Bu güne kadar Sayın Başbakanın, konuşulmayan bir şey kalmayacak diye başlattığı “açılımlar” ile bir zamanlar “ilke, ideal, kırmızı çizgi, olmazsa olmaz” diye bilinen neyimiz varsa ortaya dökülmeye başladı… Bazı açılımların yarattığı “domino etkisinden” sıradan vatandaş “endişeli” olsa da, AKP’nin iktidarda olduğu süreç içinde, “bir konu hariç” neredeyse tartışılmayan konu kalmadı. Sonuç olarak toplumsal sorunlara, toplumsal hassasiyetleri göz önüne alıp, “ciddi bir planlama ve uzlaşma ile zamana yayarak” daha kalıcı çözümler bulunacağı bilinse de “iktidar olmanın dayanılmaz cazibesi” halkımıza maalesef, aceleciliğin getirdiği “hayal kırıklığının” en özgün örneklerini yaşattı, yaşatıyor.
Kendine özgü bir yorumla betimleyip, haklar, özgürlükler, demokrasi ve ülke çıkarı adına her türlü işbirliğini, pazarlığı, ticareti, kimselerden esirgemeyen, özellikle olumlu tek adım atmadığı “türban” konusunu hiç dilinden düşürmeyen, ne iktidar, ne muhalefet, ne de “ayrı bayrak ve semboller, ayrı güvenlik ve savunma gücü, bölgedeki ekonomik kaynakların kullanım ve tüketim hakkı, özerk bir yapı” talep eden Kürtçüler, “ana dille ibadet” konusunu hiç ağızlarına almamakta; halkının anlamını bilmediği, hatta doğru telaffuz edildiği bile meçhul, birkaç dua ile ibadet etmesine göz yummaktadır. Acaba neden? Ana dille ibadet etmenin yanlış bir tarafı mı vardır? Bu konu çarşıda pazarda, çoğunluğun anlamadığı bir dille konuşmaktan daha mı önemsizdir?
Bir taraftan “ana dilde eğitim ve benzeri” tartışmalara, “muğlak” tutumun ile sebep olacaksın, bir taraftan Türk Halkının Türkçe ibadet yapmasına fırsat tanımayacaksın. Tam bir çelişki değil mi? Eğer anadil ile ilgili bir açılım yapılacaksa, ibadetten başlanması elzemdir. Bu memlekette yıllardır anlaşılmayan bir dilde ibadet edilmektedir. İbadetleri sırasında okudukları duaların anlamını tam olarak bilen kaç kişi vardır. Kendi başına ibadet edenlerin okuduğu duaların anlamlarını bilmelerini geçtik ne kadar doğru okunduğu bile meçhuldür. İbadetin Türkçe yapılmasının sakıncası nedir? “İbadetlerimizin” ısrarla Arapça yapılmasını dayatan zihniyet, yıllardır okullarda “Arapça” ezberletmektedir ve sırf bu yüzden ibadetlerimiz yarım yamalaktır. İktidarlar sırf “oy kaygısı” ile buna göz yummaktadır ve bunun günahını vebalini elbette ki “iktidar sahipleri” yüklenecektir.
Bugün anadilde eğitim, özerk bir yapı vs. isteyecek kadar Türkiye Cumhuriyeti’ne hınç dolu olanlar dahi bu konuya değinememektedirler. Çünkü “avantalarına” gelmemektedir, üstelik konu kutsaldır üstelik eğitimle ilgilidir. Oysa özellikle eğitim, siyasilerin gözünde “kendi menfaatlerine hizmet” amaçlı bir araçtan başka bir şey değildir. Bu gün sol partiler bile, dindar olduğu söylenen kesimin oylarına taliptir. Bu yüzden demokrasi adına akla hayale gelmeyecek açılımları siyasi literatürlerine eklemekle meşguldürler ve iyi de yapmaktadırlar. Gelgelelim bu konuda en yetkili kurum olan Diyanet İşleri Başkanlığı da dahil, bir Allah’ın kulu çıkıp da “Türk Halkının bir türlü doğru dürüst yapamadığı ibadeti” ile ilgili bu probleme, bir yorum, bir çözüm önermemektedir. Madem her şey tartışılacak, “burdan da buyurun”…
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder