NAFİLE DİDİŞMELER

Hangi kimlikte olursa olsun, kim konuşursa konuşsun, “fikrini, inancını söyleyen” derhal topa tutuluyor. Hele hele eğer CHP’li ise ve de partinin bu güne kadar alışılmış siyasi görüşüne “aykırı bir şey fısıldamışsa” vay haline. Son kurultayda parti meclisine seçilen Elazığlı Nakşibendi şeyhi Halit Hoca’nın torunu ilahiyatçı Muhammed Çakmak’ın Fethullah Gülen’i öven konuşması sonrası başına gelenler de aynen bunun gibi ve öncekilerden hiç de farklı değil. Bilindiği gibi daha önce de parti meclisine seçilen bazı isimler üzerinde de benzer tartışmalar olmuştu. Bunlardan en akılda kalanı da Diyarbakır eski baro başkanı Sezgin Tanrıkulu üzerinde idi. Çünkü Habur’dan giriş yapan PKK’lıların avukatlarından biri idi… O atlatıldı yerini başka bir tartışma aldı. Ve anlaşılıyor ki, parti içindeki tartışmalar dışarı yansıtılanlardan daha da şiddetli… Zaman zaman sorulan sorulara, “Eski yönetimle hiçbir problemimiz yok” cevaplarının ardında yatanın, “parti meclisinin değişen kimyasına” alışamamış “eskilerin” direnişi, olsa gerek.

Oysa CHP’nin adı da dahil siyasal ilkeleri, değerleri, amaçları ve siyasal yaşam anlayışı tam da bu fikirleri yani “siyasi çeşitliliği” barındırması gereken siyasal bir kuruluş olduğunu işaret etmektedir. Zaten Sezgin Tanrıkulu’nun, açılımları yapan AKP yerine CHP’yi tercih etmesinde, her ne kadar AKP’nin rüzgara göre yön değiştirmesi etkense de, CHP’nin “Seçim barajının yüzde 7 hatta 5’e düşürülmesi talebi ve bunun için bir yasa teklifi hazırlamasının veya Özel Yetkili Mahkemeler denen eski DGM’lerin kaldırılması gerektiğini sık sık dillendirmesinin” ne kadar etkili olduğunu değişime karşı çıkanların iyi düşünmesi gerekmez mi? Dolayısıyla partinin ilke ve değerlerini kendine yakın görüp, partinin hizmetine girenlerden, siyasi fikir ve görüşlerinden “vaz geçmelerini” istemek veya “kamuoyu önünde ifade etmemelerini” beklemek ne kadar akılcı olabilir?

Kaldı ki, sosyal demokrasi deyince akla “özgürlük,eşitlik, adalet ve dayanışma” gelir. Tek sesli siyasetin bu güne kadar özellikle CHP’ye bir yarar getirmediği de ortadadır. Partiye üye olan herkesten kişisel görüşlerini gizlemesini veya siyasi görüşlerinden vazgeçmesinin istenmesi hangi akla, hangi mantığa sığar? Esas olan, farklı fikirleri olanların bir arada olabilmelerini, tartışmalarını ve doğru siyasetlerin üretilmesinin sağlanması ve esas hedef olan “iktidara” ulaşılması değil midir? Öyleyse bu “nafile didişmelere” bir son vermek ve iktidar yürüyüşünü hızlandırmak gerekmez mi?