KEŞKE ZALİMLER ZULÜMLERİNİN FARKINA VARABİLSEYDİ

Arap âleminin belki de ülkesine en saygılı olanı idi, Kaddafi…  Aslında ülkesinin doğal kaynaklarını batılı kan emicilere “soydurmamasının” cezasını, “Esirgeyen ve bağışlayan yüce Yaradan’ın adını haykıran kendi halkının ondan daha da kanlı elleriyle linç edilerek çekerken, yaralı diktatörün cesedinin yerlerde sürünmesi yüreğinizi sızlatmadı mı? Hangi insan “zalim” de olsa böylesine bir “zulme” layıktır ki?  Hani demokrasi “mazlumların” rejimi idi? Eğer insanlar hem de “demokrasi adına”, bu tabloyu yaratacak kadar zulme bulaşabiliyorsa o zaman Kaddafi’ye “halkına zulüm yapan zalim” yaftası vurmak haksızlık olmaz mı?

***

Aslında “Bu dünya kimseye kalmaz” deyip geçebilirdik… Fakat Kaddafi söz konusu olunca, “tarih” işin hiç de öyle olmadığını söylüyor. Mesela, 1996 da Erbakan’ın Libya ziyaretinde, Türkiye'nin Nato üyesi olmasından tutun da, İsrail ile o zamanlar iyi olan ilişkilerimize, hatta  “PKK ağzı” ile Kürtçülük yapmaya kadar her tahriki yapıp, ağzına geleni söylemesine fena bozulmuştuk. Aslında Kaddafi’nin “sıradışı bir tutum” sergileyebileceği beklenen bir şeydi de, koskoca Türkiye Cumhuriyetinin Başbakanının üç kuruşluk ticari bir anlaşma için gösterdiği aciziyet yüreğimizi yakmıştı… Yani Kaddafi’den çok rahmetli Erbakan’ın “kibarlığı” canımızı sıkmıştı… Kaddafi’ye kırılmak, düşmanlık duymak içimizden gelmiyordu. Bugünkü gibi…  

***

‎Çünkü bir sebebi vardı…  1974 Kıbrıs Barış Harekâtında neredeyse tüm dünyayı karşımıza almışken, Kaddafi’nin “Türkiye yanlısı tutumu”  bir efsanedir…  Türk Silahlı Kuvvetleri adaya başarılı bir çıkarma yapmıştı. Bunu hazmedemeyen Yunanistan ayaktaydı. Türk-Yunan savaşı her an patlayabilirdi. ABD, Yunanistan’ın hamisi olarak her zamanki gibi yine karşımızda idi.  Türk silahlı kuvvetleri hazırdı ama ciddi silah eksikliği ve ambargo vardı.  Türkiye, İran ve Irak’a silah için başvurdu. İran biraz oyaladı, sonra uyduruk bazı malzemeler gönderdi. Irak ise “Sizin istedikleriniz bizde yok. Ama Libya’da var” dedi. Libya’ya müracaat edildi. Libya, Kaddafi’nin kapatıp el koyduğu ABD üssünde bol miktarda silah ve malzeme bulunduğunu ve bunları gönderebileceklerini bildirdi. Ve kısa bir süre içinde, ücret dahi “kabul etmeden” tamamını Türkiye’ye verdi... Evet… O dönemde hiçbir ülkenin yapamadığını yaptı Kaddafi…

***

Bugün artık Libya’da Kaddafi yok… Türkiye’ye ABD’nin koyduğu bir ambargo da yok… Şimdi Libya’da Ulusal Geçiş Konseyi iş başında. İlk icraatı da, 4 kadınla evlenmeyi serbest bırakması oldu… Bu gidişle Libya’ya demokrasinin gelmesi şüpheli ama ABD’li petrol, maden çıkarma şirketleri, bankalar, fast food, süpermarket zincirlerinin geleceği kesin.  Bize gelince;  bakmayın siz esas ders alması gerekenlerin “bir fincan kahvenin 40 yıl hatırı vardır” demeyip de,  “Kaddafi'nin ölümü tüm zalimlere ders olsun" demesine…  Keşke zalimler zulümlerinin farkına varabilseydi…