GAZZE İSYANI BOŞA DEGİL

GAZZE İSYANI BOŞA DEGİL

Geçmişi de sorunlarla dolu olan ve 1950 de ilan edilen bir ateşkes hattı ile sınırları belirlenen Gazze Şeridi, 1967’deki, 6 gün savaşları sonunda Mısır’dan İsrail’e geçti. Fakat mücadele devam etti. Neticede, 1993 yılında şehir yönetimini Filistin Ulusal Yönetimi devraldı. Bilindiği gibi 2007 yılında da Hamas, aylar süren çatışmalar sonucu şehri El Fetih’den teslim aldı. Bölge, o tarihten beri İsrail’in sistematik saldırıları ve ekonomik ambargoları ile abluka altında tutulmaktadır.

Gazze Şeridi, yaklaşık 360 kilometrekarelik bir bölgedir.Geçim kaynağı tarım ve hayvancılıktır. Akdeniz kıyı şeridi boyunca uzanan ve Mısır sınırında sonlanan bölgedeki, yerleşim alanlarının en büyüğü kuzeydeki Gazze şehri olduğundan Gazze Şeridi olarak bilinir. Diğer yerleşim bölgeleri, kuzeyden güneye sırasıyla Deir Al Balah, Han Yunus ve Mısır sınırındaki Refah’dır ve Refah, Mısır’a açılan tek sınır kapısıdır. İşte bu daracık bölgede, ihtiyaçlarını sadece kazdıkları tüneller aracılığı ile Mısır’dan kaçak olarak sağlayabilen, yaklaşık bir buçuk milyon insan yaşamaktadır. Gazze Şeridi, ABD’ye göre, geleceği Filistinlilerle görüşülerek belirlenecek bir bölgedir. Dünya ise genellikle burayı İsrail’in bir bölgesi olarak bilir.

İsrail, yüzde ellisi hiçbir altyapısı olmayan sekiz mülteci kampında yaşayan bölge halkına, yıllardır sürdürdüğü ambargo ve sistematik saldırılar yüzünden, adeta “toplama kampı yaşamı” sürdürtmektedir. Yani Gazze şeridi aslında, gerçek bir insanlık ayıbıdır.

Bu noktada şu tespiti yapmak gerekir. Bozuk bir saatin bile günde iki defa doğru zamanı gösterdiği gibi Sn. Büyüğüm de bazen doğru şeyler söyleyebiliyor. Özellikle konu Ortadoğu olunca. Çünkü artık burada yapılan haksızlıkların, insan haklarına saldırıların örtülmesi mümkün değil, hele hele seçim arifesine girildiği şu günlerde.

Malum ilk atraksiyon, başı boş, içi boş bırakılan açılımda nelerin olamayacağını sanki bu güne kadar hiç kimse telaffuz etmemiş gibi; bir taraftan fırçalayıp, diğer taraftan masum ve mazlumu oynayarak açıklamıştı. Şimdi de İsrail’e sataşarak, Davos’da söylenen ve pirim yapan meşhur “ One minutes” i topluma hatırlatmak istiyor.

Her şeye rağmen bu karşı çıkışa, bu isyana katılmamak elde değil.

“İsrail nükleer silah varlığını kabul ediyor, bunu kullandı da. Kitlesel imha silahı, fosfor bombasını da kullandı. Kimse fosfor bombasının kitle imha silahı olmadığını söyleyemez, bana konuşuyor diyorsunuz, nasıl konuşmam, şimdi ne oldu da Gazze’yi bombaladınız, yine mi size füze atıyorlar…” Belki de Sayın Büyüğümün bu güne kadar telaffuz ettiği en içten ve gerçekçi olduğuna inandığım sözler bunlar.

Geçmişte zulüm gördüğü, cefa çektiği, soykırıma uğradığı her fırsatta dile getirilen İsrail halkının bu zulme göz yumması, ülkeyi yönetenlerin bu insanlık ayıbına başvurması dünya kamuoyunda “zulme uğramışlar” olarak lanse edilen İsrail ve halkına duyulan sempatiyi sürekli tüketmekte hatta artık Gazze’de yapılan zulmü, Hitler’in yaptığı soykırımdan pek de farklı görmemektedir.