ABD ve yandaşları, demokrasi ve dünya barışı adına, sanki “Saddam’ı halletmenin” başka bir yolu bulunamazmış gibi, sömürgeci yandaşlarının da desteği ile, bütün dünyayı “Ortadoğu’daki çıbanbaşının” nedense İsrail değil de, Saddam’ın Irak’ı olduğuna inandırdılar. Ve böylece neredeyse tüm gelişmiş ülkelerin okeyi ile bu ülkeye demokrasiyi ve barışı getirmek adına, işgal, kırım ve soygun start aldı. Onbinlerce Iraklı Arap, batılı sömürgecilerin sözümona demokrasi merakları yüzünden katledildi. Irak, kolay kolay kurumayacak bir kan gölüne döndü.
İşte, Mart 2003 den bugüne kadar geçen süreçte bu acımasız senaryoyu hayata geçirenler, bugün artık, yaptıkları antlaşmalar sayesinde, daha yüz yıllık sömürü bağlantılarını kurduğundan, kağıt üstünde alacağını aldı. Bu sırada geç de olsa uyanan, bu işgal ve soygunu kendine yediremeyen Iraklıların, yükselen tepkisi karşısında, işgalci güçler, hızla artan can kaybını ve kendi kamuoylarının baskısını azaltabilmek için, askeri güçlerinin büyük bir kısmını çekmeyi gündeme getirdiler.
Evet, işgalciler askeri gücü azaltacaklar ama, burada çıkarlarını savunacak işbirlikçilerinin egemen kalmalarını sağlayacak, uzun vadeli güvenilir bir düzeni kurmayı henüz tam olarak başaramadıklarını düşünüyorlar. Böyle olunca, uzun zamandır pek yüz vermedikleri, hatta temmuz 2003’de başına çuval geçirilen, unutulan Türkiye birden akıllara geldi. Ve maalesef Obama’nın gelişi ile bu konjonktürde bölgede ABD’nin çıkarlarını koruyacak figüran olarak Türkiye tayin edilmiş gözükmektedir. “Tayin” diyorum çünkü burada Türkiye sadece biçilen görevi yapmakla mükelleftir.
Öncelikle ülkemizin siyasi hayatında başrol oynayanların siyasi tavırlarına baktığımız zaman durum daha net ortaya çıkar. “Ya sev ya terk etten - Kürt açılmına”, Davos’ta “İnsan öldürmeyi daha iyi bilen İsrail’in” yahudi lobisi ile ABD‘ye adım atılır atılmaz bir araya gelmeye, ABD Başkanının bir ricası üzerine, bırakın verdiğimiz şehitleri, sınırlarımızı dahi kabul etmediklerini Anayasalarına yazmış Ermeniler‘e, “Kapıyı açacağım da açacağım” diye tutturmaya kadar garip siyasi manevralar.
Anlaşılacağı gibi Türkiye’de siyasi erk bugün, dengeli ve geleneksel bir dış politika izlemiyorsa bunun tek sebebi olabilir. Bölgesel işbirliği içinde biçilen ve giydirilen yeni senaryoda, ülkeyi bitmez tükenmez çatışmaların içine düşürecek yeni görev. Öyleyse yeni görev bölgede yeni düzenlemeleri gerektirmektedir ki, bunun için ilk adım, Güneydoğu Anadolu’nun bir kısmının Kuzey Irak’la entegrasyonudur veya bir başka değişle Kuzey Irak’ın Türkiye’ye entegrasyonudur. Bunun gerçekleşmesi için Türkiye’deki terör sorununun çözülmesi gerekir ki bunun en iyi yolunun siyasi çözüm olacağı siyasi iktidara enpoze edildi. Böylece, dağdaki eşkiyanın üzerindeki baskı azaltılırken, hem eşkiyanın siyasi uzantılarının ordumuzu yıpratması kolaylaştı hem de, demokratik açılım da denen Kürt açılımı gündemde patladı.
Bugün izlenen ve bizzat Başbakanımızın ağzından “Bir Kürt sorunu vardır” cümlesinin çıkması ile başlayan ve gün geçtikçe Türkiye Cumhuriyetine mevzi kaybettiren tutumun sonucunda yükselen Bölücübaşı ve Meclisteki yandaşlarının açılımdaki taleplerinin varacağı nihai 3 temel hedef şunlardır.
1) Belediye seçimlerinin sınırlarını belirlendiği iddia edilen Anadolu topraklarında, yarı özerk bir yönetim organı kurulacak.
2) Bu bölgenin doğal kaynaklarını bu bölgenin yerel yönetimi idare edecek, gelirlerini bölgede merkezi hükümetten bağımsız kullanacak.
3) Bu yönetimin ordunun bölgedeki hareketleri üzerinde veto yetkisi olacak.
