Bir arkadaşım anlattı: Küçük kasabanın birinde bir caminin tam karşısında arazi sahibi bir adam, bir gece kulübü inşa etmeye başlamış. Tabii, imam da cemaat de bu işe şiddetle itiraz etmişler. Ancak yasal prosedür tamam ve de adam ısrarcı olduğundan tüm itirazlar boşa gitmiş. Tek çare kalmış o da, imamın öncülüğünde bu gece kulübü için, her gün, her ibadet sonrası “beddua” etmek. Öyle de yapmışlar. İnşaat ilerlemiş, ilerlemiş… Açılışa birkaç gün kala nihayet dilekleri kabul olunmuş. Yağmurlu, fırtınalı bir günde “yıldırım düşmesi” sonucu gece kulübü yerle bir olmuş… Cami cemaati , bu olaydan duyduğu büyük memnuniyeti saklamaya gerek bile görmemiş… Gel gelelim iş henüz bitmemiş. Çünkü gece kulübünü yaptıran adam “uluorta yapılan bedduaların” bu felakete sebep olduğunu ileri sürerek, cami imamı ve cemaatin bu hasardan sorumlu oldukları iddiası ile tazminat davası açmış.
Cami imamı ve cemaat, savcılığa verdikleri savunmalarında bu konuda herhangi bir şekilde sorumlu tutulmalarına şiddetle itiraz etmişler. Bu olayın kendi dualarından dolayı meydana gelmiş olabileceği iddiasını da şiddetle reddetmişler. Gerekli tüm belgeler tamamlanıp mahkeme günü geldiğinde hakim dosyayı dikkatle incelemiş ve taraflara dönüp: Bu konuda nasıl bir hüküm verebileceğimi bilmiyorum, demiş. Çünkü, dosyadaki tutanaklara bakarsak ortada tuhaf bir durum var.
-Taraflardan birisi duanın gücüne inanan bir gece kulübü sahibi,
-Diğeri ise duanın gücüne kesinlikle inanmayan bir imam ve cemaati...!
Aynen günümüzde olduğu gibi kimi dinsizlerin menfaat ve çıkarları uğruna nasıl dindar gözüktükleri ile, kimi dindarların çıkarları uğruna nasıl dini inkar ettiklerinin hikayesidir bu... Kamera görünce “Allah için 1000 yıl bile yatarız” diye hava basanların, üç günde sırra kadem basmalarıdır. 102. maddenin yürürlüğe gireceği “gün gibi ortada iken”, siyasi iradenin hiç olmazsa “yürürlüğe girmesini geciktirecek yasal süreci başlatmayıp” suçu, yasalara göre karar veren Yargıtay’ın üzerine atmasıdır. Hepsinden vaz geçtik, kolluk kuvvetlerinin üç tane teröristi takip edemeyip, “biz yakalıyoruz onlar salıyor” diye mazeret üretmesidir.
Kısacası bugün toz duman dağılıp etrafa bir bakıldığında her şeyi “Benim” kelimesi ile sahiplenmenin düzeltmeye yetmediği net ortaya çıkmıştır. Şunu unutmamak gerekir ki, bir gazetecinin salıverilen elebaşlarından birine; “Sizi serbest bırakıyorlar, ne dersiniz?” diye sorunca “Allah derim!” cevabı aslında bizim insanımızın, özellikle de politikacılarımızın oynadıkları “orta oyununun” net bir özeti ve Güneydoğuda başlayacak “oy savaşlarının” göstergesidir… Şaşırmamak gerekir, apdest-namaz gezip, Meryem Ana’ya adak adayıp, kilisede mum yakanların “üçkağıt siyasetinin” her zamanki halleridir bu.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder