GAF İŞLERİ BAKANI

Arap Baharında gördük… Aynı inancı paylaştıkları halde, birbirlerini en vahşi yötemlerle katlederken bile “çok affeden, günahları silen, tevbe edeni bağışlayan, Rahman ve Rahim” Yüce Yaradan’ın adını anan  aldatılmışlar ile buna sebep olan zalimleri; İmam Hatip Okullarına itibarını iade etmenin tarifsiz heyecan ve bahtiyarlığı içinde olduğu için hatırlayamayan Ustanın “Terörist yetiştirmediği için mi, anarşistler yetiştirmediği için, vatana hizmet aşkıyla yandıkları için mi, İmam Hatipleri kapattınız?” diye sorarken devirdiği çama, pek aldırmıyorum… Çünkü bu ifadeyi kafama takarsam, aklıma şöyle bir soru gelebilir… İmam Hatiplerden tertemiz insanlar çıktığına göre; acaba liselerden mandacılar, işbirlikçiler, başkalarının ürettiği politikalara hizmet aşkıyla yanan, sonradan görme, kin ve nefret ile yoğrulmuş, her türlü üçkağıda, yalana, dolana yatkın vatan hainleri mi yetişiyordu?

***

Tabii gafların kaynağı sadece ustalar olsa canım yanmaz da, bir de gaf üstüne gaf yapan  kalfaları var. Erzurum’da 5 TEDAŞ işçisinin yaşamını yitirdiği gölette yaptığı incelemenin ardından geçtiği Pasinler’de “Sayın Bakanım geldiğine çok sevindim” diyen Mustafa Boğaçayır’a “Hadi bi takla at da sevindiğini görelim” diyen bir bakan… Bildiniz mi? Hani; Van’da Kızılay’ın verdiği barınaklarda, tozdan dumandan, pislikten rezil olmuş, soğuktan titreye titreye oturan Depremzedelere espriyi patlatıp “Sarayda oturuyorsunuz gel dediğiniz yok.” Demişti ya… Yok yok yine hatırlamadınız herhalde…  Hani, halkımızı dağıtmak için polisin kullandığı biber gazı için, “Gaz bombaları zararsızdır.İhtiyaçlar doğrultusunda ihale ile yeterli miktarda gaz alımı yapılmaktadır” demişti… Bunlar ne ki; hepsini yazmaya kalksak roman olur…

***

İşte o bakan yine konuştu. Afyonkarahisar’da mühimmat deposunun patlaması sonucu şehit olan 25 askerden biri olan Ağrı’lı asker Mehmet Emin Çoğun’nun ailesini ziyaret edip başsağlığıdilerken şöyle dedi: Her şey nasip işi. Şehitlik de, gazilik de, uzun yaşamak da, genç yaşta şehit olmak da nasip işidir...

Nasibe bak! Memlekette askerlik para ile yapılıyor efendi nasipten kısmetten bahsediyor. Oysa bu ülkede parası olana askerlik mi var? Bunu o da biliyor da, işi kadere kısmete getiriyor. Hani nasıl olsa çocuğunuz ölecekti, hiç olmazsa şehit oldu, ne güzel, ne güzel olmuş manasında... Ne diyelim... Allah bile dağına göre kar verirmiş. Bizim kısmetimize de İç İşleri Bakanı değil gaf işleri bakanı düşmüş.

İMAM HATİPLERİN İTİBARI TAMAMDA

Başımı devekuşu gibi kuma gömmemin bir faydası olmayacağını, görmezden, duymazdan gelmemin olayların akışını değiştiremeyeceğini biliyorum ama yemin ediyorum bu günlerde televizyon açıp, haberleri dinlemekten hatta gazete okumaktan bile korkuyorum. Her gün, yurdun istisnasız her köşesindeki bir veya birkaç fakirhaneye “evlat acısının” düştüğünü izlemeye artık yürek dayanmıyor…

***

Sıradan insanlar; bu kaygılarla huzursuz günler, aylar, yıllar geçirip, bunalıma düşerken buna sebep olan “teröristlerle kucaklaşanlar” ve bunu hoşgörü ile karşılayanlar, “Azdan az çoktan çok gidecek” deyip, çekilen acıyı sıradan sayanlar da vardı. Tabii ki bunların başında BDP’li vekiller geliyordu. Ve geçenlerde bunlardan birinin evladı geçirdiği bir bunalım sonucu evlerinin balkonundan atlayarak vefat etti. Allah rahmet eylesin. Allah düşmanıma bile evlat acısı tattırmasın ama işte o da; evlat acısını tattı… Yüzüne baktım… O da, adeta evladını teröre kurban etmiş her ana-baba gibi gözyaşı döküyordu… Oysa evladı, ne kucak kucağa oldukları hainlerin kurduğu bombalı tuzaklarda parça parça olmuştu, ne de arkasından yaklaşılıp sinsi bir kurşunla infaz edilmişti. Sadece gözleri önünde balkondan atlayıp “intihar etmişti”…

***

Adına “terör” deyip geçiverdiğimiz “acemilikler silsilesi” içine “bedelli için” nakit bulamadığımız ve mecburen vatani görevini yapmaya gönderdiğimiz “Kınalı kuzularımız” da,  bir nevi gözlerimizin önünde intihar ediyor sayılmaz mı? Acılar unutulur biliriz ama temennimiz; bu evlat acısının, bu kinin ve nefretin arasında yüreklerin yumuşaması ve anaların acısını dindirmek için bir girişime sebep olmasıdır. Ve olmalıdır da… Aksi halde bu gün atıp tutanlar yarın pişman olmaya dahi vakit bulamayacaktır.

***

Tabii doğru olanı yapabilmek için öncelikle herkesin insaf ve itidal sahibi olması gerekiyor. Oysa bizde olayların gelişimine baktığımız zaman yukarıdan aşağıya hoşgörü fakiri olduğumuzu görüyoruz. Herkes kendini sadrazamın sol kolu hatta padişahın ta kendisi sanıyor. Mesela; TÜSİAD Başkanı Ümit Boyner’in, “Uludere’de, Afyonkarahisar’da ne oldu, öğrenmek hakkımız” şeklindeki sözlerine, bu ülkenin Başbakanı  "Öğrenmek hakkımızdır falan. Kimin hakkı nedir, nereye kadardır? Onun ölçüsünü Ümit Boyner belirlemeyecek. O işine baksın!" diye yanıt veriyor. Buyurun bakalım!

***

Kendine siyasetin ustası markasını yapıştıranların, binlerce işçinin işverenlerini temsil eden bir lideri, üstelik de bir bayanı adam yerine dahi koymuyorsa, biz de vatandaş olarak sorarız. Siz işinizi yapıyor musunuz da, her gün evlatlarımızı sizin açılımlarınıza, saçılımlarınıza kurban veriyoruz?  Siz işinizi yapıyor musunuz da, memleket pahalılıktan kıvranıyor? Siz işinizi doğru yaptığınızdan mı, biz komşu ülkelerle kanlı bıçaklı olduk? Sakın sizin “işi doğru yapmaktan” anladığınız, sizin için “takla atmayanları” yargıya talimat verip derdest etmek ya da memleketin 38 ilinde şehit cenazesi kalkarken “İmam Hatiplere itibarını iade ettik acayip mutluyum” muhabbetinden ibaret olmasın? İmam Hatiplerin itibarını iade ettin tamam da, bu memleketin itibarını nasıl iade edeceksin?

