YAĞMURDAN KAÇARKEN

YAĞMURDAN KAÇARKEN

Anayasa değişiklikleri üzerinde tartışmalar sürerken sıradan vatandaş, gariban gariban dinleyip, taraftarı olduğu liderin ağzından çıkanı pek anlamasa da inanmak üzere adeta programlanmış durumda. Birçoğunun, iktidarı veya muhalefeti haklı bulup, liderlerinin ağzı ile kendinden daha sessiz bulduğu insanların, ağzının payını verirken, bir saniye bile düşünmediğinden, adım gibi eminim. Örneğin dolmuştaki teyze, arka koltuktaki işsiz gençlerin konuşmalarına bozulup, “Tayyip olmasa fakir fukara aç kalırdı.” Demeden önce, krizin teğet geçtiği bir ülkede bırakın petrolü, en basitinden ekmeğin, 30 kuruştan 60 kuruşa nasıl yükseldiğini asla düşünmemiştir ve düşünmezde. Çünkü o, liderine inanır… Ve bizim gibi ülkelerde maalesef bu bir gelenektir.

***

Aynı gelenek, Anayasa değişikliği konusunda da sürmektedir. Örneğin, yoldan geçen yüz kişiye sorun bakalım “HSYK” nın ne olduğunu kaçı biliyor ya da, değişiklik yapılması tasarlanan maddelerle ilgili ne fikirleri var? Ülke ortalamasını aldığınız zaman, bırakın yüz kişiden birini, ancak iki yüzde birinin konu hakkında bir fikri olabileceği hususunda bahse bile girebilirim. Neymiş de referanduma gidilecekmiş… Bu tespit asla toplumu küçümsemek manasında alınmamalıdır. Çünkü sıradan vatandaş bu ülkede “yaşam mücadelesi” veriyor. İnsanlar sıkıntıda, işsizlik, yoksulluk almış başını gidiyor, gençler kapı kapı iş aramaktan, işi olan ise her ay, yarım maaş almaktan yorgun düşmüş. Kısacası vatandaşın Anayasa değişikliğinden daha önemli sorunları varken, koca bir değişiklik paketini “ivedilikle” burnuna dayamanın, “İşsizliği, pahalılığı, yoksulluğu gündemden düşürme” gibi önemli bir sebebi olsa gerek.

***

Ortada gerçekten referanduma sunulacak “koca bir paket” var. Şimdilik toplam 23+Geçici 3 madde ve demokrasi adına halkın onayına sunulacak. Hem de Cumhurbaşkanı; “Anayasa yapma fırsatı kaçtı.”, Anayasa Mahkemesi ve Barolar birliği “Değişiklikler kuvvetler ayrımını bozar.”, Yargıtay “Anayasaya aykırı.”, HSYK “Değişiklik böyle olmaz, Sivil toplum örgütleri “Uzlaşma olmadan kabul edilemez”, muhalefet “12 eylül Anayasasından kurtulalım derken, AKP Anayasa taslağı dayatılıyor” derken, yani herkes, açıkça anlaşılan “yüksek yargıyı, hükümet birimi haline getirme” eylemine olumsuz bakarken Sn. Başbakanın “Kusura bakmayın bizim vaktimiz yok, cumaya kadar vakit veriyorum” falan demesinin anladığımızdan daha derin bir manası olsa gerek.

***

Demokrasilerde “Ben yaptım oldu” yoktur. Demokrasiye inanıyorsan “uzlaşmanın” ne olduğunu öğrenmek zorundasın. Uzlaşmadan, “Biz Anayasayı hazırladık hele bir bakın” demekle, ya da “Nasıl olurmuş görün” inatlaşmasıyla, olmaz. hele hele muhataplarını aşağılayıp “Muhalefet bu kadar özgürlükçü, yargı bağımsızlığını koruyan bir paket görünce şok oldu” falan demekle hiç olmaz. O çok güvendiğiniz halk oylamasına gitmek de kurtarıcı değildir. 1982 Anayasası halka soruldu da, ne oldu? % 92 Evetle kabul edilmiş olması neyi değiştirdi? Demek ki, halka sormadan önce, tartışmak ve özellikle de uzlaşmak gerek. Eğer tartışmıyor ve uzlaşamıyorsan, sonuçta başaramayacaksın demektir.

