Yıl 2002 tarihi tam olarak söylemem mümkün ama olayları daima hikaye ettiğim için gereği de yok. O zamanlar iktidarda DSP, MHP ve ANAP’ dan mütevellit üçlü bir koalisyon hükümeti var. Türbanlı bir bayan, bir kurum yöneticisi ile ilgili şikayetini MHP il başkanlığına taşıyor. Orada; türbanlı bayanın “DSP’li olduğu söylenen” yönetici ile ilgili şikayetinin mesnetsiz olduğu tespit edilince ilgilenilmiyor. Ardından yakını olan DSP’li bir şahıs aracılığı ile o zamanki Antalya DSP il başkanlığına gidiyor. Bingo...Örtülü bir vatandaşın şikayetini, o zaman moda olan “türban açılımı” kapsamında hazine gibi gören il başkanlığı, türbanlı kardeşlerimizin gözünde prim yapma adına ve sorgulamadan, ta bakanların işin içine girdiği ve kurum yöneticisinin alınmasına kadar devam eden bir dizi olaya imza atıyor.
“Parti halkın ve vatandaşın emrindedir” anlayışı ile olaya bakarsanız, pek şaşırmazsınız. Hatta taktir eden de olur, üç beş sorumsuz parti yöneticisinin adaletsiz müdahalesi biçiminde yorumlayan da. Oysa olaya başka bir pencerelerden bakmak da mümkündür. İktidarlar tarafından “işteki becerisi yerine iktidara yakınlığı baz alınarak” atanan yöneticiler yasaları, partili kavramının önüne geçirince buna alışkın olamayan il yönetimleri tarafından itici bulunur ve “ön yargılı” davranılır. Oysa vatandaşın gözünde devletin büyüklüğü yasaların tüm vatandaşlara aynı koşullarda ve aynı biçimde uygulanması ile sağlanır. Bu da ancak, “devlet” diye isimlendirilen düzeni, kavrayabilecek yetenekte olan yöneticilerle gerçekleştirilebilecek bir durumdur. Bunun için her şeyden önce iktidarların eli ayağı olan, il örgütlerinin bu gerçeği sindirmesi gerekir. Kaldı ki “türban açılımına“ bulaşan o günün büyük iktidar ortağı yapılması gerekeni, yapılmaması gerektiği şekilde hayata geçirerek, bir tarafın haklarını savunurken diğerine haksızlık ediyordu...Aynen bu gün başka hikayelerde olduğu gibi...
Aslında, zaten hasbelkader iktidara gelen sol partilerin, genel halidir bu. Malesef hiçbir zaman iktidara hazır olarak gelemediler. Eski kadroları tanımadıklarından ve kendi oluşturduklarını da, eş dost tavsiyesi ile atadıkları için güvenmezler, yöneticilerden beklentileri kesin itaattir. Yöneticileri vekil olarak atama ve görevde tutma sırf bu yüzden onların icadıdır. Yani dediklerimizi yapmayan amiri, memuru hemen postalayalım anlayışı. Bakmayın siz, bizim sol partiler, “Yörükan Taifesi”nden çok daha “Yörük”tür. “Göç yolda düzelir” anlayışı onlarda daha köklüdür.
Sağ partilerin tutumu ise farklıdır. Hele hele bu günün iktidar partisi, bambaşkadır. Belki birçok kurumun başına yetenekli insanları getiremedi ama canının istediği, kendine sadık ve partiyi velinimeti gören kapıkullarını atadı. Hem de çoğunu vekaleten değil asaleten atadı. Böylece, o kadroların iktidar değişse bile, o makamlardan alınmasını zorlaştırdı. Bu anlayışla kurduğu düzen, seçimleri kaybetse bile daha yirmi yıl Türkiye’yi idare eder. Bu atamalar sırasında ne yasaya ne de yönetmeğe takıldı. Gerektiği yerde yasa yönetmelik değiştirdi. Bir çok atama mahkemelik oldu fakat atadığı kadrolar yerinde duruyor, çünkü mahkemelerin ne zaman biteceğini sadece Allah bilir. Hedef, belirlenen amaç ise geciken adalet avantaj bile olabiliyor. İnanın bu iktidar, bir kurumun başında pişmiş kelle gibi sırıtan, şehrin belli konuda her yıl gerilemesini, zarar etmesini önleyemeyen bir yöneticisinin, o makamdan kalkmasını isterken bile kendi kendisini daha alt bir birime yönetici olarak atamasına göz yummuş, izin vermiştir. Yani “Hiyerarşik bir düzende herkes kendi başarısızlık seviyesine doğru yükselme eğilimindedir” tespitini, “Hiyerarşik bir düzende herkes kendi başarı seviyesine göre alçalma eğiliminde olmalıdır” haline getirmiştir. Kadroları siyasi olduğundan, adamlarından sonuna kadar yararlanmanın yollarını buluyor. Bir işi yürütemeyeceğini anladığı yöneticisinin, durumu idare edeceği bir işe, geçmesine uygun bir zemini hazırlıyor.
Biz burada yapılanların doğru ya da yanlış olmasını tartışmıyoruz. Sadece iktidarların onları ayakta tutacak kadroları kurup, kullanırken davranışlarındaki benzerlikleri ve farkları vurguluyoruz. Görüldüğü gibi, aslında iktidarlar arasında düzenin kuruluşu ve devamının sağlanması açısından, değişen bir şey yok, iktidar olanların hiçbiri doğru olanı yani, eğitimi, deneyimi, yeteneği göz önüne almıyor. Ancak yine de iktidara yakınlığı baz alınarak atansa bile, kadrolarını sahiplenme ve bu kadrolarından yararlanma söz konusu olunca yani pratikte, diğer partilerin, iktidar partisinden öğrenecekleri çok şeyler var.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder