Başımı devekuşu gibi kuma gömmemin bir
faydası olmayacağını, görmezden, duymazdan gelmemin olayların akışını
değiştiremeyeceğini biliyorum ama yemin ediyorum bu günlerde televizyon açıp, haberleri
dinlemekten hatta gazete okumaktan bile korkuyorum. Her gün, yurdun istisnasız
her köşesindeki bir veya birkaç fakirhaneye “evlat acısının” düştüğünü izlemeye artık yürek dayanmıyor…
***
Sıradan insanlar; bu kaygılarla
huzursuz günler, aylar, yıllar geçirip, bunalıma düşerken buna sebep olan “teröristlerle kucaklaşanlar” ve bunu
hoşgörü ile karşılayanlar, “Azdan az
çoktan çok gidecek” deyip, çekilen acıyı sıradan sayanlar da vardı. Tabii
ki bunların başında BDP’li vekiller geliyordu. Ve geçenlerde bunlardan birinin
evladı geçirdiği bir bunalım sonucu evlerinin balkonundan atlayarak vefat etti.
Allah rahmet eylesin. Allah düşmanıma bile evlat acısı tattırmasın ama işte o
da; evlat acısını tattı… Yüzüne baktım… O da, adeta evladını teröre kurban
etmiş her ana-baba gibi gözyaşı döküyordu… Oysa evladı, ne kucak kucağa
oldukları hainlerin kurduğu bombalı tuzaklarda parça parça olmuştu, ne de
arkasından yaklaşılıp sinsi bir kurşunla infaz edilmişti. Sadece gözleri önünde
balkondan atlayıp “intihar etmişti”…
***
Adına “terör” deyip geçiverdiğimiz “acemilikler
silsilesi” içine “bedelli için”
nakit bulamadığımız ve mecburen vatani görevini yapmaya gönderdiğimiz “Kınalı kuzularımız” da, bir nevi gözlerimizin önünde intihar ediyor
sayılmaz mı? Acılar unutulur biliriz ama temennimiz; bu evlat acısının, bu
kinin ve nefretin arasında yüreklerin yumuşaması ve anaların acısını dindirmek
için bir girişime sebep olmasıdır. Ve olmalıdır da… Aksi halde bu gün atıp
tutanlar yarın pişman olmaya dahi vakit bulamayacaktır.
***
Tabii doğru olanı yapabilmek için
öncelikle herkesin insaf ve itidal sahibi olması gerekiyor. Oysa bizde olayların
gelişimine baktığımız zaman yukarıdan
aşağıya hoşgörü fakiri olduğumuzu görüyoruz. Herkes kendini sadrazamın sol
kolu hatta padişahın ta kendisi sanıyor. Mesela; TÜSİAD Başkanı Ümit Boyner’in,
“Uludere’de, Afyonkarahisar’da ne oldu,
öğrenmek hakkımız” şeklindeki sözlerine, bu ülkenin Başbakanı "Öğrenmek hakkımızdır falan. Kimin hakkı nedir, nereye kadardır? Onun ölçüsünü Ümit Boyner belirlemeyecek. O işine baksın!" diye yanıt
veriyor. Buyurun bakalım!
***
Kendine siyasetin ustası markasını
yapıştıranların, binlerce işçinin işverenlerini temsil eden bir lideri, üstelik
de bir bayanı adam yerine dahi koymuyorsa, biz de vatandaş olarak sorarız. Siz işinizi
yapıyor musunuz da, her gün evlatlarımızı sizin açılımlarınıza, saçılımlarınıza
kurban veriyoruz? Siz işinizi yapıyor
musunuz da, memleket pahalılıktan kıvranıyor? Siz işinizi doğru yaptığınızdan
mı, biz komşu ülkelerle kanlı bıçaklı olduk? Sakın sizin “işi doğru yapmaktan” anladığınız, sizin için “takla atmayanları” yargıya talimat verip derdest etmek ya da
memleketin 38 ilinde şehit cenazesi kalkarken “İmam Hatiplere itibarını iade ettik acayip mutluyum” muhabbetinden
ibaret olmasın? İmam Hatiplerin itibarını iade ettin tamam da, bu memleketin
itibarını nasıl iade edeceksin?
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder