şeyi sorgulamayı vazife edinen yeni nesil aydınlarımız bunları neden sorgulamamaktadır?
Televizyonlarda ellerinde pankart, ağlaşan, bu bahane ile devlete ve güvenlik güçlerine ağzına geleni söyleyenler, “radikal demokrat- değişen insan” ve onun nasıl ilettiği bir türlü anlaşılamayan talimatları ile hareket eden yandaşları ve dağlarda çocukları rehin olan çaresiz işbirlikçileridir. Neticede seçim sırasında bir çok ilde ve ilçede görüldüğü gibi şiddet kullanarak devlet görevlilerinin görevlerini yapmasına engel olanlar da, şanlı bayrağımızın gönderde kalmasına tahammül edemeyenler de, bugün el üstünde tutulan esas hesap sorulması gerekenlerdir. Kendinden emin, bir işareti ile her şeyi sona erdirebileceğini iddia eden malum parti ve mensupları TBMM si çatısı altından bu olayları yönetmekte adım adım ne olduğu belirsiz bir A açılımı safsatası ile kamuoyu meşgul edilmektedir. Oysa devletin yukarıda saydığımız ve yeterince başaramadığı için eleştirdiğimiz görevleri yanında Türk milletinin bağımsızlığını ve bütünlüğünü ülkenin bölünmezliğini, cumhuriyeti ve demokrasiyi koruma görevleri vardır.
Sözüm ona nice yeni nesil aydın geçinen ağızlar, bu memlekette, cumhurbaşkanı, başbakan, meclis başkanı, her türlü mesleği sahip olabildiklerini ancak söz konusu etnik kökene mensup olduklarını serbestçe beyan edemediklerini ileri sürmektedir. Garip ama gerçek… Açılımın içeriğini bilen bir yeni yetme aydının talebi bu. Ve maalesef büyüklerimiz, ulusu oluşturan etnik kökeni farklı vatandaşların arasındaki farklılıkları azaltma uğraşı vereceğine yani esas görevi kaynaştırma, bütünleştirme, farklılıkları azaltma olmasına rağmen, bir etnik grubun siyasi taleplerine cevap vermekle meşgul gözükmektedir; sırf ABD’nin ülkemiz için biçtiği “Ilımlı İslam” modelini hayata geçirmek için.
Oysa yapılacak olanların, tüm Türkiye’de yapılması gerekenlerden pek bir farkı yoktur. Ulusal gelirin dağılımındaki eşitsizlik yurdun her köşesinde mevcuttur. Sadece batıdaki kentlere yerleşen nüfus daha çok gelire sahiptir çünkü bu şehirlerde rant daha fazladır yani bu zenginliğin ve gelişmenin üretimle, ortalama vatandaşın hayat standartlarının yükselmesi ile bir alakası yoktur. Doğdukları şehirlerdeki gelirlerini, varlıklarını yaşadıkları şehirde harcamaktadırlar o kadar. Batının geliştiği söylenen şehirlerinde, Doğuda ya da güneydoğudaki binlerce köyü, mezrayı dolduracak sayıda vatandaş, sabaha karşı parkları, bahçeleri, çöplükleri dolaşıp üç kuruş kazanmak için geri dönüşebilen artıkları toplama derdindedir, semt pazarlarından sebze artığı toplayan binlerce vatandaşı saymıyorum bile. Doğuda zengin olup yani geliri orada elde edip de yatırımlarını batı illerine yapan, tatil köyü, gazino, lokanta sahibi binlerce, etnik kökeni farklı zengin vardır. Hatta doğuda yatırım yapmak için devletten kredi alıp bunu batıda yiyen, aldığı krediyi de güneydoğuda sahibi olduğu köylere ödeten, açılımcı partilere mensup ailelerin olduğunu bilmeyen yoktur.
Anlaşılacağı gibi bütün mesele; ülkenin gelirlerini yani üretimi arttırmanın, ülke gelirini vatandaşa olabildiğince eşit olarak dağıtmanın ve milletin hakkını elinden alan, en basitinden tarladan üçe aldıklarını pazarda on beşe satan yasal çetelerle, düğünlerinde çuvalla dolar harcayan, feodal çetelerle baş etmenin bir çaresini bulmaktır. Yoksa günlük geçici çözümlerle uğraşan sayın büyüklerimiz Bugün A açılımı yapıp sözde o etnik grubun dertlerine derman olayım derken, yarın B açılımı yapmak için öbür gün ise başka bir açılım yapmak için hazır olmalıdır...Bu açılım daha nice açılımlara gebedir… Oysa herkesin iş ve aş bulması demokratikleşmenin vazgeçilmez bir adımıdır ve malum, kuru kuru siyasi açılımlarla insanların karnı doymaz.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder