DOLDURULAN ŞİŞE SAYISI GİBİ

Erzurum Bölge Eğitim ve Araştırma Hastanesi 11 ayda 1 milyon 133 bin hastayı muayene ederek, rekor kırıyor. Başarının arkasında Başbakan ve Sağlık Bakanının olduğunu özellikle vurgulayan hastane Başhekimi, “Sağlıkta dönüşüm programıyla, hekim merkezli olmaktan, hasta, insan merkezli bir hizmet sunulmaya başlandı.” Dedi. Anlaşılan bu işten “yukarıdakiler” pek memnun görünüyor da; bu açıklamada “aşağıdakilerin” memnuniyetini hissettirecek tek emare, laf-ı güzaf; “hasta merkezli hizmet” o kadar… 

***

Hesabı ortada; 1 ay 43200 dakika, 11 ay da aşağı yukarı 500.000 dakika eder. Bu hastanede bir fiil hizmet veren 200 doktorun olduğu düşünülürse, ortalama olarak bir vatandaşın hastaneye girmesinden sonra tüm işlemlerinin yapılıp bitirilmesi için ayrılan süre 1,5 saat falandır…  Sakın bunu “doktorun hastaya ayırdığı vakit” olarak görmeyin,  bunun içinde doktoru görünceye kadar geçen kayıttı, sıra bekleme, muayene, teşhis tedavi, aklınıza ne gelirse hepsi içinde. Kaldı ki; bu “iyimser hesap”, 8 saatlik mesaisinde 30 ile 80 arasında muayene yapan doktorları ele alırsak yemin ediyorum doktorun hasta başına ayırdığı vakit 5 dakikayı geçmez. Eh… Rakamlar da ortada olduğuna göre, sağlık hizmetlerinin düzelip düzelmediğine varın siz karar verin…

***

Bu basit hesap, uzun zamandır şikâyetçi olduğumuz, doktorların performansına göre ücretlendirme politikası yüzünden “hastaların baştan savıldığı” tezini doğrular gözükmesine rağmen, başhekim de,  böyle düşünenleri yanıltacak bir tutum içinde görülmüyor…  Çünkü konuşmanın amacı şaşmış geriye sadece “elden geçirilen hasta sayısı” kalmış. Doldurulan şişe sayısı gibi…  Bir hizmet verilmiş ama bunun derdimize çare mi ürettiği yoksa derdimize dert mi kattığı “şüpheli” kalmış. Nasıl pırıl pırıl gözüken çok katlı binaları, demirine çimentosuna vs. yani işin “özüne” bakmadan imal ediyorsak, sağlık hizmetinin artık bundan bir farkı olduğunu düşünmüyorum…

***

Üstelik kimse de kalkıp sormuyor. Aziz kardeşim madem “hasta merkezli hizmet” veriyoruz diye hava basıyorsun,  niye “hasta merkezli” bir açıklama yapmıyorsunuz? Neden hasta başına bir doktorumuz şu kadar dakika vakit ayırabilmektedir, demiyorsunuz? İşin özü; cemaat ne derse desin imam bildiğini okur… Üstelik çok da güzel okuduğunu zanneder ve maalesef bu memlekette cemaat de ona uyar.

BAY İHSAN

Mustafa Kemal ve arkadaşlarının kurduğu Türkiye Cumhuriyetinde; Başbakanlık Devlet Arşivleri Uzmanı, Bakan Danışmanı, Özelleştirme İdaresi Başkanlığında Yönetici, Radyo Televizyon Üst Kurulu (RTÜK) Bölge Müdürü, Uzman Denetçi, Eğitim Dairesi Başkanı, İdari ve Mali İşler Daire Başkanı olabilmiş “ilahiyatçı” Bay İhsan; üstelik iktidar partisinden milletvekili.  Malum; nankörlüğün, seviyesizliğin kariyerle, karizmayla bir işi olmaz… 28 Kasım 2011’de TBMM İnsan Hakları Komisyonunda bir açıklama yapıyor. “…Yunan tarihinde bir Ege Savaşı yok. Bunu biliyor musunuz? Yunan tarihinde Ege’de Türklerle bir savaş yok. Bizim tarihimizin en önemli savaşlarından biri Yunanlılara karşı verilmiş olan savaştır. Biz milli güvenlik akademisinde oralardaki şehitlikleri dolaştık. Bütün şehitlikler temsili” demiş. Keşke Yüce Rabbim bu kuluna, azıcık “beyin” ihsan etseydi de, Yunan generali Hacıanestis’in neden sandalyeye ters oturtulup, sırtından vurularak idam edildiğini sorup, öğrenebilseydi…

***

Ve devam ediyor bay İhsan, “…Bunlar çok önemli, anlayış olarak bir yere gelmek istiyorum. Burada Ankara Hükümetinin meşruiyetiyle bazı şeyler yapılmış süreç içinde “bazı şeyler”. … Ama ben yine konumuzla ilgili olmak üzere şunu söylemek istiyorum. 1991 ile 1996 arasında Türkiye genelinde batıda da doğuda da faili meçhul cinayetler olmuştur. Sonra 1997’de Aczimendiler ve Hizbullah gibi bir takım örgütler ortaya çıkmıştır. Bunlar kendiliğinden toplumun tepkisel hareketleri değildir. Bunlar devletin yine bazı organlarından gayri resmi olarak örgütlenerek, toplumu dehşete düşürmek amacıyla olaylar meydana getirdi. Nerde şimdi Aczimendiler? Sakallı adamlar? Hiç biri yok! Nerde Hizbullah? Her gün cinayet işleyen! Yok. Dolayısıyla bu ittihat terakki algısı devlette şeffaf müdahaleye geçtiğinde ben öyle zannediyorum ki daha rahat istatistiği de tutulacak, daha çıplak şekliyle milletle paylaşılacak. Yani şeffaf devlet olduğumuzda biz, bazı sorunların ortadan kalktığını izleyebileceğiz.” Nereden nereye?

***

“İstiklal Savaşı olmadı, şehitlikler semboliktir” diye başlayıp, konuyla ilgisiz bazı doğrularla, kendini maalesef bu makamlara yükselten Laik Cumhuriyetin  “yakın tarihini inkâra” zemin yaratmaya çalışıyor. Bu memleketin Harp Tarihi Enstitüsü arşivlerinde İstiklal Savaşı cephelerinde cereyan eden savaşlarla ilgili detaylı belgeler ve bilgilerin mevcut olduğunu bir tarafa koyalım... Bütün dünyanın gözleri önünde “sahte bir İstiklal Savaşı Destanı” yazılabilir mi? Hele hele en az bu günkü meclis kadar laik Cumhuriyeti ve Mustafa Kemal’in liderliğini inkâr edenlerin doldurduğu mecliste… Bütün dünya aptal da, bir uyanık sen mi kaldın? Kaldı ki; sahte başarılar, kurtuluş için, ortaya “canlarını” koyan halkın, Mustafa Kemal ve arkadaşlarının arkasına düşmesine yetmez… Hal böyle iken; bu söz olsa olsa “laik Cumhuriyete”  duyulan “kini” ifade eder. Ve ne yazık ki bugün gözde olan, işte bu; sapık fikirler, inkâr ve intikam duygusudur.  

***

Artık politika deyince akla, bölücü, yobaz ve mandacıların, kitleleri uyutmak ve sapkın fikirlerini kabul ettirmek için hazırladıkları “doğru ile yanlışın, gerçekle, rüyanın birbirine sokuşturulduğu”, kanlı elleri ve zehirli dilleri ile düzdükleri hikâyeleri kitlelere yutturmak için bomboş buldukları bir meydan geliyor. Ve maalesef bizim ülkemizde, bu hikâyelerdeki; gerçekle-sahtekârlığı birbirinden ayırt edemeyecek, bu düşüncede olanların kirli emellerine alet olabilecek pek çok insanımız var…

ÖZEL İNSANA ÖZEL MUAMELE

Biliyorsunuz tam gün yasasında yapılan değişikliklerle, öğretim elemanları üniversitelerde devamlı statüde görev yapmaya başladılar…  Bu düzenlemenin “amacı”, değişikliği “destekleyenler” tarafından; “Yarım gün (part-time) çalışma ve özel hasta muayenesi /ameliyatı ortadan kaldırılırsa öğretim üyelerinin üniversiteye daha fazla zaman ayırması sağlanır ve eğitime yapacakları katkı artar.” olarak ifade edilmektedir…  Çünkü özel muayene/ameliyatın, bir yandan ‘yoksul’ hastaların tıp fakültelerinde ‘hizmete erişimini’ kısıtlarken; diğer yandan da öğretim üyelerinin eğitim ve araştırma için ayırması gereken zamanı azalttığı ısrarla savunulmaktadır…

***

Haksız da değiller. Özel muayenenin yüksek paralarla olduğu bir gerçektir. Ancak, üniversite hastanelerinde hocalara muayene olabilenler, acaba aynı hocaya “özel hastanelerde” aynı ücretle muayene olabilirler mi? Sanmıyorum, ne kadar düzenleme yaparsan yap özel hastaneler devlet + hastadan daha çok para koparmanın bir yolunu bulacaktır… Adı üstünde; özel hasta muayenesi veya ameliyatı. Her yerde ve her zaman, muhatabının tercihine dayalı, “özel” yapılan işler özel ücrete tabiidir. Dolayısıyla, üzümü yemek için bağcıyı dövmeye gerek yoktur. Özel sektöre kaçmayan hocanın hasta muayenesini engelleyip, odasında ders saatini beklemesini sağlamak,  iyi bir çözüm değildir.

