SADECE İKRAR YETMEZ

Geçtiğimiz hafta, İçişleri Bakanı Sn. Beşir ATALAY yaptığı yaptığı bir basın toplantısında; “Demokratik açılım sürecinde yürütülen çalışmaların birinci hedefi terörün sona erdirilmesi, ikincisi de demokratik standardın yükseltilmesi, temel hak ve özgürlüklerin genişletilmesidir. Bu hedeflerin gerçekleşmesi sonunda tarih boyunca kader birliği yapmış millet, bütün fertleriyle daha huzurlu, güvenli, özgür bir ülkede yaşayacak… Türkiye’ye dönük terör, daima dışarıdan destek görmüştür… Türkiye, güçlü bir ülke ve uluslararası alanda bu gücünü, terör desteklerini bitirmek için sonuna kadar kullandı, kullanıyor, kullanacak. Türkiye terörü artık taşımayacaktır, bunun için çalışıyoruz.” diye başlayan uzun ve düzgün, herkesin inanmak isteyeceği, toplumu “pamuk helvasına” çevirecek bir konuşma yaptı. Her ne kadar sözlerinin “hayret uyandırıcı ve somut” bir içeriği yoksa da, en azından umut verci olduğunu söyleyebiliriz.

Konuşmada etnik kökenler dikkate alınmadan, birlik ve beraberlik vurgulanıp, kader birliği yapmış bir toplumdan bahsediliyordu. Velhasılı Türk Ulusunun “sessiz çoğunluğu” dikkate alınmıştı. Demek ki istenince oluyormuş. Yani, ulusu oluşturan fertlerin etnik kökenlerine bakmadan da bazı tespitler yapılıp, herkes için yararlı olabileceği farzedilen çalışmalar ortaya konabiliyormuş.

Sn Bakanın konuşmasındaki en ilgiç kısım ise, yukarıdaki cümlelerinden sonra gelen ve “Kınayıcıların kınamasından, felaket tellallarının korku senaryolarından çekinmeden, cesaretle, ciddiyetle problemlerin üzerine gittik, bundan sonra da gitmeye devam edeceğiz…” dediği cümledeki, “kınayıcıların ve felaket tellallarının” bahse konu olan senaryoları neden ürettiklerini hala anlamamış olmasıydı. Halâ, “yukarılardan sıkıp”, “Evet yanlışımızı gördük, bu memlekette Kürt sorunu değil, bireysel hak ve özgürlüklerin geliştirilmeye, kurumların, kuruluşların, halkın, demokrasi ve insan hakları konusunda eğitilmeye ihtiyacı vardır” diyememesi, inandırıcılığını azaltmıyor mu?

Öte yandan, yasalar çıkartılarak yapılan olumlu çalışmaların, bir süre sonra tozlu raflarda kalma ihtimalini de unutmamak gerekir. Çünkü bugün yasaları canının istediği gibi esneten bir zihniyet ortada iken, meselâ; memleketi hem irticanın odağı olup hem de iktidarda kalabilen bir parti yönetiyorsa, “dokunulmazlık” denen kalkanla, suç zanlısı milletvekilleri rahatça dolaşıyorsa, ya da en yüksek düzeydeki bürokrat “hukuğun arkasından dolaşıverir istediğimizi yaparız” diyebiliyorsa, çıkartılacak ve kağıt üzerinde kalacak yasalara ne kadar bel bağlayabiliriz? Bunun da sorgulanması gerekmez mi? Bu durumda “kınayıcı ve felaket tellâlı" sıfatına mahkum edilen muhalif görüşlerin haklılık ihtimalleri yok mudur? Demek ki doğruları söyleyebilmek için önce yanlışları ikrar etmemiz yetmez, düzeltmek ve terar etmemek de gerekir. Gelgelelim vatandaş o kadar umutsuz ki, lafta kalacak da olsa “iyi şeyler” duymaya da ihtiyacı var!