***

Kaldı ki, herkes Anayasanın değişmesini istiyor, çünkü o da dayatılmıştı. Ancak değişiklik, sadece yüksek mahkemelerin üye yapısını, iktidarın veya Cumhurbaşkanı’nın dümen suyuna sokmak olmamalıdır. Yeni bir Anayasa yapılırken muhalefetin taleplerine kulak tıkanmamalıdır. İktidarın kendi taslağını dayatma, hatta zorla kabul ettirme eylemi içinde olması, üstelik muhalefetin açık ve net olarak “dokunulmazlıklar ve HSYK’dan Adalet Bakanı ve müsteşarının çıkartılması ile ilgili” taleplerini duymazdan gelmesi son derece yanlıştır. Neticede bu inatlaşma, acelecilik ve demagojik yaklaşımlarla, yağmurdan kaçarken doluya tutulacağımız, gün gibi ortadadır.

MAHKEME KADIYA MÜLK OLMAZ

MAHKEME KADIYA MÜLK OLMAZ

Psikolojik bir kavram olan “algıda seçicilik”, kişinin önyargılarının, deneyimlerinin hatta rüya ve benzeri pek çok duygunun, olayların algılamasını etkilediğini ifade eder. Görüş alanımızdaki sıradan bir çok olay ve durumla ilgimiz vardır fakat dikkatimizi yönlendirmediğimiz için çoğunun farkına bile varmayız. Yani “bakarız fakat görmeyiz”. Oysa algı alanımız içindeki ani hareketler, zıtlıklar, tekrarlar ve benzeri alışılmışın dışındaki hareketler, derhal dikkatimizi çeker. Örneğin kalabalık, gürültülü bir ortamda bile adımız geçince kolayca duyarız. başka konuşmalar ise bizi pek ilgilendirmez.
***
Alışık olmadığımız sıra dışı olaylar ve söylentiler de bizi, o konuda düşünmeye, yorumlar yapmaya yöneltir. Bugün, periyodik olarak toplumda tartışmaya açılan ve yorumlanan konular ile ortaya konan davranışlar, esasen toplumsal algıyı yani “olağan olanı” sorgulatma amacını çoktan aşmış bir “oryantasyon” yani yönlendirme halini almıştır. Bu tehlikeli yaklaşım devletin temel kurumları üzerindeki olumlu algımızın değiştirilmesi için bilerek veya bilmeyerek olumsuz bir bilinç oluşmasına sebep olmaktadır.
***
Örneğin Başbakanın Danıştay”ın katsayı kararı üzerine “ Başbakan imam-hatip mezunu diye mi katsayı engeli çıkarıyorsunuz?” ya da taşıma ücretlerine yapılan zammı durdurması üzerine “Ankara’yı gelsin de Danıştay yönetsin.” demesi, Danıştay üzerine toplumun algısını değiştirmeye yöneliktir. Çünkü bu, bir toplum önderinin, beklentimizin tamamen dışında yaptığı bir vurgulamadır ve algıda seçicilik yaratır. Artık dikkatimiz bu kurumla ilgili olumsuz söylemlere yönlenmiştir. Toplumda kurumun taraflı, yozlaşmış, yetersiz olabileceği düşüncesi gelişmeye başlar. Aynen, sanki gerçekleştirilmiş gibi onlarca darbe planının açıklanmasının TSK üzerindeki inkar edilmez olumsuz etkisi gibi ya da, üzerinde AB’ye uyum adı altında onlarca değişiklik yapılmış olmasına rağmen hala Anayasanın yetersiz olduğu bu günün ihtiyaçlarına cevap vermediği fikrinin toplumda tartışılır hale gelmesi gibi.
***
Yine ortada çok çarpıcı başka bir örnek daha vardır. Muhalefetin Anayasa değişikliğine karşı olduğu söylemi, o kadar yaygın olarak işlenmektedir ki, kimse söylenenlere kulak vermemekte anlamaya çalışmamaktadır. Oysa muhalefet Anayasa değişikliğine karşı değildir. Genel olarak muhalefetin karşı çıktığı iki durum söz konusudur.1) Dokunulmazlıklara dokunulmamasına karşıdır. 2) HSYK’da Adalet Bakanı ve müsteşarının bulunmasına karşıdır. Fakat bu iki konu da, iktidara ters geldiği içindir ki, toplumsal algı yönlendirilmekte, muhalefet Anayasa değişikliğine karşıymış gibi gösterilmeye çalışılmaktadır. Ve çabanın nispeten başarıya ulaştığı da söylenebilir.
***
Anlaşılacağı gibi algı, yani dikkatimizin belli bir noktaya çevrilmesi ve o konuyla ilgili edinebildiğimiz bilgiler çerçevesinde, o şeyin bilincine varmamız, onu idrak etmemiz söz konusu olunca, çevremizde bizi yönlendiren etmenlerin önemi ortaya çıkar. Bilgi kirliliği ve yanlış enformasyonun algımızı yönlendirdiği gerçeği ortada iken özellikle toplum önderlerinin liderlik vasıflarının gereği olarak, toplumu yanlış yönlendirecek duygusal yaklaşımlardan, yanlış bilgi ve haberlerden vazgeçmeleri gerekmez mi? Eğer demokrasiye gerçekten inanılıyorsa, neticede, “Mahkemenin kadıya mülk olmayacağını” özellikle de iktidarın bilmesi gerekmez mi?

ANTALYA HÜRSES GAZETESİ 01/04/2010

NASIL KORUNUYORSA, TANIMAYAN YOK

NASIL KORUNUYORSA, TANIMAYAN YOK !

“Tanık Koruma kanunu” 27/12/2007 tarih 26747 sayılı resmi gazetede yayınlanmış. Zamanlamasına bakınca, sanki 2008 de, Silivri’de halâ süren davanın başlatılacağı biliniyormuş da, kanun bilinçli olarak çıkartılmış izlenimi uyandırsa da yasa çıkmış. Her ne kadar “gizli tanığın ifadesi” tek başına pek bir şey ifade etmez gibi yorumlansa da, tanığın hayatının “risk altında” olduğu düşünülerek her türden tedbir yasada belirlenmiş. Şöyle bir göz atarsak, kimlik ve adres bilgilerinin gizli tutulması, ses veya görüntüsünün değiştirilmesi.Tutuklu veya hükümlü olanların durumlarına uygun yerlere nakli, fizikî korunmalarının sağlanması. Adlî sicil, askerlik, vergi, nüfus, sosyal güvenlik, nüfus cüzdanı, sürücü belgesi, pasaport, evlilik cüzdanı, diploma ve her türlü ruhsat gibi resmî belgelerin uygun şekilde yeniden düzenlenmesi. Maddî yardımda bulunulması. Gerektiğinde yurt içinde veya yurt dışında yaşamasının sağlanması. Fizyolojik görünümün gerekirse estetik cerrahi yoluyla değiştirilmesi, buna uygun kimlik bilgilerinin yeniden düzenlenmesi.

***

Koruma kararı alınmasında, Cumhuriyet Başsavcılıkları ile mahkemelerin uygulayacağı usuller de ortada ve kanunun bu bölümünde; “Tanık koruma tedbirlerinin uygulanmasına ilişkin karar ve diğer belgeler, soruşturma evresinde Cumhuriyet başsavcılığınca, kovuşturma evresinde mahkemece bu kararlara mahsus yerlerde gizlilik esaslarına uygun olarak saklanır. Cumhuriyet başsavcılığınca veya mahkemece tanık koruma tedbirinin uygulanmasına ilişkin verilen karar ve diğer belgeler, soruşturma veya kovuşturma konusu suç dışında başka bir makam veya mercie gönderilemez” deniyor. Yani tanık korunma kararı alınmasından itibaren devletin yasal koruması altına giriyor. Buraya kadar tamam da, örneğin Erzurum’daki bir gizli tanığın bırakın adını, tüm sülalesini Türkiye nasıl öğreniyor?

***

Bu kadar koruma önlemine rağmen nasıl oluyor da insanlar bu gizli tanıklara ulaşabiliyor. Gazetelerde “gizli tanık” haberleri nasıl yapılabiliyor? İnsanın aklına olmadık sorular geliyor. Meselâ, belli bir davanın yönünü değiştirmek için bazı adamlar, bir şekilde davaya dahil mi ediliyor, ya da birileri, önce bir şekilde gizli tanık olup sonra para kazanmak için kendini deşifre mi ediyor? Bunlar öyle boş, vesvese falan da değil. Geçenlerde duyduk ki, bir şekilde deşifre olmuş, “Munzur” isimli gizli tanığa ifadesini değiştirmesi için 200 bin liranın bir çanta içinde verilmek istendiği şeklinde söylentiler var. Doğru olup olmaması ayrı bir hikaye ama para, iyi para… Şimdi, ilk andan itibaren güya özenle korunan “ gizli tanıklar” ikide bir deşifre oluyorsa, bunda bir gariplik yok mu? Bu işte bir davanın gizli tanığını, “Saldım çayıra mevlam kayıra” deyip, piyasaya salan resmi çevrenin hiç günahı yok mu?

***

Bir de işin başka bir yönü var. Gizli tanık aslında olayın sanıklarından da biridir. Gizli tanıkla birlikte, işlenen basit bir suç, örgütlü suç haline gelmekte sonuçta, ceza katlanırken, ihbarcı yani gizli tanık genellikle paçayı kurtarmaktadır. Üstelik işin duruma göre ödülü de vardır. O halde bütün iş, Cumhuriyet Savcısının vicdanında bitmektedir. Eğer o, bu üç kişinin arasında geçen konuşmada bir suç unsuru görürse yandın! Savcının vicdani kararı, hayatımızı karartan bir kabus halini alabilir. Bu da Türk usulü insan hakları olsa gerek; “Ne çıkarsa bahtına"… Gizli tanıkların piyasayı Çin malları gibi doldurması maalesef yargının uluorta tartışılmasına, belki de haksız yere suçlanmasına sebep olmaktadır.

ANTALYA HÜRSES GAZETESİ 23/03/2010

ÖLEN ÖLÜR, KALAN SAĞLARI DA HALLEDERİZ

ÖLEN ÖLÜR, KALAN SAĞLARI DA HALLEDERİZ

Elazığ’da, 6 şiddetindeki küçücük bir depremle bile yerle bir olan, Anadolu’nun çilekeş insanlarının sığındığı kerpiç damların altında; aslında onlarla birlikte, “halkın çocuğuyuz“ diye iktidara gelip; onların inancını ve emeğini sömürüp cıs cıbıl bırakan, “bakar kör” büyüklerimiz de kalmıştır. Sonuçta şu anlaşılmıştır ki, vatandaş için değişen bir şey yoktur. Eğer bir ülkede bir köye, depremde yerle bir olunca veya Başbakan gidecek, ayağı tozlanmasın diye “hizmet” gidiyorsa,“kimsesizlerin kimiyiz” lafının koca bir palavra olduğu, ülkenin “aristokratlardan” kurtulamadığı gün gibi ortadadır.
***
Zaten son zamanlarda güvendiğimiz dağların bile kerpiçten olduğu söylenmiyor mu? Bir iktidar kalmış depreme dayanıklı, sağlam… Ordudan, yargıya, eczanelerden, hastanelere hepsi kerpiçten. Hatta fabrikalarımız bile kerpiçtenmiş ki, “tekel” çökünce işçileri altında kaldı. Bankalar desen, kapanın elinde kaldı. Sadece Elazığ’da birkaç köy mü? Cumhuriyetin bütün kurumları, inançlarımız, ümitlerimiz yerle bir olmadı mı? Her gün bitmeyen tükenmeyen “ardçı sarsıntıları” yaşamıyor muyuz?
***
Sayın Büyüklerim; her felaketin ardından televizyonlara çıkıp “Kerpiç yapılanmanın faturası ağır oldu”, veya “vah vah”, demekle ya da vakit bulurlarsa bölgede bir tur atmakla bu işlerin düzelmeyeceğini bilmiyor mu? Eğer işler lafla düzelseydi, yüzyıllar önce Anadolu’nun bağrından çıkıp bu günlere ulaşmış, “B.. ile yapılan sidik ile yıkılır” darbımeseli bir işe yarar, vatandaş kerpiç ev yapmaktan vaz geçerdi. Ama olmamış, yüzyıllar boyunca mermerin, ince ince işlenip, nice medeniyetin beşiği olmuş Anadolu toprağında, “insan barınakları” “taş devrinden” kalmaya devam etmiş, bu çilekeş insanlar maalesef kerpiç damlardan çıkamamışlardır… Acaba neden?
***
Çünkü evini sağlam bir malzemeden yapabilmesi için bedava olan “ot, toprak ve suyun” dışında başka şeyler de lazım. Hani, sizin de sık sık ifade ettiğiniz gibi “Garip gurabayı fakir fukarayı” bu sefaletten kurtarmak için, “karnına bir şeyler koymak” dışında, kafasına da, cebine de bir şeyler koymak gerek… İşinize gelir mi, bilmem ama başına havada uçan kuşun pisliği düşse onu bir “nasipten, kısmetten” sayan vatandaşa, önce “Depremin değil binanın öldürdüğünü”, bunun da kader olmadığını anlatacaksın. TOKİ rant sağlayacak imar planı tadilatları ile apartmanlar dikip, rezidanslar yapacağına köyleri oturulur hale getirecek. Özellikle deprem bölgelerinde “bölünmüş yollarla” uğraşacağına, binaları depreme dayanıklı hale getireceksin. Vatandaşını “kara cahil” ve “kaderci” bırakmayacaksın ki hem açılımlara gerek kalmasın hem de bu acılar, bir daha yaşanmasın.
***
Bunların hepsi bilinen, hepsi birkaç yıl içinde çözülebilecek problemler de, siyasi getirisi yok. Baksanıza adını bile duymadığımız ülkelere milyonlarca dolar bağış yapan hükümete “Hayırdır gardaş, bizde yoksul mu yok?” demeyen yargının, bir Ordu Komutanını soruşturmak için, “yoksul Alevi köylerine yardım etmesini” sebep sayıyorsa ve hazırlanan iddianameye koyuyorsa, en iyisi bırakalım böyle kalsın. Ölen ölür kalan sağları da en kısa zamanda hallederiz inşallah.