***

Zaten, “Bir kere ihlalden bir şey çıkmaz” yaklaşımını şiar edinmiş bir neslin evlatları olarak bizlere bir şeyleri  “yasaklamak”, sorunlarımızı çözmek anlamına da gelmez. Mesela sigara yasağı; şehrin bir yerinde, yasağı delen “kapalı mekânlara” rastlamışsınızdır… Bu konuda da böyle; Usta’nın tedavisini Özel Amerikan Hastanesi’nden gelen cerrah Prof. Dr. Dursun Buğra gerçekleştirdi... Prof. Dr. Dursun Buğra, İstanbul Tıp Fakültesi Genel Cerrahi Anabilim Dalı öğretim üyesiydi. Ancak ‘Tam Gün Yasası’ ile ilgili yapılan son düzenlemelerden sonra emekliliğini isteyerek kurumdan ayrılmak zorunda kalmıştı... Kadere bakın ki, Usta kendisini  “tam gün yasası mağduru” bir doktora emanet etti... Hem de “mevzuat hükümlerini yok sayarak”. Demek ki, değişen bir şey yokmuş. Sadece ifade değişti, “özel insanlara özel muamele mümkündür”…

 ***

Kaldı ki, iş pratiğe döküldüğünde “part-time çalışma ve özel hasta muayenesi/ameliyatının ortadan kaldırılmasının” eğitime katkı yapacağı da şüphelidir. Çünkü okuldaki öğretim, yani “belli bir amaca uygun bilgileri verme işi” için ayrılan vakit artmış olabilir de, özellikle eğitime, bir başka değişle deneyimsiz öğrenci veya elemanın “bilgiyi kullanma, yeteneğini geliştirme, beceri kazanma gibi davranış biçimlerini geliştirdiği süreç” ortadan kaldırılmıştır… Artık öğrenciler veya stajyerler “ehil ellerin” becerilerini takip etme şansı bulamayacakları için, bunu hastalar üzerinde deneme- yanılma yöntemi ile öğrenecek… Tutarsa… Tabii “denek” olmak istemeyenler “özel hastanelere” akın edecek… Gel gelelim yaşamın pratiği içinde ortaya çıkan bu durumu, bakanlığın bir aksaklık  olarak algılayıp yeni bir düzenleme yapacağını zannetmiyorum…

SANKİ “KEHANET” FİLMİ

CHP Eskişehir Milletvekili Süheyl Batum, ‘tutukluluk süresinin uzun olduğunu ve bu süre içinde kanıt üretilmeye çalışıldığını’ ileri sürdü… Bu “kanıt üretme işinin” ne kadar doğru veya yanlış olduğunu bilemiyorum. Ama bazı duyumlar midemi bulandırmıyor da değil. Mesela, Balyoz Davasında Çetin Doğan’a isnat edilen suçların 11, 16 ve 17 nolu CD'lerde kayıtlı dijital dokümanlara dayandığı ve CD'lerin oluşturulma tarihinin TÜBİTAK, Emniyet Müdürlüğü ve askeri bilirkişi raporlarında ortak olarak 2003 yılının gösterildiğini duymuştuk. Oysa "Bu CD'ler içerisinde 2004-2009 yıllarına ilişkin bilgilerin bulunduğu” iddia edilmektedir… Yani CD 2003’te oluşturulmuş, ama içinde “gelecekle ilgili bilgiler” var. İşe bakın; delil olarak gösterilen CD’lerde sanki Nicolas Cage’in “Kehanet” filmi var.

***

Dahası da var; hakkında "Türkiye Cumhuriyeti Hükümetini ortadan kaldırmaya eksik teşebbüs" suçundan 20 yıla kadar hapsi istenen tutuklu sanık emekli Albay Hakan Büyük’ün evinde bulunduğu iddia edilen flash bellekte de benzer bir sorunun olduğunu geçenlerde bilirkişi raporu üzerinden açıklanmıştı. Ancak “bizim bağımsız yargıda” anlaşıldığı kadarıyla sadece bu tür falsolar yapılmıyor… Yine Süheyl Batum’um “meclis kürsüsünden” yaptığı açıklamalara bakılırsa enteresan hadiseler de oluyor yargıda… Eğer bir yanlış anlama yoksa ki, bu ihtimal olsaydı meclis kürsüsünden konuşulmazdı, Ergenekon’un sivil üyelerinden olduğu iddiası ile tutuklu Kuyumcu Hayrettin ERTEKİN, çok sayıda üst düzey komutanla ilişki içerisinde olduğu, bu komutanlardan biri ile telefon görüşmesi sırasında, siyasi içerikli konuşmaları, bazı imaları ve sakıncalı ifadeleri yüzünden “iki yıldır” tutuklu. Duruşmaya çıkarken hastalanıyor ve bakın neler oluyor…

