POTANSİYELİMİZDEN TATMİN OLDUNUZ MU BARİ?

Gerine gerine “dünyada lider ülkeyiz, Ortadoğu’da siyaseti biz belirleriz”, falan diye öğünmeyi alışkanlık haline getiren iktidarın, Van depremi gerçeği ile yüzleşince düştüğü durum ortada…  Deprem bölgesine ne “yerli” kurtarma ekiplerini zamanında gönderebildiler, ne de “yardımı” doğru dürüst bir organizasyon yaparak dağıtabildiler. Peki, soğuyacak havaların kaygısıyla sıkıntıya düşüp, “yağmacıya dönen halkı” engelleyebildiler mi? Hayır…  Eminim ki, Azerbaycanlı ve İranlı ekiplerin yardım ve kurtarma faaliyetine başladığından ilgili makamların “ilgiye muhtaç” yöneticilerinin haberi bile olmamıştır.  Eh, işinde “uzman” adamlar dururken, “basiretsiz dostları”  iş başına getirmenin elbette böyle riskleri vardır da, bizde problem olmaz. İnanmaya hazır bir halkız biz…

***

Evet inanmaya hazırız da, gerçeklerle yüzyüze gelince, beyni karışan Ustalar, “anlatacağı masalı” şaşırıyor… Mesela, kendini Japonya’da zanneden bir Başbakan Yardımcısının “7.2 şiddetindeki yıkıcı”  Van-Erciş depreminin ardından yaptığı ilk açıklamaya bakın… “Van’da 10 kadar, Erciş’te 25 kadar bina yıkıldığı yönündedir.” Gelgelelim durumu öğrenince de bir şey değişmedi. Mesela “potansiyellerine güvenip” uluslararası yardımlara bir süre burun kıvırdılar. Çalımlarından kimse yanlarına yaklaşamadı. Oysa o sırada, bir doğal afeti hesaplamaktan aciz yöneticiler, diğer yardımlar yetmez gibi, çadır stoklarının yarısını da çoktan Somali’ye göndermişti… Böylece dünyanın 12. büyük ekonomisi Türkiye’de, üç tane basit çadır için depremzedeler birini tepelemeye başladı, ortalık karıştı… Uluslararası yardım ekiplerini üç gün bekletmelerini ise “intikal engelli” Usta şöyle açıkladı. “Kendi potansiyelimizi görmek amacıyla bu arama kurtarma yardım ekipleri bekletildi.” Acaba potansiyelimiz sizi tatmin edebildi mi? Beklettiğinize değdi mi? Bu zamana kadar bir türlü vakıf olamadığınız, “yetersiz potansiyelimizi” öğrenmeniz acaba bize enkaz altında “bekleye bekleye ölen” kaç cana mal oldu? 

***

Mesele şu ki, kendilerini “emsalsiz” sanan Ustalar, anca üç gün devreye sokulabilen “Elazığ Yardım Ekibi” kadar bile olamadı… İşi bilen bu adamlar, adres kayıt sisteminden adresleri, muhtarlardan da ihtiyaç sahiplerini tespit edip, ihtiyacı olanlara çadır da dahil ne gerekiyorsa dağıttı. Nasıl zormuş değil mi? Bir şey daha var… Boyuna yardım kampanyaları açıp “milletin kendi yarasını kendinin sarmasını” bekleyen hükümetin, deprem bölgesinde daha önceden imalatı yapılmış, boş duran  “Afet Evlerinden” bahsettiğini hiç duydunuz mu? Ya depremzedelerden bazılarının geçici de olsa oralara yerleştirildiğini? Hayır… Neden bu konutlardan yararlanma yoluna gidilmiyor? Bu konutların deprem bölgesine uzak olması yararlanılmasını engeller mi? İnsanlar çadırlarda rezil edileceğine geçici bir süre, buralarda yaşayabilmeleri için imkân yaratılamaz mı? Doğrusu, Afet Acil Durum Merkezinin bu konutlardan haberi olduğundan da şüpheliyim.

***

Bu gün yardımları kabul ettiler ya, iş bitmedi… Eminim ki, bir belayı daha savdık deyip çok rahatlamışlardır… Allah korusun, yarın bir deprem olsa, karmaşanın hakkından nasıl geleceğimizi çoktan unutmuşlardır bile. Yardımları topladık, çadırları kurduk gerisi Allah kerim… 19 Mayıs 2011 den bu yana Kütahya/Simav depremzedelerinin bile yaralarını sarmaya, topladığı vergilerle “muktedir olamayan” devletin yarınlar için bir hazırlığı var mıdır, ne dersiniz?

DEPREM GERÇEĞİ ve İPTAL EDİLEN CUMHURİYET

Bir kere yatıp kalkıp şükretmeliyiz ki;  deprem gündüz vakti gerçekleşti…  Havalar güzeldi ve günlerden pazardı… Yani çoğu insan “güzel bir tatil gününün tadını çıkarıyordu” ve daha da önemlisi okullar, resmi daireler kapalıydı.  Allah korusun deprem, pazar değil de pazartesi günü olsaydı, belki de hala, depremde dümdüz olan okulların altında kalan ve henüz kurtarılamamış, binlerce çocuğumuzdan ve öğretmenimizden bahsediyor olacaktık…  Peki, şimdiki kayıplarımız. Az mı? Hayır… Şimdiye kadar 600’den fazla kayıp verdik. Bunlardan şimdilik 65’i öğretmen. Henüz 40 öğretmene de ulaşılamamış. Öldüler mi yoksa, bunalıma girip bölgeyi terk mi ettiler,  Bakan dâhil kimse bilmiyor… Zaten anlaşıldığı kadarıyla Sn. Bakanın öğretmenin ne kaybolanına ve de sağ olanına kafa yorduğu falan da yok…  “Van için tek yürek”  isimli yardım kampanyasında sağ olsun depremde kaybettiğimiz kır çiçekleri kadar saf ve temiz, yürekleri hizmet aşkı ile yanan öğretmenlerimizi “anmadı bile!”. Yazıklar olsun. Biz de onu şimdiden unuttuk gitti bile!

***

Gelelim esasa… Türkiye’de bir “deprem gerçeği” olduğunu tespit etmemiş bir tek hükümet dahi hatırlamıyorum. Bu yüzden  “geçici” deprem vergisi bile koydular.  Gel gelelim bu millet; ne madrabaz müteahhitlerden, ne de parayı görünce “Olmaz, olmaz kafanı yorma!” diyen yetkililerden kurtulabildi. Ve enteresandır, buna “halkın gerçek temsilcisi” olduğu ile öğünen AKP iktidarı da katıldı ve prensip olarak ülkeyi “bakkal dükkânı” gibi yönetmeyi tercih edince de “deprem gerçeğine” o da aldırmadı…  Deprem vergisini deprem bölgelerindeki binaların dayanıklılığını arttırmak için kullanacağına, TV’lerde göğüslerini gere gere “bölünmüş yollar yaptırıyoruz” diye hava atmayı tercih etti. Ve bu gün “depremin bıraktığı enkazların altında kaldı.” Hala enkazlar kaldırılamadı… Bu ne anlama geliyor, anlayabiliyor musunuz?

***

Gel gör ki, kim araya kim sora… Muhalefet dersen,  yine iş işten geçtikten sonra uyandı. Bunların da spor kulüplerinin başkanlarından farkı yok. Hani onlar da “spor küpleri yönetmeliğini” okumadan, alel acele kulis yapıp kabul ettirmiş ardından da, başları yönetmelik gereği, derde girince ağlamaya başlamışlardı ya! Aynen öyle…  Bu kadar zamandır, deprem vergisi diye 20 ile 40 milyar dolar civarında bir paranın halkın cebinden alındığının fakat bu iş için kullanılmadığının, ancak bugün farkına varmış olmaları, “vekillerimizin” de aslına benzediğini göstermiyor mu? Ancak herkes bize benzemiyor… 1995 de meydana gelen Kobe depreminde 6200 kişi öldükten sonra;  Mart 2011’de Japonya’da gerçekleşen 8,9 şiddetindeki deprem de dâhil,  ( ülkeyi vuran tusunamiden ölenler dışında)   bu güne kadar meydan gelen onlarca, hem de 7’nin üzerindeki depremde, kalp krizinden ölenler de dâhil toplam ölü sayısı 70 civarında…

***

Oysa biz 17 Ağustos 1999 Gölcük depreminde kaybettiğimiz 20.000’den fazla insanımıza rağmen öyle kalın kafalı imişiz ki, bir b.k anlamamışız. Kaldı ki bu bölge daha 1977de depremi yaşadı…  Özeti: Ölüm davulla zurnayla geldi, kimse aldırış etmedi.  Elbirliği ile çocuklarımızı her zamanki ihmalciliğimize, vurdumduymazlığımıza, kaderciliğimizle kurban ettik, oldubitti… Ne de olsa “beraber yürüyoruz bölünmüş yollarda”, evlatlarımızı mezarlıklara taşımak için… Bugün Cumhuriyetin 88. Yılı… Gelgelelim kutlayamıyoruz bile… “Ortadoğu’ya hükmetmeye kalkan” hükümetin, mücadele etmekte yetersiz kaldığı terörün ve depremin bütün öcünü değerini bilemediği “Cumhuriyet’ten” alması makuldür.

KEŞKE ZALİMLER ZULÜMLERİNİN FARKINA VARABİLSEYDİ

Arap âleminin belki de ülkesine en saygılı olanı idi, Kaddafi…  Aslında ülkesinin doğal kaynaklarını batılı kan emicilere “soydurmamasının” cezasını, “Esirgeyen ve bağışlayan yüce Yaradan’ın adını haykıran kendi halkının ondan daha da kanlı elleriyle linç edilerek çekerken, yaralı diktatörün cesedinin yerlerde sürünmesi yüreğinizi sızlatmadı mı? Hangi insan “zalim” de olsa böylesine bir “zulme” layıktır ki?  Hani demokrasi “mazlumların” rejimi idi? Eğer insanlar hem de “demokrasi adına”, bu tabloyu yaratacak kadar zulme bulaşabiliyorsa o zaman Kaddafi’ye “halkına zulüm yapan zalim” yaftası vurmak haksızlık olmaz mı?

***

Aslında “Bu dünya kimseye kalmaz” deyip geçebilirdik… Fakat Kaddafi söz konusu olunca, “tarih” işin hiç de öyle olmadığını söylüyor. Mesela, 1996 da Erbakan’ın Libya ziyaretinde, Türkiye'nin Nato üyesi olmasından tutun da, İsrail ile o zamanlar iyi olan ilişkilerimize, hatta  “PKK ağzı” ile Kürtçülük yapmaya kadar her tahriki yapıp, ağzına geleni söylemesine fena bozulmuştuk. Aslında Kaddafi’nin “sıradışı bir tutum” sergileyebileceği beklenen bir şeydi de, koskoca Türkiye Cumhuriyetinin Başbakanının üç kuruşluk ticari bir anlaşma için gösterdiği aciziyet yüreğimizi yakmıştı… Yani Kaddafi’den çok rahmetli Erbakan’ın “kibarlığı” canımızı sıkmıştı… Kaddafi’ye kırılmak, düşmanlık duymak içimizden gelmiyordu. Bugünkü gibi…  

***

‎Çünkü bir sebebi vardı…  1974 Kıbrıs Barış Harekâtında neredeyse tüm dünyayı karşımıza almışken, Kaddafi’nin “Türkiye yanlısı tutumu”  bir efsanedir…  Türk Silahlı Kuvvetleri adaya başarılı bir çıkarma yapmıştı. Bunu hazmedemeyen Yunanistan ayaktaydı. Türk-Yunan savaşı her an patlayabilirdi. ABD, Yunanistan’ın hamisi olarak her zamanki gibi yine karşımızda idi.  Türk silahlı kuvvetleri hazırdı ama ciddi silah eksikliği ve ambargo vardı.  Türkiye, İran ve Irak’a silah için başvurdu. İran biraz oyaladı, sonra uyduruk bazı malzemeler gönderdi. Irak ise “Sizin istedikleriniz bizde yok. Ama Libya’da var” dedi. Libya’ya müracaat edildi. Libya, Kaddafi’nin kapatıp el koyduğu ABD üssünde bol miktarda silah ve malzeme bulunduğunu ve bunları gönderebileceklerini bildirdi. Ve kısa bir süre içinde, ücret dahi “kabul etmeden” tamamını Türkiye’ye verdi... Evet… O dönemde hiçbir ülkenin yapamadığını yaptı Kaddafi…

***

Bugün artık Libya’da Kaddafi yok… Türkiye’ye ABD’nin koyduğu bir ambargo da yok… Şimdi Libya’da Ulusal Geçiş Konseyi iş başında. İlk icraatı da, 4 kadınla evlenmeyi serbest bırakması oldu… Bu gidişle Libya’ya demokrasinin gelmesi şüpheli ama ABD’li petrol, maden çıkarma şirketleri, bankalar, fast food, süpermarket zincirlerinin geleceği kesin.  Bize gelince;  bakmayın siz esas ders alması gerekenlerin “bir fincan kahvenin 40 yıl hatırı vardır” demeyip de,  “Kaddafi'nin ölümü tüm zalimlere ders olsun" demesine…  Keşke zalimler zulümlerinin farkına varabilseydi…

GEL DE İSYAN ETME!

Ayrıntıları öğrendikçe yüreğimizin daha da çok yandığını söylemeden edemeyeceğim… Yüzlerce kişi, ağır silahlarla ve sekiz ayrı hedefi aynı anda vuruluyor. Evlatlarımız uykudayken lanet olası teröre kurban gidiyor… Sonra vatandaştan itidal, sabır, sukûnet bekleniyor… Bebek katili İmralı’da bey gibi yaşarken, millete Arap Baharında açan “kanlı çiçeklerinden” sadece biri, Kaddafi’nin linç edilmesi ile falan avutup “memleketin girdiği ekonomik kriz”unutturulabilir de, üç günde verdiğimiz 35 şehitle “bizim linçimiz”, nasıl unutturulacak? Yanlış anlaşılmasın bizim hiçbir siyasi parti veya duruşla bir problemimiz yok… Ben ve benim gibi düşünenlerin isyanı, iktidarın yanlış tutumu ile “terör örgütünün, legal hale getirilmesinedir.” Böylece toplumun düşünsel kaosa girmesine çanak tutulmasınadır.. Bizim itirazımız, terör örgütüne açık açık destek verenlerin meclise girmesinde bir beis görülmezken, 24 şehidin verildiği gün, “bir tuğamiral’i” tutuklayacak kadar kendini bilmezlerin tutumunadır... Bizim itirazımız, milletin vekllleri içeride tutulurken, “fırsat bu fırsat deyip” Deniz Feneri davası tutuklularının tahliye edilmesinedir…   

***

Aslında hiç de haksız değiliz. Kendi elimizle düştüğümüz bu kaosu yaşıyoruz. Bakın, “açılımdı, ileri demokrasiydi” deyip terör örgütünün “legalleştirilmesi” çalışmaları sürerken, Genel Kurmayın “kozmik odasının aranması” ile  başlayan,  “askeri itibarsızlaştırma” faaliyetine göz yumuldu. Bir çok komutan, özellikle Türk adet ve gelenekleri ile hiç de bağdaşmayacak şekilde derdest edilerek tutuklandı. Bu da yetmemiş gibi, sınır boylarındaki birliklere  giden “terörist olduğundan emin olmadan ateş etmeyin” emirleri ile “gündüz külahlı gece silahlıların”  işleri kolaylaştırıldı. “2005 te yapılan düzenlemelerle “askerin insan odaklı istihbarat üretmesi” de suç haline getirildi… Böylece askerin, yerli halktan istihbarat için yararlanması bizzat devlet tarafından engellenmiş oldu. Üstelik hareketli, arazide yatıp kalkan, pusu kuran, gerilla gibi yaşayan birlikler “açılım” muhabbetine, “batı aferim desin” diye feda edildi. Sonuç;  askerin eli kolu bağlandı, bölge halkı vatan hainlerinin oyuncağı oldu. Gel de isyan etme.

***

Durum böyle olunca acı son kaçınılmazdır ve bunun yegane sorumlusu, bu gün muhalefete “çözüm için öneride bulunmuyorlar” diye sitem eden beyefendilerdir. Bakın bugüne kadar bu kadar şehit verdik. Şuraya yazıyorum. Bölgede askeri hereket yavaşlasın, ortalık bir sakinleşsin yine aynı acılarla yüz yüze kalacağız. Çünkü anlaşılan o ki, bölgedeki “istihbarat faaliyetlerimiz” SIFIR’ın bile altındadır… Bölgedeki bazı birlikleri, daha dün Cumhurbaşkanı ziyaret etmişti… Ziyareti gizli tutulsa da elbette bir istihbarat taraması yapılmıştır. Söylentilere göre 200 ile 800 arasındaki teröristin sınırlarımızdan geçişinden, “tesadüfen bile olsa” bir ize rastlanmamış olması size garip gelmiyor mu? 200 kişi sınırdan kimseden habersizce geçiyor 1,5 saat  sınırlarımızın içinde yürüyor, hedeflerine ulaşıyor, saldırıyor… Sonra işte şuradan girdiler şöyle yaptılar, böyle yaptılar…Ne bu? İstihbarat mı?

***

Düşünün bir kere en az 200 kişi… 200‘ü bir arada girmeyebilirler ama bunlar madem ağır silahlar da taşıyorlar azından 15-20 kişi ve birkaç katırdan oluşan gruplar halinde olmalılar. Bunlar ancak Zap suyunu takip edip Çukurca’ya kadar gelebilirlermiş ki, biz bu güzergahı öğrenip sizlere aktarabildiğimize göre, eğer kaldıysa devletin istihbarat birimlerinin bilmemesi ve o güzergah üzerinde gereken önlemleri almaması ayıptır. Ha, “teröristlerle ile biz bu işi  konuşarak hallediyoruz”modundalar ise onu da bilemeyiz...Ne demiştik? Gel de isyan etme!