ANTALYA HÜRSES GAZETESİ 22/03/2010

ERMENİ MESELESİNE BİR BAKIŞ

ERMENİ MESELESİNE BİR BAKIŞ
Bu gün soykırım iddialarına inanmayan biri olarak ülkede bir felaketin yaşandığını, iki tarafın da acılar çektiğini düşünüyorum. Ancak acı çekenler sadece belli etnik kökenden insanlar değildir. Anadolu topraklarında yaşayan kim varsa hepsi bir şekilde, "bir acıyı" değişik zaman dilimlerinde yaşamıştır. Bugün, “o günlere” dönüp yapılan hataları düzeltme şansımız da yok. Üstelik 1915 şartlarında Anadolu İnsanının bir kısmının, bir taraftan Çanakkale’de destan yazarken, bir kısmının da emperyalist güçlerin vaatlerine kanıp ülkesine ihanet etmesi hiç de garip değildir. Kaldı ki, bu gün Cumhuriyetin okullarında okumuş, devlet bursları ile karnını doyurmuş birçok insan, benzer bir ihanetin içindedir.
***
Ekonomisi de dâhil her şeyini, “soykırım” hikâyelerine bağlamış bir ülkenin propagandası ile baş etmeye çalışıyoruz. Hem de neredeyse 100 yıldır “yan gelip yatarak”. Yine de şanslıyız, başımıza gelenler inanın az bile. Çünkü, parmağımızı bile kıpırdatmadığımız halde bu güne kadar, Uruguay, Kıbrıs Rum Kesimi, Arjantin, Kanada, Lübnan, Rusya Yunanistan, Belçika, İtalya, Vatikan, Fransa, İsviçre, Slovakya, Hollanda, Polonya, Almanya, Venezüella Litvanya, Şili ve son olarak da İsveç yani yirmi civarında ülke Ermeni soykırımı iddialarını kabul etmiş, daha ne. Takmışız kafayı tasarıyı ABD kabul etmesin diye yıllardır uğraşıyoruz da, adamlar kafaya koymuş. Kabul edecekler bugün olmazsa yarın edecekler. Zaten eyalet bazında iş tamam, 50 eyaletten 36'sında kabul etmiş. Toplam 40 eyaletinde parlamento, senato ve vali tarafından soykırım tanınmış. Daha ne, bundan âlâ kabul mü olur. Gerisi ABD’nin ikiyüzlülüğü. Bir taraftan stratejik ortak falan diye ensemizi okşarken, işine gelmediği zaman zarp diye çuvalı kafamıza geçiriveriyor.
***
Elin adamlarına kızmaya, pek de hakkımız yok. Öyle her kabul kararından sonra büyükelçiyi çekmek de anlamsız, nasıl olsa geri göndereceksin. Eğer başka bir anlamı olsaydı yukarıda saydığım 19 ülkelerdeki elçilikleri çoktan kapatmamız gerekirdi. Ha bu arada, geçmişte bu yüzden Fransızlara uyguladığımız “ekonomik boykot” palavrasını unutmayalım. Şunu kabul edelim, Ermeniler dünyaya dertlerini daha iyi anlatmışlar o kadar. Kaldı ki biz kendi çocuklarımıza bile sorunu anlatabilmiş değiliz. Bakın daha dün, öğretim üyelerimiz ve bazı gazetecilerimiz “ Ermenilerden özür diliyorum” kampanyası başlattılar. Hem de başını Ahmet İnsel, Baskın Oran gibi profesörlerin, Ali Bayramoğlu gibi gazetecilerin ve onlarca aydının çektiği.
***
Oysa, Fransız araştırmacı Georges de Maleville “1915 Ermeni Trajedisi” adlı kitabında olayı şöyle yorumlamıştır. “ Ermeni tehciri, yalnızca askeri bölgelere yakın olan yerlerde hem askeri bölgelerin güvenliğini sağlamak hem de Ermenilerin güvenliğini sağlamak amacıyla, Tehcir Kanunu'nun çıkmasından önce başladı. Düşmana karşı sempati beslediğinden endişe edilen halkın yerlerini değiştirme fikri ilk defa Türkler tarafından değil, Ruslar tarafından 20 Nisan 1915 tarihinde bir seçenek olarak, kendi topraklarındaki Müslüman Türk azınlığa karşı ele alınmıştır...” Ermenilerden özür dileyen, bizim bilim adamlarımız, gazetecilerimiz, aydınlarımızın bu yazılara ulaşamıyor mu? Ulaşamıyorsa hiç olmazsa Özdemir İnce’nin 14/03/2010 tarihli Hürriyet gazetesindeki “Sartre, Aybar ve soykırım” isimli makalesini bir okusunlar eminim ki öğrenecekleri çok şey olacaktır. Ermeni sorununa duyarlı bu kardeşlerimiz, neden çeşitli ülkelerdeki arşivlere ulaşıp, gerçeklerin, uluslar arası, tarafsız, bir bilim kurulu tarafından ortaya çıkartılması için uğraşmıyor da “Verelim kurtulalım “anlayışı ile hareket ediyor? Anlayan varsa beri gelsin… Amerika’da yasa çıkmasın diye lobicilere verdiğimiz para ile olayı araştıracak “tarafsız bilim kurullarını” finanse etseydik belki de mesele çoktan kapanırdı.