***

‘Hastalanınca beni hastaneye götürdüler. Muayene işlerim bitince beni gelip almaları için oturup beklemeye başladım. Saatler geçtiği halde ses çıkmadı. Beni unutmuşlardı. Bir taksiyle Silivri’ye geldim. Taksi parasını da cebimden ödedim’. Olaya bakın…  Hastanede unutulan Hayrettin Ertekin, taksi tutup, Silivri’ye gidiyor. Duruşmasına kendi ayağı ile tıpış tıpış gitmesine rağmen, avukatı tahliyesini talep edince yargıçlar ‘tutukluluğun devamına’ kararını veriyor. Gerekçe ise tam bir komedi… “kaçma tehlikesinin geçmemiş olması...”  İyi mi? 14’üncü Ağır Ceza Mahkemesi Başkanı bu “ret kararına” muhalefet şerhi koysa da vatandaş şimdi içerde ve yargıçların insafa gelmesini bekleyerek, tutuklu kaldığı günlere gün ekliyor… Ne diyelim Allah tutuklulara sabır, yargıçlarımıza da insaf, merhamet versin.

REFERANDUMUN NİMETLERİ

İktidar vatandaşın Anayasa’da yapılacak toplu değişikliklere olan “derin ilgisini” bilindiği için “referanduma” götürüp, memleketi “Verdikçe veriyor Rabbim! Maşallah, maşallah!” denilecek duruma getirdi… Çok şükür!.. Tabii bu süreçte, 12 yıl başbakanlık yapan “Çoban Sülü’yü” hatırlayamadığından, “Dağdaki çobanla, üniversite mezununun oyu bir mi?” diye hariçten gazel okuyup referanduma karşı çıkanlar da olmadı değil… Neyse ki, Ustanın muhalefete dönüp “onlar üç koyunu bile güdemez” demesi ile durum netlik kazandı. Bu memlekette en muteber oy çobanınki’dir.. Sonuç: Referandumun geniş halk kitlelerinin “fermanıdır” ve “hakkaten yararlı” bir şeydir… Anayasayı değiştirelim mi? Cemi cümleten “Eeeevet”. Neden? Valla ne bileyim, herkes öyle diyo…

***

Tabii durum bu olunca, halkın nabzını tutup ona göre kararlar almayı şiar edinmiş “halkın sesi” AKP iktidarı,  “bedelli askerlik” için veya “bedellide temel eğitimin” kaldırılıp kaldırılmaması için, hatta “füze kalkanı konsun mu konmasın mı?” diye de bir halk oylamasına gidebilirdi ama gitmedi… Gitmedi, çünkü onlar zaten halkın gerçek temsilcileri idiler ve halkı meşgul etmek istemediler… Tabii bu konuların Anayasa maddeleri gibi “anlaşılır!” olmaması da işin cabasıydı… Ortada oylamaya değecek bir durum yoktu. Oysa bir gidebilselerdi…  Bu ülkede “halkın fermanının” mı yoksa “çobanın tezgâhının” mı geçerli olduğu şak diye ortaya çıkardı ama bu fırsatı kaçırdılar…

***

Ama olsun varsın iktidarın önüne daha pek çok fırsat var… Bakalım “referandumun” hikmetlerinden, yararlanabilecekler mi? Mesela, gittikçe zıvanasından çıkan, Rusya, İran, Suriye ile olan ilişkilerimiz için halkın iradesini öğrenmek isteyebilirler. Ya da önümüzdeki günlerde gündeme gelecek olan Irak’tan ABD askerlerinin Türkiye üzerinden tahliyesi konusunda, acaba halkımız ne düşünüyor diyebilirler? Ha; bunları mecliste tartışır çözeriz diyorsanız, hiç olmazsa örneğin uzuuuun tutukluluk sürelerini” referanduma götürmeye ne dersiniz? Malum; gazeteci milletvekili Mustafa Balbay tıkılıp unutulduğu zindanda, tam 1000 gündür yargılanmayı bekliyor… Ama nerde?

***

Referandumu canı istediği zaman kullanan Usta’nın; elinden “Kaddafi Barış Ödülü” aldığı Kaddafi’ye hiç referandum önerdiğini duydunuz mu? Ya da; yakın dostu, tatil arkadaşı Suriye lideri Beşar Esad’ı yerden yere vurma yerine “Esad, Esad referandum yap!” dediğini. Madem çoğunluk Esad’ı istemiyor, beraber yiyip içtiğimiz bir arkadaşımıza bunu önermek daha dostça olmaz mıydı? Neden, “referandum” denize düşenin sarıldığı “yılan” oluyor da, neden denize düşenleri kurtaracak bir “güçlü bilek”  olamıyor? Anladınız mı?