30 Ocak 2009 Cuma

NE OLUYOR ?









NE OLUYOR ?

1) Önce Tuncay Güney diye bir adam çıktı. Araba satışı sahtekarlığı gibi iyice bilmediğim bir nedenle alındığı nezarethanede, gözaltına alınma konusu ile alakasız sorulara, verdiği cevaplarla kelimenin tam anlamı ile okumuş yazmış insanlarımızın bile aklını başından aldı.
Bu günlerde Kanada’dan atıp tutan muhbir vatandaş Tuncay Güney, aşağı yukarı 40-45 yaşlarında gözüken memleketin orta halli bir ailesinin ortalama bir üyesi, mahallesinde komşularına göre, efendi, zararsız, Müslüman bir kardeşimizmiş. Ancak bugün birazcık haham, birazcık da homoseksüel olduğundan bahsediliyor.


Sanki bir tiyatro oyuncusu gibi verdiği ifadeler,yıllarca sümen altlarında kaldı. Haziran 2007 de Ümraniye’de bulunan bombalarla uyanıldı ve "bunu yapsa yapsa bunlar yapmıştır" tipi eyleme geçildi.
Sonuç; gözaltına alınan emekli generaller, subaylar, rektörler, üniversite hocaları, gazeteciler, parti liderleri, ATO başkanı Sinan AYGÜN, Yargıtay Onursal Cumhuriyet Başsavcısı Sabih KANATOĞLU gibi bu memleketin yüz akları, değerleri, güzel insanları. Üstelik, böyle tutarsız, garip ve işkence ile alındığı söylenen ifadeler ve medya desteği ile.
İfadelerin alınışından tutun, bu ifadeler üzerine, polisin harekete geçmesi gereken zamana kadar neredeyse her adımı yasalarımıza ve girmek için takla attığımız AB’nin yasalarına aykırı gelişen bu operasyonda 11.dalga gözaltına alınmaları gerçekleşirken belki de yer açılsın diye salıverilen gazeteci Vedat YENENER, 11 aydır nedensiz olarak tutuklu kaldığını, neden gözaltına alındığını hala bilmediğini söylüyor.
Evet bu davanın 11. dalgası devam ederken, askerler-siviller, askerler-gazeteciler, askerler-muhalifler kombinasyonuna kamuoyunun da baskısı ile askerler-polisler karması da nihayet eklendi. Oysa ilişkileri en kolay tespit edilmesi gereken onlardı çünkü ancak onlar eylem yapabilecek fiziki yapıya sahip, genç insanlardı. Yoksa, gözaltına alındıktan sonra ölen, hastalanan bu yaşlı insanlar Cumhuriyet gazetesine bomba atacak, kaçacak değildi ya.
2) Bu sırada devreye Abdülkadir Aygan denilen bir Pkk itirafçısı girdi. Adam, hem JİTEM’de çalışmış, hem Pkk’lı imiş, hem de itirafçı. Yani başka bir Tuncay. Bu kez o başlıyor Avrupa’dan konuşmaya. İlk olarak “Birçok yargısız infazın sorumlusu” suçlaması, onurlu, gururlu, Jandarma Gazi Albay Abdülkerim KIRCA ‘yı nezarethanelerde süründüremedi ama onu aramızdan almaya yetti. Şimdi sırada, asit kuyuları var.
3) Yıllardır birçok araştırılması gereken konuda kitap çıkarken, birden Zaman gazetesi’nin eski muhabirlerinden, bir Kanada göçmeni ve Kanada firmasında İhracat müdürlüğü yapan Faruk ARSLAN’ nın “Karakutu-Ergenekon'un Karanlık İsmi Tuncay Güney” isimli kitabında bahsedilen “emekli Tuğgeneral Veli Küçük ve JİTEM' in, Mardin bölgesinde infaz ettiği kişileri BOTAŞ tesisleri çevresindeki asit kuyularına gömdüğü” meselesi Pkk itirafçısı Abdülkadir Aygan tarafından da onaylanmış. Hatta iki kuyunun yerini google earth’den göstermiş. Bunları bir değerli insanımız “Vahşeti inkára vatanseverlik mi diyorsunuz?” başlıklı yazısı ilgili piyasaya servis ediyor. Sonra Pkk’nın meclisteki siyasi temsilcileri ortada daha Pkk’nın katlettiği bebeklerin cesetleri dururken, kendi vahşetlerini unutturmak için bölgede ve Avrupa’da derhal harekete geçiyor.
4) Durum ortada, gazeteler, televizyonlar bu haberlerle çalkalanırken ve duyarlı insanlar ne yapacağını bilmez, kulağına kar suyu kaçmış balık gibi sersem sersem dolaşırken ortaya Atilla OLGAÇ isimli, bir vatandaş çıkıyor ve 19 yaşında, eli kolu bağlı olduğunu ısrarla söylediği bir Rum esirini alnına sıkarak toplam 10 askeri öldürdüğünü söylüyor ve tabii bu kalıbının adamı olmayan sinek beyinli sayesinde başka bir oyunun sahnelenmesi için start veriliyor. Bu sefer Yunanlılar ve Kıbrıs Rum’ları harekete geçiyor.
5) Ve enteresandır onlarca el bombası, binlerce mermi yurdun her bir köşesine sanki serpiştiriliyor, ortalama zekaya sahip bir insan bunları alıp ıssız bir yere gömmez mi? Sonra bu mermileri atacak silahlar nerde? Bunları kimler dikkatli bakınca görülebilecek yerlere bırakıyor.
Yıllar önce Türkiye Cumhuriyeti’ni dünya kamuoyunda küçük düşürecek, devletin otoritesini, kuvvetini hiçe sayan faaliyetleri bildiğini ikrar eden, hatta bu faaliyetlerin içinde olduğu kesin olan bu muhbir-itirafçılar Avrupa’dan, Amerika’dan özgür kuşlar gibi şakıyıp, dünya kamu oyuna ve polise yön verirken, bugün, olaylardan bihaber, tek suçu iktidara muhalif birçok değerimizin, gözaltına alınıp nezarethanelerde süründürülmesini, eğer kalırsak, gelecek nesillere nasıl açıklayacağız?

Ne oluyor nasıl bir tezgahın içindeyiz...

21 Ocak 2009 Çarşamba

ETKİSİZ ELEMAN






ETKİSİZ ELEMAN
Geçenlerde Milli Eğitim Bakanlığının bir genelgesi yayınlandı ve tüm ilk ve orta okullara gönderildi. Bu genelgede Filistin’de yıllardır süren bir insanlık ayıbı ile ilgili ve bu dramı yaşayan insanlarla, çocuklarımızın dayanışma içinde olduğunu göstermek amacı ile topluca saygı duruşunda bulunulması istendi.
İlk bakışta masumane bir talep.Belki de iyi bir şey yapılıyormuş gibi algılanabilir. Oysa bir de madalyonun öteki yüzü var. Ben onlarca şehit verdiğimiz zamanlarda bile böyle bir genelgenin, bırakın okullara, hiçbir bakanlık personeline gönderilmemesini eleştirmeyeceğim. Benim derdim, bu faciaların, büyüklerinin yediği haltlar yüzünden uykusundan sıçrayarak uyanan minicik yavrularımızın, zihinlerinde yaratacağı yaraları kapatmaya çalışmamız gerekirken, aynı acı olayları tekrar tekrar yaşasınlar, hafızalarından silinmesin diye saygı duruşları anma toplantıları icat edip, bir de üstüne ödüllü resim ve kompozisyon yarışması düzenliyorlar ki, ne demeli bilmem.
Akıllara zarar, bir kere diğer Arap ülkelerinin kazımadığı hatta kendilerinin yani FKÖ’nün bile neredeyse sessiz kaldığı gerçeği ortada iken ve bu ayıbın sahibi İsrail yerine, aklıselim olduğunu düşündüğümüz binlerce kişiye hitap eden değerli büyüklerimizin, Yahudiler demesinde bir ard niyet yoksa, mantığı nedir? Bizim ülkemizde yaşayan ve her biri Türk vatandaşı olmaktan gurur duyan hatta Türk Yahudilerin günahı ne? Amerika’nın 11 eylül 2001deki ikiz kuleler faciası ardından yıllardır tüm suçlu-suçsuz ayrımı yapmadan tüm Müslümanlara uyguladığı eziyeti protesto eden bizler, nasıl böyle bir hataya düşebiliriz? Kaldı ki küçücük yavrularımızın zihinlerinden silmemiz gereken insanlık ayıplarını zihinlerine kazımaya çalışmayı, din, dil, ırk ve benzeri ayrımcı fikirleri zihinlerine sokmaya çalışmayı an-la-ya-mı-yorum. Ardından sayın Başbakanımız buyurdu: Hiçbir zaman güçlü haklı değildir, haklı güçlüdür. Biz bunu biliriz. Bunu İsrail'e de anlattık.
Peki ne oldu anladı mı? Seni hiç umursadı mı, seni haklı bulup ertesi gün yapacağı saldırıyı durdurdu mu? Yoo… Öyleyse atıp tutmakla, gençlerimizi, minicik yavrularımızı, pravakatörlere yem edip, küçücük kızlarımızın başlarına poşu bağlayıp, ellerine yeşil bayraklar vererek yollara dökmekle, küçücük masum, daha büyüklerini adam sanan çocukları, saygı duruşuna dikmekle, ne siyaseti ne de İsrail’in “Hamas’a saldırıyorum” deyip katlettiği çocukları kurtarabiliriz. Bu işler hepimizin çok iyi bildiği gibi ciddi siyasi güç ister. Siyasi güç, seçimlere girip iktidar olmuş, en nazik ifade ile, mazisinde terör izleri taşıyan Hamasın uydusu olmakla elde edilemez. Bak ne oldu? Gazze Zirvesi'nden sonra, İsrail Başbakanı Ehud Olmert, zirveye katılan Avrupalı liderleri akşam yemeğine davet etti fakat davetliler listesinde Cumhurbaşkanı Gül'ün ismi maalesef yoktu. Yani Türkiye’nin Ortadoğu’daki siyasi pozisyonu açıkça ilan edildi, “Etkisiz eleman”.
Öte yandan, Sn. Erdoğan’ın dış politika danışmanı Prof. Dr.Ahmet Davudoğlu bölgede Hamas’ın ateşkes ilan etmesini Türkiye sağladı demiş. Bu gariban milletin nasıl avutulduğunu gösteren bir cümleyi ağzıylan ürettiği için kendine teşekkür ederim.

“Bir devlet adamı kendi insani hislerine tabi olarak devlet meselelerini halledemez, o yetkiye sahip değildir. ” (1918 M.E.G.S.B.1988 Atatürkçülük 1. kitap sayfa 129) M.K.ATATÜRK
Ne yazık ki memleket ve milletin iradesini alanlar, memleketi kendi malı, mülkü gibi görmeye devam ettiği müddetçe bu işgüzarlıklar da değişmeksizin devam edecektir.

18 Ocak 2009 Pazar

NAR


NAR

“Sadece konuştular önceleri
Bir ara yanlışlıkla
Birbirine değdi elleri...
Bu gizemli bir temastı
Hoş bir titreşim, tüm vücudu dolaştı”


Gözlerinin deniz mavisine vuruldu
Deniz mavisinin harelerine vuruldu
O hareli bakışlardan kalbine doğru
Bir şeylerin ılık ılık akışını
Gizli gizli bakışını
İçin için yanışını
Kimselere kimseciklere söyleyemedi.

Kimselere hatta ona bile söyleyemedi
Tek başına büyüttü sevgisini
Yüreği yavaş yavaş yerini
Önce sevgiye sonra aşka bıraktı
Artık bir tuhaftı
Şimdi yüreği yok, yalnızca aşkı vardı
Olsun varsın, O da tek başına yaşardı !


Ağacın en üst dalındaydı
Üzeri yemyeşil yapraklarla örtülü
Dallar arasında tek
Ne tomurcuk olduğu görüldü
Ne de ateş rengi bir çiçek

Ne kuşlar, ne insanlar gördü
Bir yaprak gibi
Dallar arasında,
Yavaş yavaş büyüdü.

Tüm meyveler toplandı “o” yerinde kaldı
Olsun varsın . O da tek başına yaşardı!

Ancak öyle olmadı,
Kuzey rüzgarları başladı birden
Tüm yaprakları kopardı yerinden...
Şimdi;
Ağacın en üst dalında
Yapayalnız kalakalmıştı Nar
Yaşamda ortada kalmak da var.


“ Ne mutlu sana
Hiç yalnız kalmayacaksın
Ne zaman yalnızlık hissetsen
Beni yanında bulacaksın.”



M Metelik

11 Ocak 2009 Pazar

DÜŞMANIM SANA KALSAM DA BİR KİŞİ


“Özellikle bizim milletimiz, milliyetini bilmez görünmesinin çok acı cezalarını çekmiştir. Osmanlı imparatorluğu içindeki çeşitli toplumlar hep milli inançlara sarılarak, milliyet idealinin kuvvetiyle kendilerini kurtardılar. Biz ne olduğumuzu sopa ile içlerinden kovulunca anladık. Kuvvetimizin zayıfladığı anda bizi hor ve hakir gördüler. Anladık ki kabahatimiz kendimizi unutmaklığımızmış. Dünyanın bize saygı göstermesini istiyorsak öncelikle bizim kendi benliğimize ve milliyetimize saygıyı hissi, fikri ve fiili olarak bütün davranış ve hareketlerimizle gösterelim, bilelim ki milli benliğini bulmayan milletler başka milletlerin avı olur. Milli varlığımızla düşman olanlarla dost olmayalım. Böylelerine bir Türk şairinin (*) dediği gibi, “Türküm ve düşmanım sana, kalsam da bir kişi.” Diyelim.
Düşmanlarımıza bu gerçeği anlattığımız gün, fikrimize, idealimize geleceğimize yan bakan her kişiyi düşman kabul ettiğiniz gün, milli benliğe uzanacak her eli şiddetle kırdığımız, milletin önüne dikilen her engeli derhal devirdiğiniz gün, gerçek kurtuluşa ulaşacağız. Ve sizler gibi aydın, azimli, imanlı gençler sayesinde bu kurtuluşa ulaşacağımızdan emin olabiliriz.”
Etrafınıza bir bakın, ne yapılmak isteniyor? Örneğin, bu güne kadar Türk Gençlerine onurla, gururla öğrettiğimiz Ergenekon Destanı, Göktürklerin yeniden doğuşunu, türeyişini anlatan bir Türk destanı değil midir? Türklerin Ergenekon denilen yüksek bir dağ tepesindeki ovada bir kurttan yeniden türeyip tekrar eski yurtlarına dönerek düşmanları ile çarpışmalarını anlatmaz mı? Peki düne kadar Türkler için onur duyulan bir destanın adı olan Ergenekon, bu gün neden ayaklar altındadır?
Geçelim. Askerimizin başına çuval geçirenlerin veya birçok iç sorunumuzu uluslar arası ilişkilerde tehdit unsuru olarak kullanan şerefsiz, sahte dostların hatta kıytırık, daha dün ortaya çıkmış ve çoğu da Türk milletinin zilliyeti altında semirmiş aşiret reislerinin verdiği direktiflerle dünyadaki durumumuzu belirlemeye çalışmak, globalizm denen illet yüzünden kırmızı çizgilerimizin her gün paçavraya dönüştürülmesi, milli benliğimize uzanmış kırılası eller değil midir?
Sosyal yaşamımızın en saygıdeğer kurumları ve o kurumların muhakkak ki hak ederek en yüksek mertebelerinde görev yapmış saygın, üyelerinin çeşitli suçlamalarla, güzelim elmalarla, çürük, hastalıklı patateslerin aynı sepete atılması gibi bilinçli olarak yapılan ve ulusun gözünden düşürülmeye yönelik çalışmaların, memleketin bin bir güçlüklerle var ettiği ekonominin temeli kurumların ve en güzel vatan topraklarının özelleştirme adı altında yabancı holdinglere bedavaya satılmasına ne ad verilir.Olmadık ülkelere nedendir bilinmez, milyonlarca dolarlık maddi yardımlar yapılırken ülkemizde halkımızın bin bir zorlukla okutup üniversite mezunu ettiği genç, dinamik, yurdundan başka gideceği yeri olmayan yavrularının, işsiz, aç, sefil, karamsar geleceksiz bırakılması,
“ideallerimize, geleceğimize yan bakma” değil midir? İkide bir tutuklanan ve bu yüzden konuşmaktan tartışmaktan korkan, sallabaş haline getirilmek istenen ve getirilen, gazeteciler, rektörler, bilim insanları, düşünce adamları, bu milletin hayal gücü önüne konulan engeller, değil midir? Bu mudur, bu vefakar, cefakar ve her şeye rağmen sadık Türk Milletine reva görülenler?
Ben bir şey demiyorum…
Atatürk 20 mart 1923 Konya’da gençlerle yaptığı uzun konuşmanın bir bölümünde ne diyorsa, o.
(*)Emin Bülent SERDAROĞLU