Bir
kere yatıp kalkıp şükretmeliyiz ki;
deprem gündüz vakti gerçekleşti…
Havalar güzeldi ve günlerden pazardı… Yani çoğu insan “güzel bir tatil gününün tadını çıkarıyordu”
ve daha da önemlisi okullar, resmi daireler kapalıydı. Allah korusun deprem, pazar değil de pazartesi
günü olsaydı, belki de hala, depremde dümdüz olan okulların altında kalan ve
henüz kurtarılamamış, binlerce çocuğumuzdan ve öğretmenimizden bahsediyor
olacaktık… Peki, şimdiki kayıplarımız.
Az mı? Hayır… Şimdiye kadar 600’den fazla kayıp verdik. Bunlardan şimdilik 65’i
öğretmen. Henüz 40 öğretmene de ulaşılamamış. Öldüler mi yoksa, bunalıma girip
bölgeyi terk mi ettiler, Bakan dâhil
kimse bilmiyor… Zaten anlaşıldığı kadarıyla Sn. Bakanın öğretmenin ne
kaybolanına ve de sağ olanına kafa yorduğu falan da yok… “Van
için tek yürek” isimli yardım
kampanyasında sağ olsun depremde kaybettiğimiz kır çiçekleri kadar saf ve
temiz, yürekleri hizmet aşkı ile yanan öğretmenlerimizi “anmadı bile!”. Yazıklar olsun. Biz de onu şimdiden unuttuk gitti
bile!
***
Gelelim
esasa… Türkiye’de bir “deprem gerçeği”
olduğunu tespit etmemiş bir tek hükümet dahi hatırlamıyorum. Bu yüzden “geçici”
deprem vergisi bile koydular. Gel
gelelim bu millet; ne madrabaz müteahhitlerden, ne de parayı görünce “Olmaz, olmaz kafanı yorma!” diyen
yetkililerden kurtulabildi. Ve enteresandır, buna “halkın gerçek temsilcisi” olduğu ile öğünen AKP iktidarı da
katıldı ve prensip olarak ülkeyi “bakkal
dükkânı” gibi yönetmeyi tercih edince de “deprem gerçeğine” o da aldırmadı…
Deprem vergisini deprem bölgelerindeki binaların dayanıklılığını
arttırmak için kullanacağına, TV’lerde göğüslerini gere gere “bölünmüş yollar yaptırıyoruz” diye
hava atmayı tercih etti. Ve bu gün “depremin
bıraktığı enkazların altında kaldı.” Hala enkazlar kaldırılamadı… Bu ne
anlama geliyor, anlayabiliyor musunuz?
***
Gel
gör ki, kim araya kim sora… Muhalefet dersen, yine iş işten geçtikten sonra uyandı. Bunların
da spor kulüplerinin başkanlarından farkı yok. Hani onlar da “spor küpleri yönetmeliğini” okumadan,
alel acele kulis yapıp kabul ettirmiş ardından da, başları yönetmelik gereği,
derde girince ağlamaya başlamışlardı ya! Aynen öyle… Bu kadar zamandır, deprem vergisi diye 20 ile
40 milyar dolar civarında bir paranın halkın cebinden alındığının fakat bu iş
için kullanılmadığının, ancak bugün farkına varmış olmaları, “vekillerimizin” de aslına benzediğini
göstermiyor mu? Ancak herkes bize benzemiyor… 1995 de meydana gelen Kobe
depreminde 6200 kişi öldükten sonra; Mart
2011’de Japonya’da gerçekleşen 8,9 şiddetindeki deprem de dâhil, ( ülkeyi vuran tusunamiden ölenler dışında) bu güne
kadar meydan gelen onlarca, hem de 7’nin üzerindeki depremde, kalp krizinden
ölenler de dâhil toplam ölü sayısı 70 civarında…
***
Oysa
biz 17 Ağustos 1999 Gölcük depreminde kaybettiğimiz 20.000’den fazla insanımıza
rağmen öyle kalın kafalı imişiz ki, bir b.k anlamamışız. Kaldı ki bu bölge daha
1977de depremi yaşadı… Özeti: Ölüm
davulla zurnayla geldi, kimse aldırış etmedi. Elbirliği
ile çocuklarımızı her zamanki ihmalciliğimize, vurdumduymazlığımıza, kaderciliğimizle
kurban ettik, oldubitti… Ne de olsa “beraber
yürüyoruz bölünmüş yollarda”, evlatlarımızı mezarlıklara taşımak için… Bugün
Cumhuriyetin 88. Yılı… Gelgelelim kutlayamıyoruz bile… “Ortadoğu’ya hükmetmeye kalkan” hükümetin, mücadele etmekte yetersiz
kaldığı terörün ve depremin bütün öcünü değerini bilemediği “Cumhuriyet’ten” alması makuldür.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder