İMTİYAZLI ORTAKLIK

İMTİYAZLI ORTAKLIK

Esasında ortalıkta 1814’de Avrupalı olmak için bir hamle yaptığımız rivayeti varsa da, Avrupa Ekonomik Topluluğuna, bugünkü adıyla AB’ye müracaat tarihimiz “Yunanistan’ın hemen ardından” 31 temmuz 1959 dur.. 11 Eylül 1959’da Türkiye’nin başvurusunu kabul eden AET, ülkemizin ekonomik, siyasal ve sosyal altyapısının yeterli olmadığını öne sürerek, üyelik şartları gerçekleşene kadar Ortaklık Anlaşması imzalanmasını önerdi. 4 yıl süren, uzun görüşmeler sonucu, 1 Aralık 1964’te yürürlüğe giren “Ankara Anlaşması” ile AB maceramız başlamış oldu.
***
Gelgelelim 11 eylül 1959’da doğan çocuklar, bu gün torun, torba sahibi oldu da, bırakın Avrupa’da serbest dolaşım hakkını, vizesiz giriş hakkına bile sahip olamadı. 50 yıl sonra halâ Avrupa kapılarında sürünüyoruz. Ancak bütün kabahati AB’ye yüklemek de ayıp olur. Adamlar yaptıkları anlaşmanın farkındalar. Bizi o gün de birliğe almak istemediler, bugün de almaya niyetleri yok. Bu yüzden hiç bir ülkeden talep edemeyecekleri ne varsa, bize dayatıyorlar. Üstelik biz de derhal “tamam” diyoruz. Eziliyor, büzülüyor onların biçtikleri kalıba girmeye çalışıyoruz. Onlar inat ettikçe biz daha çok el ayak öpmenin bir yolunu buluyoruz. Tabii onlar da bizim bu kararlılığımız karşısında yeniden ümitlenmemizi sağlamak için devamlı fırsat yaratıyorlar. Kısacası “Vampir Yarasalar gibi” öldürmüyorlar ama kanımızı emip duruyorlar.
***
Oysa, Ankara Anlaşması’nın en önemli maddelerinden birisi olan 28. maddede, “Anlaşma'nın işleyişi, Topluluğu kuran Anlaşma'dan doğan yükümlerin tümünün Türkiye tarafından üstlenebileceği gösterildiğinde, akit taraflar, Türkiye'nin topluluğa katılma ihtimalini inceler.”denilmektedir. Bu onların ayak sürümelerinin ve sonsuz taleplerinin dayanak maddesidir. Zaten incelendiğinde, anlaşmada Türkiye’nin, Gümrük Birliğine üyelik aşamalarının belirlenmiş olduğunu, AB üyeliğinden ise, sadece bir ihtimal olarak ve tek bir cümle halinde bahsedildiği görülecektir. Diğer bir deyişle, Almanya Başbakanı Angela Merkel’in sık sık dile getirdiği “imtiyazlı ortaklık” veya “ucu açık müzakere” gibi ifadeler boşuna değildir.
***
“Sabrın sonu selamettir” deyip yüklenmelerimiz, AB kapılarında kul olmalarımız, iktidarların, “AB’ ye uyum” adı altında topluma yutturmaya kalktığı “haplar” falan, vatandaşı uyutmaktan başka bir şey değildir. Sonuçta kendilerini her şeye muktedir gören Avrupalı, bu iflah olmaz kibri yüzünden bizi birliğe katmamak için AB’yi dağıtırlarsa hiç de şaşırmam. Ne de olsa birliği onlar kurdular ve maalesef girmek için şartları her durumda belirleyen de onlar... Ha…İllaki biz bu birliğe bir şekilde girmek istiyoruz diyorsak, şimdi önerildiği gibi “imtiyazlı ortaklığa”, “evet” demek gerek. Mühim olan hangi imtiyazların alınabileceğidir. Tabii, verirlerse!.. Aksi halde İsveç ve Norveç’ten farklı, öyle bir “imtiyazlı ortaklık önerirler” ki, kendimiz girmekten vaz geçebiliriz.
***
Zaten AB’ye girince, hemen medeni dünyanın tüm özelliklerine vakıf olacak da değiliz. Demokrasiyi kendi çıkarlarına hizmet etmek zanneden ve üstelik de buna inanan zihniyetler bu ülkede hüküm sürdükçe, “okutup üfletsek” bile durumumuzun değişeceği yok.
ANTALYA HÜRSES GAZETESİ 13/04/2010

ORTA ÖĞRETİMDE RAPOR SEZONU GELDİ

ORTA ÖĞRETİMDE RAPOR SEZONU GELDİ
Sınav sezonunun açılması nedeni ile öğrenci devamsızlığının artmasının muhtemel olduğu dikkate alınarak Milli Eğitim Bakanlığı Orta Öğretim Genel Müdürlüğü, 22/02/2010’da “Özürlü Devamsızlık” konulu bir genelge yayınladı. Bu genelgede, “Sınıf Geçme Yönetmeliğine” göre, öğrencilerin “devamsızlıktan sınıfta kalma” problemi ile karşılaşmaması için uyarılar yapılıyor, okul ,idareleri ve velilerin dikkati çekiliyor.
***
İlgili yönetmelik, orta öğretim öğrencilerinin yapabilecekleri özürsüz ve özürlü devamsızlığı, en fazla, 45 gün olarak belirliyor. Bunun 20 günü “özürsüz devamsızlıktır” ve öğrenci mazeret beyan etmeden bu devamsızlığı yapabilir. Kalan 25 günlük süreç ise “özürlü devamsızlık” olarak isimlendiriliyor. Bu tür devamsızlık, öğrencinin uzun süreli bir tedaviyi gerektiren durumu, kaza, bir yakınının ölümü, doğal afet, göz altına alınma veya tutuklanma gibi mazeretleri yüzünden yapılan devamsızlıktır. Bu sürenin kullanılabilmesi için mazeretin mutlaka belgelenmesi gerekir. Üstelik bu resmi belgenin 5 iş günü içinde ilgililere ulaştırılması ve onların da bu belgeyi kabul etmesi gerekir.
***
Özellikle “hesabı ödeyen kişi” olduğu için veliler, öğrenci devamsızlığı ile ilgili belirlenen 45 günlük yasal sürenin nasıl hesaplandığı konusunda kuşkuya düşer. Burada bilinmesi gereken, hem özürlü hem de özürsüz devamsızlıkta kastedilen gün kavramının “eğitim günü” olduğudur. Özetlersek, cumartesi ve Pazar günleri tatil günü olduğundan “devamsızlık” olarak işlenmez. Örneğin, Ankara’da polisin “Nisan bir” şakası ile göz altına alınan bir Tekel işçisinin, ona destek vermek için yanında yer alan, lise öğrencisi oğlu, diyelim ki 3 gün gözaltında tutuldu. 1 Nisan Perşembe, 2 nisan Cuma, 3 nisan Cumartesi olduğuna göre, bu öğrenci iki gün devamsızlık yapmış sayılır. Tabii, emniyetten böyle bir belge alabilirse ve okul idaresi “Vay anarşist!” deyip çocuğu okuldan atmazsa. Ülkemizdeki bu gerçekler bir yana “hastalık raporu” için de aynı durum söz konusu, 15 günlük bir rapor aldıysanız, tatil günlerini çıkartmak gerekir. Yani raporlu günlerimiz sırasında 2 Cumartesi, 2 Pazar, 1de bayram tatili varsa, 15 günlük rapor, öğrencinin devamsızlık cetveline 10 ders günü devamsızlık olarak işlenir. Kısacası 25 günlük özürlü devamsızlık süresi 5 hafta eder.
***
Zaten, bir yıl içinde toplam olarak 180 gün civarında eğitim öğretim vardır,. Bu dikkate alındığında 45 günlük yasal devamsızlık süreci bir hayli uzun bir zaman dilimini ifade eder. Ancak, 45 iş günü yani dokuz hafta okuluna bir şekilde devam edemeyen öğrenci “devamsızlıktan başarısız” sayılmaktadır. 44 İş günü devamsızlık yapan bir öğrenci ise sene kaybetmez. Ancak, okuluna uzun süre devam etmemesi yüzünden, eğitimi, öğretimi ve ruh sağlığı açısından büyük kayıpları olduğu bilinir ki, bunun telafisi de pek mümkün olmaz. Gelgelelim geçerli olan eğitim ve öğretim sistemi budur ve öğrenciler de, yasal haklarını sonuna kadar kullanma eğilimindedir. Kaldı ki, üniversiteye devam edebilmek için konulan sınavlar hem öğrencileri, hem velileri buna zorlamakta, aslında öğrencilerin okula devamını sağlamakla yükümlü olan ilgililer de buna göz yummak zorunda kalmaktadır… Anlaşıldığı kadarıyla da, bu böyle devam edip gidecektir.
ANTALYA HÜRSES GAZETESİ

ANTALYA HÜRSES GAZETESİ

YAĞMURDAN KAÇARKEN

YAĞMURDAN KAÇARKEN

Anayasa değişiklikleri üzerinde tartışmalar sürerken sıradan vatandaş, gariban gariban dinleyip, taraftarı olduğu liderin ağzından çıkanı pek anlamasa da inanmak üzere adeta programlanmış durumda. Birçoğunun, iktidarı veya muhalefeti haklı bulup, liderlerinin ağzı ile kendinden daha sessiz bulduğu insanların, ağzının payını verirken, bir saniye bile düşünmediğinden, adım gibi eminim. Örneğin dolmuştaki teyze, arka koltuktaki işsiz gençlerin konuşmalarına bozulup, “Tayyip olmasa fakir fukara aç kalırdı.” Demeden önce, krizin teğet geçtiği bir ülkede bırakın petrolü, en basitinden ekmeğin, 30 kuruştan 60 kuruşa nasıl yükseldiğini asla düşünmemiştir ve düşünmezde. Çünkü o, liderine inanır… Ve bizim gibi ülkelerde maalesef bu bir gelenektir.

***

Aynı gelenek, Anayasa değişikliği konusunda da sürmektedir. Örneğin, yoldan geçen yüz kişiye sorun bakalım “HSYK” nın ne olduğunu kaçı biliyor ya da, değişiklik yapılması tasarlanan maddelerle ilgili ne fikirleri var? Ülke ortalamasını aldığınız zaman, bırakın yüz kişiden birini, ancak iki yüzde birinin konu hakkında bir fikri olabileceği hususunda bahse bile girebilirim. Neymiş de referanduma gidilecekmiş… Bu tespit asla toplumu küçümsemek manasında alınmamalıdır. Çünkü sıradan vatandaş bu ülkede “yaşam mücadelesi” veriyor. İnsanlar sıkıntıda, işsizlik, yoksulluk almış başını gidiyor, gençler kapı kapı iş aramaktan, işi olan ise her ay, yarım maaş almaktan yorgun düşmüş. Kısacası vatandaşın Anayasa değişikliğinden daha önemli sorunları varken, koca bir değişiklik paketini “ivedilikle” burnuna dayamanın, “İşsizliği, pahalılığı, yoksulluğu gündemden düşürme” gibi önemli bir sebebi olsa gerek.

***

Ortada gerçekten referanduma sunulacak “koca bir paket” var. Şimdilik toplam 23+Geçici 3 madde ve demokrasi adına halkın onayına sunulacak. Hem de Cumhurbaşkanı; “Anayasa yapma fırsatı kaçtı.”, Anayasa Mahkemesi ve Barolar birliği “Değişiklikler kuvvetler ayrımını bozar.”, Yargıtay “Anayasaya aykırı.”, HSYK “Değişiklik böyle olmaz, Sivil toplum örgütleri “Uzlaşma olmadan kabul edilemez”, muhalefet “12 eylül Anayasasından kurtulalım derken, AKP Anayasa taslağı dayatılıyor” derken, yani herkes, açıkça anlaşılan “yüksek yargıyı, hükümet birimi haline getirme” eylemine olumsuz bakarken Sn. Başbakanın “Kusura bakmayın bizim vaktimiz yok, cumaya kadar vakit veriyorum” falan demesinin anladığımızdan daha derin bir manası olsa gerek.

***

Demokrasilerde “Ben yaptım oldu” yoktur. Demokrasiye inanıyorsan “uzlaşmanın” ne olduğunu öğrenmek zorundasın. Uzlaşmadan, “Biz Anayasayı hazırladık hele bir bakın” demekle, ya da “Nasıl olurmuş görün” inatlaşmasıyla, olmaz. hele hele muhataplarını aşağılayıp “Muhalefet bu kadar özgürlükçü, yargı bağımsızlığını koruyan bir paket görünce şok oldu” falan demekle hiç olmaz. O çok güvendiğiniz halk oylamasına gitmek de kurtarıcı değildir. 1982 Anayasası halka soruldu da, ne oldu? % 92 Evetle kabul edilmiş olması neyi değiştirdi? Demek ki, halka sormadan önce, tartışmak ve özellikle de uzlaşmak gerek. Eğer tartışmıyor ve uzlaşamıyorsan, sonuçta başaramayacaksın demektir.

***

Kaldı ki, herkes Anayasanın değişmesini istiyor, çünkü o da dayatılmıştı. Ancak değişiklik, sadece yüksek mahkemelerin üye yapısını, iktidarın veya Cumhurbaşkanı’nın dümen suyuna sokmak olmamalıdır. Yeni bir Anayasa yapılırken muhalefetin taleplerine kulak tıkanmamalıdır. İktidarın kendi taslağını dayatma, hatta zorla kabul ettirme eylemi içinde olması, üstelik muhalefetin açık ve net olarak “dokunulmazlıklar ve HSYK’dan Adalet Bakanı ve müsteşarının çıkartılması ile ilgili” taleplerini duymazdan gelmesi son derece yanlıştır. Neticede bu inatlaşma, acelecilik ve demagojik yaklaşımlarla, yağmurdan kaçarken doluya tutulacağımız, gün gibi ortadadır.

MAHKEME KADIYA MÜLK OLMAZ

MAHKEME KADIYA MÜLK OLMAZ

Psikolojik bir kavram olan “algıda seçicilik”, kişinin önyargılarının, deneyimlerinin hatta rüya ve benzeri pek çok duygunun, olayların algılamasını etkilediğini ifade eder. Görüş alanımızdaki sıradan bir çok olay ve durumla ilgimiz vardır fakat dikkatimizi yönlendirmediğimiz için çoğunun farkına bile varmayız. Yani “bakarız fakat görmeyiz”. Oysa algı alanımız içindeki ani hareketler, zıtlıklar, tekrarlar ve benzeri alışılmışın dışındaki hareketler, derhal dikkatimizi çeker. Örneğin kalabalık, gürültülü bir ortamda bile adımız geçince kolayca duyarız. başka konuşmalar ise bizi pek ilgilendirmez.
***
Alışık olmadığımız sıra dışı olaylar ve söylentiler de bizi, o konuda düşünmeye, yorumlar yapmaya yöneltir. Bugün, periyodik olarak toplumda tartışmaya açılan ve yorumlanan konular ile ortaya konan davranışlar, esasen toplumsal algıyı yani “olağan olanı” sorgulatma amacını çoktan aşmış bir “oryantasyon” yani yönlendirme halini almıştır. Bu tehlikeli yaklaşım devletin temel kurumları üzerindeki olumlu algımızın değiştirilmesi için bilerek veya bilmeyerek olumsuz bir bilinç oluşmasına sebep olmaktadır.
***
Örneğin Başbakanın Danıştay”ın katsayı kararı üzerine “ Başbakan imam-hatip mezunu diye mi katsayı engeli çıkarıyorsunuz?” ya da taşıma ücretlerine yapılan zammı durdurması üzerine “Ankara’yı gelsin de Danıştay yönetsin.” demesi, Danıştay üzerine toplumun algısını değiştirmeye yöneliktir. Çünkü bu, bir toplum önderinin, beklentimizin tamamen dışında yaptığı bir vurgulamadır ve algıda seçicilik yaratır. Artık dikkatimiz bu kurumla ilgili olumsuz söylemlere yönlenmiştir. Toplumda kurumun taraflı, yozlaşmış, yetersiz olabileceği düşüncesi gelişmeye başlar. Aynen, sanki gerçekleştirilmiş gibi onlarca darbe planının açıklanmasının TSK üzerindeki inkar edilmez olumsuz etkisi gibi ya da, üzerinde AB’ye uyum adı altında onlarca değişiklik yapılmış olmasına rağmen hala Anayasanın yetersiz olduğu bu günün ihtiyaçlarına cevap vermediği fikrinin toplumda tartışılır hale gelmesi gibi.
***
Yine ortada çok çarpıcı başka bir örnek daha vardır. Muhalefetin Anayasa değişikliğine karşı olduğu söylemi, o kadar yaygın olarak işlenmektedir ki, kimse söylenenlere kulak vermemekte anlamaya çalışmamaktadır. Oysa muhalefet Anayasa değişikliğine karşı değildir. Genel olarak muhalefetin karşı çıktığı iki durum söz konusudur.1) Dokunulmazlıklara dokunulmamasına karşıdır. 2) HSYK’da Adalet Bakanı ve müsteşarının bulunmasına karşıdır. Fakat bu iki konu da, iktidara ters geldiği içindir ki, toplumsal algı yönlendirilmekte, muhalefet Anayasa değişikliğine karşıymış gibi gösterilmeye çalışılmaktadır. Ve çabanın nispeten başarıya ulaştığı da söylenebilir.
***
Anlaşılacağı gibi algı, yani dikkatimizin belli bir noktaya çevrilmesi ve o konuyla ilgili edinebildiğimiz bilgiler çerçevesinde, o şeyin bilincine varmamız, onu idrak etmemiz söz konusu olunca, çevremizde bizi yönlendiren etmenlerin önemi ortaya çıkar. Bilgi kirliliği ve yanlış enformasyonun algımızı yönlendirdiği gerçeği ortada iken özellikle toplum önderlerinin liderlik vasıflarının gereği olarak, toplumu yanlış yönlendirecek duygusal yaklaşımlardan, yanlış bilgi ve haberlerden vazgeçmeleri gerekmez mi? Eğer demokrasiye gerçekten inanılıyorsa, neticede, “Mahkemenin kadıya mülk olmayacağını” özellikle de iktidarın bilmesi gerekmez mi?

ANTALYA HÜRSES GAZETESİ 01/04/2010

NASIL KORUNUYORSA, TANIMAYAN YOK

NASIL KORUNUYORSA, TANIMAYAN YOK !

“Tanık Koruma kanunu” 27/12/2007 tarih 26747 sayılı resmi gazetede yayınlanmış. Zamanlamasına bakınca, sanki 2008 de, Silivri’de halâ süren davanın başlatılacağı biliniyormuş da, kanun bilinçli olarak çıkartılmış izlenimi uyandırsa da yasa çıkmış. Her ne kadar “gizli tanığın ifadesi” tek başına pek bir şey ifade etmez gibi yorumlansa da, tanığın hayatının “risk altında” olduğu düşünülerek her türden tedbir yasada belirlenmiş. Şöyle bir göz atarsak, kimlik ve adres bilgilerinin gizli tutulması, ses veya görüntüsünün değiştirilmesi.Tutuklu veya hükümlü olanların durumlarına uygun yerlere nakli, fizikî korunmalarının sağlanması. Adlî sicil, askerlik, vergi, nüfus, sosyal güvenlik, nüfus cüzdanı, sürücü belgesi, pasaport, evlilik cüzdanı, diploma ve her türlü ruhsat gibi resmî belgelerin uygun şekilde yeniden düzenlenmesi. Maddî yardımda bulunulması. Gerektiğinde yurt içinde veya yurt dışında yaşamasının sağlanması. Fizyolojik görünümün gerekirse estetik cerrahi yoluyla değiştirilmesi, buna uygun kimlik bilgilerinin yeniden düzenlenmesi.

***

Koruma kararı alınmasında, Cumhuriyet Başsavcılıkları ile mahkemelerin uygulayacağı usuller de ortada ve kanunun bu bölümünde; “Tanık koruma tedbirlerinin uygulanmasına ilişkin karar ve diğer belgeler, soruşturma evresinde Cumhuriyet başsavcılığınca, kovuşturma evresinde mahkemece bu kararlara mahsus yerlerde gizlilik esaslarına uygun olarak saklanır. Cumhuriyet başsavcılığınca veya mahkemece tanık koruma tedbirinin uygulanmasına ilişkin verilen karar ve diğer belgeler, soruşturma veya kovuşturma konusu suç dışında başka bir makam veya mercie gönderilemez” deniyor. Yani tanık korunma kararı alınmasından itibaren devletin yasal koruması altına giriyor. Buraya kadar tamam da, örneğin Erzurum’daki bir gizli tanığın bırakın adını, tüm sülalesini Türkiye nasıl öğreniyor?

***

Bu kadar koruma önlemine rağmen nasıl oluyor da insanlar bu gizli tanıklara ulaşabiliyor. Gazetelerde “gizli tanık” haberleri nasıl yapılabiliyor? İnsanın aklına olmadık sorular geliyor. Meselâ, belli bir davanın yönünü değiştirmek için bazı adamlar, bir şekilde davaya dahil mi ediliyor, ya da birileri, önce bir şekilde gizli tanık olup sonra para kazanmak için kendini deşifre mi ediyor? Bunlar öyle boş, vesvese falan da değil. Geçenlerde duyduk ki, bir şekilde deşifre olmuş, “Munzur” isimli gizli tanığa ifadesini değiştirmesi için 200 bin liranın bir çanta içinde verilmek istendiği şeklinde söylentiler var. Doğru olup olmaması ayrı bir hikaye ama para, iyi para… Şimdi, ilk andan itibaren güya özenle korunan “ gizli tanıklar” ikide bir deşifre oluyorsa, bunda bir gariplik yok mu? Bu işte bir davanın gizli tanığını, “Saldım çayıra mevlam kayıra” deyip, piyasaya salan resmi çevrenin hiç günahı yok mu?

***

Bir de işin başka bir yönü var. Gizli tanık aslında olayın sanıklarından da biridir. Gizli tanıkla birlikte, işlenen basit bir suç, örgütlü suç haline gelmekte sonuçta, ceza katlanırken, ihbarcı yani gizli tanık genellikle paçayı kurtarmaktadır. Üstelik işin duruma göre ödülü de vardır. O halde bütün iş, Cumhuriyet Savcısının vicdanında bitmektedir. Eğer o, bu üç kişinin arasında geçen konuşmada bir suç unsuru görürse yandın! Savcının vicdani kararı, hayatımızı karartan bir kabus halini alabilir. Bu da Türk usulü insan hakları olsa gerek; “Ne çıkarsa bahtına"… Gizli tanıkların piyasayı Çin malları gibi doldurması maalesef yargının uluorta tartışılmasına, belki de haksız yere suçlanmasına sebep olmaktadır.

ANTALYA HÜRSES GAZETESİ 23/03/2010