DEMOKRASİ NALINCI KESERİ DEĞİLDİR

Kıbrıs’ta 14 Ağustos 1996’da hududu geçip bayrağımızı indirmek için göndere tırmanan Rum’un, tam da elini bayrağımıza uzatmışken başına gelenleri izlerken bir an; sebebin ne kadar aptalca, sonucunun ne ekstrem ve acı olduğunu düşündüğümü hatırlıyorum. İdealist Rumun boynundan vurularak durdurulması, gerektiğinden çok daha ağır bir cezaydı… Aslında “insan hayatının kusiyetine ve dokunulmazlığına” inanan bir insan olarak protesto etmem gereken bu olayda yine milli duygularım ağır bastı ve “Çok aradın belanı da buldun!” Dedim. Çünkü, madem insan “bir ulusun simgesini alaşağı etme” gibi saçma sapan bir ideal peşinde, ceremesinin de farkındadır, diye düşünüyorum… 

***

Tabii her zaman bu “ceremeyi” hak eden çekmez. Dalavereyi düzenleyip ters tepince de ceremesini başkasına çektirme işinin erbabı elbette bizim Ustaların kadim dostu ABD’dir.  Ve öyle büyük düzenbazdır ki; hayranları sayesinde, 4 Temmuz 2003’te Kürt işbirlikçileri ile birlikte  esir aldıkları Mehmetçiklerimizin başına çuval geçirmelerinin bedelini bile, bu olayın öcünü almak için, nerede bir ABD askeri görse başına çuval geçirmeye çalışan, olayı siyasiler kadar kolay sindiremeyen gençlerimize ödetiyor… Amerikan askerleri artık umumhanede bile Türkiye Cumhuriyetinin devlet koruması altında. Ha bizim çocuklara ne olduğunu sorarsanız; önce biber gazı ve cop yardımı ile marine ediyorlar, sonra tekme tokat sürüklenerek toplandıkları karakolda birkaç gün bekletip, mahkeme denen fırına veriyorlar…

***

Bu kadar da değil. Mehmetçiğin daha bir gün önce on şehit verdiğimiz Şırnak Beytüşşebap’ta bir askeri lojmandan kendi bayrağımızı indirmesi de, askeri araçların üzerine bölücü terör örgütünün simgesi olan renkleri taşıyan yerbezlerinin örtülmesine göz yumması da, bilinçli ve sinsice gerçekleşen bir sindirme, nereye varacağı belirsiz bir hoşgörünün ve hiç de hak etmediğimiz kaypak bir politik bir entrikadan kaynaklanan emirvakinin yansıması olduğunu hepimiz biliyoruz…. Gelgelelim toplumumuzda ileri demokrasinin bir gereği imiş gibi gösterilen ve gittikçe yaygınlaşan  “umursamazlık hastalığı” başımıza açılan her pisliği şimdilik(!) sineye çekmemizi adeta mecbur kılmaktadır… Ancak bir gün demokrasinin gerekleri ile yaşadıklarının çeliştiğini fark eden toplumlarda tepkilerin hiç de demokratik ve insancıl olmayabileceğini Libya örneğinde gördük.

***

ABD Dışişleri Bakanı Hillary Clintonun “Oysa biz onları özgürleştirmiştik!” diyerek şaşkınlığını ortaya koyduğu olayda, Bingazi şehrindeki ABD Konsolosluğu'na saldırı düzenlendi. Saldırıda, ABD Büyükelçisi Chris Stevens ve üç elçilik çalışanı hayatını kaybetti. Stevens’ın son anlarında çekilen fotoğrafı maalesef 20 Ekim 2011'de isyancılar tarafından sağ olarak ele geçirildiği halde linç edilip kafasına bir kurşun sıkılarak öldürülen Libyanın “eski diktatörü” Muammer Kaddafi'nin hafızalara kazınan görüntüsünü akıllara getirdi. Elbette böyle bir vahşeti onaylamıyoruz… Gelgelelim  dedik ya; 11 ay sonra da olsa; özgürleştireceğiz diyerek soyup soğana çevirdiğin halk kazıklandığını, demokrasi diye önerdiğin ucubenin, hep kendine yontan “nalincı keseri” olduğunu fark edince nasıl tepki verir hiç belli olmaz. Sözün özü, herkes ayağını denk almalı ve demokrasinin “nalıncı keseri” olmadığını fark etmelidir..