DEMOKRASİ NALINCI KESERİ DEĞİLDİR

Kıbrıs’ta 14 Ağustos 1996’da hududu geçip bayrağımızı indirmek için göndere tırmanan Rum’un, tam da elini bayrağımıza uzatmışken başına gelenleri izlerken bir an; sebebin ne kadar aptalca, sonucunun ne ekstrem ve acı olduğunu düşündüğümü hatırlıyorum. İdealist Rumun boynundan vurularak durdurulması, gerektiğinden çok daha ağır bir cezaydı… Aslında “insan hayatının kusiyetine ve dokunulmazlığına” inanan bir insan olarak protesto etmem gereken bu olayda yine milli duygularım ağır bastı ve “Çok aradın belanı da buldun!” Dedim. Çünkü, madem insan “bir ulusun simgesini alaşağı etme” gibi saçma sapan bir ideal peşinde, ceremesinin de farkındadır, diye düşünüyorum… 

***

Tabii her zaman bu “ceremeyi” hak eden çekmez. Dalavereyi düzenleyip ters tepince de ceremesini başkasına çektirme işinin erbabı elbette bizim Ustaların kadim dostu ABD’dir.  Ve öyle büyük düzenbazdır ki; hayranları sayesinde, 4 Temmuz 2003’te Kürt işbirlikçileri ile birlikte  esir aldıkları Mehmetçiklerimizin başına çuval geçirmelerinin bedelini bile, bu olayın öcünü almak için, nerede bir ABD askeri görse başına çuval geçirmeye çalışan, olayı siyasiler kadar kolay sindiremeyen gençlerimize ödetiyor… Amerikan askerleri artık umumhanede bile Türkiye Cumhuriyetinin devlet koruması altında. Ha bizim çocuklara ne olduğunu sorarsanız; önce biber gazı ve cop yardımı ile marine ediyorlar, sonra tekme tokat sürüklenerek toplandıkları karakolda birkaç gün bekletip, mahkeme denen fırına veriyorlar…

***

Bu kadar da değil. Mehmetçiğin daha bir gün önce on şehit verdiğimiz Şırnak Beytüşşebap’ta bir askeri lojmandan kendi bayrağımızı indirmesi de, askeri araçların üzerine bölücü terör örgütünün simgesi olan renkleri taşıyan yerbezlerinin örtülmesine göz yumması da, bilinçli ve sinsice gerçekleşen bir sindirme, nereye varacağı belirsiz bir hoşgörünün ve hiç de hak etmediğimiz kaypak bir politik bir entrikadan kaynaklanan emirvakinin yansıması olduğunu hepimiz biliyoruz…. Gelgelelim toplumumuzda ileri demokrasinin bir gereği imiş gibi gösterilen ve gittikçe yaygınlaşan  “umursamazlık hastalığı” başımıza açılan her pisliği şimdilik(!) sineye çekmemizi adeta mecbur kılmaktadır… Ancak bir gün demokrasinin gerekleri ile yaşadıklarının çeliştiğini fark eden toplumlarda tepkilerin hiç de demokratik ve insancıl olmayabileceğini Libya örneğinde gördük.

***

ABD Dışişleri Bakanı Hillary Clintonun “Oysa biz onları özgürleştirmiştik!” diyerek şaşkınlığını ortaya koyduğu olayda, Bingazi şehrindeki ABD Konsolosluğu'na saldırı düzenlendi. Saldırıda, ABD Büyükelçisi Chris Stevens ve üç elçilik çalışanı hayatını kaybetti. Stevens’ın son anlarında çekilen fotoğrafı maalesef 20 Ekim 2011'de isyancılar tarafından sağ olarak ele geçirildiği halde linç edilip kafasına bir kurşun sıkılarak öldürülen Libyanın “eski diktatörü” Muammer Kaddafi'nin hafızalara kazınan görüntüsünü akıllara getirdi. Elbette böyle bir vahşeti onaylamıyoruz… Gelgelelim  dedik ya; 11 ay sonra da olsa; özgürleştireceğiz diyerek soyup soğana çevirdiğin halk kazıklandığını, demokrasi diye önerdiğin ucubenin, hep kendine yontan “nalincı keseri” olduğunu fark edince nasıl tepki verir hiç belli olmaz. Sözün özü, herkes ayağını denk almalı ve demokrasinin “nalıncı keseri” olmadığını fark etmelidir..

SAKLAMANIN ÇÖZÜME FAYDASI OLMAZ

Başbakan Erdoğan; CHP Tunceli Milletvekili Hüseyin Aygün'ün kaçırılmasının ardından, yaptırdıkları 5 bin kişilik ankete katılanların yüzde 54,7’sinin Aygün'ün kaçırılmasını, karşılıklı olarak “planlanmış bir olay” olarak gördüklerini, kendisinin de “kaçırıldığına inanmadığını” ifade etti. Bir ülkenin Başbakanı elindeki bu kadar imkâna rağmen, Aygün’ün “kaçırılmadığını” belgeleyemeyip, çakma bir anketin sonucuna dayanarak “çamur atabiliyorsa” yanlış yapıyor demektir. Kendini yargıya talimat verecek kadar “yetkili” gören Ustanın, Selahattin Demirtaş'ın Şemdinli bölgesinde "400 kilometrelik alan PKK'nın denetiminde" sözlerini eleştirirken “Yalanın ötesinde, sen kimden yanasın? Terörden yana mısın, terörü yok etmek isteyenlerden yana mısın? " diye soracak kadar “saf” olması, teröristlerle neredeyse halvet olan açılımcı yoldaşlarının “Domuzdan yana” olduğunu bilmemesi mümkün müdür? Peki, neden böyle davranıyor?

***

Nedeni basit…  İktidarın izlediği politikanın temelinde, bu tür çelişkili davranışların toplumda yarattığı zihin bulanıklığı ve polemikler yatıyor. Mantığa aykırı, her tarafa yazan bu tutum, benzer değerleri paylaşmayan topluluklar karşısında bile, mazeret üretilmesine ve gerçeklerin gizlenebilmesine olanak sağlıyor. Mesela; “Hüseyin Aygün’ün kaçırıldığına doğrusu ben inanmıyorum” diyerek, iktidarları döneminde “devletin bırakın sıradan vatandaşı, milletvekilini dahi korumaktan aciz bir duruma düştüğünü” gizlemeye çalışıyorlar… Kendini dev aynasında izlerken terör örgütü milletvekilini bile dağa kaldıracak güce ulaşmış, efendi hala; “Komplo kardeşim devlet ne yapsın?” Havasında…

***

Aynı durum kucağımıza bırakılan Suriye meselesinde de var. Dışişleri Bakanı Ahmet Davutoğlu, BM Güvenlik Konseyi'ndeki Suriye toplantısında konuştu: Bir insanlık sınavından geçiyoruz ve bu toplantıdan sonuç çıkmayacak; BM sistemi işlemiyor... Dedi mi? Dedi… Peki, bu durumda izlediğimiz politikayı gözden geçirmemiz gerekmiyor mu? Gerekmez. Neden? Çünkü biz hatamızı alışılmadık yollarla da telafi edebiliriz. Mesela; Başbakan çıkar ve  “Beşar siyasi bir mevtadır… CHP’liler gidemez ama inşallah biz en kısa zamanda Şam'a gidecek, oradaki kardeşlerimizle muhabbetle kucaklaşacağız. O gün de yakın. İnşallah Selahaddin Eyyubi'nin kabri başında Fatiha okuyacak, Emevi Camii'nde namazımızı da kılacağız. Bilali Habeşi'nin, İbn-i Arabî’nin türbesinde, Hicaz Demiryolu İstasyonu'nda kardeşliğimiz için özgürce dualar edeceğiz." Der olur biter…  

 ***

Dedik ya, İktidarın izlediği politikanın temelinde, bu tür çelişkili davranışların, sıradışı çözümlemelerin toplumda yarattığı zihin bulanıklığı ve polemikler yatıyor. Bir taraftan eski TOKİ’ci, Çevre ve Şehircilik Bakanı Erdoğan Bayraktar, “Kaçırılma korkusu yüzünden işçi bulamıyoruz, ondan karakollar gecikiyor” diyor, öte yandan Usta, "O bölgeye defalarca gittim. Alışılmış Başbakan değilim. Helikopterle ve karadan çok gezdik" derse, biz ne diyebiliriz ki ! Gelgelelim olayları saklamanın ya da çarpıtmanın bir süre idare etmeye faydası olabilir de, çözüme faydası olacağını hiç zannetmiyorum

ÇOK ÖLÜMLÜ BÜR GÜN!