Anlaşılacağı gibi, bu hedefler Kuzey Irak Kürtlerinin ABD ve Merkezi Irak yönetiminden hedefleri ile temelde benzeşmektedir. Bugün Kuzey Irak yönetimininin de Türkiye’ye devredilmesi veya Kerkük ve Musul’u Türkiye’nin idaresine bırakılması ile ilgili şaiyaların tartışmaya açılması boşuna değildir ve bu “ihsan”ın, neyin karşılığında verileceği açıktır. “Türkiye’nin “demokratik açılım” adı altında bölücübaşı ve yandaşlarının taleplerini kabul etmesi, yani Anadolu yarı özerk bir Kürt yönetiminin oluşturulması durumunda.”
İşte, Mart 2003 den bugüne kadar geçen süreçte bu acımasız senaryoyu hayata geçirenler, bugün artık, yaptıkları antlaşmalar sayesinde, daha yüz yıllık sömürü bağlantılarını kurduğundan, kağıt üstünde alacağını aldı. Bu sırada geç de olsa uyanan, bu işgal ve soygunu kendine yediremeyen Iraklıların, yükselen tepkisi karşısında, işgalci güçler, hızla artan can kaybını ve kendi kamuoylarının baskısını azaltabilmek için, askeri güçlerinin büyük bir kısmını çekmeyi gündeme getirdiler.
Evet, işgalciler askeri gücü azaltacaklar ama, burada çıkarlarını savunacak işbirlikçilerinin egemen kalmalarını sağlayacak, uzun vadeli güvenilir bir düzeni kurmayı henüz tam olarak başaramadıklarını düşünüyorlar. Böyle olunca, uzun zamandır pek yüz vermedikleri, hatta temmuz 2003’de başına çuval geçirilen, unutulan Türkiye birden akıllara geldi. Ve maalesef Obama’nın gelişi ile bu konjonktürde bölgede ABD’nin çıkarlarını koruyacak figüran olarak Türkiye tayin edilmiş gözükmektedir. “Tayin” diyorum çünkü burada Türkiye sadece biçilen görevi yapmakla mükelleftir.
Öncelikle ülkemizin siyasi hayatında başrol oynayanların siyasi tavırlarına baktığımız zaman durum daha net ortaya çıkar. “Ya sev ya terk etten - Kürt açılmına”, Davos’ta “İnsan öldürmeyi daha iyi bilen İsrail’in” yahudi lobisi ile ABD‘ye adım atılır atılmaz bir araya gelmeye, ABD Başkanının bir ricası üzerine, bırakın verdiğimiz şehitleri, sınırlarımızı dahi kabul etmediklerini Anayasalarına yazmış Ermeniler‘e, “Kapıyı açacağım da açacağım” diye tutturmaya kadar garip siyasi manevralar.
Anlaşılacağı gibi Türkiye’de siyasi erk bugün, dengeli ve geleneksel bir dış politika izlemiyorsa bunun tek sebebi olabilir. Bölgesel işbirliği içinde biçilen ve giydirilen yeni senaryoda, ülkeyi bitmez tükenmez çatışmaların içine düşürecek yeni görev. Öyleyse yeni görev bölgede yeni düzenlemeleri gerektirmektedir ki, bunun için ilk adım, Güneydoğu Anadolu’nun bir kısmının Kuzey Irak’la entegrasyonudur veya bir başka değişle Kuzey Irak’ın Türkiye’ye entegrasyonudur. Bunun gerçekleşmesi için Türkiye’deki terör sorununun çözülmesi gerekir ki bunun en iyi yolunun siyasi çözüm olacağı siyasi iktidara enpoze edildi. Böylece, dağdaki eşkiyanın üzerindeki baskı azaltılırken, hem eşkiyanın siyasi uzantılarının ordumuzu yıpratması kolaylaştı hem de, demokratik açılım da denen Kürt açılımı gündemde patladı.
Bugün izlenen ve bizzat Başbakanımızın ağzından “Bir Kürt sorunu vardır” cümlesinin çıkması ile başlayan ve gün geçtikçe Türkiye Cumhuriyetine mevzi kaybettiren tutumun sonucunda yükselen Bölücübaşı ve Meclisteki yandaşlarının açılımdaki taleplerinin varacağı nihai 3 temel hedef şunlardır.
1) Belediye seçimlerinin sınırlarını belirlendiği iddia edilen Anadolu topraklarında, yarı özerk bir yönetim organı kurulacak.
2) Bu bölgenin doğal kaynaklarını bu bölgenin yerel yönetimi idare edecek, gelirlerini bölgede merkezi hükümetten bağımsız kullanacak.
3) Bu yönetimin ordunun bölgedeki hareketleri üzerinde veto yetkisi olacak.
Anlaşılacağı gibi, bu hedefler Kuzey Irak Kürtlerinin ABD ve Merkezi Irak yönetiminden hedefleri ile temelde benzeşmektedir. Bugün Kuzey Irak yönetimininin de Türkiye’ye devredilmesi veya Kerkük ve Musul’u Türkiye’nin idaresine bırakılması ile ilgili şaiyaların tartışmaya açılması boşuna değildir ve bu “ihsan”ın, neyin karşılığında verileceği açıktır. “Türkiye’nin “demokratik açılım” adı altında bölücübaşı ve yandaşlarının taleplerini kabul etmesi, yani Anadolu yarı özerk bir Kürt yönetiminin oluşturulması durumunda.”
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder