ÇOK ÖLÜMLÜ BÜR GÜN!

Sanırım CNN Türk’ün haber spikeri Nevşin Mengü idi. Haberlere başlamadan bir önceki programın sonunda, kaybettiklerimizin üzüntüsü ve bunu duyurmak zorunda olmanın sıkıntısı yüzünden okunuyordu. Adeta 10 yaş ihtiyarlamış gibiydi… Ağzından “Çok ölümlü bir gün!” sözleri döküldü… Bin bir güçlükle bu günlere getirdiğimiz 25 evladımız “nedeninden asla emin olamayacağımız” bir şekilde şehit olmuştu… Hem de Anadolu’nun göbeğinde. Böylece, düşmanın dahi işgal edemediği toprakları artık insanlığın en büyük düşmanı cehalet ve şüphenin işgal ettiğine, bir kez daha şahit olduk. Şehitlerimizin kimliklerini tespit edebilmek için ailelerinden alınan kan örneklerinde, “mazereti ne olursa olsun” felaketin dayanılmaz büyüklüğünü, kibrin, azametin, böbürlenmenin, “Ben yaptım oldu” mantığının acısını somut olarak izledik ve hissettik. Evet, bu gün çok ölümlü bir gündü… 

***

Bu olayın gerçekleştiği sıralarda, sınırdan elini kolunu sallaya sallaya geçtiğinden ve ülkede canı istediği gibi ve istediği kadar kalmasının hiç sorun olmayacağından emin olduğumuz 150’nin üzerinde Suriye ve Filistin uyruklu mülteci, “duyarsızlığın ve adam sendeciliğin” kol gezdiği ülkemizi boydan boya geçerek çoktan İzmir’e gelmişti bile. Yaklaşık 150 kişilik bu grup, Menderes ilçesi, Ahmet Beyli Beldesinin insan popülasyonunu 2 misline çıkarmasına rağmen kimseye fark ettirmeden buradan Yunanistan’a geçmek üzere küçük bir tekne ile anlaştılar. Kayalık sahilden bin bir güçlükle tekneye bindiler. Fakat tekne küçük olduğundan ancak 100 kadarı binebildi. Ve 500-600 metre kadar açıldıktan sonra olağan durum gerçekleşti. Tekne battı. 61 kişi fare gibi boğuldu gitti! İhmalin, savsaklamanın, vurdumduymazlığın acısını sahile sıra sıra dizilmiş ceset torbalarına bakarken de somut olarak gördük… Evet, bu gün “Çok ölümlü bir gündü.”

***

İnsanların yüzüne, bu hazin günün acısı yansırken, kimsenin aklına; onların ne dinleri, ne de etnik kökeni aklına geldi. Gelmemeli de; Şırnak Uludere’de devletin yanlışlıkla bombalayıp öldürdüğü kaçakçı gençlerle, Afyon’da cephanelikte el bombalarının tasnifi sırasında yanlışlıkla bombaların patlaması sonucu ölen vatani görevini yapan gencecik çocuklarımız arasında ne fark ki? Suçluya cezasını vermek için de, görevini yapanı onurlandırmak için de,  vatandaşının can güvenliğini sağlamak devletin görevi değil mi? Maalesef devlet vatandaşına hoyrat davranmaktadır, “insan canı” bu memlekette sudan ucuzdur… Şaşaalı salonlarda evlenen yandaşlarına 3 çocuk yapmayı öğütlemek belki bazıları için bir iftihar vesilesi sayılabilir de, esas onur yaşayan canları koruyup kollamaktır…  Oysa kaderciliğin, kibrin ve azametin kol gezdiği, bilimsel yöntemin, liyakatin kapı dışarı edildiği ülkelerde bunu başarmak mümkün değildir.