Sanırım CNN Türk’ün haber spikeri Nevşin Mengü idi. Haberlere başlamadan bir önceki programın sonunda, kaybettiklerimizin üzüntüsü ve bunu duyurmak zorunda olmanın sıkıntısı yüzünden okunuyordu. Adeta 10 yaş ihtiyarlamış gibiydi… Ağzından “Çok ölümlü bir gün!” sözleri döküldü… Bin bir güçlükle bu günlere getirdiğimiz 25 evladımız “nedeninden asla emin olamayacağımız” bir şekilde şehit olmuştu… Hem de Anadolu’nun göbeğinde. Böylece, düşmanın dahi işgal edemediği toprakları artık insanlığın en büyük düşmanı cehalet ve şüphenin işgal ettiğine, bir kez daha şahit olduk. Şehitlerimizin kimliklerini tespit edebilmek için ailelerinden alınan kan örneklerinde, “mazereti ne olursa olsun” felaketin dayanılmaz büyüklüğünü, kibrin, azametin, böbürlenmenin, “Ben yaptım oldu” mantığının acısını somut olarak izledik ve hissettik. Evet, bu gün çok ölümlü bir gündü… 

***

Bu olayın gerçekleştiği sıralarda, sınırdan elini kolunu sallaya sallaya geçtiğinden ve ülkede canı istediği gibi ve istediği kadar kalmasının hiç sorun olmayacağından emin olduğumuz 150’nin üzerinde Suriye ve Filistin uyruklu mülteci, “duyarsızlığın ve adam sendeciliğin” kol gezdiği ülkemizi boydan boya geçerek çoktan İzmir’e gelmişti bile. Yaklaşık 150 kişilik bu grup, Menderes ilçesi, Ahmet Beyli Beldesinin insan popülasyonunu 2 misline çıkarmasına rağmen kimseye fark ettirmeden buradan Yunanistan’a geçmek üzere küçük bir tekne ile anlaştılar. Kayalık sahilden bin bir güçlükle tekneye bindiler. Fakat tekne küçük olduğundan ancak 100 kadarı binebildi. Ve 500-600 metre kadar açıldıktan sonra olağan durum gerçekleşti. Tekne battı. 61 kişi fare gibi boğuldu gitti! İhmalin, savsaklamanın, vurdumduymazlığın acısını sahile sıra sıra dizilmiş ceset torbalarına bakarken de somut olarak gördük… Evet, bu gün “Çok ölümlü bir gündü.”

***

İnsanların yüzüne, bu hazin günün acısı yansırken, kimsenin aklına; onların ne dinleri, ne de etnik kökeni aklına geldi. Gelmemeli de; Şırnak Uludere’de devletin yanlışlıkla bombalayıp öldürdüğü kaçakçı gençlerle, Afyon’da cephanelikte el bombalarının tasnifi sırasında yanlışlıkla bombaların patlaması sonucu ölen vatani görevini yapan gencecik çocuklarımız arasında ne fark ki? Suçluya cezasını vermek için de, görevini yapanı onurlandırmak için de,  vatandaşının can güvenliğini sağlamak devletin görevi değil mi? Maalesef devlet vatandaşına hoyrat davranmaktadır, “insan canı” bu memlekette sudan ucuzdur… Şaşaalı salonlarda evlenen yandaşlarına 3 çocuk yapmayı öğütlemek belki bazıları için bir iftihar vesilesi sayılabilir de, esas onur yaşayan canları koruyup kollamaktır…  Oysa kaderciliğin, kibrin ve azametin kol gezdiği, bilimsel yöntemin, liyakatin kapı dışarı edildiği ülkelerde bunu başarmak mümkün değildir.